Het Amerikaanse trio Liars heeft altijd wel iets speciaals en nieuws achter de hand . Duidelijk is dat dit een geschifte, chaotisch ontregelde band is , die zoekend , tastend , prikkelend klinkt. Praktisch geen enkele plaat lijkt op z’n voorganger. Wel komen we als rode draad op een avant-garde band ‘pur sang’ uit , die toegankelijk en dansbaar , donker en bizar en tot slot experimenteel is, niet vies van een filmisch psychedelische soundtracksfeertje .
Van alles vinden we terug op deze nieuwe , die het ingetogen, sfeervol, bezwerende ‘WIXIW’ opvolgt.
De eerste tracks , “Mask maker”, “Vox Tuned D.E.D.”, “I’m no gold” en vooral “Pro anti anti” zijn ware industrial/electro killers , die door de pompende ritmiek en grooves de dansspieren aanspreekt.
Daarna is het wat gematigder , maar vooral in het tweede deel herkennen we een Liars met z’n grillige, mysterieuze , geflipte sounds; “Perpetual village” is hier het absolute hoogtepunt . Op deze tracks schuurt, scheurt, wringt en dreunt Liars .
Liars prikkelt en wekt steeds opnieuw onze nieuwsgierigheid op met een unieke plaatje …
Net voor de jaarwisseling kregen we een zeer onderhoudend plaatje binnen van de Duitse rockers van Sworn Liars. Deze formatie bestaat uit ex-leden van Shakin’ Nasties en Moorat Fingers en is met ’14 Grim Fairy Tales...’ toe aan een tweede album. Geen poespas of veel tralalala voor Sworn Liars want in amper 20 minuten brengen ze 14 puntige, snelle en uiterst catchy tracks. Het is onmogelijk om onbewogen te luisteren naar de mix van vunzige rock-n-roll, surf, psychedelica en garagerock.
Songs als “Werewolf Bitch”, “Blitzkrieg Boy”, “Flesh Remover” en “Dead Mans Sheen” zijn kort, eenvoudig en rechttoe rechtaan maar nestelen zich na een tweetal luisterbeurten stevig in je hersenpan.
Ook een pluspunt voor de prima vocalen en dito gebruik van de Engelse taal, zonder de bijgevoegde bio hadden we niet kunnen vermoeden dat Sworn Liars uit Duitsland afkomstig was. Wie wil proeven van deze lekkere hap muziek kan dat op http://www.myspace.com/theswornliars .
Op geen beter weekend kon de Amerikaanse avant garde band Liars geprogrammeerd staan … we werden al goed voorbereid, want op de vooravond van Allerheiligen, Halloween , kreeg je een reeks Canvas sf /horror films, was er de huiver van ‘Season of the witch , en tot slot de ingetogen mijmer, herdenking van wie je dierbaar is met Allerheiligen en Allerzielen. De sound van het geschifte, chaotisch ontregelde Liars vormde de ideale soundtrack in die dagen. Drie heren in een slordig kostuum, half dichtgeknoopt, hemd uit de broek en een loshangende das.
Al de heiligen, martelaren en fans fronsten de wenkbrauwen als het trio er aan begon, muzikaal een kruising van The Birthday Party, Sunn o)) en Swans. Bezwerende, sfeervolle en schurende synthpunk, die vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads klinkt , zonder de ‘toegankelijkheid’, de melodie en het ritme uit het oog te verliezen; het ‘toegankelijk’ randje viel zeer zeker te noteren; middenin de korte, krachtige, energieke set met “N°1 against the rush” en “Brats” van de recente zesde cd ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’ ( btw hun meest bedachtzame plaat totnutoe!) , die de dansspieren wisten aan te spreken; verder van hun befaamde ‘Drum’s not dead’, doorbraak ruim 6 jaar terug, het sfeervol , ingenomen “The other side of mt Heart Attack” , ooit in Brussel geschreven, een lekker uitgesponnen liefdes(?)song, dé potentiële Liars hit bij uitstek, die er nét geen werd … Tja , vergeet niet , Liars heeft oog voor subtiliteit …
Dat Liars al curator was van het alternatieve Sonic City festival in de Kreun, Kortrijk bewezen ze met het andere materiaal dat live geselecteerd werd; hier koesterden de drie het experiment: hard, dreunende, bezwerende sounds van elektronica, gitaarlijnen, samples en percussie, gekenmerkt van donker, dreigende repeterende ritmes en verrassende wendingen, wat kon exploderen, gedragen door die zweverige, zoemende , galmende, bulderende praatzang en screams van Angus Andrew, die allerhande rituelen uitvoerde met z’n handen. Je kwam uit op songs als “Scarecrows on a killer slant”, “Flood to flood” , “Broken witch” en “Plaster casts of everything” , een mooi overzicht van hun weirdo oeuvre.
De lighteffects , de stroboscoops en de abstracte zwart-wit en kleurrijke projecties maakten het Liars-plaatje in avantgarde compleet .
Liars - Muzikale genialiteit en gekte, dolgedraaide muziek , alternatief, experimenteel en toegankelijk, de subtiliteit en finesse niet verliezen. Heerlijke huiver dus …
Support was The Haxan Cloak , het soloproject van Bobby Krlic, die uitgeweken is naar Londen en een wolkendek creëerde van abstracte elektronica, donkere ambient soundscapes en gedreun. Tja , voor wie houdt van de sounds van o.m. Burial, Aphex Twin, Squarepusher, Flying Lotus en natuurlijk Liars, kwam hier aan z’n trekken
Organisatie: Botanique, Brussel
Geschifte, chaotisch ontregelde band toch, die Liars. Als je de vorige cd’s op nahoudt , komen we meestal op volgende zaken uit: vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads. Een avant-garde band pur sang dus.
Ze zijn na ‘Sisterworld’ , twee jaar terug, toe aan de zesde cd , ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’, is de meest bedachtzame in het rijtje . Een sfeervolle, bezwerende Liars plaat vol zweverige sounds van elektronica, gitaarlijnen , samples, percussie en zangpartijen. En Liars bijt graag hoor op “A ring on every finger”, “Ill Valley Prodigies” en de titelsong; het schuurt op zulke nummers en het mag zelfs swingen op songs “Octagon” en “Brats” . Op die manier valt er voldoende te noteren op de nieuwe Liars plaat . Opmerkelijke band!
Het NY se Liars manifesteert zich binnen de avantgarde scène en is binnen de middens een paradepaardje. Het eigenzinnig combo, intussen tot een kwintet uitgegroeid, haalt ritme en melodie door een mallemolen, schuwt een dosis alternatief en experiment niet en geeft de songstructuur een onverwachtse en verrassende, bizarre push … Een interessante, boeiende dolgedraaide boel met oog voor subtiliteit en finesse, gedragen door een bezwerende, hemelse, zoemende praatzang en screams. Hun stijlen van rock, wave, noise en psychedelica zijn vernuftig, gewaagd, avontuurlijk, tegendraads én gestoord! Hun (donkere, filmische) sound kan alle richtingen uitgaan en wordt bepaald door repetitieve drumritmes, vervormde gitaarloops en elektronica. Liars houdt (oude) vrienden als Swans, PIL, Gang of Four, A Certain Ratio, Einstürzende Neubauten, The Birthday Party, The Fall, Killing Joke en Sonic Youth hoog in het vaandel.
In hun uur durende set putten ze uit de cd’s ‘Drum’s not dead’, ‘Liars’ en het recent verschenen ‘Sisterworld’. Meteen werden we ondergedompeld in die unieke muzikale wereld door de trance van “Its all blooming now Mr Heart Attack” en de geschifte ritmes van “Scarecrows on a killing slant”. Af en toe konden we op adem komen en werd wat gas teruggenomen door de slepende en bezwerende tunes van songs als “No barrier fun” en “It fit when I was a kid”. Maar de huiveringwekkende sound van donker dreigende repetitieve ritmes, die plots explodeerde in krachtige, soms weirde noiserock overheerste, ondersteund van een acapella zang en galmzang; “I still can see an outside world” en vooral “Scissor” leken op een gitzwarte mis waar Sunn O)) om de hoek jaknikkend piepte. Het opbouwende “Houseclouds” verloor na enkele minuten z’n subtiliteit en op het afsluitende “Plastercats of everything” schemerden Indiase geluiden in hun moerassige poel van stijlen en wendingen door, en leek het erop dat ze een soort schreeuwtherapie voorstelden.
Kijk, dit was een op en top Liars gig, vreemd, abstract, grillig, beangstigend, geschift, verward, mysterieus en tegendraads, zonder de melodie en ritme uit het oog te verliezen …
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
‘Sisterworld’ is vreemd, abstract, grillig, beangstigend, geschift, verward, mysterieus en tegendraads. Kortom, dit is op en top Liars.
Er wordt al enige inspanning gevergd van de luisteraar om de plaat te vatten. Zelfs voor geoefende oren als de onze is de nieuwe Liars op zijn minst gezegd alweer niet simpel. De groep kunnen we zowat in het rijtje gaan plaatsen van King Crimson, Wire, The Residents, Virgin Prunes, Syd Barret en A Certain Ratio. Allemaal eigenzinnige bands die eigenlijk niks met mekaar gemeen hebben, behalve dan dat ze het experiment niet schuwen en in geen enkel vakje zijn onder te brengen.
Liars brengt ritme en melodie in hun songs en breekt die dan abrupt terug af, ze gaan van ingetogen psychedelica naar bruut geweld, of van vernuftige songstructuren naar gestoorde punk en bijtende noise. Ze doen waar ze zin in hebben en sturen hun plaat in alle richtingen, ver weg van de geijkte paden.
Gaat u er gerust even voor zitten en probeer iets aan te vangen met de vreemde en gestoorde songs op ‘Sisterworld’. Wij hebben zo een vermoeden dat u als liefhebber van niet alledaagse muziekjes zal beloond worden eens u zich een beetje heeft kunnen inleven in de geflipte sound van deze rare snuiters.
En als u ons nu even wil gerust laten, want wij hebben hier ook nog serieus ons werk mee. Kom ons binnen zes maanden nog eens vragen wat wij hier van vinden.
Nederlands 
Français 
