De Belgische neo-postpunkband Meltheads wist ons een tijd geleden reeds van onze sokken te blazen met de Nederlandstalige single “Naïef”. De volgende voltreffer in het bommentapijt van deze band is de nieuwe single “No One Is Innocent”. Dit is een knetterende, hitsige psychpunkparel die halverwege even inhoudt voor een leuke bass break en die dan openbarst in een wellustige gitaarorgie, zoals alleen Meltheads dat kan. The Hives meets Whispering Sons, zoiets dus.
Frontman Sietse Willems over No One Is Innocent: “Het nummer gaat over de buurt waar ik ben opgegroeid. Ik hou van die plek. Het is er divers, het is er warm, maar ook valsig en onevenwichtig. Het nummer gaat over deze sociaal-economische ongelijkheid en hoe wij als samenleving dit corrupte systeem in stand blijven houden.” Zo komt hij tot het besluit dat niemand onschuldig is.
Debuutalbum ‘Decent Sex’ van Meltheads (in een productie van Bert Vliegen) komt uit op 9 februari, gevolgd door releaseshows in België en de buurlanden.

https://www.youtube.com/watch?v=9vd8Arj-R3c

“Night Gym” is de nieuwe single van onze nieuwe nationale rocktrots Meltheads, die ons al eerder aangenaam wist te verrassen met de single “Naïef”, een postpunk-hymne die door deze uitzonderlijk in het Nederlands gebracht werd. “Night Gym” start met springerige, stuiterende postpunk, gaat dan een versnelling hoger naar een hitsig ritme van The Hives en eindigt met een brok lichtbruine sludge.
Songtitel “Night Gym” verwijst naar een nachtclub in Praag en naar andere activiteiten dan ‘vroege ochtendgymnastiek’. De lyrics zijn een aanklacht tegen de schimmige kanten van prostitutie. Het refrein is dan ook: why can’t you love me for free?. Helder en krachtig.
“Night Gym” is de opvolger van de single “Theodore”. Beide nummers zullen te vinden zijn op Meltheads’ debuutalbum ‘Decent Seks’, dat op 9 februari van volgend jaar verschijnt.

Meltheads is een band die je vooral eens live moet ervaren en daar krijgen we binnenkort in Vlaanderen wel enkele kansen toe.

Eerdere live review 2023 Meltheads - Bruisend, opwindend setje! (musiczine.net)

https://www.youtube.com/watch?v=4OqXdYJxRBM

Meltheads haalden begin dit jaar de finale van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel (met ‘Sweet Monica’) en behaalden zilver op Humo' Rock Rally. Dat leverde hen de podia en het publiek op van onder meer Pukkelpop en de Lokerse Feesten. Nu is er hun nieuwe single, “Naïef”.
Dat is een coldwave gitaartrack in het Nederlands. Van dat Nederlands gaan ze blijkbaar geen gewoonte maken, want de rest van het repertoire van Meltheads is gewoon in het Engels. Maar op dit nummer werkt het wel en gaan wij spontaan denken aan “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers of aan De Kommeniste of Onderbronders. Deze boodschap zou niet zo hard aankomen in het Engels.
Dit is een klassieker in wording. Op een paar dingen in de lyrics na: had iemand gezegd dat hij dit in een kluis gevonden had die sinds 1988 niet meer open is geweest, ik had het geloofd. Of hoe de huidige tijdsgeest behalve de inflatie, de energiecrisis en de dreiging van een atoomoorlog ook muzikaal grote parallellen heeft met de donkere jaren ’80.  Een heerlijke combinatie van Schmerz en dreiging.
https://www.youtube.com/watch?v=hhgPEt5jWXg

Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.

Het uit Brooklyn, New York afkomstige Dub Trio liet horen dat instrumentale muziek niet perse saai, voorspelbaar en 'moeilijk' hoeft te zijn. Hun pittige, unieke en compromisloze cocktail van rock, metal, punk, dub en reggae kon op een goede respons rekenen.
Belangrijkste referenties en invloeden in hun totaalgeluid waren uiteenlopende acts als The Bad Brains, Mogwai, Helmet, Mr Bungle, Lee 'Scratch' Perry en King Tubby. Toch was er sprake van een eigen gezicht. Het trio doorwinterde studiomuzikanten die hun strepen verdiend hebben met hiphopgrootheden als Mos Def, Common, 50 Cent, Macy Gray en The Fugees wisten ons een kleine drie kwartier te boeien met wat op papier een onmogelijke combinatie leek.
Met behulp van keyboards, samplers, loops en effectpedalen recreëerden ze King Tubby's originele dubstijl. De dubinvloed was een klein ingrediënt dat af en toe eens opdook gedurende hun set, dit was vooral een goed op elkaar ingespeelde rockgroep. De wisselwerking van het betere harde gitaarwerk van DP Holmes, de knetterende en diepe baslijnen van Stu Brooks en de inventieve drumpatronen van Joe Tomino waren een voltreffer.
Live werd er vooral geput uit hun doorbraakalbum ‘New heavy’ met puike en broeierige vertolkingen van “Cool out and co-exist” met halsbrekende en strakke riffs en het snoeiharde “Angle of acceptance”. Van hun inmiddels twee jaar oude ‘Another sound is dying’ passeerden het dynamische “Who wants to die?”, “Not for nothing” voorzien van stevige gitaarinjecties en het energieke “Jog on” de revue. De handvol nieuwe songs “Swarm”, “Blast”, “Ed” en “Noise” maakten ons nieuwsgierig naar hun volgende langspeler.
We waren onder de indruk van de verrichtingen van het drietal en kijken alvast reikhalzend uit naar hun volgende doortocht. Dit was stevige kost waar we meer van lusten...

… Van stevige kost gesproken: headliner Melt Banana, het in 1992 ontsproten noise-rockgezelschap uit Tokyo, lustte er wel pap van… het contrast met Dub Trio kon niet groter zijn! Hier geen sporen van dub of reggae te bekennen, wat volgde was een groot uur teringherrie van de bovenste plank, zoals alleen Japanners die kunnen brengen (cf. stadsgenoten Zeni Geva).
De set werd ingezet in een volledig verduisterde zaal, enige lichtpunten waren de mijnwerkerslampjes rond de hoofden van zangeres Yako (Yasuko Onuki) en gitarist Ichouro Agati, die voor de start van deze gig zijn gitaar ter zijde liet staan. De overige 2 bandleden mochten nog wat uitrusten in de kleedkamer. Een kwartier lang werden we geterroriseerd door chaotische Japanse noise. Yako schreeuwde zich de longen uit het lijf, terwijl Agati voortdurend een soort van elektronische theremin molesteerde. Dit resulteerde in hevige distortion die - doorspekt met fucked-up hardcore electronica - de zaal werd ingestuwd. Om in deze wall of sound songs of songtitels te herkennen, moet je een muzikaal genie zijn, maar dat er stevig werd geput uit hun laatst uitgebrachte CD ‘Melt Banana Lite Live Ver. 0.0’, staat buiten kijf! Deze live-cd was de aanleiding om nog eens hun schiereiland te verlaten om sinds eind augustus Europa te doorkruisen tijdens hun ‘ERUOPE TOUR’ (dit is geen typefout, maar staat wel degelijk zo vermeld op hun officiële site) – MELT-BANANA Official Site – Japanners en Engels: het zal nooit goed komen J.
Flabbergasted na deze eerste terreuraanslag op onze oren, moesten ook onze ogen even wennen aan het tweede deel van hun set: na een kwartier totale duisternis eindelijk licht op het podium! Terwijl Agati nog hevig stond na te hijgen in zijn SARS-mondkapje (een item dat onlosmakelijk verbonden blijft bij Japan), kwamen de overige twee leden van de band (bassiste Rika Hamamoto en drummer Toshia Sudoh) uit de coulissen tevoorschijn om het duo te vervoegen. Het was tijd voor the real deal!
Agati ruilde zijn theremin in voor de gitaar en een collectie aan effectpedalen om U tegen te zeggen. Geen tijd om uit te blazen want Melt Banana in full force deed er nog een schepje bovenop. Waren we al ‘godsmacked’ na het eerste kwartier, dan werden we nu getrakteerd op een ‘Chinese muur’ van noise en distortion waarbij Yako alle moeite had om haar hysterisch gekrijs nog te laten gelden. In deze omstandigheden was het onmogelijk om aparte songs te ontwaren, temeer deze gewoon in elkaar overliepen zonder het publiek een rustpauze te gunnen. Dat publiek bleef dan ook niet onbewogen bij deze teringherrie: er werd stevig geheadbanged en heen-en-weer getrek was schering en inslag in de voorste regionen van de Vk*-concertzaal.
Melt Banana had duidelijk de touwtjes in handen en toen er abrupt een einde kwam aan deze noise-overload en de bandleden stande pede het podium verlieten, volgde een minutenlang gejoel en geschreeuw om bisnummers van de naar Brussel afgezakte noiseliefhebbers.
De Japanners konden dit onmogelijk negeren en kwamen dan toch maar uit de kleedkamer om deze aanhoudende vraag naar meer van het publiek op een ludieke manier te beantwoorden.
Yako kondigde namelijk – in haar typisch verhakkeld Japans/Engels – aan dat er nog twee bisnummers zouden volgen, waarop Melt Banana in de volgende 15 minuten Ramones-gewijs zeker 10 aparte songs brachten, telkens onderbroken door Yako, die het nu wel de moeite vond om het publiek op haar unieke grappige wijze, in te lichten welke song er volgde. De songtitels waren echter langer dan de songs ‘an sich’. Japanse humor die we best konden smaken, zeker na wat we voorgeschoteld hadden gekregen van een band die middenin zijn Europese tour als een geoliede machine, tekeer ging als een kudde losgelaten stieren onder invloed van een overdosis testosteron! Geen wonder dat Steve Albini, KK Null, John Zorn en last but nog least Mike Patton grote fans zijn van deze brok Japans graniet.

Met “ringing ears” trokken we de Brusselse nacht in, nog nagenietend van een schitterende en gevarieerde muzikale Vk*-avond. We want more!

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Het was een unieke kans om het Japanse Melt-Banana uit Tokyo aan het werk te zien in ons landje, want het kwartet toert maar om de 2 à 3 jaar eens door Europa. Ze hielden enkel halt in het kleine, donkere zaaltje van de Kreun. Melt -Banana heeft zes cd’s en maar liefst 23 EP’s uit; vorig jaar verscheen ‘Bambi’s Dilemma’, met een uitgebreide tournee tot gevolg!
Hun noiserock, gekenmerkt met metal en punk, kent onnavolgbare tempowisselingen en bengelt tussen melodie en aritmiek. Ze zijn verwant aan Steve Abini’s Shellac, Sonic Youth, Barkmarket en aan de Mike Patton -John Zorn projecten.

Een woest, beestig geluid en een muzikale ontlading, waarbij de gebalde, samengeperste energie uit hun tenger lichamen wordt gespeeld! Gitarist Ichirou Agata (met mondmasker!) haalde alles uit z’n kast en overspoelde het publiek met jachtige ritmes, noisesounds en pedaaleffecten; de bassiste Rika MM’ liet diep ronkende en snelle basriiffs horen en bracht in de beste Primusstijl de bassnaren onder een continue intense spanning. En tenslotte was er het retestrakke tempo door de opzwepende drums. In deze wall of sound zweefden daar ergens de gierende, gillende hysterische vocals van zangeres Yasuko Onuki.

Een 50 minuten keiharde, (on)toegankelijke unieke liveshow van ogenschijnlijke chaos, herrie en gepolijste broeierige melodieën van soms one-two minute songs, die diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen ondergingen. Ze raasden als een orkaan over ons heen. Een soort oerknal. “They were Melt-Banana from Tokyo, Japan” en we hebben het duidelijk geweten.

Het Gentse kwartet The Germans hebben hard gewerkt, wat hen een indrukwekkend debuut ‘Elf shot lame witch’ opleverde. Live kozen ze voor een rauwe, avontuurlijke aanpak in hun frisse aanstekelijke, mooi uitgewerkte noisepop, waarbij Ampe de songs aan elkaar zingt, schreeuwt en krijst. Hun speldenprikjes bezorgden een opgefokt, nerveus geluid. Muzikale gekte en schoonheid! Onderschatte band op hoog niveau!

Organisatie: De Kreun, Kortrijk