LeWis (Louis De Roo) is een jonge Belgische beloftevolle songwriter en performer die zijn muzikale ambities kracht bijzet met studies aan het Liverpool Institute for Performing Arts. Hij schreef zijn eerste songs op z’n elfde, trok op z’n zeventiende al buskend door Europa. Zijn roots liggen in folk, indierock, shoegazer, new wave en dreampop.
Zijn vorige single, het fantastische “Mathilda”, verzamelde meer dan 100.000 streams op Spotify en kreeg airplay op BBC, RTL, Classic 21 en de Vlaamse Radio 1 en 2. Zopas verscheen “Let The River Run”, de tweede single. Opgenomen werd er in een huis in het zuiden van Frankrijk, de mix was weerom in handen van Tony Draper (Blossoms, Rival Bones).
“Let The River Run” vertelt het tragische verhaal van twee broers waarvan er één ten onder gaat aan een drugsverslaving. Het gevoelige onderwerp verdrinkt een beetje in de wel heel gladde productie. Je kan de tekst en het verhaal wel mooi volgen, maar je voelt de tragiek niet hard genoeg op deze tweede single. Daarvoor klinkt het te onbezorgd zomers. Terwijl “Mathilda” wel in tekst en muziek een symbiose was van drama en emotie. De innerlijke tweestrijd tussen inhoud en vorm zie je nog elders. Het artwork toont een veel te zonnig kraakpand (zonnig zijn ze nooit), terwijl de clip lijkt te schipperen tussen beelden van een gezellige strandvakantie en groezelige achterafstraatjes in de grauwe UK.
Deze “Let The River Run” had baat gehad bij net iets meer weerhaken en net iets minder Coldplay, maar het blijft wel een knappe compositie. Het wordt vast een hit.
LeWis (Louis De Roo) heeft muzikaal al een lang parcours afgelegd en dat hoor je in zijn nieuwe single "Mathilda". Op het eerste gehoor past hij in het rijtje zoetgevooisde jongemannen waar we eerder Milow, Milo Meskens en Mooneye ondergebracht hebben. Of als we buiten de landsgrenzen gaan kijken: George Ezra en Bastille. Maar er is meer. Deze “Mathilda” is heel matuur in de arrangementen en songopbouw, waardoor alles ook net iets langer blijft hangen. Ook de lyrics getuigen van een combinatie van talent, ervaring en het je laten omringen met de juiste mensen.
Het is bovendien een heel raak gekozen single, want een beetje relationeel drama in een ballad van een knappe jongeman doet het tegenwoordig goed. Er kan maar weinig fout gaan met de carrière van LeWis.
Singles als deze smeken om opgepikt te worden door Radio 1, Radio 2 of zelfs Studio Brussel en ook Spotify zal ongetwijfeld voor de bijl gaan. Is het niet met deze “Mathilda” dan wel met één de volgende singles.
https://www.youtube.com/watch?v=WrlWakXAv6Y
Macklemore & Ryan Lewis hebben de Europese tour afgetrapt van hun kersverse album ‘The Unruly Mess I’ve Made’. Donderdagavond zagen 11.000 mensen hun liefde voor de bekendste blanke rapper na Eminem bevestigd.
Even leek het in het begin alsof we in een opera beland waren, maar dat was het dramatische begin van “Light Tunnels”. “Light Tunnels” is ook het eerste nummer van zijn nieuwe plaat ‘The Unruly Mess I’ve Made’. Macklemore had strijkers en blazers meegebracht en beloofde meteen aan het uitzinnige publiek om er zijn beste show ooit van te maken. “We zijn hier als vreemden samengekomen, maar we gaan hier weg als familie”. Een goede brug naar “Brad Pitt’s Cousin”, leuk verpakte hiphop met een grappige noot. Bij “Buckshot” maakte hij een fan blij met een getekend mannetje op papier en met “The Shades” rondde hij de promo voor zijn nieuwe album even af. Voor de liefhebbers: die laatste staat overigens enkel op de deluxe versie van het album. Een mooi nummer, maar op het podium kwam het niet echt tot zijn recht. Het daaropvolgende “Arrows” bracht het publiek gelukkig weer in meezingmodus.
We kwamen te weten dat Macklemore al twee dagen in Antwerpen was. Naast wafels eten had hij ook een echte Thrift Shop bezocht. Bontmantel aan en “What what, what, what” dat begon te spelen; meer was er niet nodig om een bom te doen ontploffen in de zaal. Wat een longinhoud moet die man hebben, hij toonde er een sterk staaltje van zijn rapkunsten. Leuk weetje; Macklemore was ook écht in een tweedehandswinkel geweest. Hij en zijn entourage zijn een uur in de winkel geweest. Hij heeft er niks gekocht, maar handtekende er een paar schoenen en gaf de uitbater vier tickets voor zijn show!
Even terug naar adem happen dan, met het prachtige “Wings”. Een nummer over een jongen die droomt van een paar dure Nike Air-schoenen. Hoewel het nummer eindigt met “it’s just a pair of shoes”, zal Nike er niet rouwig om geweest zijn dat het logo zowat het hele nummer op het grote scherm te zien was. Marketing of net een aanklacht tegen marketing? Om over na te denken. Net zoals de nummers die daarna volgden: “Same Love”, “Growin’ Up”, ”White Privilege II”, “Kevin” en “St. Ides”. Van gelijke rechten voor holebi’s naar onzekerheid over opvoeding en racisme. Een grote brok na mekaar om te slikken, waardoor de sfeer in de zaal wat plat viel.
Tijd voor wat luchtigere onderwerpen, moet Macklemore gedacht hebben. Hij bestoefte nogmaals onze wafels met slagroom (wie zijn wij om hem daarin ongelijk te geven?). Leuke inleiding voor “Let’s Eat”, een nummer over zijn eetgewoonten. Om de honger te stillen deelde hij boterhammen uit aan het publiek, toch wel net iets minder sexy dan die lekkere wafels! Met “White Walls” gingen we in crescendo naar het absolute hoogtepunt van de avond: “Can’t Hold Us!” . Hij zweepte het publiek op en werd letterlijk door hen gedragen.
Even later haalde Macklemore zijn alter ego met de glittermantel boven. “And We Dance” was de opening voor het héérlijke “Dance Off”. Dat vroeg natuurlijk ook om een échte dancebattle. Hij haalde een meisje en een jongen op het podium om in 20 seconden het beste van zichzelf te tonen. Het meisje ondernam een goeie poging, maar de onbetwiste winnaar was toch de jongen.
Na een vals afscheid moest dé topper van het afgelopen jaar nog komen. De bontmantel en de glittermantel waren intussen ingeruild voor een ruige motorvest. Da’s natuurlijk waar het absurde “Downtown” om draait: cruisen met een bromfiets. De gastzanger die “Downtown” bracht was een leuke meerwaarde aan het concert. Meteen beseften we dat een live zangeres nog een meerwaarde had kunnen betekenen, bijvoorbeeld bij Same Love en White Walls.
De belofte van ‘de beste show ooit’ heeft hij daarmee misschien niet helemaal kunnen waar maken, maar de fans waren absoluut tevreden. Is een artiest die over bromfietsen en tweehandskledij rapt wel credible genoeg om maatschappelijke thema’s aan te snijden? Wat ons betreft wel. Terwijl Eminem met vuilgebekte songteksten de ouders nachtmerries bezorgden, brengt Macklemore nummers die aanzetten tot nadenken. Hij durft zichzelf in vraag te stellen met zowel relevante - als absolute nonteksten. Uitkijken naar Rock Werchter dus, maar dan liefst met wafels in plaats van boterhammen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/macklemore-and-ryan-lewis-10-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raury-10-03-2016/
Organisatie: Live Nation
De familie Durham wordt gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Zusjes Kitty en Daisy en broer Lewis , hebben moederlief (bas/contrabas) en vader neerzittend (slide)/gitaar) mee om er een gezellig onderonsje van te maken, samen met hun publiek als uitnodigende gast in een concertzaal .
Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘The third’, die toegankelijk en eenduidiger klinkt in het genre en een fikse stap voorwaarts kan betekenen een breder publiek te bereiken .
Een paar jaar terug plaatsten ze zich in de spotlights op het r&b festival in Peer en sindsdien rolt de bal voor de muzikale familie. Toegankelijker betekent ook dat het allemaal een poppy groove kent, wat gepolijst en mooi klinkt, en dat de rauw in whisky doordrenkte blues wat op de achtergrond is geduwd .
Geen nood , nog steeds hebben we een uiterst aangename, leuke set en zetten nummers aan tot een hillbilly/rockabilly party , zeker op het eind met die doorleefde, huppelende bluesy slide songs als “Going up the country”, het nieuwe “Developper’s disease”, “What quid” en “Mean sun of you” ; aan de bar in de zaal werden nog meer pintjes en Belgische streekbieren getapt … Hier staan ze dicht tegen elkaar opgesteld aan 1 micro , wat de sfeer nog meer dampend, smachtend en gezelliger maakt!
Deze werden dus mooi bewaard op het eind , maar de 50 minuten ervoor genoten we van de unieke gedrevenheid van de drie met hun familie uit Londen. Met een Jamaicaanse trompettist op leeftijd sijpelt de ska binnen , wordt de sound kleurrijker , en is een saloon./bar sfeertje gecreëerd , wat de menigte ophitst (o.m. met een “Turskish delight” , “Whenever you see me” en “Good looking woman”).
Eerder konden we al proeven van hun kenmerkende stijl , door de pak songs van de nieuwe plaat , “Bitchin’ in the kitchen”, “Feeling of wonder” en de ingetogen single “Baby bye bye”, die de set openden. De mondharmonica werd niet vergeten, wat eerder het materiaal in een zompige blues onderdompelde.
Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar. Ze zetten een “Never get back”, “No action” of “Whisky” op sobere wijze in , maar dan werd de ritmiek al gauw aangescherpt door de bredere omlijsting en de uptempo’s. Die intens spannende opbouw brengt de songs live op een hoger niveau .
En de set vloog snel voorbij op die manier . Een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer of Heavy trash hebben met de familie Durham een leuk speeltje erbij . Ze staken voldoende variatie in hun spel, wat een uiterst boeiende, aangename, frisse, trippende, dansbare en ontspannende set opleverde …
Rock’n roll pur sang op z’n The Darkness kregen we met het andere Britse combo The Dash;
rechttoe-rechtaan, met een punky attitude zorgen ze voor een fucking crazy sfeertje, wat uiterst sterk werd onthaald door onze Franstalige vrienden . Een hoofdrol was weggelegd voor podiumbeest Marc Hayward , die dweepte met de voorste rijen . Fun & pleasure , met een knipoog naar The Clash , The Ramones en Iggy . Cheers mate!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Macklemore & Ryan Lewis – Belgian Celebration
Macklemore & Ryan Lewis
Vorst Nationaal
Brussel
Het was een afgeladen volle Vorst Nationaal dat dinsdagavond Macklemore & Ryan Lewis, het Amerikaanse duo dat eind 2012 de Europese hitlijsten bestormde met de ondertussen alom bekende singles "Thrift Shop" en "Can't Hold Us", mocht verwelkomen. Er was duidelijk reikhalzend uitgekeken naar de Belgische stop op The Heist World Tour en tot grote tevredenheid van vrijwel alle aanwezigen stelden ze niet teleur.
Support werd verzorgd door Chance The Rapper, een combinatie van rapper en DJ die er met behulp van populaire klassiekers goed in slaagde om het (vrij jonge maar uitermate enthousiaste) publiek op de warmen. Muziek van de Black Eyed Peas, Justin Bieber, OutKast, … schalde door de luidsprekers, tot groot plezier van de dansende menigte. Een groot half uur nadat Chance het podium opkwam verliet hij het opnieuw op de nagalmende tonen van de Harlem Shake en het uitgelaten publiek dat ondertussen meer dan klaar was voor de veelbelovende hoofd act.
En die beloftes maakten Macklemore & Ryan Lewis meer dan waar. Zelden een artiest gezien die er in slaagt om een derde van zijn set te babbelen en toch het publiek niet kwijt raakt, maar hier is het bewijs: het kan! Verhalen over onder meer zijn gevecht met drugsverslaving werden afgewisseld met bekende en minder bekende songs, stuk voor stuk heerlijk dansbaar. Ook Macklemore en partner in crime Ryan Lewis leken zich enorm te amuseren, merkbaar in zowel hun woorden als lichaamstaal als duidelijke uitbundigheid.
Het was misschien een vreemde keuze om zowel "Thrift Shop" als "Same Love" en "Can't Hold Us", in Europa toch hun bekendste nummers, doorheen de set te spelen. Maar als het publiek naar het einde een climax miste, lieten ze dit niet merken. Van het bejubelen van de Belgische wafels tot het lenen van een bontjas uit het publiek, alles wat Macklemore deed werd op luid gejuich onthaald.
De set liep als een uitermate plezante trein waarbij zelfs de aanwezigen in de stoeltjes binnen de kortste keren stonden te dansen en luidkeels mee te brullen. Het eind kwam duidelijk voor velen veel te snel, en toen de rappers na een uitgesponnen bedanking van hun muzikanten en dansers het podium verlieten, was het protest letterlijk oorverdovend. Niets aan te doen dan, behalve om een nog betere encore neer te zetten, en ook hier slaagden ze in hun doel. Bij de herhaling van "Can't Hold Us", was Vorst Nationaal op ei zo na te klein.
Macklemore & Ryan Lewis zetten een hoogst entertainende en aanstekelijke show neer (compleet met pyrotechniek, vuurwerk een hele hoop glinsterende confetti) die door iedereen gesmaakt werd. Terugkomen, en snel, alstublieft!
Set list: BomBom (featuring The Teaching) - Ten Thousand Hours - Crew Cuts - Life is Cinema - Thrift Shop (featuring Wanz) – Otherside - Starting Over (featuring Ben Bridwell of Band of Horses) - Same Love (featuring Mary Lambert) - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton) - White Walls (featuring Schoolboy Q and Hollis) - Wing$
Encore: And We Danced - Irish Celebration - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Macklemore & Ryan Lewis - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4133
Chance The Rapper
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4134
Organisatie: Live Nation
‘Hippe’ Hiphoppers zijn het die ons overrompelden , met een paar aanstekelijke , twinkelende singles « Same love », « Thrift shop » en « Can’t hold us » door hun rhymes & beats. De twee ‘blanke’ heren manifesteren zich als radiokillers . Macklemore is goed bij stem en rapt, Lewis ondersteunt het met geluidjes, relaxte en pompende breakbeats en allerhande loops op z’n The Streets. Een rijkelijk gevulde cd , van wel 15 nummers.
Het album klinkt toegankelijk en gladjes , maar weet z’n doel te bereiken als hitmachine . Live geven de heren een boost aan de nummers , waardoor ze levendig , energiek en dynamisch klinken , wat ‘een feestje bouwen’ inleidt .
Hiphopsensatie met vele gezichten !
Het deed deugd, meer dan deugd om in deze winterkoude te kijken, voelen, luisteren, genieten, dansen van de hitsige, swingende, dampende en zompige songs van de twee zussen Kitty, Daisy en hun broer Lewis (tussen de 18 en 22 jaar) uit Londen. Klassieke rootsmuziek, een Retro Radio Modern, rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons uitnodigen tot een heupwieg en een swing’n’boogie danspasje met z’n twee.
Hier kon je niet stilstaan, heerlijk was het op zo’n barre winteravond … De ganse familie is hier meegereisd, want pa Graeme speelt gitaar , banjo en moeder Ingrid (Weiss) contrabas. En tot slot een Jamaicaanse trompettist Edward ‘Tan Tan’ Thornton kleurt en siert het gezelschap.
Ze zijn toe aan de tweede cd ‘Smoking in heaven ‘ , na het titelloze debuut van een pak opmerkzame covers . Na hun set op het R&B Fest in Peer en de daaropvolgende gig in de AB zijn ze uitgegroeid tot één van de hipste groepjes van het moment. De Handelsbeurs werd onmiddellijk omgetoverd tot een rokerige nachtkroeg … zonder rokers weliswaar…
Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! zijn de eerste woorden die opborrelden. Broer en zussen wisselden van instrument alsof het een fluitje van een cent was . Wat een energie, dynamiek, friste en gemotiveerde ingesteldheid! Ze gingen er letterlijk voor. Zus Kitty viel nog het meest op door met haar hele lijf ritmisch op de drumkit te meppen als de vrouwelijke Animal uit de Muppet show …Wat een “Wo-man” hoorde ik naast me.
Natuurlijk kwam de recente plaat in de spotlight. De bluesy instrumental “Smoking in heaven” was de ideale sfeermaker om het publiek op te warmen. Meteen kwamen er dan al een paar knallers als “I’m going back” en “Will Iever” . Op “Tomorrow” zette de trompettist letterlijk eerst zijn keel open en blies er dan beheerst op los.
Het gezelschap tekende voor een ‘Rockabilly Party in da House!’, waarbij het poppy “Messing with my life , de publiekslieveling “Going up my country” en de classic “Hillbilly music “ niet ontbraken; we konden genieten van de boogieswings “Baby don’t you know” en “You’ll soon be here” , van de oubollige countryblues “I’m coming home” en van een handvol instrumentals als “Paan man boogie” en het lang uitgesponnen, groovende “What quid” in de bis. Iedereen liet hier zich eens lekker gaan. En Lewis lijkt een jonge G. Love als je hem bezig hoort op “Don’t make a fool out of me” .
De familie Durham hield het uitermate gezellig en zorgde voor voldoende variatie in hun spel, wat een boeiende, aangename, dansbare en ontspannende set opleverde … Een ideaal avondje uit om het weekend te besluiten … Af en toe speelden of sloegen ze er een maatje naast, maar wat wil je anders als je er totaal voor gaat … Van zulke traditionele band kijken een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer , Heavy trash en Boss Hog op …
Gemma Ray opende met haar band en baadde ook al in die fifties country, sixties ballads, rockabilly en hillbilly mijmerend aan de gitaarlicks van Poison Ivy (The Cramps). Gemma geeft er een eigen emotievolle sing/songwriting aan , aangevuld met doorleefde‘70s Hammond toetsen, en haar indringende heldere stem . De afwisseling van het frisse, trippende en ingetogen materiaal vormde het kader in een Saloon Bar van een Q. Tarentino film . Een best leuk muzikaal recept!
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs) Gent
De familie Durham, twee zussen Kitty, Daisy en broer Lewis uit Londen, tussen de 18 en 22 jaar, plaatsen zich in de spotlights met de tweede cd ‘Smoking in heaven’ die een sfeervolle, broeierige, hitsende en swingende mix bevat van jaren ’50 rock’n’roll , rhythm & blues, country & western, ska en blues .
Noteerden we op hun debuut een ganse reeks covers, dan heeft de muzikale familie het deze keer gezellig op eigen composities gehouden die overwegend nog dichtst bij G Love durven aanleunen . Doorleefde bluesrootsrock, stoffig beheerst met lekkere, voortkabbelende deuntjes; af en toen eens met weerhaken en zonder echt de bocht te missen.
Openers “Tomorrow” en “Will I ever” geven de toon aan; “Baby don’t you know” is er dan eentje met een repetitief Hammond orgeltje en het klinkt zonniger met “I’m so sorry”. En met moeder op contrabas en vader op toetsen worden ze geruggensteund op hun arsenaal van piano, lapsteel, banjo, ukelele, accordeon en trombone . De rokerige stem van Daisy kleurt het geheel , soms aangevuld met zus Kitty en broer Lewis, die ook een paar songs voor z’n rekening neemt .
Een paar instrumentals (“Paan Man Boogie”, “What Quid” en “I’m coming home”) zitten mooi verdeeld in de dertien songs . Een heupwieg, een swing’n’boogie danspasje, een vingerknip en een meezingrefrein … Leuk allemaal … De Durhams zorgen ervoor!
Hedendaagse artiesten die een voorliefde hebben voor authentieke soul van eind jaren zestig en begin jaren zeventig, die kunnen daar twee richtingen mee uit. Er zijn er die het boeltje zodanig opkuisen en met een soort designers soul afkomen waar alle passie en vuur uit verdwenen is, zoals Bruno Mars en Aloe Blacc. Maar dan heb je gelukkig nog diegenen die nog eens extra het vuur aan de lont steken en de soul in zijn heetste vorm te grabbel gooien. Black Joe Lewis behoort tot die laatste soort. Na diens ophitsend nieuwe plaatje ‘Scandalous’ waren wij uiterst benieuwd naar wat dit op een podium zou teweegbrengen. Wat blijkt : live is het allemaal nog een stuk rauwer en opwindender dan op het album.
Black Joe Lewis heeft als kleurling de soul en funk in de aderen zitten. The Honeybears daarentegen zijn, op de saxofonist na, zo blank als een ton Dash Ultra White, maar ze swingen wel de pan uit. Het is rauwe soul die gespeeld wordt met luide en knarsende gitaren (garage-soul als u wil) die voortdurend de confrontatie aangaan met superhete blazers. Het bruist dat het geen naam heeft en is bij momenten zo funky dat wij onze kont uit de naad schudden. De ganse set is op het scherp van de snee, Black Joe Lewis zingt fel en snedig als een jonge James Brown en hij jaagt heftig zijn gitaar doorheen bijtende riffs en solo’s. Een song als “She’s so scandalous” is gemene funk gebouwd op een uitermate sexy riff en “You been lyin’” is superhete en keiharde power-soul.
Naarmate de set vordert schakelen BJL en zijn band nog een tandje hoger, de hele zaal raakt oververhit en de pure soul evolueert naar een soort punksoul. In de bisronde vliegt de bende er in met messcherpe versies van “Surfin’ bird” (de allereerste punksong ?), “Louie Louie” en -driewerf hoera- “I got a right” van Iggy and The Stooges.
Als zowel Black Joe Lewis als zijn bassist zich met de nodige risico’s tussen het uitfreakende volk begeven merken we dat ze er zelf ook met volle teugen van genieten en dat ze hun passage in de Club Aeronef niet snel zullen vergeten.
We mogen hier gerust van een legendarisch optreden spreken, wild en onbezonnen. Zo gemeen en recht voor de raap hebben wij onze soul in jaren niet gehad.
Organisatie: Aéronef, Lille
Een onbeschaamd retro plaatje waar het zweet met emmers van af druipt. Deze Amerikaanse bende serveert pure soul, hete funk en opzwepende blues met vette kwinkslagen naar James Brown, J. Geils, Black Keys, Dirtbombs en prille Stones. De gitaren zijn heet en dirty en een swingend blazerskwartet hitst de boel nog meer op. De plaat heet ‘Scandalous’ en is inderdaad schandalig goed, ze ademt gewoon een live gevoel en bruist als een goed getrainde aspro in een glas tequila.
Het is gewoon onmogelijk dat u de benen en de rest van uw al dan niet potente ledematen stil houdt op stampers als “Mustang ranch” en “You been lyin’”. De funk en soul hebben de tijd van hun leven in “Livin’ in the jungle”, “Booty city” en in een supergroovy “Scandalous” en de blues klinkt op zijn vetst in “Messin’” en “Jesus took my hand”.
Als er ergens een podium is in de buurt die deze ophitsende bende wil ontvangen, dan vliegen we daar als de bliksem naar toe. En ’t is toch wel van dat, zeker, op 29/09 in zaal l’Aeronef te Lille. We zijn al weg.
Jerry Lee ‘The Killer’ Lewis is een rock’n’roll legende. Hij werd in 1935 geboren in L.A. en ontpopte zich al snel tot een natuurtalent op de boogie woogie piano. Hij scoorde een aantal reuzehits, zoals “Whole Lotta Shakin' Goin' On” en “Great Balls Of Fire” en baarde opzien met zijn pianospel, dat zeer spectaculair was. Jerry Lee bespeelde de piano ook met zijn voeten, danste er bovenop en stak ze soms zelfs in brand.
Hij leidde een turbulent leven vol drank en vrouwen en veegde de vloer aan met moraal en normen. Als jonge twintiger huwde hij zijn 13-jarig nichtje. Een schandaal, dat zijn carrière in het Verenigd Koninkrijk een halt toeriep en waardoor hij in de ban geslagen werd door de moraalridders in de U.S.
Het duurde twaalf jaar voor hij er in slaagde uit het dal te klimmen en beleefde in 1989 weer triomfen met de biografische film ‘Great Balls Of Fire’. De laatste jaren toert de nu vierenzeventig jarige opnieuw. We waren erg benieuwd wat hij er nog zou van terecht brengen.
Maar eerst verscheen zijn zuster Linda Gail Lewis op het podium. Zij is absoluut geen onbekende, maakt ook reeds platen sinds 1969 en nam zelfs een CD vol duetten op met Van Morrison. Het visueel plaatje klopte helemaal: de bandleden, allemaal oudere heren, waren stuk voor stuk rasmuzikanten. Ze zagen er heel authentiek uit, vooral de gitarist met zijn vetkuif en de 62-jarige Linda zelf met haar ouderwetse kapsel en haar grote lederen handtas! Als zuster van de meester speelde ze piano als de beste. Haar bevallige dochter Annie Marie nam ook een deel van de zangpartijen voor haar rekening. Met een resem klassiekers, zoals “Jambalaya”, “Cotton Fields”, “Good Golly Miss Molly”, “Shake, Rattle And Roll” en “Let’s Have A Party” brachten ze de zaal op temperatuur. Helemaal niet slecht, maar ietwat stereotiep, met de typische countrystem van Linda Gail en haar energieke pianospel met iets té veel Jerry Lee loopjes.
Na de pauze keek iedereen in de goed gevulde zaal reikhalzend uit naar de oude meester. Maar hij liet zich nog niet zien. Eerst kwam zijn band, een stelletje uitstekende en grijzende muzikanten uit Memphis (Tennessee), het podium op. Iedereen, drummer, bassist en de twee sologitaristen mochten om beurten een nummertje zingen. Niet slecht, maar iedereen zat toch uit te kijken naar het moment dat The Killer op het podium zou verschijnen.
Toen dit uiteindelijk dan toch gebeurde en de oude, versleten en gebogen legende het podium opslofte, ontplofte de zaal. Jerry Lee liet het zich minzaam welgevallen en plofte zich neer achter de piano. En toen bleek dat hij het métier nog helemaal niet verleerd heeft. Hij bracht een voor zijn doen lange set van 37 minuten met mindere bekende blues en rock’n’roll nummers. Af en toe kon er een flauwe glimlach af en een snedige opmerking, zoals tegen de mensen op de eerste - dure - rijen: "I don't mind if you don't applaud, as long as you are having a good time". Hij besloot met “C.C. Rider”, “Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” en “Great Balls Of Fire”, met grandioze piano- en gitaarsolo’s. Waarna hij, na enkele stramme buigingen richting zaal, terug de coulissen in schuifelde. Totaal uitgeput, dat was duidelijk te zien. Je vraagt je af waarom de man nog steeds blijft optreden.
En, hebben we genoten? Zeker! De pianosolo’s van Jerry Lee zijn steeds inventief, met de meest onverwachte wendingen en twists. Dit viel des te meer op omdat we zijn pianospel konden vergelijken met dat van zijn zuster. Zijn stem is nog steeds dezelfde, alleen is de dynamiek ver te zoeken. Maar wat wil je? Wie had verwacht dat de man de meeste van zijn beroemde leeftijdsgenoten zou overleven? Zo’n gulzige levensstijl moet zijn tol eisen.
Blij dat we deze laatste kans om hem te zien optreden benut hebben. Laatste kans? Dat zei men vijf jaar geleden ook reeds…
Organisatie: Kursaal Oostende
Nederlands 
Français 
