Lenny Kravitz – Ego groter dan muzikaal talent
De coole zestiger Lenny Kravitz hield halt in het Sportpaleis. Het was één van de vele etappes in zijn ‘Blue Electric Light’ (trouwens zijn nieuwe plaat) tour.
Als support had hij Durand Jones & The Indications mee. Een voor ons onbekende vijfkoppige soulformatie. Het kwam in het begin wat lauwtjes over, maar naarmate de set vorderde, kreeg de groep het publiek mee. Het was vooral voor de drummer die de meeste zangpartijen voor zijn rekening nam. De frontman lag letterlijk in de knoop met zijn veel te grote ongepaste veelkleurige sjaal.
En dan was het tijd voor grote ster Lenny …En zoals vele beroemdheden, liet hij op zich wachten. Een kwartier later dan voorzien kwam dé Lenny , de man met de lange dreadlocks en grote zonnebril aan , in jeans en met leren jacker aan.
Hij begon al zingend “Bring it on” en kwam uit het podium omhoog; de aanzet van een rockavond van formaat, denk je dan. Met een afwisseling van oud en nieuw wou hij ons bij de leest houden .
Het viel ons alweer op dat de oude nummers het deden. ”Always on the Run” en “Fly away” katapulteerden ons in die nineties rockjaren, maar het was vooral het knallende “Always on the run” die ons totaal in extase bracht. Onze luchtgitaar werd opgestoft, gewoonweg hét beste nummer van de avond. Op de vroegere ballads als een “ I’ll be waiting” , Lenny alleen op piano trouwens, klonk het emotievol, pakkend , ontroerend. Lekker aanstekelijk, ingenomen. Mooi alvast en retro op z’n best.
De nieuwere nummers vallen eerder ten prooi aan het lauw herkauwbare van de oude nummers en ze missen daadkracht, sterkte en spanning, buiten die comebacksingle ‘”TK421”.
De vele onderbrekingen waarop Lenny zich als een rechtstreeks vertegenwoordiger van de liefde ziet namen de vaart uit het concert. Het was op die momenten dat de negenkoppige band met in de hoofdrollen gitarist Craig Ross en drumster Jay Kayser het concert staande hielden.
Wat helaas ook in zijn nadeel kwam, zijn enkele meesterlijke songs als een “Mister cab driver” die in de tour links gelaten worden tav het bijna halfuur durende slotnummer “Let love rule” . Echt niet nodig , het biedt niet de kans tot het brede oeuvre van deze wereldlijke rockgod. Hierbij ging Lenny langs alle kanten van het Sportpaleis, bij zijn publiek, bij zijn fans, bij de hulpbehoevenden , … wat hem siert, maar er is een beetje teveel gimmick en poeha aan. Een deel van het publiek hield het na een kwartier ‘love’ voor bekeken en verliet de zaal.
We hadden het eigenlijk graag wat anders . Meer songs, de groove, de dynamiek , de ontroering, kortom meer hits …
Een middelmatige score voor onze Lenny , maar een over verdiende 9 voor zijn begeleiding.
Organisatie: Live Nation
Doorgaans houden wij van artiesten die zichzelf heruitvinden, experimenteren en buiten hun eigen lijntjes kleuren. Bij sommige echter blijft het tot het oneindige herhalen van hetzelfde concept boeien. Het waarom? Omdat de muziek na al die jaren nog steeds een gevoelige snaar raakt. Neem nu Lenny Kravitz. Toen wij de man in 1990 op Torhout/Werchter aan het werk zagen , was dat een openbaring. Funk/psychedelische klanken en Rock muziek werden op een hoopje gegooid, waardoor een wervelend dansfeest ontstond, waardoor de weide prompt in vuur en vlam werd gezet. In 2018 blijkt de aanstekelijke muziek van Lenny Kravitz nog steeds op de dansspieren te werken. En nog steeds diep te raken. Dat is de voornaamste vaststelling na het aanhoren van de nieuwste van Lenny Kravitz. 'Raise Vibration'.
Lenny laat er geen gras over groeien, vanaf “We Can Get It All Together” legt hij die lat al heel hoog, en laat niets aan het toeval over. De grote sterkte van een artiest als Lenny Kravitz is dus dat hij enerzijds zorgt voor een waar dansfeest, maar anderzijds heel gevoelige snaren kan raken. Zoals bij parels als “Here to love” het geval is. Lenny Kravitz laat zich hier van zijn meest naakte kant zien, door enkel zijn warme stem in de strijd te werpen. We zullen dat nog een paar keer ontdekken. De jaren hebben trouwens geen vat op die bijzondere stem van Lenny Kravitz, is nog een andere vaststelling.
De Funky klanken komen bij “It’s Enough” weer boven drijven. Om daarna de luisteraar bij het nekvel te grijpen, en hem of haar wederom een krop in de keel te bezorgen. Op een wijze zoals alleen een artiest als Lenny Kravitz dat kan. Of neem nu onze favoriete song, het lekker funky klinkend “Low”. Waar alle registers compleet worden open gegooid en de Lenny Kravitz horen die ons die keer op de weide van Torhout een onvergetelijke avond bezorgde. Het zijn allemaal redenen waarom het totaal niet stoort dat Lenny ook anno 2018 nog steeds min of meer uit datzelfde vaatje blijft tappen. Wat, ondanks de kleine verrassende momenten links en rechts, het geval blijkt te zijn.
Besluit: 'Raise Vibration' is een klasseplaat van een artiest die bewijst dat de jaren op hem geen vat hebben. Lenny Kravitz blijft gewoon zichzelf. Een rock artiest, die funky geluiden vermengt met Psychedelische elementen, en daardoor dansbaar en breekbaar klinkt. De gevoelige snaar raakt dus , surplus je laten losgaan op de dansvloer. Dat was in die jaren '90 zo, dat is nog steeds het geval.
Tracklist:
1. We Can Get It All Together 04:40
2. Low 05:19
3. Who Really Are The Monsters? 05:20
4. Raise Vibration 05:27
5. Johnny Cash 06:18
6. Here To Love 04:42
7. It's Enough 07:55
8. 5 More Days Til Summer 04:02
9. The Majesty Of Love 05:49
10. Gold Dust 05:08
11. Ride 05:59
12. I'll Always Be Inside Your Soul 03:58
… Met de ogen dicht waan je je bij Bob Marley, Prince, ... Lenny Kravitz, ach ja we zijn bij de laatste ! Bovenaan in het midden van het podium start Lenny en groep met “Fly Away” en dat is wat we 2 uur lang zullen doen, met een afwisseling van wereldhits uit een carrière van alweer 30 jaar !! “Dig In” en “Bring It On” brengen ons naadloos bij de cover van The Guess Who : “American Woman”; hij kijkt de menigte toe, schudt heel hard met zijn weelderige rastakapsel en ziet dat het goed is.
Alle vrouwen, waarvan vaak de partner mee moest , had ik de indruk, keken terug en zagen dat het zeer goed was. Nu zijn we voor echt vertrokken voor een strakke set in een net niet helemaal uitverkocht Sportpaleis.
Het podium was een goeie 25 meter naar voor geschoven zodat we precies in een mini-Sportpaleis stonden. De sfeer is Jamaicaans bij momenten en daarom is het ook niet verwonderlijk dat “Get Up Stand Up” van Bob Marley eraan komt. Lang uitgesponnen allemaal maar een perfecte sfeer, er wordt heerlijk heen en weer gewiegd door iedereen. “It's Not Enough” wordt gevolgd door een morele vraag van Lenny ‘over de wereld en wat er eigenlijk aan het gebeuren is’ … maar ja, we kunnen niet echt antwoorden allemaal ...
“Low” weerklinkt dagelijks op de radio tegenwoordig en is echt Lenny Kravitz zoals we hem liefst hebben, met een mooi oprecht nummer.
Om ons een allemaal goed in de ogen te kijken , gaat de zonnebril er af , en ja de dames laten hem duidelijk weten dat hij ook zonder ‘cool’ is !! ‘Cool’ is precies een woord dat voor hem is uitgevonden !
“It Ain't Over 'Till it’s Over”, “Can't Get You Off My Mind” en “Believe” volgen elkaar mooi op, veel gitaar maar toch niet te lang en te veel... Bij “I Belong To You” nemen velen in het mini-Sportpaleis dit persoonlijk op, al vele jaren denk ik.
Deze week kreeg Lenny nog te horen dat zijn acteercarrière voorlopig blijft bij ‘The Hunger Games’ en ‘Precious’; graag wou hij een rol in de tv-serie ‘Big Little Lies’ maar omwille van zijn huidskleur vinden de producers het moeilijk om hem een rol van schurk te laten spelen. Jammer want hij zou dit graag gedaan hebben, zijn dochter Zoë was immers al te zien in de eerste seizoen van deze serie. Deze gegevens even terzijde !
“Always on the Run” en “Where are We Runnin'?” volgen elkaar mooi en strak op, het voelt alsof we ons aan het opwarmen zijn voor de finale. Met het nummer van de vorige plaat, “The Chamber” kan er goed gerockt worden, de hele band laat zich dan ook goed gaan, het klinkt een beetje speciaal, een combi van rock met heel veel bas.
De band is dan ook heel goed afgestemd op elkaar, mooi worden ze 1 voor 1 voorgesteld: uit het oog springt toch wel Gail Ann Dorsey, de sessiemuzikant van o.a. Bryan Ferry, Tears for Fears, The Indigo Girls, Khaled en Skin (van Skunk Anansie), dit is niet alles, de laatste 10 jaar van David Bowie's carrière werkte ze voor hem ! Sinds 2012 is ze steeds mee op pad en op plaat met Lenny Kravitz.
Hier komt ook het moment dat hij als een klein en zeer gelukkig kind heel gek begint rond te lopen in het publiek, vooraan van links naar rechts , en dan ook nog ondertussen handtekeningen uitdeelt … en ja voor mij stond een dame die zonder nadenken haar borst ontbloot ; Lenny tekent met een grote glimlach … iedereen gelukkig !
Als 3 laatste nummers komen mooi achter elkaar “I'll Be Waiting”, “Let Love Rule” en “Are You Gonna Go My Way”, de enige vraag die ons nu nog rest is : Zet hij 's avonds voor het slapengaan dat kapsel af of is het echt ?
Leuke sfeer, het dak ging er niet helemaal af maar het is een rasartiest met een topband met 30 jaar archief aan goeie en vaak nostalgische nummers ! Niemand moet met de Taxi naar huis want “Mr. Cab Driver” hebben we niet gehoord.
Voor u beleefd, gehoord en gezien …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Rockhal Lux 23 juli 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lenny-kravitz-23-07-2018/
Organisatie: Live Nation
De 50 jarige NY-er heeft al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug . Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. Zijn ‘love revolution’ kreeg midden de jaren 90 een muzikale dip . In zijn 25 jarig jubileum hebben we nog steeds die retropop in al zijn vormen , intens broeierig, rockend en sfeervol, gevoelig . Een classic Lenny, die lekker klinkt in het rockgenre , een opwindende show brengt met ballads en siert door meeslepende melodieën, gitaarriffs, blazers en ‘70s toetsen .
“The chamber” en “Seks” zijn al twee singles die meteen overtuigen , verder worden we meegevoerd door de variërende aanpak , vooral naar het eind is het allemaal wat gewoontjes en doelloos rustiger.
Als rockartiest is en blijft hij ‘back to business’ , die de kneepjes van het vak kent en alles uit de kast haalt . Evenwichtige rock , niets meer , niets minder!
Een vrijdagavond in Antwerpen en een stralende Lenny Kravitz inclusief lederen broek, een perfecte formule voor een ladies night. Een traag vullend Sportpaleis maakte zich klaar voor de avond, beginnend met Trombone Shorty, een funky jazzband uit New Orléans. Deze energieke band kon het publiek alvast goed opwarmen.
De passage van Lenny in Antwerpen was te danken aan zijn nieuwe cd ‘Strut’, die klaar was om op het grote publiek losgelaten te worden. Met deze cd slaat Lenny een nieuwe weg in: minder rock, meer disco. Hij werd dan ook vergezeld door drie bevallige uit de seventies ontsnapte achtergronddanseressen en matching discoverlichting. Nieuwe nummers en oude klassiekers werden evenwichtig verdeeld tijdens het concert, voor elk wat wils.
Menig fan werd op de wenken bediend door Kravitz. De opener “Dirty White Boots” zette de toon van de avond: sexy met een grote S. De stampende groove in dit nummer is live veel overtuigender dan op cd. De afwisseling die Kravitz maakt doorheen de set is er één duidelijk gericht om het nieuwe werk vooral in de spotlights te brengen. Een aantal nieuwe nummers kon ik wel smaken, zoals “Strut”, de titelsong van de cd, en “The Chamber”. De beat in deze twee songs lieten weinig heupen onberoerd, stilstaan was niet langer een optie. Het overig nieuw werk was eerder lauw, de seventiessfeer was met momenten haast lachwekkend.
Niet getreurd, want er waren genoeg oldies om de zaal volledig uit de bol te laten gaan. Het publiek ging wild na slechts enkele noten van zijn grootste hits. Toch moet er ook gezegd worden dat zelf de oldies niet altijd even veel slagkracht hadden. Lenny sloeg de bal een aantal keren mis, het oeverloos rekken van nummers zoals “American Woman”, “Sister” en zelfs “Let Love Rule” bleek geen geslaagde formule te zijn. Akkoord , het is wel eens fijn als er een ‘spontane’ jamsessie ontstaat tussen de artiesten. Minder fijn is het als dit de swung uit het concert haalt.
Ondanks een muzikaal minder interessant concert eindigde Kravitz sterk, waarna de meesten onder ons voldaan naar huis konden gaan. Was het je doel om een swingende Lenny te zien, zelf te swingen en vooral veel mee te zingen , dan was het alvast een geslaagde avond.
Setlist: Dirty White Boots - American Woman (Guess Who cover) - It Ain't Over 'Til It's Over - Strut - Dancin' Til Dawn - Sister - New York City - Always on the Run - I Belong to You - Let Love Rule - Fly Away - The Chamber - Are You Gonna Go My Way
Organisatie: Live Nation
Lenny Kravitz - De dolle 45 plusser heeft al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug … Een icoon binnen de hedendaagse rock en pop . Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. Na de eerste succesvolle platen , werden we midden de jaren ’90 geconfronteerd met een muzikale dip door songs die onvoldoende raakten . Ondanks het feit dat hij muzikaal minder boeiend en scherp klinkt, heeft hij de laatste jaren enkele schitterende singles uit, die het plaatwerk sieren: meeslepende melodieën, ruimte voor typerende gitaarriffs, blazers en ‘70s toetsen . Liefde en verdraagzaamheid zijn in het muzikaal concept de centrale thema’s … ‘A Love Revolution’, met een vredesboodschap… Deze vredesduif draagt men op handen in Frankrijk. Het concert was al een tijdje uitverkocht. Of het te maken had met z’n relatie met Vanessa Paradis toen, laten we in het midden.
Twee uur lang hield hij ZIJN publiek in de ban, en waakte hij als een herder over zijn schapen, die houden van zijn muziek en zijn boodschap. Hij bezorgde hen een onvergetelijk avond, knielde, was midden zijn fans te zien, schudde handjes en dweepte hen op! “Love, Peace, Understanding, respect en samenhorigheid”, ik heb het vanavond goed gehoord en het is in m’n geheugen gegrift!
Tja, dit was een festival in een gesloten ruimte . En Lenny beschikt over genoeg songs om een ‘Bestof’ recept te prepareren; en liet ruimte voor een handvol songs van de nieuwe cd ‘Black & White America, een hulde aan zijn ouders en die de groei van de artiest onder de loep nam. De songs kruiste hij met talrijke liefdevolle ‘thx’- woordjes, die de applausmeter in het rood sloeg. Ok, dit gegeven terzijde hoorden we een opwindende, frisse, emotievolle set ... Rasmuzikanten gaven de ‘Lenny rock’n’roll’ elan. Vooral gitarist Craig Ross pijnigde als een herboren Slash z’n gitaar, en de blazerssectie vulde mooi aan. Goed gevonden waren ook de projecties die Lenny en z’n band in de spotlight plaatsten, met familieportretten, de groei naar volwassenheid en enkele psychedelica dia’s.
Al meteen kregen we een paar stevige rockers te horen, “Come on , get it” van de recente cd, “Always on the run” en de Guess Who- cover “American Woman”. De muzikanten benutten alle ruimte voor hun instrument. Op die manier konden de songs wel eens uitlopen, maar de broeierige spanning behielden ze . Ademruimte kregen we met het sfeervolle “It ain’t over til it’s over”; dan stapten ze terug over naar een rockende “Mr cab driver” en een meeslepende “Black & White America”; die de blazers voorop plaatste!
We hoorden een dolle muzikale rit van een resem hits; de soul en funk droop op “Fields of joy” en “Stand by your woman”, die perfect aan elkaar werden geweven; de positieve vibe van “Believe” en de huidige melodieus rockende single “Stand” volgden. Het tempo werd strakker met de rock’n’roll knallers “Rock’n’roll is dead”, “Rock star city life” en “Where are we running”, die een prachtige outro toegemeten kreeg van sax en piano. Op “Fly away” en “Are you gonna go my way” ontplofte de boel; die de rock’n’roll party compleet maakten … Even leek het erop dat een nieuwe Christus was opgestaan in Noord-Frankrijk …
En Lenny houdt van z’n publiek … een jonge dame van dertig beleefde op haar verjaardag de ‘time of her life’, gezien “I belong to you” aan haar werd opgedragen: akoestisch aan de rand van het podium met Craig Ross én met één van de blazers, een ‘campfire song’ dicht bij de fans. Na een ietwat (overdreven) uitvoerige voorstelling van de band kon Kravitz niet omheen z’n absolute klassieker “Let love rule”, die té lang duurde voor de doorwinterde muziekliefhebber, maar voor de fan eeuwig en drie dagen mocht duren. Hij was hier in het publiek te vinden en liet elke muzikant zijn ding doen … Ondanks alles, een meezinger van formaat, dat was overduidelijk! Jimi’s “All along the watchtower”, een ‘alltime’ klassieker van Lenny begeleidde ons naar buiten …
Als rockartiest is hij helemaal ‘back to business’; hij kent de kneepjes van het vak en haalt muzikaal alles uit de kast om z’n publiek een wondermooie avond te bezorgen. Hij draagt z’n fans een warm hart toe en wortelt ons vast met z’n vredesboodschap . Lenny biedt geen verrassingen, maar hier speelde een evenwichtige rockartiest een prima gig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie : Vérone Productions, Lille
Lenny Kravitz heeft een indrukwekkend palmares. Hij deelde o.a. het bed met Lisa Bonet, Kylie Minogue, Natalie Imbruglia, Penelope Cruz, Nicole Kidman en Vanessa Paradis.
Maar natuurlijk ook muzikaal is hij met meer dan 30 miljoen verkochte platen wereldwijd een van de allergrootsten.We waren de man eigenlijk volledig vergeten na tegenvallende albums: 'Lenny' (2001) & 'Baptism' (2004). Maar met deze 'It's Time For A Love Revolution' zit onze Love-men terug op het juiste spoor. U leest het goed: LOVE is nog steeds de boodschap om alle onheil uit de wereld te bannen. Al moet gezegd dat deze Give Peace A Chance-boodschap soms tekstueel wat te zoetsappig overkomt. Gelukkig worden de soms wat flauwe teksten kracht bij gezet door mooie, leuke composities.
Bij opener "Love Revolution" heb je nochtans het gevoel de song wel al eens eerder gehoord te hebben. Nee, erg origineel klinkt deze nieuwe plaat ook weer niet. Wel klinkt de zanger-gitarist lekker ouderwets en nog steeds even sexy. De sound doet denken aan wat Lenny op 'Circus' (1995) en 'Let Love Rule' (1989) deed en dat zijn toch twee van zijn beste albums. In "Will You Marry Me" klinkt Lenny funkier dan ooit. Naast de funkrockers staan er op dit album ook terug heel wat ballades. Soms pittig soms wat vervelend.
Persoonlijk zal ik nooit een echte grote Kravitz worden, zijn seventies funkrock klinkt me net ietsje te glad. Doch de vaste fanbasis, alsook fans die de laatste jaren afhaakten, zullen erg opgetogen zijn met deze nieuwe plaat van hun sexy God.
Nederlands 
Français 
