Op een dinsdagavond, terwijl de zon ondergaat in Leuven, reist deze terug naar Het Depot. Juan Zelada, een singersongwriter uit Madrid, vult het hele podium met enkel zijn gitaar. Zijn feel good songs en catchy rhythms zorgen voor een zomers gevoel dat goed wordt onthaald door het publiek. Hij slaagt er zelfs in om de enthousiastelingen te laten meezingen met zijn ‘ooo-ooo-ooo-tjes’. Zijn Spaanse origine steekt hij niet onder de tafel en verrast het publiek met een nummer in zijn moedertaal. Als voorprogramma vond ik hem geslaagd, al vond ik dat er weinig variatie was tussen de verschillende nummers. Kort samengevat: leuke zomerse liedjes.
Maar dan gebeurde het. Daar verscheen de vijf koppige band Noisettes, begeleid door geroep en getier van een aanwezige fanclub, op het podium. Shingai Shoniwa, de frontvrouwe, opende het spektakel op haar knieën met het nummer “I want you back”. Direct draagt ze het publiek op haar handen en wanneer na het derde nummer “Sometimes” de band onverwachts een feilloze overgang maakt naar “Don’t upset the rhythm » werden de zitplaatsen van het Depot al snel ingeruild voor de dansvloer vóór het podium. Vanaf dat moment was het optreden één groot feest tot het einde !
Shingai Shoniwa heeft bewezen dat ze als frontvrouw een topper is. Continu maakte ze contact met het publiek en reageerde op situaties uit de zaal. Zo kreeg een jongeheer genaamd Stef twee dikke kussen en mocht een zekere Maria de intro van een nummer zingen. Aan energie had Shingai niets te kort. Zo huppelde ze continu in haar schattige kleedje heen en weer op het podium, met hier en daar een acrobatische stunt. En als dat nog niet genoeg was, stond ze plotseling tijdens de bis in het midden van de zaal tussen het staande en zittende publiek. Zij was duidelijk dol op ons, en wij op haar!
Muzikaal was de band tiptop in orde. Ze maakten onverwachte overgangen, brachten de nummers in gevarieerde versies, maakten het publiek stil voor een stukje akoestisch en als kers op de taart een smerige solo op de gitaar en een jazzy solo op de piano tijdens het nummer « Don’t give up ». Het publiek werd met andere woorden rijkelijk getrakteerd op veel afwisseling, waardoor niemand in de zaal zich ook maar 1 seconde verveelde.
Tijdens het optreden maakte Shingai vele quotes, waarvan één mij altijd zal bij blijven. Zo droeg ze aan het begin van het optreden een plastieken jas en werd ze belaagd door vele ‘mooie’ complimenten van haar mannelijke fans zoals ‘you’re hot’. Met haar geslepen tong wist ze hierop te reageren : ‘This jacket is making me so hot that in a few minutes I’ll be cooked and ready to eat’. En inderdaad twee nummers later roept ze het uit ‘I’m cooked, it’s time to party!’ waarna ze haar plastieken jas uitzwiert en haar beste dansmoves boven haalt. Wat een showbeest !
The Noisettes kwamen, zagen en veroverden het Depot ! Ze gingen de strijd aan met mijn dansheupen waardoor ik nu nog nageniet van een beetje spierpijn. Werkelijk een topconcert dat mijn verwachtingen oversteeg.
Setlist: I want you back, Wyld young hearts, Sometimes (acoustic), Don’t upset the rhythm
Hey hey , 24 hours « or » free , Every now & then, Rag top car (mandolin), Dont give up, Travelling light (dan piano), Prisoner of love, Never forget you
Bis: Atticus, Saturday
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4181
Organisatie : Depot, Leuven
Noisettes hebben op de nieuwe plaat ‘Contact ‘ toch wel een andere gezicht gekregen . De powerpop van hun debuut of de soulpop zijn echter op het achterplan geduwd . Op het debuut was de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa nog een zangeres met ballen, nu is ze duidelijk weker geworden en blijft haar helder indringende stem nog over . We noteren geen scherpe randjes meer, eerder een aanstekelijke, vrolijke , sfeervolle mengeling van synthpop , ‘60s country en doorsnee pop, met een paar opvallende nummers als “I want you back”, “Travelling light” , “That girl” , “Never enough” en “Love power” .
Noisettes is doorheen z’n plaatwerk een heel verscheiden bandje geworden.
“ London’s answer to the Yeah Yeah Yeahs” lettert de NME, en ze zitten er recht op. Niet dat dit zomaar een imitatiegroepje is, maar de gelijkenissen zijn er wel. Een zangeres met ballen, de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa, achternagezeten door een mannenduo die de gitaren en drums geselen en hierbij welgemikte stoten van songs afvuren. We denken ook een beetje aan Be your own pet, maar dan iets minder gestoord, of zelfs aan The Dresden Dolls, met onthouding van het theatrale. Er staan hier verduiveld goeie nummers op om te kunnen spreken van een beloftevolle band met een sterke eigen sound. Noisettes zijn niet vies van een flinke streep punkrock (“Sister Rosetta” en “Nothing to dread”) en evenmin van een welgeplaatste vuile gitaarsolo. In “Mind the gap” gaan ze alle richtingen uit, het klinkt als The Dresden Dolls met wilde gitaren of The Fiery Furnaces na een atoomontploffing. Die diversiteit merken we in meerdere songs, Noisettes pompen verschillende ideeën in één song en toch blijft alles mooi aan elkaar hangen en spatten er geregeld vonken uit. De bij momenten soulvolle stem van de wilde Shingain Shoniwa jaagt de songs op en doet soms denken aan het beste van Skunk Anansie (met het beste van Skunk Anansie bedoelen we dan die enkele goede songs die op hun debuutplaat stonden, want voor de rest was deze band volledig te verwaarlozen). Ook aan Lisa Kekaula en haar The Bellrays denken we wel eens, garage-rock met soul. Alleen dit, Noisettes bieden meer verscheidenheid en zijn niet in één hokje te steken.
Dit is gevarieerde, wilde en strakke rock van een trio die vol verrassingen zit.
Een verdomd fijn plaatje, als je ’t ons vraagt.
Nederlands 
Français 
