Lucie Sue staat deze zomer op de mainstage van Hellfest, toch zowat het grootste metalfestival van Frankrijk. Voor ons is deze artieste nog onbekend, maar daar kan snel verandering in komen.
“Hush” is een knappe single van deze Française. De lyrics zijn een mix van Engels en Duits en dat heeft een reden. De song gaat over de pijnpunten en tegenslagen in de opvoeding van kinderen. En omdat de vader van haar kinderen Duits(talig) is, worden die tweetalig opgevoed, waarbij Lucie Sue vooral de Duitse ‘krachttermen’ overneemt. Opvoeden is niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals elke ouder zal kunnen beamen. Een niet alledaags onderwerp voor een rocksong, maar we zijn blij dat ook dit aan bod kan komen.
Muzikaal is “Hush” 90’s indierock. Denk aan L7, Veruca Salt en Hole. Degelijke productie en mix. Het klinkt catchy en een beetje dirty, met dat accentje in dat Duits.
https://www.youtube.com/watch?v=zCjSIdIs9Bk
Luc De Vos - VOS - Gorki heerst!
Luc De Vos - VOS
Een ode aan de tien jaar geleden overleden Luc De Vos, gebracht door allemaal vrouwen is wel een mooi concept. Niet in zijn Gent, maar in een volgepakt Lotto Arena, zagen we enkele vrouwen die een bijzondere stem en uitstraling hebben. Ze weten de songs van Luc De Vos op hun manier te benaderen. De ene versie was wat beter dan de andere geslaagd. Op het eind veerde iedereen bij “Mia” recht, en Gorki zelf de show stal, omgeven door al die schitterende vrouwen. Luc De Vos zou het prachtig hebben gevonden.
Echter, zulke magische momenten van samenhorigheid tussen publiek en muzikanten waren iets te weinig, waardoor we wat op onze honger bleven zitten.
Het begon nochtans subliem met “Tommy” van The Who. Een song die eigenlijk ook, beetje gelijklopend, het verhaal vertelt van VOS zelf. Het werd aangevuld met een grappige column, hier vertelt Luc De Vos over zijn fictieve ontmoeting met prinses Mathilde, net vóórr ze tot koningin werd gekroond, en een date in een zwarte Ferrari waarbij Mathilde haar liefde voor Vos uitspreekt. Maria Iskariot vulde aan met een energieke versie van “Punk is Dood” en het mooie “Dat vind ik Lekker” waarop Helena Cazaerck het publiek letterlijk ging opzoeken, net zoals Luc dat zou doen. Het klonk opwindend , springerig, het beetje punk dat Gorki ook zou doen. Dichter dan dit kon je bij Vos niet komen. Een eerste hoogtepunt.
Het contrast met de intimiteit van Emmy d'Arcy was groot. “Vaarwel Lieveling” was hartverwarmend en bezorgde ons een krop in de keel. Een emotionele aanpak. Op “Wie zal er voor de kinderen zorgen” werden registers opengetrokken. De meer bredere aanpak en en de veelzijdigheid van haar vocals en uitstraling werd onderstreept.
Een heel sterk begin dus van deze avond van deze twee eerste acts.
BLUAI van zangeres Cath Smet, bracht een Engelstalige versie van “Ik kan nooit meer naar huis' ('Never going Home')”; haar dromerige vocals waaide over de hoofden heen. We misten de rest van haar band, waardoor ze wat in het ijle zong en het nummer wat verloren ging in de menigte.
Elisa Waut bracht een persoonlijke 'touch' aan “Anja”, een kippenvelmoment. Ze deed ons hart even bloeden. “Veronica” klon k erg gevoelig door Lady Linn. Beklijvend. Eden op hun beurt, de '90s ladies rockband rond Roos Van Acker staken wat meer vuurwerk in “Berejager” en trok de registers nog eens open op “Een schaduw in de schemering. Roosbeef kon zelf niet aanwezig zijn , en had net als Meskerem Mees een video gestuurd. “Hij is Alleen” ging hierdoor een beetje verloren. Ook afsluiter “Mia” (Franse versie) door Viktor Lazlo, nichtans subliem gezonge, bleek een slag in het water. Sowieso al een onmogelijke opgave deze klassieker in een andere taal brengen, want het publiek kent deze vanbuiten in de Nederlandse taal, en net voor de pause werd het refrein 'sterren komen, sterren gaan , alleen Elvis blijft bestaan' uit volle borst meegezongen. Dat zegt meer dan genoeg. Een gemiste kans, en ook een beetje jammer voor Viktor Lazlo, die zelf die haar ziel helemaal bloot legde in het nummer.
Na de pauze bracht Meskerem Mees via video “Ik zie het licht”, op soulvolle wijze. Maar ook hier wist de song onvoldoende impact te hebben door haar afwezigheid live.
Geef ons dan maar Kids With Buns … “Ik ben erbij” start voorzichtig zachtmoedig, maar op het emotioneel beladen “Geef al je geld aan de arme kinderen”, een lied dat hen op het lijf is geschreven, trokken ze alle registers ook eens open. Een sterk emo-moment! Wondermooi hoe dit duo je steeds weet in te pakken, ook al is het in het Nederlands zingen ietwat buiten hun comfortzone. Mooi.
Een lijflied van Gorki “Mijn oude Hart”, in het Duits, sloeg , in tegenstelling tot de Franse versie van “Mia” eerder op de avond, wel aan. Met dank aan Scars on Louise die met “Mein Altes hertz” de handen op elkaar kreeg. Ook de Afrikaanse Adelle Ngeto kon met “Saam in daai donker huis” de harten sneller doen slaan. Het onderstreepte mooi en intiem trouwens de bijzondere band die Luc De Vos had met Afrika.
Aafke Romeijn bracht een ode aan Luc én aan Tom Pintens. “Kaatje is Verdronken” hebben beide overleden artiesten in 2004 samen gemaakt. Het klonk zachtmoedig, gevoelig. Ook op “Wij zijn zo jong” werden we stil.
Emma Bale is een artieste die we zagen groeien maar op “Soms vraagt een mens zich af” ging ze wat de mist in … Het klonk totnutoe wat braafjes.
Mentissa & Alice, ofwel Kersvers Eurosong-kandidate Mentissa en de Franstalige Alice on the Roofn speelden een gewaagde versie van “Lieve Kleine Piranha”. Het bracht wat meer pit in de set.
‘Intimiteit die aanvoelt als een mokerslag waarvan je eventjes moet bekomen’; schreven we over het optreden van ISE; het meisje is pas 18 maar weet ons nu al volledig te betoveren; a capella zong ze “Monstertje”, enkel met een mini-piano. Het publiek werd er helemaal stil van; we waren diep onder de indruk. Eens de gitaar erbij, speelt ze een intens broeierige “Ik reis door de nacht”. Een artieste om in het oog te houden, zonder meer.
En toen kabbelde het terug verder met ILA die met “Mensenvriend” en “Hollywood”; de Lotto Arena rockte lichtjes. Luc De Vos bracht op het scherm een onuitgegeven nummer, geschreven in 94, “Oude Reus”, eentje kenmerkend van Luc en Gorki op het lijf geschreven. Apotheose op “Mia” tot slot … De bandleden van Gorki werden laaiend enthousiast onthaald, bijgestaan door al die dames die hun best hadden gedaan op Gorki’s nummers. Ze zongen mee, of dansten uitbundig op het podium vooraan. Ook het publiek ging eindelijk uit de bol, waarna Gorki nog een streepje “Lieve Kleine Piranha” speelde. Sjiek!
Een mooie ode aan onze Luc De Vos, zonder meer in deze Lotto Arena. Maar die magische momenten mochten ‘ietsje meer’ …
Setlist: Openingsnummer 'Tommy' - The Who//Column - Luc De Vos//'Punk is dood' en 'Dat vind ik lekker' - Maria Iskariot//'Vaarwel lieveling' en 'Wie zal er voor de kinderen zorgen' - Emmy d'Arc//'Never going home' - BLUAI//'Anja' - Elisa Waut // 'Veronica komt naar je toe' - Lady Line//'Berejager' en 'Schaduw in de schemering' - Eden//'Hij is alleen' - Roosbeef//'Mia' (in het Frans) - Viktor Lazlo//'Ik zie het licht' - Meskerem Mees//'Ik ben erbij' en 'Geef al je geld aan de arme kinderen' - Kids With Buns//'Mein altes Hertz' - Scars on Louise//'Saam in daai donker huis' - Adelle Nqeto//'Kaatje is verdronken' en 'We zijn zo jong' - Aafke Romeijn//'Soms vraagt een mens zich af' - Emma Bale//'Lieve kleine piranha' - Mentissa & Alice on the Roof//'Monstertje' en 'Ik reis door de nacht' - ISE//'Mensenvriend' en 'Hollywood' - ILA//'Oude reus' - nieuw nummer Gorki//'Mia' en fragment 'Lieve kleine piranha'- Gorki
Organisatie: PSE Belgium
‘Heaving’, het eerste muzikale vertrek uit de recente tapereeks van Lucy Kruger & The Lost Boys, is een levendige, viscerale en grenzeloze verkenning van sonische verhalen. Uitgaande van het idee van dichteres en essayiste Anne Carson dat "elk geluid dat we maken een stukje autobiografie is. Het heeft een volledig privé interieur maar zijn traject is openbaar. Een stuk van de binnenkant geprojecteerd naar buiten", dook Kruger in het compositieproces door middel van performance, in plaats van met de pen. Het album bood de kunstenaar en hoopt het publiek te bieden, een thuiskomen in het lichaam door een fysieke relatie met geluid. –
Bron: https://lucykruger.bandcamp.com/album/heaving
Uiteraard gaven we ‘Heaving’ enkele luisterbeurten
Als je het verhaal kent achter dit project, begrijp je het poëtische, het doordachte en het bevreemdend mooie van wat Lucy Kruger doet bij songs als “Auditorium”, “Heaving’ en “Howl” iets beter. Haar vocals zijn mee bepalend, als van een Kate Bush .
Ze heeft een sterke uitstraling en de sound heeft iets ongrijpbaars. De titelsong is een mooi voorbeeld. Op “Auditorium" daalt en stijgt de stem van Kruger verschillende octaven; het laat een donker kantje horen van Kruger, waardoor je geen angst voelt; eerder een gevoel van welbehangen, met een donker hoekje eraan. Verder volgen “Stereoscope”, “Burning Building” en “Feedback Hounds” en het afsluitende “Undress” in dezelfde lijn.
‘Heaving’ is dan ook een heel fysieke en emotionele plaat, een brug tussen gemoedsrust en angst, tussen donker en licht, tussen liefde en haat, tussen vreugde en verdriet.
Op bijzonder poëtische wijze worden deze uiteenlopende emoties aangesproken, die de wereld van pure duisternis en stralend licht perfect met elkaar verbindt.
Psychedelisch post punk
Heaving
Lucy Kruger & The Lost Boys
Lucky Came To Town is een Belgische band die ergens tussen folk, blues, country en americana in zit. Eén van de spilfiguren is Kim Van Weyenbergh van Rain Dog. Het geluid is uitgesproken Amerikaans en ook in de lyrics is die verwijzing onvermijdelijk.
De EP ‘December Sessions’ kwam eind 2022 uit en is inmiddels te horen op bandcamp en spotify. Deze EP is de opvolger van ‘This Is Lucky Came To Town’ uit 2021 en de vijf nummers werden live in de studio opgenomen.
“Ghosts Of The Mississippi” is een prachtige, bluesy en romantische ballad die gedragen wordt door de stemmen van Kim en Annemie en die in de outro een leuke gitaarsolo krijgt.
“Hold Back Time” heeft eveneens dubbele vocalen. Die van Annemie krijgen we echter uitsluitend ‘achter’ die van Kim te horen en nooit alleenstaand, hoewel Annemie’s stem een interessante klankkleur heeft. Kim heeft duidelijk veel vertrouwen in zijn songs en zijn stem zou elke song kunnen dragen zonder hulp, maar met de dubbele vocalen doen Lucky’s songs me denken aan de tweevoudige stemmen van The Jayhawks of Thee Holy Strangers.
“Home Ground” is een brave mid-tempo rocker en de laatste eigen song op de EP is “My Love Is True”. Dat is een ongegeneerd vrolijk liefdeslied. En dat zijn de moeilijkste. Liefdesverdriet is zo veel makkelijker te beschrijven dan de ongeschonden verliefdheid, al zeker als je wat naar country en americana neigt. De Lucky’s komen er mee weg zonder melig te klinken. Fantastisch.
Van John Prine leent Lucky Came To Town dan nog “Angel Of Montgomery”. Dit is niet de eerste cover van deze song uit 1971, het is er wel eentje die John Prine zou inkaderen, mocht hij nog leven.
Opnieuw een fijne EP van een band die niet zou misstaan op Radio 1.
https://luckycametotown.bandcamp.com/album/december-sessions-3
Lucy Dacus - Gevoelige en brute eerlijkheid
Van gevoelige snaar tot brute eerlijkheid. Lucy Dacus wist opnieuw het publiek in te pakken met haar beklijvende en rake pareltjes in een uitverkochte Rotonde. Ze is daarmee op weg naar het beste van haar prille carrière.
De eerste noten van vanavond werden verzorgd door de Britse Fenne Lily die al voor de tweede keer met Lucy Dacus op tour ging. Met twee albums, ‘On Hold’ (2018) en ‘BREACH’ (2020), had Lily al voldoende songs om ons een half uur te intrigeren. Het subtiele contrast van zacht naar hard in “Car Park” en “Birthday” werkte aanstekelijk. Het doodeerlijke “I Used to Hate My Body but Now I Just Hate You” raakte live nog harder onze gevoelige snaar dan op de plaat. Vergelijkingen met Dry the River of Marika Hackman en uiteraard Lucy Dacus waren niet ver te zoeken. Met twee beklijvende nieuwe nummers sloot de aimabele Fenne Lily de support-act krachtig af.
Lucy Dacus wist de laatste jaren met eigen muziek en zijproject Boygenius (met Julien Baker en Phoebe Bridgers) meer en meer muziekfans te overtuigen. Niet verwonderlijk dus dat ze veel mensen naar de Botanique wist te lokken. Op haar laatste plaat ‘Home Video’ (2021) blikt ze - meestal autodidactisch - terug op haar jeugd en hoe ze omgaat met haar gevoelens of geaardheid. In opener “Triple Dog Dare” en iets later in het swingende “Hot & Heavy” vatte Lucy Dacus dat alvast goed samen. Al vroeg in de set bracht ze één van haar indie-hitjes “Addictions” die zachtjes werd meegezongen door vele toeschouwers.
Zonder blozen en met enorme veel charme haalde ze haar beste Frans voor de bindteksten. Het is met diezelfde natuurlijke charme dat ze ons imponeerde met het kabbelende “VBS” (over bijbelkampen) en het sferische ingetogen “Cartwheel”. Haar cover van Edith Piaf’s “La Vie en Rose” paste perfect in het plaatje.
Wat opvalt is dat Lucy Dacus rijkere arrangementen gebruikte in haar meest recente muziek. De keuze voor autotune vocals in “Partner in Crime” voelde eerst ongewoon aan maar het geheel klopte uiteindelijk. Ondanks de zachtaardige verschijning kwam ze verrassend hard uit de hoek in “Thumbs”. In deze song over oprechte medeleven en diepe empathie kreeg ze het publiek muisstil en liet ze hier en daar traantjes rollen. Even later met “Please Stay” deed ze dit kunstje opnieuw over met een schepje er bovenop.
Tijdens het hartverwarmend kampvuurmomentje in “Going Going Gone” zongen we gezellig mee met de band die vooraan het podium opgesteld stond. Meezingen of beter gezegd meebrullen konden we later met “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en - uiteraard - het ijzersterke “Night Shift”.
In de ongeplande encore kregen we een uitgepuurde “Fool’s Gold” te horen en zagen we hoe Lucy Dacus er ongelooflijk van genoot.
Setlist: Triple Dog Dare - First Time - Addictions - Hot & Heavy - Christe - VBS - Cartwheel - La vie en rose (cover) ) - Yours & Mine - Partner in Crime - Brando - Thumbs - Going Going Gone - Please Stay - I Don’t Wanna Be Funny Anymore - Kissing Lessons - Night Shift - Fool’s Gold
Organisatie: Botanique, Brussel
Lucinda Williams heeft van de coronastilte gebruik gemaakt om een reeks ‘tribute’-albums op te nemen. Op het menu staan o.m. Tom Petty, Bob Dylan en The Rolling Stones, naast albums met kerst- en countryklassiekers en southern soul.
De keuze voor Tom Petty mag niet verwonderen. Hij coverde in 1996 haar “Change(d) The Locks” voor de soundtrack van ‘She’s The One’. Hoewel Williams en Petty’s stemmen inzake klankkleur, bereik en volume niet naadloos op elkaar aansluiten, klopt het plaatje muzikaal wel. En Lucinda Williams voelt zich als een vis in het water in de songs van Tom Petty. Haar begeleidingsband levert dan ook puik werk en kan zich meten met The Heartbreakers. De sound is vaak net zo warm en licht stuwend als op de albums van Tom Petty.
Williams is niet enkel voor de grootste hits gegaan. Uiteraard staan er klassiekers op deze tribute: “I Won’t Back Down”, “A Face In The Crowd”, “You Don’t Know How It Feels”, …, maar geen “Free Fallin’”, “Into The Great White Open”, “Mary Jane’s Last Dance” of “Refugee”. Ze kiest integendeel voor die songs waar ze met haar interpretatie iets mee kan doen. Haar sterkte ligt in de trage blues, treurende countrypop en singer-songwriter-tracks met een popfolk-toets en die zijn ruim voorradig in het verzamelde werk van Petty. De hoes van dit tribute-album is trouwens een duidelijke knipoog naar het Tom Petty-album ‘Full Moon Fever’.
De beste Tom Petty-covers van Lucinda Williams zijn hier het onheilspellende “A Face In The Crowd”, het zomerse “Wildflowers” en “Louisiana Rain”. Ook de rockers zijn prima: “Runnin’ Down A Dream”, “Gainesville”, “I Won’t Back Down”, “You Wreck Me” en “Down South”.
Mooi is dat Lucinda Williams aflsuit met een eigen song die wel mooi aansluit op de erfenis van Tom Petty: “Stolen Moments” had van zijn hand kunnen zijn.
Deze ‘Runnin’ Down A Dream’ is een heel mooie tribute voor een excellente songwriter die we sinds zijn dood wat vergeten zijn. Hopelijk behoudt Lucinda Williams dezelfde aanpak voor haar ‘tributes’ voor de nog levende legendes Bob Dylan en The Rolling Stones.
Luc Waegeman - Wagonmaniac Music - Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat erwat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen
Luc Wageman is van vele markten thuis. Label baas van Wagonmaniac Music, oprichter van Kinky Star. Muzikant bij o.a. Needle & the Pain Reaction, en zoveel meer. Hij is in 1989 van Antwerpen naar Gent verhuisd en heeft in en rondom het Gentse ondertussen een zeer sterke reputatie opgebouwd. Zonder meer is deze man dus uitgegroeid tot een begrip binnen de muziekwereld, en dan ook de geschikte man om enkele vragen te stellen over deze crisis en hoe daar mee om te gaan. Maar ook uiteraard stond hij ons te woord over zijn talloze projecten in het verleden, heden en toekomst.
Je zit al een tijdje in de muziekwereld, ook als muzikant. Als je terugkijkt op je verleden wat waar de diepte en hoogtepunten?
Sinds mijn 15de speel ik in verschillende bandjes, eerst als drummer (Possible Noize, Shakin' Zorro & the Bandoleros, SeXmachines), erna als bassist (The Mansons, Starfighter, Needle & the Pain Reaction, enz...) en ondertussen ook als solo artiestproducer Wagonman.
"No downs, no ups" but "music saved my life". Als ik terugkijk op het verleden zijn de hoogtepunten voor mij vandaag o.a.:
-De eerste kennismaking als tiener met punk op een concert van The Kids.
-Mijn verhuis van Antwerpen naar Gent in 1989. Toen al begon het in Gent te bruisen op muziekgebied. Elke betrekking had eigenlijk z'n hoogtepunten voor me. Van concert afficheplakker, productieassistent voor concertpromotors, platenwinkelassistent, promo boy voor Bang! Records met o.a. dEUS, roadie-roadmanager Gorky/Gorki, als muzikant bij Starfighter concerten op Dour en Pukkelpop, de oprichting van Kinky Star als club en als label met het succes van 't Hof Van Commerce.
- Nog mooie herinneringen heb ik aan de Zuid-Afrika reizen met 't Hof Van Commerce alsook naar Senegal met Gorky maar zeker ook de Amerikaanse avonturen op SXSW in Austin Texas en CMJ in New York met enkele bands (Dr. Pepper Family, Hitch, Barbie Bangkok) en alle avonturen met mijn eigen band Needle in Canada, Malta, Ibiza en de rest van Europa.
- Alle ATP festivals in Engeland met een toffe bende goede vrienden/muziekfreaks beschouw ik ook zeker als hoogtepunten. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten is de ontmoeting en gesprek met Iggy Pop.
- Uiteraard waren er periodes met hindernissen (dieptepunten) gedurende mijn 40 jarige bestaan als muzikant alsook tijdens mijn 17 jarige carrière als oprichter & bezieler van Kinky Star (rechtszaak rond geluidsoverlast, rechtszaak met belastingsdiensten,) maar die hebben we steeds met veel geduld en koppigheid overwonnen.
- Een moment dat ook diepe indruk naliet, was het noodweer op Pukkelpop 2011 die ik samen meemaakte met goede vriend en labelcollega Pieter Jan De Coen en het vernemen van Luc De Vos' overlijden toen ik op tournee was met the Drip Dry Man & The Beat Revolver in Spanje.
Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Ja, maar als je stappen wil zetten in het leven, maak je soms al wel eens een foute inschatting en betaal je daar dan soms al eens "leergeld" voor. Move on zou ik zeggen.
Luc, vertel eens hoe is alles begonnen bij jou wat Wagonmaniac Music betreft? En - wel licht rare vraag - waar staat het label voor?
Het platenlabel Wagonmaniac is ontstaan uit de behoefte om in eigen beheer m'n eigen solo project Wagonman uit te brengen. De roodgekleurde 10" EP "Desire" was m'n eerste release zo'n 5 jaar geleden. Net zoals dit met Kinky Star records in 1997 gebeurd is ifv een eigen release met mijn toenmalige band SeXmachines.
Zoals ook toen vonden er nu ook al snel een aantal andere, vooral gitaar bands (MOAR, Roda Lits, O'Grady, Youff, Dead High Wire, enz...) hun plek bij Wagonmaniac. Samen met Pieter-Jan De Coen die ook nu nog steeds programmator is in de Kinky Star en nog wekelijks een fantastische 2u durende radio show heeft op Urgent.fm, zijn we beiden de bezielers ervan.. Het label staat voor een cross-over van eigenzinnige, alternatieve Belgische muziek "met een zalig goeie hoek af" (dixit PJ) en met ook meestal een sterke live reputatie.
Naast de nieuwe jonge bands (Hugs Of The Sky, Vrovl, Rook, Down The Lees, K@, Ponykamp, enz...) die we de voorbije maanden hebben uitgebracht, is nu ook de hele Kinky Star catalogus bij ons ondergebracht en brengen we alle 'oudere' releases terug onder de aandacht met voor sommige een heuse vinyl re-issue op 10", mijn favoriete vinyl formaat. (SeXmachines, Vive La Fête, The Whodads & The Mudgang
https://wagonmaniac.bandcamp.com/merch
Het is allemaal zeer klein begonnen, maar de laatste tijd zie ik toch een gestadige groei. ook meer releases. Over releases gesproken, welke toekomstige releases dienen we in het oog te houden. Enkele tips mag
In de komende weken en maanden verwachten we nieuwe releases van Honey Hachimitsu met de onwaarschijnlijk productieve jonge nieuwe artiest Ivolve in de cockpit. Daarnaast brengen we vanaf juni elke maand een 4-track EP uit van Kregel (Nederlandstalige electro noise wave van Bart Vandal X & co) en dit gedurende 4 maanden lang. Ook van Slow Man (Roel Sardonis) komt er een tweede zweverige EP uit.
In de verdere toekomst zal de special 10" vinyl edition nog worden uitgebreid met een nieuwe Wagonman & Blaastaal maar ook een 7" vinyl van SeXmachines "Rare Tracks" staat nog gepland.
Eigenlijk wordt ik altijd verwonderd als het om artiesten uit 'uw stal' gaat, maar er is toch eentje die me recent compleet heeft omver geblazen door zijn veelzijdige aanpak. Involve. Hoe is deze uitzonderlijke kunstenaar bij jou terecht gekomen?
Ivolve is opgemerkt door PJ .Ziehier wat hij me daarover vertelde:
"zoals zovele stootte ik op Ivolve tijdens mijn zoektocht naar muziek voor de radioshow, het eerste contact was de vraag of hij me een digitale promo van Verloren Woorden wou toesturen. Ivo was enthousiast rond het feit dat ik tracks wou draaien en er volgende daarrond al snel enkele mailconversaties. uiteindelijk was het Ivo zelf die vroeg naar tips om een gepast label te vinden voor zijn release, gaf ik hem dan ook en zo kwamen we uit bij Wagonmaniac Music. na eerst te peinzen en te bedenken dat er eigenlijk weinig labels zo'n soort muziek uitbrengen. daarna veel conversatie. uiteindelijk voorstel naar Wagonmaniac toe. en bijna elke week iets van hem in de Kinky Star Radio playlist. Ivo is en blijft gewoon enorm enthousiast en productief"
Je zit ook zelf in enkele projecten. Hoe staat het daarmee? Welke projecten maak je zelf deel vanuit?
Momenteel ben ik actief met mijn soloproject Wagonman ism kunstenaar Bert Lezy (aka Blaastaal), bassist bij mijn oerband Needle & the Pain Reaction waarmee ik dit jaar 20 jaar speel en bezig ben een nieuw (6de) album op te nemen, bassist bij K@ & the Sexy MF's waarmee er een toertje gepland stond deze lente, producer en bassist bij Mydonna, the official Madonna Tribute Show waarmee we normaal gezien dit jaar de zomer zouden doen tot zelfs in Ibiza. Helaas heeft corona er anders over beslist en zijn alle concerten afgelast tot nader order.
Je hebt ook gewerkt (of werk je nog steeds) als coördinator bij Kinky Star. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe staat het met Kinky Star in deze tijden?
Ben idd van 1997 tot 2014 coördinator van Muziekcentrum Kinky Star geweest maar 6 jaar geleden heb ik beslist om het stuur over te laten aan de ‘jonge generatie’ en om me full time op m'n eigen creatieve passies te kunnen focussen.
Kinky Star is nog,steeds de plek voor live muziek, jonge bands uit de alternatieve scene en heeft nog steeds een zelfde spirit met Pieter-Jan De Coen als programmator en Sanne Werkers & de crew die nu de club nu runt.
Ook in deze tijden blijft men er actief en creatief met online DJ sets, live streaming concertjes op Twitch TV. Je kan Kinky Star ook steunen door hun wereldbekende Irish Coffee te bestellen en - in de regio Gent - aan huis te laten leveren door de Kinky Koffie Kar. ;-) Ook het boek "20 jaar Kinky Star" is nog altijd te verkrijgen en nu aan speciale promoprijs.
Mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
De gevolgen van de huidige corona crisis en het aflasten van de Gentse Feesten, gaan zowiezo desastreus zijn. Positief is wel dat er nog net een ondersteuning vanuit de stad Gent en eerder vanuit Jeugdwerk Vlaanderen toegekend geweest is. In de gazet gelezen.
Er bloeit trouwens iets in Gent wat muziek betreft. Ofwel zit er iets in het water, ofwel zijn er veel mogelijkheden om je muziek aan de man te brengen. Hoe verklaar je de wildgroei aan band en artiesten in Gent (in andere grote steden is dat niet altijd het geval)
Het spijt me, 'k heb ook geen volledig duidelijke verklaring voor het feit dat in Gent er een bruisendere muziekscene is dan elders in België. Dat is bij mijn weten altijd al zo geweest en heeft mogelijk te maken met de vele studenten, een redelijk progressief stadsbeleid (zeker in vergelijking met Antwerpen) alhoewel er ook in Gent vandaag nog live muziek café's extreem hoge boetes worden opgelegd vanwege de "Vlaamse geluidsnorm" en dat bovenop de coronacrisis. Het blijft dus knokken, ook in Gent. Keep it up Brechtje & De Kleine Kunst.
Een vraag die ik elk label stel, is het in deze tijden van vergaande digitalisering nog opportuun om iets op cd of vinyl uit te brengen eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Als label moet je idd in de eerste plaats alle digitale distributie netwerken en promotie kanalen en mogelijkheden gebruiken maar toch blijft er gelukkig een bepaald deel van de muziekfreaks naar vinyl en cassettes vragen. Het fysieke exemplaar blijft nog altijd iets puurs, authentieks en kunstigs te hebben.
De 10" vinyl re-issues worden naast de fysieke record stores nu ook via onze eigen online shop op Bandcamp aangeboden en is de beste én goedkoopste manier om ze online te kopen, zowel voor de band/artiest als voor de "muziekSMAKER".
Veel van uw plannen vielen wegens deze corona in het water. Welke?
Zoals gezegd zijn alle repetities, opnames en concerten van m'n vermelde bands en projecten weggevallen. Zoals ook in Juni de Chasse Patate theatervoorstelling van Studio Orka waar ik mede-acteur-muzikant in ben, zijn nu weggevallen en verplaatst naar het najaar. Hopelijk gaan ze dan kunnen doorgaan.
Hoe ga je als label, muzikant - maar ook als mens - om met zo een crisis als deze waar we nu inzitten?
Het is lastig om nog langer geduld te moeten hebben wat de live concerten betreft maar wel goed om ondertussen niet stil te vallen en verder te doen met je passie, je basis te verstevigen, je online aanwezigheid uit te bouwen, nieuwe nummers te schrijven, nieuwe creatieve processen opstarten, enz...
Music is food for the soul!
Opent zo een crisis geen mogelijkheden om uw muziek online aan te bieden, en vooral brengt dat wel geld in het laatje?
Zoals gezegd is de Wagonmaniac bandcamp een goede vitrine en online shop ook om de vinyl en merch aan te bieden.
Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming sites als Spotify, sommige verkiezen wat dat betreft bandcamp?
Spotify en Youtube zijn vandaag de belangrijkste muziekplatforms waar je als artiest en band op aanwezig moet zijn. Met al je releases, met je live streams, met je video's, je playlists, je followers, enz... Dit zijn vandaag eigenlijk "de supermarkten, radio's en t.v.'s van de muziek tegelijkertijd".
Bandcamp echter kan worden beschouwd als het eigen platform van de band of artiest zelf waarin hij of zij een eigen winkeltje & vitrine heeft waar de fans en supporters direct van de artiest kan kopen, hetzij downloads, hetzij vinyls of cd's, t-shirts, enz....
Wat de digitale muziekplatforms betreft is het geen of/of maar een en/en verhaal. Je moet als artiest overal beschikbaar en aanwezig zijn en er pro-actief mee bezig zijn, wil je er een beetje return van krijgen. Veel van de "muziekSMAKERS" luisteren digitaal.
'Live optredens' zijn er niet voorlopig, maar er gaan stemmen op voor live streaming en zelfs een 'drive-in festival' hoe sta je daar tegenover?
Alle ideeën om ondertussen toch live bezig te kunnen zijn, zijn goeie ideeën vind ik.
Zo ben ik ondertussen grote fan geworden van The Soap Girls uit Zuid-Afrika die heel hun geplande tour nu vanuit hun garage in Kaapstad spelen. Elke avond in een 'andere stad' in een 'ander land' zoals eerder stond geboekt, telkens in een 'ander thema' en met telkens tussen de 200 en soms 1000 man die hun live streaming op facebook volgen. Ze zijn super en spelen het online live streaming gegeven heel goed uit vind ik. Daarenboven zijn ze heel open en communicatief, maar ook interactief, met hun "followers" en creëren ze vanuit hun garage hun fanbase die hen steunt met het kopen van merch, ook gepersonaliseerde 'pieces of art', etc... The Soap Girls rock!
Maar evengoed het drive-in idee - zeker voor iets als de Mydonna show - is wat mij betreft een heel tof concept. Maar we gaan volgens mij ook snel terug kleine living concertjes zien, underground eventjes hier en daar. Men kan de cultuur en het inherent sociale gebeuren van muziekoptreden niet veel langer in "quarantaine" houden vrees ik.
Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat er wat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen ook, rondom een nieuw cultuurbeleid, rondom het idee van basisinkomen in plaats van het waardeloze "kunstenaarsstatuut", enz.... Ideeën die er al langer waren maar nu nog meer wind in de zeilen krijgt en bespreekbaar wordt.
Ook zie ik nieuwe verbintenissen en netwerken ontstaan waar we elkaar vinden en ondersteunen, alle labels, boeker, promotors, muziekmakers en smakers samen.
Een heel mooi voorbeeld is de BMA (Belgian Music Addicts) groep die nu op facebook en Youtube is ontstaan dankzij enkele bezielers die de armen samen geslagen hebben en op 2 maand tijd +7000 volgers hebben. Ook indie platforms als Musiczine, Luminous Dash, Dansende Beren, enz... blijven belangrijk voor de alternatieve muziek scene.
Superbedankt iedereen!
Wat zijn de verdere toekomstplannen, ook na de crisis?
Zoals je merkt, ligt er nog veel op de planken voor het label en verder probeer ik nu zoveel mogelijk concerten naar een latere datum te verplaatsen, dit jaar of naar volgend jaar toe al, zowel met K@ & the Sexy MF's als met Needle & the Pain Reaction en Mydonna.
Ondertussen blijf ik ook nog actief binnen GALM, een belangenvereniging voor Belgische artiesten en muzikanten waarmee we momenteel i.s.m. andere verenigingen (o.a. State Of The Arts) volop op een nieuwe cultuurbeleid inzetten.
De coronacrisis heeft heel veel blootgelegd over de "koterij" en de zwakke sociaaleconomische positie waarin we als cultuur- en "muziekMAKER" inzitten en dat moeten we nu aangrijpen om voor onszelf te verbeteren.
Een "muziekfonds" zou hierbij de basis kunnen vormen.
Meer info op https://www.galm.be/
"Uniting Artists In Music"!
"Support your local artist & label"!
Zijn er mogelijkheden om 'online' merchandiser aan te schaffen? Zet hieronder gerust enkele links waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen
LABEL links
Alle merchandise, downloads, subscriptions, enz... vindt je terug op de Wagonmaniac Bandcamp
https://wagonmaniac.bandcamp.com/
Website: http://www.wagonmaniac.com
facebook: http://www.facebook.com/wagonmaniac
Instagram: https://www.instagram.com/lucce_wagonman/
BANDS link
http://wagonman.be/
http://needle.be/
http://www.katmusic.be/
https://www.mydonna.be/
MANAGEMENT link
http://www.wagonmania.be/
Pics homepag @Ioannis Tsoulousis
Lucinda Williams is een Amerikaanse singer-songwriter die is uitgegroeid tot een levende legende. Niet alleen won ze verschillende Grammy Awards, met 'Car Wheels On A Grave Road' staat ze in top 100 albums van het toonaangevende Time-magazine. Lucinda is trouwens niet vies van tegen heilige huisjes stampen, en daar houden we , wat deze artieste betreft, nog het meest van. Met haar ondertussen 14de album 'Good Souls Better Angels' is dat niet anders. Deze artieste doet na al die jaren niet aan een routineklus afleveren. Integendeel.
De woede die te horen is in songs “You Can't Rule Me” en “Bad News Blues” gaat vooral over de huidige Amerikaanse president en zijn beleid. Lucinda giet deze maatschappijkritiek in emotionele songs boordevol frustraties die ze op de volledige schijf de vrije loop laat. Nee, er doekjes rond winden doet deze dame niet op songs als “Pray The Devil Back To Hell”.
Is dat soms met een gebalde vuist in de lucht, dan gaat ze vaak ook de eerder intieme en ingetogen toer op. Breekbare songs worden afgewisseld met dampende blues- en rocksongs die door je ziel klieven. Soms biedt ze eerder troost aan allen die lijdzaam moeten toezien , als bij “When The Way Get’s Dark” , en vaak stampt ze stevig om zich heen in een uitbarsting van woede als bij “Down Past The Bottom”.
Nergens laat ze een spaander heel van het beleid in haar land. Zonder scrupules blijft ze op die weg doorgaan. Om af te sluiten met een bijzonder emotioneel en sobere song, “Good Souls”, die je hart doet breken, binnen een intieme omkadering.
Grommend als een tijger in het nauw gedreven of zalvend je ziel verwarmen, Lucinda Williams doet het allemaal op haar hartverwarmende nieuwe schijf. Door deze gevarieerde aanpak blijft ze haar stempel drukken op de country/folk- en bluesrock sound in haar land en ver daarbuiten. Deze artieste stampt nog steeds stevig om zich heen.
En ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken, na al die jaren blijft Lucinda door deze aanpak nog steeds stevig op de troon zitten. Dat zet ze met deze nieuwste schijf knap in de verf.
Amund Maarud & Lucky Lips is een bijzonder tot de verbeelding sprekende samenwerking tussen bluesgitarst Amund Maarud en de bluegrassband Lucky Lips. Amund Maarud is een bezige bij. Naast frontman van zijn eigen Amund Maarud heeft hij ook de teugels in handen bij bands als the Grand, Morudes, Amgala Temple. De man vond echt toch nog tijd om deze samenwerking aan te gaan, en brengt een fris en monter Blues pareltje uit, waarbinnen grenzen worden verlegd wat dit genre betreft. Zo verwonderlijk is dat niet, want ook Lucky Lips heeft ruimschoots zijn sporen verdiend binnen dat Bluesgrass gebeuren. Zo werd de band in 2017 uitgeroepen tot "European bluegrass band" van dat jaar. De veelzijdige aanpak, waarmee deze band hoge ogen gooit, wordt op 'Perfect Strangers' dan ook perfect aangevuld door de virtuositeit van Blues tovenaar Maarud.
“Change of heart” is een sprankelende song, waarbij de gedrevenheid van Bluesgrass wordt verbonden met die warmte van pure blues. De stem van Malin Pettersen samengesmolten met deze van Amund zorgt meermaals voor kippenvelmomenten. Luister bijvoorbeeld naar die wondermooie ballad “Daydream” gevolgd door een lekker onstuimige “My Guitar” , waar alle registers compleet worden open gegooid. Bij het breekbare “Going home” doet Malin en Amund dat trucje van voornoemde “Daydream” nog eens over. Zowel de leden van Lucky Lips als Amund amuseert zich duidelijk kostelijk op deze plaat, en geven elkaar de nodige ruimte om hun ding te doen. Dat zorgt voor een kruisbestuiving waar zowel Blues als Bluesgrass grenzen worden verlegd tot het oneindige. Zo is: “Translate my instruction” een lekker ronkende song, waarbij het zweet je op de lippen staat. Gevolgd door een hemels mooie “Carry Me”, waarin bovengenoemde pluspunten nog maar eens in de verf worden gezet. Meermaals krijg je en adrenalinestoot van jewelste, die gevolgd wordt door een intens en eerder intiem moment waarbij die haren op je armen dan weer recht komen. Vaak wordt zelfs buiten de lijnen van zowel Bluesgrass als Blues gekleurd. Die avontuurlijke aanpak is een ander pluspunt aan deze knappe schijf. De inbreng van Banjo is bovendien over de gehele lijn een grote meerwaarde.
Om maar te zeggen. 'Perfect Strangers 'is dan ook zo een schijf waar je geen speld kunnen tussen krijgen. En waar de perfectie over de gehele lijn wordt overschreden, gelukkig zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Als klap op de vuurpijl stellen we vast. Het fuzzgehalte ligt meermaals heel hoog.
Besluit: Vaak hoort men dat Bluesgrass en Blues niet echt samen gaan, maar deze samenwerking tussen artiesten die binnen hun genre toch al wat water hebben doorzwommen, bewijst het tegendeel. Dit is een veelzijdige en zeer gevarieerde plaat geworden, waar zowel breekbare pracht en snedige riffs met elkaar worden verbonden tot een magisch geheel. Want ja, over de hele lijn hangt magie in de lucht, net doordat iedereen binnen dit project gewoon zijn ding kan doen. De vrijheid om zich ten volle uit te leven, zorgt voor een perfect huwelijk tussen Blues en Bluesgrass zoals we zelden tegen komen. Meer nog, er worden zoals we aangaven - meermaals vette knipogen gegeven naar veel andere muziekstijlen, waardoor dit project een label opkleven de artiesten tekort doen is.
Dit is gewoon een lekkere rock schijf, die je doet dansen rond de tafel, maar waarbij je ook met een krop in de keel in vervoering wordt gebracht, mede door die knappe samensmelting tussen twee bijzondere stemmen binnen deze uitzonderlijk tot de verbeelding sprekende samenwerking.
Tracklist: 01. Change Of Heart 03:42 02. Don't Tell Me How To Spend My Time 04:01 03. Perfect Stranger 03:12 04. Indian Butterfly 03:41 05. Daydream 03:06 06. My Guitar 03:47 07. Going Home 03:30 08. Translate My Instructions 04:40 09. Carry Me 04:48
Britpop is een genre dat vooral in de jaren '90 hoge ogen gooide. De twee belangrijkste vaandeldragers waren Blur en Oasis. Maar ook Suede, The Verve en Manic Street Preachers droegen bij tot de populariteit van deze strekking medio 1990 tot 1996. Vandaag proberen verschillende bands in de voetsporen van die grote bands te treden, met wisselend succes. Lucid Dream is zo een Britpop-/alternatieve rockband uit Tielt die eveneens een poging waagt en daar met brio in slaagt. "Lucid Dream tast een donkere en dromerige kant af van de alternatieve Britrock." staat te lezen in de biografie op de vi.be-pagina van de band. Lucid Dream bracht een EP op de markt: 'Breakout'. De band zet hiermee zijn stempel op Britpop en het alternatieve rockgebeuren.
Dat Wout Debacker (gitaar, toetsen, stem), Lander Stevens (gitaar), Jonas Hoflack (bas) en Tess Debacker (drum) één voor één top muzikanten zijn, daar bestaat niet de minste twijfel over. Dat bewijzen de gestroomlijnde gitaar- en drumlijnen die aan je ribben blijven kleven al bij “For A Girl”. Een song die al direct gevoelige snaren raakt, op een meeslepende en weemoedige wijze. De kristalheldere stem van Wouter kan gezien worden als een extra kers op de taart, waardoor je naar andere atmosferen lijkt te zweven.
Songs als “Breakout”, “Should I Be?”, “For A Girl” en “In My Blood” blijken bovendien heel toegankelijk te zijn, zonder al te klef te gaan klinken. Die weemoedige tot melancholische walmen die je hoort waaien doorheen de gehele plaat raken een gevoelige snaar, maar door de nogal vrij donkere omkadering kan ook de alternatieve muziekliefhebber worden aangesproken.
Met andere woorden, met deze EP wordt een heel ruim publiek over de streep getrokken, net door dat schipperen tussen beide uitersten. Luister maar naar heel aanstekelijke songs als “Troubled Mind” of “Losing Sleep”. Maar hoor vooral hoe die songs zodanig zijn opgebouwd dat duisternis en licht in elkaar vloeien alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Lucid Dream brengt met 'Breakout' een EP uit boordevol aanstekelijke, dansbare songs omgeven door walmen van melancholie waardoor je eveneens een traan wegpinkt. De leden van deze band bespelen hun instrumenten als tovenaars, maar het is de weemoedige en heldere stem van Wouter die ons die ultieme krop in de keel bezorgt, als perfecte kers op de taart laat ons maar zeggen.
Deze EP straalt duisternis uit, maar baadt eveneens in het licht van hoop. Daardoor kan deze band een ruim publiek aanspreken van liefhebbers van aanstekelijke Britpop tot de alternatieve rockliefhebber die houdt van de weemoedige en melancholische kant van de zaak. Een aanrader van formaat dus voor de Britpopfan die verder kijkt dan zijn neus lang is.
Tracklist: Breakout 02:27; Should I Be 05:38; For A Girl 05:01; Troubled Mind 03:12; In My Blood 04:56; Every Other Day I'm Fine 02:20; Losing Sleep 03:37
‘Lucifer II’ volgt logischerwijze ‘Lucifer I’ uit 2015 op. Er is intussen wel nogal veranderd in de band. Buiten Johanna Sadonis (vocals) is de bezetting zowat compleet veranderd. In de zomer van 2017 werd het album opgenomen samen met haar nieuwe schrijfpartner en drummer Nicke Andersson (afkomstig van Entombed). Bij gebrek aan een volledige bezetting nam Nicke het grotendeel van alle partijen (drums, baslijnen, de helft van de gitaarlijnen) op zich. Gitarist Robin Tidebrink speelde de rest van de gitaarpartijen in. Tegen de release van ‘Lucifer II’ kwamen Alex Mayr (bas) en Martin Nordin (gitarist en afkomstig van het Zweedse Dead Lord) nog de band vervoegen.
Wat heeft dit op muzikaal vlak tot gevolg? Wel het geheel klinkt natuurlijker. De sound alsook de riffs gaan nog ietsje meer richting bands zoals Black Sabbath, Blue Oster Cult etc… De zang blijft het voornaamste aantrekkingspunt. Die contrasteert namelijk goed met de rauwere riffs en grooves. Ze zingt indrukwekkend en zorgt dat een aantal songs wel degelijk opvallen.
Songs gewijs zit alles goed in elkaar en de productie is ook goed gelukt. Heel erg origineel klinkt het allemaal niet maar het geheel is aangenaam om naar te luisteren. Het feit dat alles goed in elkaar steekt , maakt veel goed. Opener “California Son” (een heerlijk uptempo track), “Phoenix” (lekkere zang en psychedelische sound), “Eyes In The Sky” (lekker vette riffs) en “Dreamer” zijn heel fijne tracks. The Rolling Stones cover “Dancing With Mr D” is niet mis maar valt hier wat uit de toon en afsluiter “Faux Pharao” is wat routineus. Voor de rest een lekker album en goede vocals.
Wie houdt van jaren 70 hardrock in een moderne productie moet hier eens naar luisteren. ‘Lucifer II’ toont op vele vlakken progressie ten aanzien van ‘Lucifer I’.
Deze zomer kon Graspop twee avonden kennismaken met Brides of Lucifer, het prestigieuze project van de Steven Kolacny, Koen Buyse en Ives Mergaerts. De opzet ervan lijkt eenvoudig maar geniaal: neem een schare zangeressen uit het koor Scala, tooi hen in het zwart en laat ze metalklassiekers zingen. Hoewel het op voorhand moeilijk was te weten hoe het publiek zou reageren – aan de klassiekers raakt men niet – bleek dit een schot in de roos te zijn.
Een reprise kon dan ook niet uitblijven en op 21 januari werd de AB voor heel eventjes omgetoverd tot een harempaleis des duivels.
Eens het doek geopend traden de prachtig uitgedoste bruiden één voor één uit de duisternis en bestegen ze langs twee kanten de brug die het podium overspande. Zo omringden ze hun heer en minnaar Lucifer die een uitverkochte AB met de nodige strengheid toekeek. Eens die zag dat het goed zat, was het tijd aan de bruiden om van jetje te geven.
Opener was “Holy Diver” van wijlen Ronnie James Dio en meer dan de eerste noten waren er niet nodig om de toon voor de avond te zetten: een muzikale rollercoaster van de ene (metal)wereldhit naar de andere. Tijdens circa anderhalf uur slaagden de helse dames er zo in het enthousiast publiek o.a. “Walk” (Pantera), “Painkiller” (Judas Priest), “Engel” (Rammstein) en “Fear of the Dark” (Iron Maiden) te laten meekwelen.
Hoewel het in het begin even wennen was en we bij momenten de muzikale uitbarstingen van de originele hits misten – vooral bij “Chop Suey” van System of a Down – was dit een meer dan geslaagd optreden. Niet enkel zongen de duivelse bruiden als een engelenkoor, ook de strakke choreografie en kostumering droegen bij tot een unieke sfeer. Om nog maar te zwijgen van de energie waarmee de muzikanten de dames begeleidden. Koen Buyse en consoorten gingen tekeer als – pun intended –duivels in een wijwatervat.
Wat ons betreft mag Brides of Lucifer, net zoals Scala, gerust internationaal opengetrokken worden. Succes gegarandeerd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/brides-of-lucifer-21-01-2018/
Organisatie: Rocklive, Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel
Het idyllische Rivierenhof ontvangt vanuit New York de jonge Amerikaanse brassband Lucky Chops. Een groep van vijf jonge mannen die elkaar vonden tijdens hun studies op de bekende LaGuardia Arts High school. Voor hun repetities lieten de jongens de repetitielokalen links liggen en kozen voor de metro stations in New York. Omver geblazen toeristen filmden hun schouwspel en al snel evolueerde de Lucky Chops in een Youtube-hype. Hun dansmoves, enthousiasme en eigenzinnig geluid maken hun als brassband uniek en een echte live ervaring. Ze bewezen zich al in een uitverkochte Ancienne Belgique. Ik benieuwd of ze het nu, zes maanden later, opnieuw klaarspelen in het Rivierenhof.
Als voorprogramma kunnen we genieten van Delv!s. Een Belgische band waar Niels Delvaux de stem van is. Mocht je dit niet weten zou je gokken dat deze funky music gemaakt is door de kleinkinderen van James Brown. Zo puur klinkt de funk die verweven zit met een tikkeltje elektronica.
Delv!s laat je live de funk en soul niet enkel horen maar ook zien. Zo beweegt Niels ‘smooth’ met zijn leuke dansmoves over het podium. De klank zit perfect en iedere muzikant krijgt zijn momentje voor een funky solo te placeren. Delv!s heeft mij verrast met zijn klank, sfeer en repertoire. Een Belgische band om trots op te zijn!
De Lucky Chops hebben gedaan waarvoor ze bekend staan! Een heel optreden lang springen, zot doen en vooral goeie muziek spelen. Het zijn gewoonweg geboren entertainers. Ze staan continu in verbinding met het publiek en betrekken hen op alle mogelijke manieren bij het spektakel. Zo moest je in plaats van te klappen je buren ‘high fiven’ of kon je drummer Charles Sams zijn dansmoves leren in een verkorte dansles. Sfeer alom!
Het repertoire is oud werk, nieuw werk en de onmisbare covers. Ze presenteren zelfs een kersvers nummer waaraan je duidelijk merkt dat ze aan het experimenteren zijn. Zo gebruiken ze loops en stemvervormers om een nieuwe sound te creëren. Ik ben benieuwd wat hieruit gaat groeien.
De mensen die graag de mooie cover van Adele’s “Hello” willen horen, vingen vanavond bot. Alle bekende nummers kwamen aan bod behalve deze.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is het moment wanneer Daro Behroozi in het midden van een nummer “Aerodynamic” van Daft Punk begint te spelen. De onverwachte factor in combinatie met het nummer dat ze op dat moment speelde , zorgde voor een episch geheel.
De jongens van de Lucky Chops zijn ook vanavond weer apart gekleed. We zien Josh Holcomb (trombone) in zijn bloot bovenlijf met een een fluo geel sportbroekje, Daro Behroozi (saxofone) in een veel te strakke kleurrijke yoga pants en Raphael Buyo (sousafoon) in een zeer sportieve outfit. Joshua Gawel (trompet) en Charles Sams (drums) zijn dan weer hun eigen ‘cool’. Al deze mannen samen op een podium geeft een prachtig schouwspel om naar te kijken.
Net zoals in de AB ga ik ook nu weer aansporen om deze jongens live te gaan kijken. Ze brengen goede muziek en weten deze ook over te brengen aan het publiek. Komen ze nog eens naar België? Dan ga ik ze zeker kijken voor een 3de keer. U ook?
Setlist: Problem, Next to you, Best things, D20, Hoodoos at sunrise, I’ll fly away, Ska ba, Goorgo, Stand, Buyo, For connie, Stand by me, Coco, Temple of boom, Danza; Encore: I got directions, Withou you/Funky town
Organisatie: OLT Rivierenhof ism Greenhouse Talent
Lucky Chops - Omver geblazen
Lucky Chops
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-01-29
Cis Vliegen
Lucky Chops, een stelletje kerels die begonnen in de metrostations van New York. Het brass ensemble blies zich via filmpjes van passanten naar een kijkcijferkanon op Youtube. Niet veel later kwamen de café concerten waarna de bal begon te rollen naar festivals, zalen, evenementen en zelf een europese tour waarvan Brussel de eer had hen als eerste te mogen ontvangen. Een uitverkochte AB is een teken van het verlangen om deze youtube-figuren eindelijk in het echt te zien.
Het voorprogramma is een stevige portie Belgisch drum geweld van Velotronix. Je kan ze vergelijken met zo’n typische drumgroep die je ook terughoort op straatfeesten, alleen deden zij het met hun vijven en voegden ze een snuifje elektronische effecten toe. Met aanstekelijke ritmes krijgen ze beweging in het publiek en gaven ze aan het een eer te vinden om te spelen in de AB. Voor mij bracht Velotronix meer een gezellige sfeer dan een pré feestje en komen ze meer tot hun recht tussen het publiek op straat, dan op een podium.
Vijf koppen verschijnen op het podium in plaats van de gebruikelijke zes. De zotste van de groep, degene met de meest absurde kapsels en kleren, Leo Pelligrino, is er niet bij. In eerste instantie een teleurstelling, maar deze wordt al snel weggeblazen door de vijf andere. Ik stel ze voor: Josh Holcomb (trombone) met een prachtige Delirium olifant op zijn t-shirt, Daro Behroozi (tenor saxofoon) met een politiek getint t-shirt, Joshua Gawel (trompet) met een ode aan Andy Warhol op zijn t-shirt, Charles Sams (drum) en tot slot in een grappige sport outfit de kleine Raphael Buyo met de veel te grote sousafoon.
De vijf staan er zonder podium vulling en veroveren één voor één de harten van het publiek. Het is een show die start in de vijfde versnelling en je laat ontdekken dat de snelheid oneindig is. Wanneer je denkt: nu zijn ze op hun best, kwam er een nieuw hoogtepunt en weer, en weer, en weer, … Dit optreden is één van de beste die ik ooit zag.
Ik wil vertellen over de opbouw van de nummers, de setlist, het entertainment, … Ik wil vertellen dat alles klopt! Het concert zweeft van het ene nummer in het andere, kent geen enkel ‘dood’ moment en barst continu uit in geroep, gespring en gedans. Het hele publiek gaat zelfs op zijn knieën, zingt in canon en feest met een menselijke treintje door de zaal. Het is dankzij de Lucky Chops dat het publiek zich helemaal geeft, net zoals zij. Ze staan dan ook geen vijf seconden stil. Wat een energie!
Het is allemaal heel aanstekelijk. Zowel de eigen nummers “Coco”, “Buyo”, … als de eigenzinnige versies van “I feel good” en “Stand by me”. Iedere muzikant toont uitgebreid zijn kwaliteiten met solo’s, solo’s en nog een solo’s die steeds verrassend en vers klinken.
Een andere troef is het geheime wapen van Daro. Plots haalt hij een langwerpige saxofoon tevoorschijn waarmee hij didgeridoo-achtige geluiden weet te creëren.
Beste lezer, je kan het al raden: ik ben vanavond omver geblazen. De Lucky Chops zijn top en ik kan niet anders zeggen dan ‘ga ze kijken!’
Setlist: Intro/Without You, Coco, I’ll fly away intro, Boom, Miami, D20, Helter Skelter, Walter Jam, Skaba/Jam/Charles Solo, Stand, Buyo, Connie, Behroozi, Stand by me, Danza
Bis: Problem, Funky
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een heel interessant bandje is Lucius , uit Brooklyn, NY afkomstig, die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven, van folkpop tot popelektronica . De twee blonde zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig zijn het gezicht en vocaal zijn ze onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid, Haim en Tegan & Sara .
Gezwind gaan we door de plaat , innemend , sfeervol of gekenmerkt van catchy, stuwende ritmes door de electrogrooves. “Madness” zet de toon voor een heerlijk genietbare trip , een klankenspectrum in de 11 nummers (+ 6 bonus) .
Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, beetje dromerig , beetje dansbaar , maar het klinkt goed, aangenaam en lekker in het gehoor .
We lezen er bitter weinig over, toch kun je bij onze Noorderburen eveneens geregeld een leuke indieplaat met internationale allures ontdekken. Lucas Hamming bijvoorbeeld. Als die naam je niet onbekend in de oren klinkt, dan zou dat misschien kunnen zijn omdat je al eens naar het Nederlandse praatprogramma ‘De Wereld Draait Door’ op de VARA keek, want het viertal is er sinds kort de vaste huisband.
Hoewel bij ons nog zo goed als volslagen onbekend, ontving de band met de vorige singles heel wat mooie prijzen, en nu is de tijd gekomen voor dat debuut. ‘Ham’ is een ideaal product, zelfs een beetje gepolijst, maar dankzij de ijzersterke composities vergeef je dat de Nederlander.
De elf composities die door Jurriaan Sielcken (Jett Rebel) zijn geproduceerd, lopen mooi binnen de lijntjes van de radiovriendelijke indiepop en je merkt dat de band met plezier op de trein springt van populaire alternatieve bands (“Fast and Loose” klinkt zo Tame Impala!), maar is dit erg?
In ieder geval niet in het geval van Lucas Hamming. “Heading Nowhere” speelt wel opvallend buurtje leen bij The Beatles (net als “Make Me Care” dat verduiveld veel op “Come Together” lijkt), wel zijn het songs van wereldklasse.
Tegendraadse rock’n’roll met een hoek af zoals in de meezingbare single “Never Let You Down”, de Oasis-achtige Britpop van “Bedroom Eyes”, ouderwetse Ziggy Stardust-glamrock in “Fool”, of “Don’t You Go” dat je wat aan Jake Bugg herinnert. Het staat allemaal op dit debuut. De mosterd waarvan het komt proef je in een oogopslag, maar goed blijft goed!
Lucinda Williams + Buick 6 – Roots ten top - spe(e)lplezier!
Lucinda Williams
Ancienne Belgique
Brussel
2016-01-25
Johan Meurisse
Rootsamericana ten top met de uit Louisiana afkomstige Lucinda Williams . Al vlot de zestig voorbij , de volgende morgen verjaarde ze, speelde zij moeiteloos een meeslepende, intense , broeierige set van wel twee en een half uur . Daar zat die jonge begeleidingsband Buick 6 wel voor iets tussen ; haar drie muzikanten waren enorm op elkaar ingespeeld. Allemaal samen beleefden we met dame Williams spe (el) plezier op deze avond .
Ze heeft een nieuwe plaat uit , ‘The ghost of highway 20’, en dat betekent een nieuwe tour . Een gekwelde Johnny Cash schuilt in haar , een ‘Rocking in a free world’ gevoel ervaren we, en samen met een Emmylou Harris en Dolly Parton is zij een bepalende figuur in deze scene . ‘Car wheels on a gravel road’ , in 98 haar vijfde album , beterkende de doorbraak naar Europa toe . Persoonlijk was het al een tijdje geleden dat we haar aan het werk zagen , maar wat een bezielde , begeesterende set , vooral het tweede deel van de set! Toegegeven , ze moest wat op dreef komen en maakte eerst de keuze van indringend, ingenomen materiaal. Er zat nog wat rem op die sound om haar band ten volle te laten ontplooien en exploreren.
Maar vanaf “Are you down” zat het goed , erg goed . We waren dan bijna halfweg. Eerst wat ‘southern rock’ in een tragiekjasje zogezegd … “Protection” en “Crescent city” trokken de boel op gang; er sijpelde met West Memphis” en een sterk overtuigend “Dust” nieuw materiaal door, en de gekende intens doorleefde, gevoelige “Drunken angel” en “World without tears” zaten al vroeg in de set.
De paar nummers solo of met twee als “Lake Charles”, “Look at the world” en de titelsong van de nieuwe plaat waren goed , maar in het ganse concept van het optreden de minste, te toon onvast en te beperkt. Haar zang kwam het best tot zijn recht met haar band , btw!
Ze was enorm spraakzaam; elke song heeft in haar rijkelijk gevulde carrière wel z’n verhaal . Ze moest zich wat vasthouden aan de tekstvellen , wat haar meer ruimte gaf zich te concentreren op haar zang.
Intussen was iedereen goed opgewarmd en kregen we dus een gretig spelend gezelschap , die ons meevoerde , -dreef , en in ontroering bracht in de subtiele rijkdom van het genre; een doorleefde , dromerige trip van oud en nieuw , die een onderhuidse spanning in het materiaal beklemtoonde en opbouwend , snedig , gedreven, harder klonk.
Een onvoorwaardelijk respect uitte ze naar Chrissie Hynde van The Pretenders en hier duwde de Neil Youngs Crazy Horse gitaarlicks van gitarist Stuart Mathis door . Maar waar die Crazy Horse zich dreigt te verliezen in (oeverloze) soli soms , bleef het hier beheerst en vastomlijnd. Nummers als “Unsuffer me” , “Essence” en “Change the locks” werden naar een hoger niveau getild. Een extravert rockende “Honeybee” besloot.
Een enorm aangenaam optreden dus van een dame die gepakt was door het warme onthaal . Ze kon nog wel een paar uurtjes vullen , zo bleek , we kregen alvast een mooie bis gebreid , een mishmash zoals ze graag omschreef, met o.m “Joy “ en “Hard time killing floor blues” met enkele heerlijke slides , die de set meer dan overtuigend afronden. Wat kan die roots toch mooi zijn als alles op zijn plaatsje valt …
Een dikke streep trekken we onder dit prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd, van een enthousiasmerende Lucinda en haar Buick 6. Klasse zondermeer !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.
Info www.lucyanthebirds.com
Twee blonde zangeressen bepalen het gezicht van de uit Brooklyn, NY afkomstige Lucius die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven van folkpop tot popelektronica . De stemmenpracht van de twee dames worden onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid .
Ze geven de songs een opzwepende touch door de grooves en stuwende trommels. “Go home” en “Until we get there” kunnen een doorbraak forceren , “Turn it around” heeft een intens broeierige spanning , “Hey Doreen” laat een meer wavegolf doorsijpelen en een dromerig gevoel baadt over ons in de afsluitende reeks “Monsters” en “How loud your heart gets” . Heel sterk klinkt het innemend opbouwende “Nothing ordinary” , en hier toont het combo aan van alle markten thuis te zijn . Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, maar het debuut is alvast moedig!
Behoorlijk paf staan we bij de echte doorbraak van Lucy Love, een Deense MC die een Britse achtergrond heeft . Op beats van producer/veteraan Yo Akim, horen we een grimmige, onrustige, gejaagde mengeling van ‘80s elektro, dubstep, breakbeats, reggae – ragga tunes en pop, onder een portie verbeten razende raps van de lady. Haar stem en techniek geven elan en kleur aan de songs.
De clubachtige klank jaagt ons de dansvloer op en ze houdt ergens het midden van MIA, Santigold en Dizzee Rascal. Ze trekt al meteen de aandacht met “Poison”; “Thunder” en “Monday” behouden dezelfde aanstekelijkheid, intensiteit , broeierige spanning en dansgehalte. Ingehouden en speels zijn nummers “Who are you”, "I'm a rapper", "Drug" en “Unfreeze”. “End of time” is een prachtige afsluiter van een MC die menig elektroartiest doet verbleken. Wat een muzikale ‘Killer/Kilo’plaat.
Luc De Vos kennen we al jaren als de frontman van Gorki. Na een goeie 20 jaar met zijn groep op bijna elk festival in Vlaanderen te hebben gestaan vond hij de tijd rijp om er alleen op uit te trekken. Op de solotournee die een jaar duurde was hij enkel gewapend met enkele akoestische gitaren, één elektrische, een drum en een synthesizer.
Tijdens zijn show liet hij zien dat hij een entertainer in hart en nieren is, die weet hoe hij zijn publiek moet bespelen, het voorlezen uit zijn laatste boek ‘Het werk van de duivel’ en zijn vele spontane reacties op het publiek zorgden voor een komische noot.
De nummers die hij bracht waren erg zorgvuldig uitgekozen en gaven een perfect overzicht van wat Gorki al allemaal gemaakt heeft. Openen deed hij met “Adem in en adem uit” gevolgd door “Surfer Billy”; “ Ons Brave Wonderkind” werd dan weer met gepaste ironie aangekondigd als het enige biografische nummer dat hij ooit maakte. Naast het Gorki repertoire was er ook plaats voor een ode aan zanger en kleinkunstmuzikant Jan De Wilde en aan schrijver/dichter Willem Elsschot.
Tijdens zijn twee voordrachten uit zijn boek vertelde hij een absurd verhaal over de zeldzaamheid van seks en het ereburgerschap van Gent. Verder trakteerde hij ons met de intro van “Enter Santman” (Metallica) en maakte hij een parodie op hitmachine Milk Inc. Als afsluiter bracht hij een ingetogen maar daarom niet minder mooie cover “ Northern Sky” van Nick Drake.
Luc De Vos liet zien dat zijn solotournee meer is dan een opsomming van Gorki nummers en hij genoeg in huis heeft om een hele avond te kunnen boeien! De echte grote fans van Gorki hoeven echter niet lang meer op hun honger te blijven zitten want tegen half april wordtv de nieuwe Gorki-plaat op ons afgevuurd!
Playlist
1. Adem in en adem uit 2. Surfer Billy 3. Plan B 4. Ode aan Jan de wilde: Wij houden stand 5. Ons brave wonderkind 6. Drie koningen 7.Voordracht: Zeldzaamheid van seks 8. Joeri
9. Samen in dat donkere huis 10. De olifant is grijs 11. Voordracht: Het ereburgerschap van Gent 12. Ode Willem Elsschot: K’heb in mijn jeugd gezopen als een beest 13. Wie zal er voor de kinderen zorgen 14. Schaduw in de schemering 15. Die valse teef 16. Lieve kleine piranha
17. Cover: Enter Santman (Metallica) 18. Cover: Milk Inc 19. Mia 20. Cover: Misty Morning Albert Bridge (The Pogues) 21. Cover: Northern Sky (Nick Drake)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Het mini-amfitheater van het openluchttheater Rivierenhof, omringd door statige ceders en overkoepeld door een sluimerend wolkendek, vormde het feeërieke decor voor een sprankelend concert.
Na een vlammend voorspel van de instrumentale band Buick 6, schreed Lucinda Williams het podium op. Gedurende het verdere concert waren we bevoorrechte getuigen van de chemie tussen Lucinda en haar vierkoppige band. Na een kabbelend begin met “Can’t let go” en “Well well well”, werd het al snel tijd voor zomers geweld en volgde een spervuur van hoogvliegers als “I lost it”, “Tears of Joy”, “Drunken Angel” en “Out of Touch”. Lucinda was in haar element, ze dichtte de setting een sprookjeskarakter toe en waande zich een prinses die naar haar kasteel werd geleid. Het karakter van het concert werd versterkt door de eigenzinnige dresscode van enkele hardcore fans met cowboyhoeden. Wat we misten, waren de prachtige nummers van haar eerste CD sinds de zelfverklaarde zielenrust (‘West’). Het intimistische “Blues” en “Essence” konden dit echter wel compenseren. Bij “Long way to the top” zette ze het publiek naar haar hand.
Na een mooi slot met “Passionate kisses” kregen we nog een akoestische versie van “Drunken angel” als kers op de taart. We werden er helemaal stil van. Zelfs de wolken hielden hun regendruppels in.
Neem gerust een kijkje nar de pics onder live foto’s
Organisatie: OLT Deurne ism Arenberg Antwerpen
Nederlands 
Français 
