Millionaire (try-out)- Klaargestoomd voor de festivals en in de clubs …

Het Limburge Millionaire, rond Tim vanhamel, trapte z’n zomer af aan de overkant van ‘t land, aan de kust, in Leffinge. Duidelijk blijft de vurigheid, de intensiteit, de explosiviteit en hun gretigheid. Het kwintet heeft zich klaargestoomd voor de festivals en het clubcircuit.

Het kwintet is een goed geoliede machine. Vanhamel heeft vier rasmuzikanten rond zich, die elk op hun manier een voorname bijdrage leveren. Vakmanschap! Hieromheen kronkelt Vanhamel zich als een ratelslang. Een podiumbeest, éénmaal op gang getrokken …
Giftige, ruwe, broeierige rock’n’roll songs, die stoner, psychedelica, funk, soul en elektronica in een (rock)pot roeren. We hebben melodie en avontuur, het oude naast het nieuwe, over hun vier platen heen. In deze try-out niet direct splinternieuwe songs, maar een 15 tal gekozen, gefilterd voor de festivals en in de clubs.
Vanhamel kennen we als een muzikale duizendpoot van o.m. The Hickey Underworld , Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars en nog een paar elektronicaprojecten . Die ervaring balt hij met de vier anderen samen in een snedig klinkend Millionaire, die begin het millennium opvielen met ‘Outside the simian flock’ en ‘Paradisiac’. Twaalf jaar later werd de draad heropgenomen met ‘Sciencing’ en ‘APPLZ # APPLZ’, net in de opstart van de coronapandemie, wat zorgde dat deze laatste ietwat in de vergetelheid geraakte.
Hun songs kennen talrijke tempowissels, stijlvariaties zonder aan spanning en intensiteit in te boeten . Bands als The Queens (of the stone age) ,De Masters (of reality), Barkmarket, Mauro en King Gizzard (& The Lizard Wizard) zijn welgemeend mooie referenties om dit talentrijke kwintet te onderschrijven.  De laatste twee platen moesten niet onderdoen en kwamen hier vanavond nog iets meer aan bod tav het vroegere materiaal.
De spotlight kwam in de beginfase op ‘Paradisiac’, net bijna twintig jaar oud, met harde knallers “Alpha male”, “We don’t live there anymore” en “Streetlife cherry”. De melodieus rauwe gitaren nemen het op tegen een diepe, ronkende bas, bezwerende, opzwepende percussie en elektronisch vernuft en bleeps. De dynamiek, de stekeligheid, de friste, de drive en de vette groove profileerden zich in de aanvang. Er was ruimte voor enkele begeesterende soli. De songs werden meteen sterk onthaald. Ook al neemt Tim het voortouw in de vocals, de meerstemmige zang van de anderen (bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil),die aanvulden, sierde.  
We werden met deze nummers alvast meegezogen in die kenmerkende Millionaire sound, die naar een climax ging met een uitgediept “Body experience revue”, oudje van hun debuut, en met “Can’t stop the noise”, van hun laatste plaat. Mooi hoe deze twee muzikaal de jaren overbruggen in energie, opbouw, tempowissels, ontploffingen en experimenteerdrift. Intussen kregen we het broeierige “Love has eyes” en “Busy men, beide gedragen door een hogere zangpartij; verder het intense “Strange days” en de laatste single “Don’t , die ergens The last shadow puppets deed opborrelen.
Band als publiek op temperatuur dus; naar een climax ging het met oude kleppers, enkele klassiekers, die een speedy on the road gevoel weergaven, nl. “On a high”, het filmisch, weirdo-klinkende, haast instrumentale “Champagne” en het gebalde “Wake up children”; alsof The Beastie Boys ten tijde van ‘Licensed to ill’ (met o.m. “Fight for your right’) Millionaire op een rondje trakteerden. Schitterend hoe snedig, opwindend, spannend deze drie na al die jaren door onze vijf klinken.
Try-out of niet, Millionaire had er duidelijk zin in. Na een goed uur kregen we een bis van twee live killers, die het publiek in de juiste stemming houden tijdens een optreden … “Whiplash” en “Los romanticus”, to-the-bone uitgewerkt (van hun recente ‘APPLZ # APPLZ’). Op die manier kon uitermate voldaan afscheid worden genomen.

Millionaire is er klaar voor, overtuigt zondermeer en brengt in hun 25 jarige carrière weerbarstige, taaie, (soms wel) hapklare supermuziek uit. Knap allemaal!

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Millionaire ≠ Millionaire
 
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.  

Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!  

Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.

Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!

Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent