Thundermother - Pure Female Power!
Op een zondagavond maakten we ons op voor een heavy metal /hard rock feest in De Casino. Met Thundermother en Cobra Spell stonden twee bands op het podium in een voornamelijk vrouwelijke line up.
Er was niet zoveel volk voor zo’n vrouwelijke line-up … We mogen toch niet interpreteren dat de metal scene op een mannen bastion lijkt … In elk geval bewezen deze bands met een ijzersterke show dat ze totaal niet moeten onderdoen voor hun mannelijke collega's. Mooi.
Vulvarine (***1/2) - Vulvarine grijpt het publiek bij de eerste riffs bij de keel en drijft het tempo telkens op. “Drugs Love Pain” en “Good Times klonken aanstekelijk, maar konden ons nog niet volledig overtuigen. Een Modern Talking cover “Cheri Cheri Lady” was dan weer een gedurfde stap buiten de comfortzone van de heavy metal. Vulvarine bracht naarmate hun set vorderde meer afwisseling in hun set. De gitaristen houden van lekkere lange riffs. Een zalige “White Pricks” volgde. Er zit potentieel en groeimogelijkheid in deze Vulvarine, Een wervelend “Heads Held high” en een energiek “Rock Bottom” met de beweeglijke frontvrouw voorop besloten de set.
Setlist: Drugs Love Pain o Good Time o Fool o Cheri Cheri Lady (Modern Talking cover) o White Pricks o Heads Held High o Rock Bottom
Cobra Spell (*****) – Is opgericht in 2019 door aanstormend gitaarfenomeen Sonia Anubis (ex-Crypta, ex-Burning Witches). Cobra Spell zoekt het rauwere, donkerder kantje op van de heavy metal. Met een '666' kwamen we al in een duister sfeertje terecht. De band rond brulboei Kristina Vega, haalde vanaf “The Devil Inside of Me” alles uit de kast om een Satanisch ritueel te doen ontstaan, met verschroeiende riffs, en vooral de hoog uithalende vocals van Kristina zelf. Cobra Spell speelde in een hels tempo.; waanzinnig zelfs!, waarbij de Duivel als het ware werd aanbeden op “Satan is A Woman”. De spiedende ogen spraken boekdelen.
Cobra Spell toonde geen medelijden. Op “Poison Bite”, “Accelerate” en het verschroeiende “Warrior From Hell”werden de registers volledig open getrokken door de dames. De temperatuur steeg tot een kookpunt.
Hun heavy metal mag doorsnee klinken, het klonk goed door de instrumentatie, de krachtige vocals en de speelsheid. Een mooi muzikaal satanisch ritueel.
Setlist: 666 o The Devil Inside of Me o Satan Is a Woman o S.E.X. o Love Crime o Poison Bite o Accelerate o Warrior From Hell o Addicted to the Night
Thundermother (****1/2) - Iets luchtiger maar even krachtdadig ging het er aan toe bij Thundermother. “Can You Feel it” was hun vraag dom er tegen aan te gaan … We voelden de adrenaline door ons lijf gieren. Puur, gebald, speels klonk de set! “Watch Out”, “The Road Is Ours” en “Dog From Hell” overtuigden. We waren onder de indruk van de zangcapaciteiten van Linnéa Viksröm en van de lange, messcherpe gitaarriffs.
Een verbluffende “Loud and Free'” zetten die riffs nog vuurkracht bij. Na “Sleep” volgde een virtuoze, veelzijdige drum solo. Waarna de band het met “Whatever” en “Shoot To kill”, de Thin Lizzy cover “Don't Believe A Word” inzette. In een wervelende finale met “Try With Love” en “Thuderous” ging Linnéa gewoon op de bar van de zaal plaats nemen, ging ze naar achter en zo terug het podium op. Mooi om te zien . De andere muzikanten jamden ondertussen lekker verder. Het publiek werd entertaind.
Thundermother voegde er nog een krachtige bisronde aan toe met o.a. “Hellevator” en het sublieme “Speaking Of The Devil”.
Na al die jaren zijn ze uitgegroeid tot één van het betere Zweedse metal bands. “Driving In Style” besloot '. Dit was Thundermother muzikaal eigenlijk wel in deze anderhalf uur durende set, in topsnelheid door het heavy metal landschap …
Setlist: Can You Feel It o So Close o Watch Out o The Road Is Ours o Dog From Hell o Loud and Free o Bright Eyes o Take The Power o Dead Or Alive o I Left My Licence in the Future o I Don't Know You o Sleep o Drum Solo o Whatever o Shoot to Kill o Don't Believe a Word (Thin Lizzy cover) o Try with Love o Thunderous o Encore:o Hellevatoro Can't Put out the Fire o Speaking of the Devil o Driving in Style
(Dank aan Musika.be)
Pics homepag @ Peter Vangelder
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Mother Mother - Ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren
We leven in een tijd dat sociale media en zeker TikTok, een belangrijke barometer is geworden voor wat kan populair zijn bij de jeugd. eem nu de Canadese band Mother Mother (***1/2) die al sinds 2005 bezig is. Ze braken nu pas recent door naar een breed publiek en bereikten hier zelf een grote groep tieners. De band dragen ze het hart , ze zijn een soort uitlaatklep waar ze terecht kunnen met hun emoties.
Het zevende album ‘Dance and Cry’ werd in 2018 uitgebracht. Eind 2020 ging de muziek van de band viraal op TikTok, wat een golf van streams veroorzaakte. Geen wonder dat de AB was volgelopen met tieners, al dan niet begeleid van hun ouders die ook wel eens wilden zien waarom hun kids zo’n grote fan zijn. Mother Mother zijn de ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren. De harten sloegen sneller, en toch … sluimert hier en daar de automatische piloot door bij de band …
De Ierse formatie Moncrieff (****) opende met een aanstekelijke set, die sterk werd gesmaakt en konden rekenen op een fijne respons. Catchu muziek die intrigeert. De beweeglijke, charismatische frontman is een entertainer die iedereen ontroerde. De zanger was gepakt van het publiek. Mooi om te zien. De emotioneel beladen songs met de lekker opzwepende ritmiek sprak dus duidelijk aan.
Mother Mother kronkelt zich een weg tussen pop en alternatief. “Nobody Escapes” onderstreept dit alvast en zit ergens tussen lichtvoetigheid met allerhande, flitsende gedachten. Er heerst een uitgeladen sfeer. Een zweem van melancholie horen we op “Arms Tonite” en “Hayloft II”. Die sterkte intensiteit kunnen ze net niet aanhouden. Er sluimerde zeker een routineuze aanpak door ondanks tussenin dat de charismatische frontman z’n publiek opdroeg de gsm lichtjes te branden en hen gedwee kon doen meestappen in z’n muzikaal verhaal.
Het publiek hield van Ryan Guldemond’s bindteksten, en hij wist hen in te palmen. Wat een entertainer. Zijn zus Molly kon de zang even overnemen op “Sleep Awake”. Als een rustig voortkabbelende beekje in de Canadese bergen ging de set verder, op naar een wervelende finale die de registers opentrok. "Ghosting", "Oh Ana" en natuurlijk de hit '"Hayloft' werd luid meegebruld. Wat een positiviteit ervaarden we hier …In de bis kregen we nog overtuigende versies van “Grief Chapter” en “Burning Pile”.
Mother Mother weet een jong publiek te bespelen , het siert hen. Wijzelf iets ouder kennen de (muzikalen) verhalen van zo’n bands, maar mooi is dat ze hun publiek weten aan te spreken, te ontroeren en hen een leuke, aangename avond bezorgen. Een familiaal gevoel ervaarden we, die vreugde en leed met elkaar delen. Kortom, samen met de ouders de ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren …
Setlist: Nobody Escapes//Arms Tonite//Hayloft II//The Matrix//Problems//Oleander//Explode//Back to Life//Bit by Bit///Body//Sleep Awake//Dirty Town//Neighbour//Wisdom//Ghosting//Little Pistol//It's Alright//Oh Ana//Wrecking Ball//The Stand//Verbatim//Hayloft
ENCORE - Grief Chapter//Burning Pile
Organisatie: Live Nation
In de tienjarige carrière heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef.
En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. De nieuwe vierde, ‘Victorious’, is een nieuwe band. Maar Wolfmother is Andrew Stockdale. Punt . De plaat leunt nauw bij hun meesterlijke debuut aan . Vuige retrorock , tien songs in een goed halfuur , die raken en refereren aan vooropgenoemde bands , verder wat psyche ademt van Pink Floyd, glam op z’n Guns’n’Roses en hardrcok van AC/DC integreert .
We voelen het, het zijn allemaal sterke songs ; de openers “The love that you give” en de titelsong tonen al meteen hoe goed deze band bij de leest is en hoe scherp ze klinken. Af en toe sijpelen de keys door of wordt wat gas teruggenomen , maar wat is het heerlijk als Stockdale en C° onder stoom staan, verder op de plaat met “The simple life”, “Gypsy caravan”, “Happy face” en “Eye of the beholder” , die als afsluiter nazindert … Energiek , strak , gedreven , opwindend . Wolfmother is back!
Wolfmother - They were victorious
Wolfmother
Ancienne Belgique
Brussel
2016-04-27
Wouter Verplancke
Yes! Ze zijn terug van nooit echt weggeweest te zijn!? In de tienjarige carriere heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef. En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. Een nieuwe cd, ‘Victorious’, een nieuwe band.
Een matig voorprogramma (Electric Citizin) kon hier en daar het publiek bekoren. Denk een flauw afkooksel van Wolfmother en met een vrouwelijke lead. Het was niet slecht, maar wachtend op een schitterend hoofdgerecht, smaakt alles maar flauw.
Wolfmother opende sterk en gedurfd met “Victorious” de vraag of ze dit verder konden waarmaken , schoot even door mijn gedachten. De vette riffs lieten de gedachte al snel varen en overtuigden me meteen . Het geluid dat ze met drie produceerden op dit podium was overweldigend. De energieke bassist zorgde op zich al voor spektakel. Al snel schakelden ze over op gekende nummers als “New Moon Rising”, “Woman”,” White Unicorn”, etc. We hadden lang gewacht om deze nummers nog eens live te kunnen horen. Ze klonken strak en snel. De zaal ontplofte bij “Dimension” en “Joker & The Thief”. En hoewel het vooral de oudere nummers waren die de zaal tot bewegen kreeg, vielen de nieuwe nummers zo goed als nauwelijks uit de boot in deze setlist. Ze sloten perfect aan bij de vibe van het concert.
We kunnen enkel hopen dat nu deze formatie kan blijven bestaan. De combinatie met deze nieuwe drummer en bassist geeft Stockdale vertrouwen en biedt de band net dat tikkeltje meer …
Victorious- New Moon Rising- Woman- Apple Tree- Love That You Give- White Unicorn- White Feather- Caliqueen- How Many Times- Gypsy Caravan- Dimension- Simple Life- City Lights- Pretty Peggy- Pyramid- Colossal--- Vagabond- Joker&the Thief
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wolfmother-27-04-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/electric-citizin-27-04-2016/
Organisatie: Live Nation
Mother/Destroyer, een band met voormalige leden van Black Moth en Jon Jones and the Beatniks Movement, brachten hun debuut EP ‘Mother/Destroyer’ eind maart uit. Ze zijn afkomstig uit Leeds waar jaarlijks het beruchte Leedsfestival plaatsvindt.
Mother/Destroyer is een opkomende band, die heel wat meer aandacht verdient. De rode draad in hun nummers is pure energie. Met drie bandleden brengen ze een doordachte chaos aan rock, noise en heavy not metal geluiden. Ze nemen je mee in een waanzinnige wildernis en vullen je oren met non stop noise. Nummer na nummer tonen ze aan dat ze weten waar stevige rockmuziek om draait.
Hun EP telt slechts vier nummers al fluisterden ze me toe dat ze volop bezig zijn met het werken aan nieuwe nummers. Paul Artrocker van Artrocker magazine gaf hun alvast al een plaats in zijn wekelijkse radioshow. Redenen genoeg dus om deze band door uw luidsprekers te draaien!
Je kan hun geweldige EP beluisteren op http://motherdestroyer.bandcamp.com/
Op hun Facebookpagina MotherDestroyer kan je hun updates volgen.
Zaterdag trokken we richting hoofdstad voor de gig van het Japanse viertal Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. Hun vliegende schotel hield halt aan Magasin 4, de tussenstop in België voor hun Europese ‘2011: a space ritual tour’. Algemene noemer van dit Japanse ‘soul collective’ is Acid Mothers Temple. Deze psychedelische band uit het land van de reizende zon werd opgericht in 1995 en trad door de jaren heen op onder diverse andere namen en bezettingen (o.a. Acid Mothers Temple & The Cosmic Inferno, de zwaardere versie die meer hardrockgeïnspireerde psychedelica brengt, gebruik makend van een resem effectpedalen en Acid Mothers Rafirampo, de dichter bij freejazz aanleunende band met 3 kernleden van Acid Mothers Temple en 2 leden van Rafirampo). Met andere woorden: muzikale kameleons!
Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. is één van hun vele gedaantes en is meer op psychedelische space-rock gericht. Hun songs geven meer ruimte voor improvisatie en experimenten, met geïntegreerde elementen van Amerikaanse psych rock, drone en wereldmuziek. Boegbeeld, bezieler en rode draad door het AMT-verhaal is de langharige gitarist Kawabata ‘speed guru’ Makoto. Zijn partners in crime zijn bassist Tsuyama ‘cosmic joker’ Atsushi, Higashi ‘dancin’ king’ Hiroshi op synths en Shimura ‘latino cool’ Koji op drums.
Zaterdag trakteerden ze ons op een psychedelische muzikale rondreis doorheen het universum waar we achteraf nog lang in bleven hangen. Hoogtepunt was ongetwijfeld het trippy “Dark Stars in the Dazzling sky” dat op een mantra-eske wijze vocaal werd ondersteund door bassist Atsushi terwijl gitarist Makoto in de finale alle frets en snaren op zijn gitaar verkende (denk Zappa meets Hendrix) om dan uiteindelijk enkele snaren te verlossen van hun opgespannen toestand door ze in één ruk los te trekken.
Ondertussen vormt Atsushi ook samen met drummer Koji een solide ritmesessie, terwijl langharige grijsaard Hiroshi het geheel kruidt met scherpe tripgeluiden (bleeps uit een ander universum) uit zijn synths. Onmogelijk om als publiek hier onberoerd onder te blijven. Er werd dan er ook lustig op los geheadbanged, zowel op het podium als in het publiek. Deze improvisatie in psychedelische space rock klokte af boven de 20 minuten! Schitterend! Atsushi is de muzikale duizendpoot van het viertal en niet te beroerd om naast zijn schitterend baswerk al eens een blokfluit in loop te zetten of de kazoo boven te halen. Ook het ingetogen startende “Pink Lady Lemonade” met schitterend gitaarwerk van Makoto en Hiroshi dat uitmondde in een psychedelische improvisatie van jewelste kon op onze goedkeuring rekenen. Deze song duurde maar liefst een half uur! Ook de samenzang van Hiroshi en Atsushi in “La Le Lo” en het daaropvolgende noise-middenstuk met een ontketende gitarist Makoto waren spek voor onze bek.
We kregen in totaal bijna 2 uur aan experimentele songs (Japanese ‘space’ crackers doordrenkt van een pittige psychedelische wasibisaus) voorgeschoteld. Toen vonden deze buitenaardse Japanners het welletjes en lieten ze ons in een purperen waas verweesd achter. We danken de heren voor deze overload aan space rock. We kunnen er weer voor een tijdje tegen.
Organisatie: Magasin 4 (Brussel)
Een zeer opmerkelijk plaat die op de redactie binnenkwam, was ongetwijfeld ‘Brain Massage’ van het Nederlandse Mother-Unit. De band is het nieuwe speeltje van gitarist Bertus Fridael die in de jaren negentig hoge ogen gooide met de stonerrockband 35007. Mensen die de band wisten te pruimen, moeten zeker eens naar ‘Brain Massage’ luisteren. Slechts vier nummers op de plaat maar die wel staan garant voor ongeveer drie kwartier hypnotiserende hardrock- en metalriffs in een psychedelisch jasje. Bands waar wij spontaan aan denken zijn Tool, Monster Magnet en vooral Motorpsycho. De opbouw van de vier instrumentale nummers is steeds dezelfde: eerst is er een vrij lange en rustige aanloop waarna de gitaren, bass en de stevige drums lekker uit de speakers losbarsten. Net als de rustige opening van de nummers duurt het stevige werk zeer lang want Mother-Unit werkt graag met steeds terugkerende ritmes en schema’s. ‘Brain Massage’ is voor ons een van de fijnste platen van 2010!
Voor een heerlijke pot onvervalste seventies hard-rock moest je vanavond in Het Koninklijk Circus zijn, een leuke zaal trouwens waarmee Wolfmother frontman en showbeest eerste klas Andrew Stockdale volledig in zijn nopjes was.
We vonden het al doodjammer toen wij zo ongeveer anderhalf jaar geleden vernamen dat Wolfmother er mee zou ophouden. Wij waren des te meer opgewekt toen er nieuwe berichten de ronde deden dat Stockdale gewoon een volledig nieuwe band had samengeraapt en onder de naam Wolfmother verder zou rocken.
Hier vanavond bleek dat de nieuwe jongens zowaar nog meer energie konden opwekken dan Stockdale’s voormalige kompanen. Vooral de bassist/keyboardspeler bleek een halve gek te zijn die zijn orgel zonder enig mededogen fel molesteerde. Bovendien was het afro kapsel van de man zowaar nog imposanter dan dat van Stockdale zelf wat diens rock’n’roll gehalte nog wat meer de hoogte injoeg. Een tweede gitarist hield zich iets meer gedeisd maar zorgde wel voor een sterke onderbouw van Stockdale’s wilde riffs en songs.
Wolfmother vloog er in met “Dimension”, de toon was gezet, het komend anderhalf uur zou het gaspedaal onophoudelijk ingedrukt blijven. Al vroeg in de set blies Stockdale er op fenomenale wijze twee van zijn prijsbeesten door, de geweldige kopstoten “New moon rising” en “Woman” (zie het als Wolfmother’s eigenste “Whole lotta love”) strak na elkaar. Even naar adem happen, was dat, maar neen, geen tijd daarvoor, Wolfmother stoomde onvermoeibaar verder.
Led Zeppelin en Black Sabbath hingen natuurlijk weer gans de avond in de lucht, maar ook de brute power van The White Stripes heeft Wolfmother niet ongemoeid gelaten, het explosieve en mega fantastiche “Apple tree” hiervan als levend bewijs. En dan die stem ! enkel Matthew Bellamy van Muse (nog zo een multitalent) kan met dergelijke hoge vocalen overeind blijven, een ander voorbeeld kennen we niet.
De gloeiend hete songs van ‘Cosmic Egg’ als “California Queen” (Sabbath meets Queens of the stone age), “Phoenix” en “In the castle” barstten van de power en stonden mooi te blinken naast de vroegere mokerslagen als “Colossal” en “White unicorn”.
In de zinderende finale ging het dak er helemaal af met “Vagabond” en het helse “Joker & the thief”, de absolute explosie, hoogtepunt der hoogtepunten.
Amai, mijn oren, wat een geweldige avond.
Setlist : Dimension – Cosmic Egg – California Queen – New moon rising – Woman – White unicorn – Colossal – Apple tree – White feather – Phoenix – 10.000 feet – Pilgrim – Back round – In the castle – Vagabond (bis) – Joker & the thief (bis)
Organisatie: Live Nation
Drie jaar terug waren we sterk onder de indruk van het titelloze debuut van Wolfmother, de band uit Sydney, onder Andrew Stockdale. De groep blies toen de retro/hardrock nieuw leven in en onmiskenbaar waren de invloeden van Led Zeppelin en Black Sabbath; ook klinkt de subtiliteit door van het toetsenwerk van Deep Purple en The Doors. Moordende snedige gitaarriffs, beukende drums en bezwerende toetsen gaven elan aan hun sound.
Maar na dit overweldigende debuut ging de band door een diep dal, ontsloeg Stockdale de andere twee leden en moest een nieuwe band formeren. Vandaar het lange wachten op ‘Cosmic Egg ‘. Maar het was het wachten waard en ze hebben hun “ei” gelegd in twaalf puike gevarieerde retrorockers. De band trekt alle registers open op de stevig, gedreven “California queen”, “New moon rising” en “Sundial”; ze hebben boeiende, broeierig opbouwende songs klaar als “In the morning”, “10.000 feet” en de titelsong. Ze nemen wat gas terug op het sfeervolle “Far away”. Op “Pilgrim” en “Phoenix” klinkt de ‘70’s psychedelica door en tot slot intrigeren ze met “Violence of the sun”.
Net als op hun debuut spelen ze bruisende, energieke en slepende ‘70’s retrorock, laten ze de instrumenten spreken en klinken ze breder, maar minder stampend en ronkend …
Nederlands 
Français 
