Mary’s Gold is een nieuwe Belgische band die inspiratie vindt bij onder meer Foo Fighters, Nirvana en Royal Blood. Ze hebben twee maanden geleden hun eerste nummer opgenomen en dat is zopas uitgekomen op alle streamingplatformen.
“Creature” is een onstuimige rocker die inderdaad een eresalut brengt aan de drie voornoemde bands en dat zijn nochtans niet van de minste. Productioneel is deze track een ongeslepen diamant. Er zijn er dus nog wel een paar punten waarop Mary’s Gold misschien nog beter kan scoren (een massievere wall of sound), maar in songschrijven en branie verdient dit ingangsexamen de hoogste onderscheiding. Hij heeft alles wat je een jonge rockband verwacht.
Dit is het soort van bandjes dat je meteen aan het werk wil zien in het clubcircuit, want deze jongelui hebben het rock-hart op de juiste plaats.
https://open.spotify.com/album/1Fu0wNz0nHQOuLEbACP1C
The Jesus & Mary Chain - 40st anniversary show mocht er duidelijk wezen …
The Jesus & Mary Chain, Deathcrash
The Jesus & Mary Chain heeft met dit optreden nog steeds bestaansrecht. We kregen meer dan anderhalf uur lang een boeiend optreden die groef in hun backcatalogue, zeker van de beginjaren én die de spotlight plaatste , na een kleine tien jaar non actief, op hun return met ‘Glasgow eyes’, refererend aan Schotland, thuisbasis van de broers Jim en William Reid. De ooit destructieve reputatie maakte plaats voor een geoliede machine. De 40st Anniversary mocht er dus duidelijk wezen …
Bizar genoeg loopt het niet meer zo storm om zo’n iconische band aan het werk te zien, want het optreden raakte pas net op het laatst uitverkocht. De band stond aan de wieg van de shoegaze en samen met Sonic Youth hielden ze graag de gitaarpedalen ingedrukt. Feit is dat hun materiaal medio de jaren 80 baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid. In die begindagen waren hun optredens soms ultrakort en waren ze met de rug naar het publiek toegekeerd. Maar met de jaren werd dit een band die stekeligheid, smerigheid, melodie, emotie en gevoeligheid samenbracht in heerlijk materiaal!
Een rits puike platen noteerden we in tien vette jaren als ‘Psychocandy’, ‘Darklands’, ‘Automatic’ en uitlopers ‘Honey’s dead’ en ‘Stoned & dethroned’.
Ook met de jaren werd de relatie tussen de twee broers gespannener. De broers vonden elkaar wel eens terug, maar de standvastigheid groeide pas echt opnieuw sinds 2017 met ‘Damage & joy’ en nu een kleine tien jaar later met ‘Glasgow eyes’. Een bio van het hobbelige parcours in hun oeuvre, muzikaal als persoonlijk , is ook uit nu. Ze hebben een diverse plaat uit die van verschillende walletjes eet, van ‘Darklands’ melancholie, coole rock’n’roll tot meer elektronica en fuzzpop, allemaal een toegankelijker jasje aangemeten.
Er was in het verleden al eens een ‘rewind’ concert , maar nu kregen we een breed aanbod van hun 40 jarige carrière, niet vies van nostalgie, waarbij maar al te graag in onze gesprekjes onder elkaar naar die memorabele optredens op Futurama, Caracalla en de Lokerse Feesten wordt teruggeblikt.
The Jesus & Mary Chain kon een paar dagen terug nog het Roadburn festival in Tilburg afsluiten en in die sfeer kwamen we meteen met het opwindende “Jamcod”, één van de nieuwe nummers, die uitwaaide naar het oud gekende “Happy when it rains” en het groovende “Far gone & out”. Ook de lichteffects bepaalden het geheel mee, met blauwe, rode, gele spots en stroboscoops. Alvast een mooi trio om goed ondergedompeld te worden in die muzikale wereld.
De band rockte, knauwde, gromde, streelde en speelde een evenwichtige set die snedig, gedreven, meeslepend als emotievol, innemend, donker klonk. Jim hing zich soms voorovergebogen of aan z’n microstatief, zoals het ‘em vroeger steeds kenmerkte.
De goed op dreef spelende band overtuigende met “Amputation” , “Some candy talking”, “In a hole”, “Blues from a gun” en de nieuwtjes “Pure poor”, “Venol joy” en “The eagles en the beatles”, met die “I love rock’n’roll” riff van Joan Jett (oude helden). Een mistgordijn werd wel eens opgetrokken, het klonk toegankelijk, rockend, gruizig, grauw, dromerig, donker. Het zat goed in elkaar en de terecht sterke respons werd door Jim warm bedankt. “Just like honey” sloot gepast de set af.
In de bis werd het volume wat meer aangescherpt en de pedaaleffects wat meer ingedrukt op songs “Taste of cindy” en “I hate rock’n’roll” ( een mooie wijsvinger naar … ). Apotheose was het afsluitende “Reverence” (met de heilige woorden “I wanna die just like Jesus Christ”), die intrigeerde door de repeterende, opbouwende ritmes; het werd mooi uitgesponnen en gekruid door psychedelica, Indiase invloeden en Britpop; op die manier wisten ze Primal Scream, Cornershop, Ozric Tentacles en BRMC te omarmen. Wat een intensiteit en spanning.
Ondanks het feit dat we hier een rits goede nummers misten als “Never understand”, “April skies”, “Head on”, “Come on”, hadden we vanavond een heerlijk nostalgische trip, die de brug moeiteloos maakte naar het recente materiaal. Een mooi sluitstuk, de kers op de taart van hun 40 jarige carrière, in een broeierige, meeslepende, dromerige en extraverte, homogene set die hen nog steeds bestaansrecht biedt …
Support was Het Londense kwartet Deathcrash, al eerder te gast in de Botanique (support Codeine) en tijdens Les Nuits Bota. Het kwartet profileert zich binnen de ‘duyster’ slowcore/postrock met hun repeterende, opbouwende ritmiek, die af en toe eens kon ontploffen en uitwaaien. Je werd meegesleept, meegezogen, je kon lekker wegdromen en wakker worden geschud door die wisselende aanpak en (praat)zangpartijen, die dromerig, zalvend als schreeuwerig zijn. Interessante band die hier o.m. Slint en The Spirit That Guides Us deed opborrelen …
Organisatie: Live Nation
Of The Jesus & Mary Chain 40 jaar ver in hun carrière nog een culthit scoort in dezelfde grootte-orde als “Psychocandy”, “Head On”, “Some Candy Talking” of “Just Like Honey”, dat valt te betwijfelen. Maar alleen al voor die songs krijgen ze van heel wat fans eindeloos krediet. Op hun nieuwe album ‘Glasgow Eyes’ verspelen ze opnieuw wat van dat krediet, maar krijgen ze er ook wat bij, want een aantal nummers is echt wel goed.
‘Glasgow Eyes’ ligt in het verlengde van ‘Damage And Joy’ uit 2017. Misschien ook omdat dat album één van de best verkochte van dit duo is. We krijgen dus opnieuw de broertjes Jim en William Reid en dan nog wat elektronica, want deze keer haalden ze de mosterd bij Suicide en Kraftwerk. Daar maakten ze dan hun eigen, zeemzoete en tegelijk mysterieuze stofzuiger-elektro met gitaren van.
Een paar keer levert dat vuurwerk op, zoals op de hitsige single “Jamcod” en album-opener “Venal Joy”. Andere keren wordt het eerder wat slaapstimulerend, zoals op “Mediterranean X Film”, of komt er maar geen catharsis uit de chaos aan genres, zoals op “Discotheque”.
Wel bijzonder leuk is het eindeloze droppen van namen op “The Eagles And The Beatles”, al lijkt dat op het eerste gehoor helemaal niet op The Jesus & Mary Chain, wel een lo-fi-versie van The Happy Mondays, en hebben we vragen bij het achterliggende doel van dit nummer. Hetzelfde vragen we ons af bij albumafsluiter “Hey Lou Reid”. Leuke woordspeling en de baslijn aan het begin had van Lou Reed kunnen zijn, maar voorts gaat deze song ruim zes minuten lang nergens naartoe.
De meest toegankelijke en catchy hap zit aan het einde van het album, met “Silver Strings”, “Chemical Animal”, “Second Of June” en “Girl 71”. Die laatste is dan ook waarschijnlijk niet toevallig ook een single geworden.
Op 23 april staat The Jesus & Mary Chain in de AB, Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=x3_NOCiRbII
The Jesus & Mary Chain - Teren op het verleden, nog steeds met overtuiging
Het legendarische The Jesus and Mary Chain blijven sinds hun reünie in 2007 teren op hun gloriemomenten uit de jaren 80’ en ‘90. Het is dan ook voornamelijk met hun opvolgplaat ‘Darklands’ (1987) dat ze naar Antwerpen zijn afgezakt om het publiek te bekoren.
In een doorleefd Schots accent maakte Jim Reid de intenties duidelijk: ‘Darklands back-to-back’ gevolgd door een allegaartje van ander werk. Weinig verrassingen dus voor de eerste helft maar die waren dan ook niet aan de broers Jim en William Reid besteed. “Darklands” was allesbehalve een opwarmertje waar Jim Reid zijn stem al liet uitspannen.
Ondanks de sombere teneur, liet de drummer zich gaan en zo ook het publiek met “Happy When It Rains”. Allesbehalve statig stond daar de backing band tijdens “Down on Me”.
“Nine Million Rainy Days” beroerde vervolgens met een heerlijke luid-stil-afwisseling opnieuw de gewenste duisternis.
Hoogtepunt “April Skies” mocht dan wel anders ingepakt zijn, toch sprongen heel wat concertgangers een gat in de lucht. Zonder al veel franjes raasden ze erdoor, bereikten ze nog even een climax met “Cherry Came Too” en legden ze het geheel neer met het rustige “About You”.
Heel even namen de anciens een korte theepauze om na een kleine 10 minuten opnieuw te verschijnen. Het snedige “Amputation” uit de laatste plaat ‘Damage and Joy’ (2017) diende meteen als breekpunt met het eerste deel. Dat duurde echter niet lang want het beukende “Between Planets” was opnieuw een sprong in het verre verleden. Dit maakte het publiek uitermate enthousiast. Er moet wel iets in die thee gezeten hebben want de band trok een sprint met een opgedreven “I Love Rock ‘N’ Roll”, een onheilspellend hoogtepunt in “Cracking Up” en een te gekke “Half Way to Crazy”. Heel even leek het effect te zijn uitgewerkt waardoor het noisy donkere “Snakedriver” de sfeer bekoelde.
Het publiek leek er maar niet genoeg van te krijgen. Een verzoek naar “Head On” werd door Jim kortweg afgewimpeld waarna ze ons het swingende “All Things Pass” serveerden. Een tweede vrij recent nummer dat zo zijn plaats verdiende in het rijke The Jesus and Mary Chain’s repertoire.
Na een serenade voor rock-'n-roll kon uiteraard een afgunst niet ontbreken met “I Hate Rock ‘N’ Roll” waar Jim - het hele concert door trouwens- geen krimp gaf.
Een serieuze toegift was er met “Just Like Honey” als eerste bis, duidelijk ook een publieksfavoriet. Niet minderwaardig was het sonisch oorverdovende “Never Understand” waarna ze hun dankbaarheid uitgebreid uitdrukten.
Ondanks een uitgebreide set van 22 stuks liet The Jesus and Mary Chain enkele kansen om het volledig af te maken. Toch slaagden ze naar goede gewoonte in om liefhebbers van het eerste uur tot de meest recente fans goed bezig te houden en te beroeren. Het is maar weinigen gegeven om nog zo hard te teren op een sterk verleden, zonder schroom en met bakken overtuiging.
Setlist
Darklands - Deep One Perfect Morning - Happy When It Rains - Down on Me - Nine Million Rainy Days - April Skies - Fall - Cherry Came Too - On the Wall - About You — Amputation - Between Planets - Something I Can't Have - I Love Rock 'n' Roll - Cracking Up - Halfway to Crazy - Snakedriver - Moe Tucker - All Things Pass - I Hate Rock 'n' Roll — Just Like Honey - Never Understand
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2678-the-jesus-and-mary-chain-22-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2677-partisan-22-06-2022.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Het zag er aan te komen … Een nieuwe plaat van het Schoste Jesus & Mary Chain . Een eerste keer smeulde het vuur terug op het Coachella festival (2007) en twee jaar terug ondernamen ze een heuse tour met ‘Psychocandy’ , baanbrekend album , toen dertig jaar oud, eens op te stoffen . En van het een kwam het ander , de broers Jim & William Reid hadden de smaak te pakken . De voorbije tien jaar werd er al eens een song geschreven , en kijk nu is het resultaat er met ‘Damage and joy’.
Jesus & Mary Chain lagen medio de jaren 80 aan de basis van de shoegaze , hun muziek baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid . Band die stekeligheid , smerigheid, emotie en gevoeligheid samenbrachten in heerlijk materiaal! Gaandeweg werd hun pop/rock in efficiënte melodielijnen gekoppeld aan feedbackgeraas en ander gitaarlawaai . De donkerte sluimert over het materiaal heen .
In hun voetsporen hadden we bands als My Bloody Valentine , Ride, Slowdive , Loop en The House Of Love. Met een knipoog naar The Chameleons. En je kan nog een enorme waslijst opnoemen van rockende psychedelica bands die ook aanklopten bij de Schotse broers . Check maar eens Brmc, The Raveonettes , The soft moon , Big pink of A place to bury strangers
Ook onze Newmoon heeft hen als voorname inspiratie.
Op de nieuwe cd is de band goed bezig , op dreef en in de juiste stemming in het genre .De zwierige melancho gitaarlicks en hun (noisy) effects zijn broeierig , sfeervol , dynamisch, mooi verdeeld over de nummers . Backing vocaliste Bernadette Denning maakt het iets gevoeliger.
The Jesus & mary chain klinkt op de cd jeugdig , onbevangen, fris , goed. “Amputation” is een lekkere opener , “War on peace” en “All things pass” zetten ons op de rails . Het middendeel is ietwat slepender , sfeervoller , maar op “Presideci”, “Get on home” , “Facing up to the facts” ramt het combo lekker door . Sterke return . Het was het lange wachten waard!
Terwijl een nieuwe lichting Belgische noise bands tegenwoordig het mooie weer maken (Brutus, It It It Anita, Hypochhristmutreefuzz, The Guru Guru,…) is er ook nog wel plaats voor een regelrechte shoegaze band. Hoewel het genre de laatste tijd een beetje platgetreden is, snijdt het Gentse The Mary Hart Attack op hun albumdebuut ‘The Falling Sun’ zonder scrupules en met enige stijl doorheen een stel onvervalste en potente shoegaze-songs met alles erop en eraan : stofzuigergitaren, distortion, feedback, een psychedelische touch en vocals die daar vanuit een wazige achtergrond trachten overheen te komen.
Natuurlijk komen My Bloody Valentine en The Jesus And Mary Chain serieus om de hoek loeren, maar wij horen vooral A Place To Bury Strangers in sterke songs als “Death Comes With Your Eyes”, “Starlight”, “Who Used To Be Me” en “This Room” (een rariteitje waarin de ijskar langzaam komt aangereden om dan plots zwaar uit de bocht te scheuren).
Andere favorieten zijn “Spiders”, dat inzet als een My Bloody Valentine pastiche maar dan open bloeit met een indrukwekkende gitaarsolo, en “All Wrong No Bliss”, een groovy psychedelische track die een spacy trip onderneemt.
Ze hebben er het warm water niet mee uitgevonden, maar met ‘Falling Sun’ weet The Mary Hart Attack zich stevig te huisvesten in een genre dat nog lang niet dood is.
Mary’s Little Lamb bracht zopas met Elixir For The Drifter zijn tweede album uit. Daarop wordt gestart met brede arrangementen en veel toeters en bellen om daarna ook plaats te maken voor soms heel sobere, alternatieve country. Net als op hun debuut ‘Fortune & Chance’ brengt Mary’s Little Lamb een heel filmisch geluid en het zal ons niet verbazen als ook dit album opgepikt wordt voor series op tv.
Country is overigens de basis van de muziek van Mary’s Little Lamb, maar dan afgekruid met mariachi, blues, roots en tex-mex en opgewerkt met een retro-sausje. Het instrumentale openingsnummer “Bound For New Horizons” had zo uit de mouw van Ennio Morricone kunnen komen en ook single “Hold Your Horses” is een mooi volgestouwde countryrock-deun die je zo terugvoert naar het tijdperk van Bonanza en cowboyfilms in zwart en wit.
Na “Hay” zoekt deze Vlaamse band steeds vaker de soberheid op, met minder elektrische gitaar, meer banjo, meer borstel-drums, meer trompet en vooral meer aandacht voor de donkere bariton van zanger Bart Hendrickx. In die uitgeklede tracks zoals “Blending In” en “Alone and Forsaken” van Hank Williams komt Mary’s Little Lamb soms dicht in de buurt van de American Recordings die Johnny Cash op het einde van zijn carrière maakte. Al zit er op de stembanden van Hendrix minder korrel dan op die van Cash toen, ze snijdt bij momenten net zo diep. De zang staat telkens centraal, maar krijgt altijd mooi tegenspel van minstens één instrument. Het valt ook op dat het eigen materiaal van Mary’s Little Lamb niet verbleekt naast die Hank Williams-cover.
De rijke arrangementen komen daarna nog opnieuw terug in o.m. “Stray Arrow” en “Tell Me How”. Andere hoogtepunten zijn “El Fuego” en “Saguaro” een duet met Kathleen Vandenhoudt. “Are you ready to ride”, vraagt Mary’s Little Lamb in “Hold Your Horses”. Reken maar. Ik kruip meteen in het zadel.
Ze komen uit Manchester maar Britpop is niet hun ding, The Virginmarys maken compromisloze no-nonsens rock, hard, wild, grungy en zonder veel omwegen. We zouden hen eerder een mooie toekomst voorspellen in de States, hun muziek leunt veel dichter aan tegen Foo Fighters en de betere (lees eerste) platen van Buckcherry dan tegen pakweg Kaiser Chiefs of Arctic Monkeys. De rauwe rasperige stem van Ally Dickaty zit de rechttoe-rechtaan rocksongs als gegoten, het helpt immers altijd als je wat schuurpapier in combinatie met een flinke scheut whisky naar binnen werkt vooraleer je aan het zingen slaat. De gitaren en de beukende ritmesectie doen de rest, namelijk wild om zich heen schoppen en ondertussen een paar rake klappen van songs uitdelen als “Dead man’s shoes”, “My little girl” en, het venijn zit in de staart, de geweldige afsluiter “Ends don’t mend”.
The Virginmarys gaan met ‘King Of Conflict’ niet de prijs der originaliteit winnen, maar ze rocken een flink eind rechtdoor, en veel meer moet dat soms niet zijn.
Achter Mary & Me schuilt het duo Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele. ‘We go round’ is de tweede plaat en volgt ‘Songs for Johnny’ op , dat aan onze neus is voorbijgegaan. Shame on me misschien, maar met plezier staan we stil bij hun bezwerende, broeierige indiepop , die dromerig klinkt en een zekere ‘drive’ kan bevatten , onderhuids met een donkere tune. Luistersongs met weerhaken , gebaad in minimalisme of geweven van allerhande kleurschakeringen. En is daar niet ergens in de overtuigende sterke vocale prestaties Soap & Skin te horen?
Er valt op die manier voldoende variatie te noteren in het genre met songs als “Coloring book” , “Drinks on me” , “Beautiful numbers” , “Daylight”, “New kids” en de titelsong .
Mary & Me laat ons allesbehalve ongeroerd!
Nederlands 
Français 
