London Grammar - Een breekbaar sneeuwvlokje
London Grammar
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-11
Niels Bruwier
De elfde december van 2017 zal herinnerd worden als de dag waarop de sneeuw het land platlegde. Toch deinsde London Grammar er niet voor terug om de Lotto Arena te laten vollopen. Gewaagd, want toen de groep enkele uren voor het concert op sociale media liet weten dat het concert gewoon doorging, kwam er nogal wat kritiek op. Als we dat allemaal zo lazen, leek het alsof niemand in de Lotto Arena zou geraken. Niets bleek minder waar, de zaal was heel goed gevuld en de afwezigen hadden ongelijk. Wij gingen door weer en wind naar de zaal en kwamen terug met een sneeuwverhaal die voor altijd aan dit concert gebonden zal blijven.
Er was wel paniek dat niet iedereen op tijd zou opdagen, want zo begon Lo Moon al een halfuur later dan voorzien aan hun zet. Slimme zet want zo stonden ze al voor een redelijk gevulde zaal te spelen. De band, die voorlopig nog maar drie ijzersterke singles uitbracht, mocht bewijzen hoe ze een zaal als de Lotto Arena konden boeien. De conclusie van ons: binnen een paar jaar vullen ze die zelf. Ze hebben de epische nummers, de aanstekelijke melodie en vooral een heel matuur voorkomen. Topband die wij al van in het begin volgen en ook deze keer niet teleurstelde.
Het afgelopen weekend zegde London Grammar nog twee shows af vanwege de tonsillitis van frontvrouw Hannah Reid. Hierdoor mocht ze haar stem niet forceren omdat ze anders deze wel eens zou kunnen verliezen. Het was bang afwachten, en als de sneeuw dan ook nog eens chaos veroorzaakte, dachten ook wij dat de show ging worden afgelast. Uiteindelijk ging alles door zoals gepland, en dat was maar goed ook, London Grammar staat er nu meer dan ooit tevoren. De band kwam net geen jaar geleden terug boven water en loste in tussentijd met ‘Truth Is a Beautiful Thing’ ook een nieuw album. Deze zomer zagen we ze nog op Pukkelpop, en nu kwamen ze dat ons voorstellen in een zaal.
London Grammar draait ook vooral rond de stem van Hannah Reid, het is dan ook belangrijk dat deze loepzuiver klinkt. Wanneer de groep met “Who Am I” begint, horen we al dat het deze avond wel snor zou zitten met die stem. Het begint allemaal zeer mysterieus met de typische desolate gitaren en zachte synths om bijgevolg te worden omver geblazen door de klok van Reid. Zo bouwen al hun nummers langzaam en zacht op naar een climax die meestal bombastisch en explosief is. Kijk maar naar “Flickers“, een nummer dat op het eerste gehoor maar traag is, maar door er “Help Me Lose My Mind” aan te breien, krijgen we een knallende outro die nu nog steeds nazindert. Speciaal bij dat nummer is de Afrikaanse trommel die het geheel een zeer exotisch sfeertje geeft. Als multi-instrumentalist Dot Major zich vervolgens achter de drums plaatst, volgt er een heel uitbundig sfeertje. Hoedje af trouwens voor Major. Hij bespeelt de keyboards, verschillende slaginstrumenten en zingt ook nog af en toe eens mee. Daar kan Dan Rothman, die enkel de gitaar speelt, nog wat van leren. Het drietal is wel perfect op elkaar ingespeeld en ze zijn ook zeer dankbaar dat we er allemaal zijn geraakt. Dat toont dat ze respect hebben voor hun publiek en ook echt bezig zijn met wat er gebeurt buiten in de wereld.
De visuals tijdens de show zijn simpel, maar goed. Zo staat er voor en achter de band een lange streep met lampjes die er soms samen met wat rook voor zorgt dat er een soort gordijn van licht ontstaat. Daarnaast staat er achteraan het podium ook een gigantisch scherm die niet echt een verhaal vertelt, maar wel de mysterieuze sfeer in de muziek van London Grammar versterkt. Zo krijgen we onder meer een stad in het donker te zien en het poollicht. Allemaal niet tastbaar en bijgevolg heel goed bij de interactie met de muziek. Deze is ook niet tastbaar en soms zelfs buitenaards.
Dat is niet enkel te wijten aan de dramatische piano die er soms in komt, maar ook aan de buitenaardse stem van Hannah Reid. Bij “Wasting My Young Years” horen we hoe goed ze kan zingen, maar het is toch vooral “Rooting For You” dat indruk nalaat. Voordien waarschuwt ze ons dat ze misschien de hoogste noot in het nummer niet zal halen, maar niets is minder waar. Ze speelt enkele minuten a capella en krijgt een volledige Lotto Arena muisstil. Iedereen staat met een open mond te kijken naar het schouwspel dat Reid hier tentoonspreidt enkel met haar stem. Om kippenvel van te krijgen, zo’n straffe vocalen!
Naast al dat zingen, is er af en toe ook plaats om het publiek te betrekken bij de show. Af en toe wordt er eens meegeklapt, maar toch is het vooral luisteren en mee dromen. Bij “Strong” is het even aan het publiek om mee te zingen, een leuke afwisseling omdat het anders misschien net iets te eentonig zou worden. Dit weet de band ook en na iets meer dan een uur verlaten ze het podium al. Slim gezien, want langer zou tot verveling leiden. Nu weten ze een sterke, geen al te lange set af te leveren boordevol songs die blijven nazinderen.
Afsluiter van de volledige set, “Metal & Dust”, is wat ons betreft het ideale eind. Een zacht begin dat langzaam ontbolstert en uiteindelijk heel dansbaar blijkt te zijn. Voor één keer kan je wat bewegen op de muziek en zo verlaat iedereen met een fijn gevoel de zaal. Tegen het einde van de show was iedereen de ellende van de sneeuw vergeten en zagen ze enkel nog een zijdezacht sneeuwvlokje op het podium staan.
London Grammar weet indruk te maken met een straffe stem en zeer zachte muziek, iets wat tegenwoordig niet vanzelfsprekend is. De show verveelde nooit en dankzij sterke visuals en een goeie set gaf iedereen op het eind de band terecht een staande ovatie.
Setlist: Who Am I - Flickers / Help Me Lose My Mind - Nightcall (Kavinsky cover) - Wasting My Young Years - Hell To The Liars - Truth Is A Beautiful Thing - Hey Now – Sights - Rooting For You – Strong - Big Picture - Oh Woman Oh Man - Metal & Dust
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/london-grammar-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Het is ondertussen al een grote zes maanden geleden dat London Grammar laatst in België passeerde buiten het festival seizoen. Het toenmalig concert, in de Orangerie zaal in de Botanique, werd jammer genoeg ingekort wegens ziekte van zangeres Hannah Reid en het was duidelijk op dinsdagavond dat heel wat mensen een nieuwe kans wilden. Nog eerder waren zijn één van de ontdekkingen in de Botanique, toen ze optraden in de Witloof Bar . Zo zie je maar hoe snel het kan gaan op een jaar tijd …
Niet te verwonderen natuurlijk, als je bedenkt wat London Grammar de laatste tijd van singles heeft uitgebracht. “Wasting My Young Years”, “Strong”, “Nightcall”, “Help Me Lose My Mind”, we kunnen er nog opnoemen. Vorst Nationaal was volledig uitverkocht, de grote zaal welteverstaan, met een capaciteit van meer dan 8000 toeschouwers. Dit bleek uiteindelijk meer een vloek dan een zegen, maar kom, laten we alles van de positieve kant bekijken.
Als voorproefje kregen we de Liverpoolse band All We Are voorgeschoteld. Ze werden eerder al beschreven als ‘Bee Gees on diazepam’ en dat is geen slechte vergelijking. Hun muziek is niet echt psychedelisch te noemen, maar neemt toch zeker stappen in die richting. Rustige maar erg mooie melodieën met af en toe duidelijke trippy invloeden. Al bij al waren ze een goede introductie en de perfecte muziek om het publiek in de stemming te brengen. De aanwezigen (al heel wat overigens, Vorst zat bij het aanvangen van de opening act al ¾ vol) leken in elk geval gecharmeerd.
Het duurde niet lang of we mochten Hannah Reid, Dan Rothman and Dominic 'Dot' Major, oftewel London Grammar, op het podium verwelkomen. Ze brachten een kleine (maar mooie) intro die naadloos overliep in het fantastische “Hey Now”. En toen waren we vertrokken voor een groot uur van schitterend zangtalent. Want laten we eerlijk zijn: de muziek van London Grammar is goed, maar het is de stem van Hannah Reid die de songs uitzonderlijk maakt.
De setlist bracht niet veel verrassingen, maar dat deerde het publiek weinig. Al vanaf de eerste noot werd er luid geklapt en geroepen tussenin de liedjes, terwijl het tijdens de songs stil werd. Iets wat overigens tijdens het voorprogramma niet het geval was, maar dat is misschien ook wel te verwachten. De band leek erg dankbaar voor het enthousiaste onthaal maar zocht toch weinig contact met het publiek tussen de liedjes door. Vooral Hannah bleef stil, met slecht één kwinkslag wanneer ze tijdens "Stay Awake" plots een kleine lachaanval kreeg. Dan en Dot probeerden wel, met herhaaldelijke bedankingen (vnl. in uitstekend Frans) en een poging tot anekdotes, maar een echte connectie met het publiek bleef uit.
En het moet gezegd worden: Vorst Nationaal is te groot voor een band als London Grammar. Hun songs zijn te intiem voor een zaal met 8000 man en een mini-arena gevoel. Zet ze in de AB en ze blazen iedereen omver. In Vorst was de intimiteit jammer genoeg verloren.
Niet dat de band het aan hun hart liet komen, want de muziek was on point als altijd, en mogen we nog eens herhalen: wat een schitterende stem heeft Hannah Reid toch. Moeilijk om daar genoeg van te krijgen. Het eerste echte toppunt van de show was te vinden tijdens “Wasting My Young Years” maar laten we eerlijk zijn: het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld “Nightcall” en “Strong” back to back.
Het smaakt naar meer, zouden we zeggen! Maar de volgende keer toch liever in een kleiner zaaltje als de Ancienne Belgique.
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Wasting My Young Years – Flicker (Help Me Lose My Mind) – Sights – Stay Awake – Nightcall – Strong
Encore: If You Wait – Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/all-we-are-07-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-07-10-2014/
Organisatie: Live Nation
Het gaat goed met de Britse muziek, zeker als we de toevloed van getalenteerde nieuwe acts bekijken. Denk maar aan George Ezra, Tom Odell, Sam Smith en, jawel hoor, London Grammar.
Het drietal heeft er een bewogen aantal maanden op zitten, met een carrière die in 2013 plots in een stroomversnelling raakte. Slechts een klein jaar geleden speelden ze voor een publiek van enkele honderden mensen; nu is dat al snel enkele duizenden. In januari tourden ze nog 'down under' in Australië, vorige maand in Engeland en op zondag lieten ze zich in Brussel van hun beste (hoewel jammerlijk korte) kant zien.
Een uitverkochte Orangerie keek reikhalzend uit naar de hoofd act, maar wist zich toch goed te vermaken met de opener Bipolar Sunshine. Een vrolijke band met aanstekelijke tunes die we zeker in de toekomst op de radio zouden willen horen. Mogen we zelf de readymade single "Rivers" voorstellen?
Hoofd act London Grammar liet jammer genoeg een tijdje op zich wachten, maar toen ze uiteindelijk toch op het podium stonden was het concert zoals iedereen het verwacht had: uitstekend. Een stem als een bel heeft ze, die Hannah Reid, en ze kan er uitzonderlijk effectief gebruik van maken.
De set was wat kort, slechts een goede 45 minuten, maar uit de context konden we afleiden dat het niet uit vrije wil was. Toen Hannah halverwege de set het podium even verliet om haar stem te gaan 'steamen' (of zo hebben wij het toch verstaan), kon je eigenlijk al weten hoe laat het was. Toch was het concert zeker de moeite waard want wanneer ze zong vielen alle puzzelstukken op hun plaats en slaagde de band er haast in om het publiek te hypnotiseren met de galmende muziek en die kristalheldere stem.
Bekende en onbekende nummers wisselden elkaar af doorheen de avond: "Darling Are You Gonna Leave Me" en "Interlude" vallen in de tweede categorie, terwijl oude gekenden "Strong" en "Wasting My Young Years" door het publiek enthousiast onthaald werden. Grote afwezige van de avond was "Nightcall", de Kavinsky cover die de laatste maanden hoog scoorde.
Ondanks het late begin en vervroegde einde zeker de moeite waard. Beste London Grammar: veel beterschap en kom snel terug! Beste lezer: indien je nog een opening vindt op je Rock Werchter schema deze zomer, London Grammar speelt op donderdag. Allen daarheen!
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Strong – Flickers – Sights – Stay Awake – Wasting My Young Years.
Encore: Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-02-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” ) weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!
‘If You Wait’ van London Grammer is als een pot yoghurt met een valse bodem, er zit wel iets in maar lang niet zoveel als je zou verwachten.
“Hey Now” is de veelbelovende opener, een mistige prachtsong die een mens boven de dampkring doet zweven. Maar daarna wordt het nergens meer zo goed. London Grammar kleeft het theatrale van Florence &The Machine aan de intieme aanpak van The XX. Soms vonkt dat, maar al even vaak botst het. Het resulteert in een pak songs die mettertijd te veel op mekaar beginnen te lijken en die bijgevolg de aandacht doen verslappen. Bovendien werkt het stemtimbre van Hannah Reid gestaag meer op de zenuwen dan op het gevoel. Het vrouwmens doet danig hard haar best om dramatiek in haar stem te leggen dat het op den duur een beetje pathetisch wordt.
Het is allemaal de schuld van de overschatte muze Florence Welch, die met haar hoogdravende kerkgezangen een hoop volgelingen en klonen in haar kielzog heeft gekregen.
Let op, hier is een publiek voor, maar ’t zijn wij niet.
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar , die binnenkort hun debuut ‘ If you wait’ zullen uitbrengen . Muzikaal werd de sfeer van geheimzinnigheid rond de band nu onttrokken. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept. Mijmering van een weekendje Ardennen … ?!
London Grammar heeft de voorbije periode duidelijk nieuwsgierigheid gewekt , gezien er buiten een paar nummers weinig of niks geweten was van het trio. Ze laten hun luisteraars het zelf invullen . Missie geslaagd in tijden van massacommunicatie via het internet. Gevolg: de optredens in kleine pittoreske zaaltjes als deze van de Witloof Bar geraken dan moeiteloos vol!
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Die etherische inhoud kunnen we vanavond maar bevestigen door sterke songs als “Hey now”, die de set opende. Een minimalistisch nummer , die meteen kippenvel bezorgde en bepaald werd door die aparte , huiverende , sterke zang. Meer om zich hadden “Darling are you gonna leave me” door de elektronica en jambee. Ook “Shyger” en het gekende “Wasting my young years” , trouwens gescandeerd op de t-shirts in de merchandise! Verderop met “Strong” en “Metal & Dust” klonk het extraverter en borrelden de beats op. Overtuigend en origineel verpakt waren ook de twee covers: “Nightcall” van Kavinsky en in de bis “Wicked games” van Chris Isaak. Een geslaagde zet!
Muzikaal zit het erg goed bij het trio . Enkel nu de onwennigheid en de terughoudendheid wat overwinnen en het trio is zeer zeker gelanceerd voor een groter publiek . Het sfeertje van geheimzinnigheid is doorbroken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
