The Great White Nothing is een nieuwe postmetalband uit de regio Mechelen. De leden komen uit bands als Mindwar, Nether, Black Narcissus, Hamelin en Soul Grip en dat ‘grote witte niets’ van de bandnaam verwijst niet naar pakweg een wolk of het stereotiepe lege blad papier, maar naar Antartica.
Een prima thema dat vanuit Vlaanderen nog niet zo heel vaak werd verkend. ‘Passage I Melancholia’ is hun debuutalbum.
Deze nieuwe band vindt inhoudelijk inspiratie bij de vroegste ontdekkingsreizigers van de poolgebieden, een onderwerp waar wij wel wat mee hebben. Muzikaal wordt de postmetal van The Great White Nothing gemengd met black en prog. Denk aan de rauwe intensiteit van een Amenra, Brutus of Wiegedood, al zijn er ook heel etherische, akoestische passages. Ze spelen met de extremen en dat is mooi, want als luisteraar heb je pas door hoe hard en intens iets klinkt als je er ook het helemaal tegenovergestelde naast zet.
Bij postmetal gaat het over emoties en dan heb je uiteraard wel wat mogelijkheden als je poolreizigers als thema neemt: vertwijfeling, eenzaamheid, waanzin, heimwee, desoriëntatie, melancholie, verdriet, de kracht van de natuur, … Veel daarvan lijkt aan bod te komen, al zit er wel heel veel woede en agressie in dit album en agressie is niet iets dat ik met het thematische concept associeer. Muzikaal zijn de atmosferische stukken vaak interessanter en completer uitgewerkt dan de agressieve partijen.
Mijn favorieten op dit album zijn “St. George”, “Everything Forever” en “There, Where The Waves Are Still”.
https://www.youtube.com/watch?v=sN1-r0ftYAA&list=OLAK5uy_lL-BqmHYQvxpOWSLSnHcVjllwSXQme0ko
They Feel Nothing is een zijprojectje van Kevin Van Volcem van de Brugse newwaveband We Are Ooh People. Dit is darkwave met vervormde vocalen. “Not In A Million Years” is de derde Spotify-single, na “Rebirth” en “Run!”.
Deze derde single mengt analoge, oldschool-geluiden met – zeker in de finale - moderne beats. Die finale (pakweg de laatste minuut) is het sterkste deel van de track. De intro klinkt bijzonder klassiek en het komt allemaal een beetje moeilijk op gang. De promesse van een eruptie zit er wel in, maar de opbouw gaat wat met de handrem op.
Die opbouw was sneller en misschien beter op “Rebirth”, maar daar zitten de lyrics dan weer te ver verstopt onder alle laagjes synthmelodieën en gebeurt er te weinig in de track om de volle vijf minuten interessant te blijven (sorry, we zijn streng).
Dat maakt dat “Run!”, met een aanzet die schatplichtig is aan de EBM, tot de voorlopig sterkste single van They Feel Nothing: straffe intro, goede lyrics (misschien een beetje stereotiep maar dat kan dit genre wel hebben), mooi spelen met twee soorten vocalen, knap hoe de melodielijnen het van elkaar overnemen, een track die de volle zes minuten interessant blijft, eenvoudig en direct meezingbaar refreintje, een finale die bijblijft, … Op “Run!” zit dus bijna alles goed.
They Feel Nothing is een interessant zijproject en we zullen vast nog meer intrigerende singles voorgeschoteld krijgen. Ik ben alvast benieuwd welke richting dit uiteindelijk zal uitgaan.
Nothing - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Nothing neemt niemand minder dan post-punk outfit van eigen bodem, The Waltz, onder hun hoede gedurende geheel hun Europese tour. Met bijna negen stops, waaronder in Praag, Berlijn, Kopenhagen en Oslo spelen de vier heren vanavond een ware thuismatch in hun dierbare Kortrijk.
The Waltz - De band ontstond in volle lock-down periode en afgelopen januari verscheen hun debuutplaat ‘Looking-Glass Self’ onder Labelman. Meteen begreep ik waarom The Waltz het voorprogramma mocht verzorgen. Hun muziek valt moeilijk onder één genre te specificeren, wat hen voor mij net zo interessant maakt. Verwacht je vooral aan post-punk met catchy hooks en een portie noise erbij met een knipoogje naar bands als Modest Mouse, Kabul Golf Club en Idles.
Ze brachten zonder gène een strakke, kwalitatieve set, voornamelijk bestaande uit nummers van hun debuutplaat, waaronder ook de single “Flowers”. De bandleden, bestaande uit gitaristen Kevin Anne (tevens zanger) en Benoit Lafaut, bassist Arne Vanhoutteghem en drummer Sybe Versluys hadden er ogenschijnlijk zin in en stonden vol goesting op het podium. Al snel hadden ze het publiek mee en voor we het wisten zat hun set er na een half uur alweer op. Zonde, want ze mochten wat mij betreft nog wat langer doorspelen. Ik hoop dat we lang nog niet alles van hen hebben gehoord, want ze zijn ‘t waard om uw trommelvlies te vertroetelen met hun aardig gestoorde sonische opwellingen.
Omstreeks half tien was het de beurt aan Nothing. De Amerikaanse post-shoegaze band rond frontman/stichter Domenic Palermo, die er een op z’n minst te zeggen, aardig parcours heeft opzitten. Maar wat maakt het uit, zonder die donkere jaren was er waarschijnlijk nooit geen sprake van Nothing, of toch al zeker niet van de band met hun eclectische sound zoals we ze vandaag kennen.
Nothing bestaat ondertussen 12 jaar en na enkele veranderingen in hun line-up staan ze volgens mij aan de top van hun kunnen. Momenteel bestaat de band uit frontman/zanger/gitarist Domenic Palermo, die ooit speelde in de hardcore-/punkband Horror Show en samen met Wesley Eisold (Give Up The Ghost, Cold Cave) schouders zette onder het muzikale project XO Skeletons. De band bestaat daarnaast ook uit zanger/gitarist Doyle Martin (tevens frontman van de rockband Cloakroom), bassiste Christina Michelle en drummer Kyle Kimball.
Hun set ving aan met de gemoedelijke intro van “Hymn to the Pillory”, het eerste nummer vanop hun eerder verschenen plaat ‘Guilt of Everything’ (2014, Relapse Records), die na ongeveer een minuut open barste tot een wall of sound van jewelste. Ik had de indruk dat de soundmix nog niet op punt stond gedurende de eerste twee nummers, maar daarna klonk alles mooi uitgebalanceerd en in verhouding met de puike akoestiek van de zaal voelde ik dat ‘t goed zat. Het derde nummer “Say Less”, vanop hun laatste plaat ‘The Great Dismal’, kwam na een geniale sample volledig op gang met de frisse, up-tempo ritmesecties van drummer Kyle Kimball. Die laatste maakte met dit nummer meteen duidelijk dat hij geen gewone simpele drummer is, maar wel een veelzijdige ‘powerhouse’. De atmosferische soundscapes van Doyle Martin bouwden zich in combinatie met het bezwerend gitaarwerk van Domenic Palermo laag na laag op, tot het nummer compleet uit zijn voegen barstte. Voor mij sowieso al één van de hoogtepunten van de avond.
Het publiek stond er naar verwondering van Domenic Palermo nog wat statig bij, maar na een -met humor overgoten- dialoog met het publiek, wist hij het publiek toch voor zich te winnen.
Hierna vuurde Nothing een de slow burner “Dead Are Dumb” op ons af, maar het had iets hypnotiserend en de het nummer slokte mij volledig op in zijn complexe gelaagdheid, de outro werd ook extra lang uitgespannen waardoor het volgende nummer “Vertigo” des te verpletterend overkwam. Na “Bent Nail” en “In Blueberry Memories” speelden ze met “The Carpenter’s Son” het enige nummer vanop hun alom-geprezen plaat ‘Dance on the Blacktop’, waarbij de stemmen van Domenic en Doyle duidelijk één complementair gegeven waren. Kippenvel. Met “Hymn Asylum” als voorlaatste nummer wisten ze mij dan ook nog eens tekstueel de mond te snoeren:
“Send the bombs
We've had enough of us
Face the facts
Existence hurts existence “
Alvorens ik het besefte, eindigde het concert in grote climax en grandeur met “B&E”. En lekker ironisch… strompelden de bandleden heel nederig het podium af.
Ik mocht vanavond getuige zijn van één van die weinige bands, met eigen, authentieke sound. En daar ben ik dankbaar voor.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
In plaats van een zonnige zomeravond, waar velen waarschijnlijk op hoopten, moest de zon plaats ruimen voor grijze, koelere wolken. Maar och ja, wat kon het mij eigenlijk schelen. Ik kwam gewoon voor de indie-rockband Cloud Nothings en ik vond het geen probleem om deze avond te delen in hun punkattitude.
Voorprogramma van dienst was de Gentse formatie: Teen Creeps. Een volgens hun facebook in muziekgenre omschreven ‘post-anything’ band. Omdat ik hen nog niet kende, wist ik dus lekker niet wat te verwachten. De band startte met een stevig eerste nummer dat hun volgende songs ook goed zou karakteriseren: stevig, up-tempo, melodieus en dit alles met een ‘grungy’ topping. Als ik de band toch mag categoriseren, zou ik vooral opperen voor post-punk. Teen Creeps deed mij op bepaalde momenten ook denken aan bands als Title Fight, Supergenius en Self Defense Family. De zanger heeft een ruwe stem, maar die wisselde hij vaak af met cleane vocalen, die jammer genoeg soms vals klonken (om toch maar een punt van kritiek te leveren).
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid van mensen die ook al waren afgezakt vanaf het voorprogramma. De band werd door hen steeds onthaald met een gemeend en enthousiast applaus. Duidelijk was dat iedereen -waaronder mijzelf ook- genoot. En vooral: Teen Creeps was naar mijn bescheiden mening het ideale voorprogramma voor Cloud Nothings. Check gerust hun debuutalbum ‘Birthmarks’, ik ben geboeid en zal dit zeker ook doen.
Een dikke tien minuten vroeger dan aangegeven hoorde iedereen plots hard en straight-forward gitaarwerk vanop het podium. Geen aankondiging, niets. Het was overduidelijk ook geen soundcheck, daar klonk het te goed voor. Het was wel gewoon Cloud Nothings, die er al aan begon en zijn laars lapte aan de vooropgestelde timing. En eerlijk gezegd, ik vond dit op zich al heerlijk. Ook had Cloud Nothings geen set-list of dergelijke bij, ze wilden gewoon spelen en hun ding doen. Echt punk dus!
Na het eerste snelle nummer passeerden verschillende songs aan hoog tempo de revue. Mijn zintuigen werden geprikkeld door de strakke gitaarsolo’s, het vele jammen tussen verschillende nummers door, de verscheidene melodieën/tempo’s die elkaar afwisselden en de bijna feilloze stem van Dylan Baldi (frontman, zanger/gitarist). De vier leden van Cloud Nothings speelden hiernaast ook nagenoeg perfect samen. Voor mij zagen ze er eigenlijk als drie verjaarde studenten die een café concert kwamen geven, maar zonder enig besef van elkaar dat ze de keet wel plat speelden.
Dit was ook duidelijk zichtbaar aan het publiek die heel enthousiast genoot van het optreden. Ondanks deze de laatste van hun Europese tournee was… kwamen ze, smeten ze zich volledig en gaven ze een concert van topniveau.
Een perfecte set list heb ik niet, maar deze nummers werden ons zeker op een nagelbedje van punk gepresenteerd: “No Future/No Past” - “Separation” - “Psychic Trauma” - “Modern Act” - “I’m Not Part of Me” - “Quieter Today” - “Our Plans” en “In Shame”. Hun magnifieke set eindigde met een keihard nummer en een rauw, noisy einde. Ik voelde dat het (meer dan) goed was.
Wat een band! En wat een allesverslindende show. Hopelijk komen ze snel terug, dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent
Als er in België gisteren één locatie was waar de decibels te hoog lagen, dan moet het de Trix geweest zijn. Daar kwam Cloud Nothings namelijk zijn laatste album voorstellen. Hun Europese tour is nog maar net begonnen en het had er alle schijn van dat ze nog vol positieve energie zaten om de fans te verwennen.
De uit Cleveland afkomstige band bracht begin dit jaar zijn vijfde album uit, eentje die wereldwijd goed onthaald werd. “Life without a sound” bleek erg populair te zijn, zo zette ‘Consequence of Sound’ het zelf op plaats veertien in hun lijst van beste albums van 2017. Na een tijdje als voorprogramma van Japandroids te hebben gespeeld, is het nu weer aan Dylan Baldi en co om in de schijnwerpers te staan.
The Hotelier mocht het publiek komen opwarmen, met ongeveer even veel speeltijd als Cloud Nothings zelf. De zaal begon al aardig vol te stromen en ze slaagden er in om de meesten onder ons al wat los te krijgen. Ze brachten met hun nummers een mix van iets wat op het ene moment een liefdevolle ballade leek, en op een ander moment in de buurt kwam van rauwe metal. Vrij groot contrast tussen de twee, en af en toe leek het dan ook alsof ze de aandacht van het publiek wat aan het verliezen waren door te langdradige overgangen die geen climax bezorgden. Maar het publiek wou absoluut meer, en dat was een klus die Cloud Nothings kon klaren.
Wie al in de Trix is geweest, weet hoe die zaal soms kan aanvoelen. Het lage plafond, de betonnen muren, het draagt allemaal bij aan die ervaring. Zo dicht bij het podium dat je werkelijk kan ruiken of de zanger zijn adem al dan niet stinkt. Cloud Nothings wist ook gretig van deze setting gebruik te maken en het duurde niet lang alvorens de zaal aan het bewegen was. Heel even kregen we zelfs het begin van een moshpit, maar daar was de zaal nu net niet genoeg gevuld voor.
Als je als band begint met "Up To The Surface", dan weet je bijna zeker dat de sfeer meteen goed zal zitten. Toch was het hier nog even wachten tot er veel beweging in de zaal kwam, maar tijdens het spelen van "Psychic Trauma" en "Stay Useless" creëerden de lo-fi rockers een sfeer van anarchistische vreugde die de ganse avond in de lucht bleef hangen. Er was best weinig interactie met het publiek, maar we zijn zo goed als zeker dat niemand kwam om Dylan te horen preken. De fans lieten duidelijk uitschijnen voor wat ze gekomen waren: hun nekwervels eens goed aan het werk zetten en genieten van een reeks aan goede nummers.
Dat elk bandlid ook individueel het beste van zichzelf gaf, had iedereen wel door. Jayson Gerycz bewees nog maar eens wat een fenomenale drummer hij is. We kunnen hem misschien wel als grootste bijdrager van de uitmuntende sfeer benoemen. Maar ook elk ander instrument klonk gisteren, zowel samen als apart, perfect. Enkel "Wasted Days" konden ze iets minder uitgesponnen brengen. Het klonk zeer rommelig, alsof geen enkel bandlid zelf wist waar het naartoe ging of wanneer het zou stoppen. Desondanks bleven de meesten in de zaal wel actief meegenieten met diegenen die op het podium stonden.
Cloud Nothings stelde gisteren niemand teleur en mag met trots zeggen dat ze elke nek, hoe stijf ook, los kregen. De nummers van hun laatste album klinken ook live zeer bevredigend voor onze oren. Wij zijn na gisteren dan ook volledig overtuigd dat ze als volwaardige hoofdact dienst kunnen doen. Als u de volgende dag nekpijn zou hebben, het was het waard.
Setlist: Up to the Surface - Psychic Trauma - Stay Useless - Modern Act - Pattern Walks - Enter Entirely - I'm Not Part of Me - Things Are Right - Now Hear In - Realize My Fate - Wasted Days
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Autumn Falls
Nothing But Thieves – Hartendieven op pad!
Nothing But Thieves + AIRWAYS & The Xcerts
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-11-23
Maxim Meyer-Horn
We zijn in de Orangerie van ons hart beroofd… De schuldigen zijn vijf jonge gasten, die al sinds 2013 voor furore zorgen. Je kent ze onder de naam Nothing But Thieves en ze hebben één EP en twee lp’s in hun repertoire staan. Ze waren al het voorprogramma van Muse, Twenty One Pilots en AWOLNATION en sloten net hun uitverkochte UK tour af! Vorige zomer mochten ze de befaamde Main Stage van Rock Werchter openen en nu startten ze hun Europese zegetocht in Brussel. Het vijftal zette gisteren een rockshow neer om u tegen te zeggen!
De Engelse indierockband AIRWAYS trapte de (lange) rockavond met verve op gang. De jonge rockers kwamen voor de eerste keer naar Brussel en speelden songs van hun debuutep ‘Starting To Spin’ die hun ook naar het gerenormeerde SXSW bracht. De songs “Mate” en “White Boys Noise” herinnerden aan het opkomend talent Declan McKenna, Lewis Del Mar en af en toe zelfs aan de legendarische Pete Doherty (vooral de attitude en overgave van frontman Jake). Het Belgische publiek kreeg er ondanks het slechte weer warm van en we hopen dat de jonge talenten deze zomer op een Belgisch festival staan (festivalboekers, jullie weten nu wat te doen!).
Omdat één support-act hebben saai is, nam Nothing But Thieves nog een tweede band mee op hun Europese tour! De Schotse band The Xcerts kreeg de moeilijke taak om het niveau van AIRWAYS te evenaren. Jammer genoeg slaagden ze hier (vooral in het begin) niet helemaal in. Op het einde probeerden ze het publiek doormiddel van sing-a-longs wakker te schudden en dat lukte ook! Hun nieuwe plaat ‘Hold On To Your Heart’ komt in januari in de winkel en gisterenavond mocht het publiek al eens kennismaken. Het was een bonjour en een au revoir want we gaan ze wellicht zeker nog eens her en der terugzien als ze nog wat werken aan hun set.
Nothing But Thieves is misschien wel de grootste groeier binnen de rockscene dit jaar en dat weerspiegelde zich ook meteen in hun show. Het vijftal toonde al bij het opkomen dat ze er zin in hadden en maakten “I’m Not Made By Design” nog grootser en krachtiger dan op Broken Machine, de recentste plaat. Ook “Live Like Animals” klonk live nog voller en liet het beest uit de band en het publiek los. Tijdens “Trip Switch” toonden de aanwezige Nothing But Thieves-fans dat ze de song al kunnen meezingen alsof het een klassieker van pakweg de Foo Fighters is!
Voor alle slaapmutsen in het publiek kwam dan de “Wake Up Call”, dat iedereen wakker kreeg. Een fantastische rocksong die de vocale capaciteiten van Conor onderstreepten. Die stem bleef doorheen de avond opvallend stabiel en helder. De laatste maanden had Connor vaker stemproblemen, maar die lijken helemaal verdwenen te zijn. Even later kreeg het publiek “Hostage” en “Drawing Pins”, dat prachtig in elkaar overvloeide en andermaal bewees dat ook het ouder werk nog steeds uitstekend klinkt. Bij “Hanging” kwam dan de eerste moshpit tot stand, die het startschot voor een gigantisch rockfeestje vormde!
Even later kwam er wat rust in de anderhalfuur durende set. De bandleden kregen even een pauze omdat Conor zichzelf met de gitaar begeleidde en een indrukwekkende solo speelde dat het publiek stil kreeg. Het publiek had na de rustigere tonen nog duidelijk zin om zich met volle overgave te smijten. Ook de band smeet zich volledig tijdens de laatste twee nummers voor de bis. Het volk kreeg voor het naar huis moest, tijdens de bis, nog “Particles” en “Amsterdam” voorgeschoteld. Beide songs toonden aan dat ze waardige afsluiters zijn. Vooral “Amsterdam” werd luidkeels meegezongen en beëindigde de avond in stijl!
De Orangerie werd weereens omgetoverd tot een grote rocktempel waar zowel opkomende als ervarene rockers wisten te schitteren. Nothing But Thieves is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en toonde door een strakke show (met hier en daar een randje) dat hun onvermijdbare klim naar de top volop bezig is. De songs komen zowel in intieme zalen als in grote stadia of op grote festivalweides tot hun recht en zijn een indicatie voor wat de groep nog te wachten staat. De hartendieven zullen nog heel wat harten stelen.
Nothing But Thieves fans hebben geluk want de band komt op 27 januari naar de Trix in Antwerpen (samen met de fantastische AIRWAYS & The Xcerts), maar ook deze show is helemaal uitverkocht.
Setlist: I’m Not Made By Design - Live Like Animals - Trip Switch - Wake Up Call – Soda – Hostage - Drawing Pins - Graveyard Whistling - I Was Just A Kid – Hanging – Itch - If I Get High - Broken Machine - Hell, Yeah (Conor Solo) - Ban All The Music – Sorry
Bis: Particles – Amsterdam
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Cloud Nothings klopt opnieuw aan met een mooie indierockende plaat . Ze klinken iets minder gruizig , punky , rammelend dan vroeger . In het meer afgelijnde karakter behouden ze vaart , volume en scherpte en ervaren , voelen we de opwinding , dynamiek , intensiteit en spanning in het materiaal . De grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doen ze heropleven op een speels, onbevangen wijze , de rammelrock van Pavement, Parquet Courts is te horen , de Posies is in de melodie en de intrigerende , repetitieve slepende opbouw van Slint voegen ze eraan toe .
Dit is Power - Pop en Rock in Bezieling , al een paar platen lang …
Het Amerikaanse Nothing debuteerde twee jaar terug met ‘Guilty to everything’ , een lekkere shoegaze/dreampopplaat , waarbij ze zich een positie toe eigenden in die 90s sferen van My bloody valentine , Ride , Swervedriver , Pale saints en de link maken met de huidige generatie Pains of being pure at heart .
De opvolger ligt duidelijk in het verlengde . “Fever queen” is eentje die stofzuigt bij de shoegazehipsters , maar daarna dwarrelt een dromerige sfeer door de zalvende gelaagdheid en orkestratie. Een paar songs als “Vertigo flowers” , “A.C.D.” , “Curse of the sun” zijn extraverter en kenmerken een broeierige intensiteit in het genre .
Er valt voldoende variatie te noteren . We hebben opnieuw een fijn plaatje van deze band rond Domenic Palermo.
Future Of The Left + Cloud Nothings - Gitaarherrie van de betere soort
Future Of The Left + Cloud Nothings
Beetje eigenaardig, twee van de meest bruisende indie bands van dit moment kregen de Grand Mix amper half gevuld. Jammer, want wie een beetje het wereldje volgt, wist op voorhand dat hier twee niet te missen bands op één unieke affiche stonden te schitteren, een dubbelslag dus.
Future Of The Left is enkele jaren terug verrezen uit de assen van Mc Lusky en heeft gewoon de explosiviteit van dit legendarische noise combo verdergezet. Met een urgent, ontvlambaar en schitterend vierde album op zak (‘How To Stop Your Brain In An Accident’, toch ook alweer een jaartje oud) kwam dit frontale bandje de Grand Mix in de fik zetten. FOTL bracht een bruisende mengelmoes van indie, hardcore en uit zijn voegen gebarsten pop. Recente brandende pareltjes als “She gets passes around at parties”, “Bread, Cheese, Bow and Arrow” en het fantastische “How To Spot A record Company” explodeerden op de meest geniale wijze. Andrew Falkous, toch wel het brein achter dit furieuze bandje, draaide de klok nog even terug naar die ultra hevige Mc Lusky tijd met het geweldige “To Hell with Good Intentions” en de ongeremde punkuitbarsting van “Lightsabre Cocksucking Blues”.
Future Of The Left hield er een vol uur de spanning en een razende drive in, dit was van de meest zinderende gitaarrock die we dit jaar op een podium mochten beleven.
Een rollercoaster van een optreden, ’t was nog niet helemaal afgelopen en we wilden al direct nog een keer.
Beetje ondankbaar voor Cloud Nothings (zie pics homepag) die na deze stormachtige performance de moeilijke opdracht kregen om de opgewekte elektriciteit in de zaal te kunnen aanhouden. Het merendeel van het publiek bleek dan ook van zijn sokken geblazen door de striemende herrie van FOTL zodat er hier aanvankelijk een lichte vorm van apathie in de lucht hing.
Cloud Nothings bracht er toch met succes snel verandering in met hun heftige, driftige en vaak rammelende gitaarrock die al wel eens raakpunten vertoont met Dinosaur Jr en Nirvana. Punk was het codewoord bij smerige buffelstoten als “Stay Useless” en “Psychic Trauma”, Sonic Youth kwam om de hoek kijken bij de ontspoorde gitaaruitbarsting van “Pattern Walks” en Shellac hing in de lucht bij het slepende en droge “No Future/No Past”.
Cloud Nothings gooide zich alsmaar heviger in de strijd en stuwde zichzelf naar een verbluffende climax toe met een uiterst intensief “I’m not part of me”. Daarna ging de band nog een laatste keer geweldig tekeer in een briesend “Wasted Days”, een fameuze lel van een song waarin frontman Dylan Baldi’s zijn gitaar met gulle geuten liet janken, krijsen en uitfreaken.
Een striemend avondje gitaarherrie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-of-the-left-24-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-24-11-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Cloud Nothings, Double Veterans
DokBox
Gent
Dit optreden van Cloud Nothings was vooraf gepland in de Charlatan en hoe veel wij ook van die zaal houden, we waren blij dat het verplaatst werd naar DOK Gent, al was het maar om de schitterende locatie nog eens te kunnen zien. Het klopte ook gewoon, de muziek van Cloud Nothings, teenage fear vertaald in sterke en misschien nog vooral luide songs, paste hier perfect. De in elkaar geflanste, geïmproviseerde concertzaal, met voetbaltribune, onder het grote afdak was bijzonder gezellig en ook het geluid ging niet verloren, zoals dat al eens kan gebeuren met optredens in de buitenlucht. Goeie zet, Democrazy.
De avond werd geopend door Double Veterans, een project van 3 studenten van ons lands eigen Rock ’n Roll high school: PHL Music in Hasselt. Toegegeven, het klinkt niet echt punk rock, zo naar school gaan en daar leren hoe je muziek moet maken. Maar na vanavond zijn we bereid onze mening te herzien. Dit was geen braaf muziekschoolensemble, dit was gewoon goed. Niels Meukens en Thomas Valkiers, beiden van het inmiddels gestopte The Crackups en het legendarische X!nk en Tubelight’s Lee Swinnen (zoon van) brachten heerlijk psychedelische lo-fi nummers met echo’s van The Brian Jonestown Massacre, The Black Lips en Fidlar. Ze coverden “You’re Gonna Miss Me” van The 13th Floor Elevators en eindigden met hun simplistische single “Beach Life” (stepping on the beach, drinking, smoking weed). Prompt vroegen wij ons af of er niet kan gesurft worden op De Leie.
Cloud Nothings groeide van een project van zanger Dylan Baldi uit tot een volwaardige en (naar de normen van hun genre) succesvolle band. Na twee platen die redelijk onder de radar bleven, gooiden ze in 2012 een bom met ‘Attack on Memory’, het resultaat van een potje ravotten in de studio met de legendarische Steve Albini achter de knoppen. Eerder dit jaar verscheen ‘Here and Nowhere Else’, waarmee ze bewezen dat ze ook zonder Albini een plaat om U tegen te zeggen kunnen maken. En dat weten ze zelf ook, voor de setlist putten ze alleen uit deze laatste twee langspelers. Ons hoort u niet klagen. Het optreden van Cloud Nothings hier op DOK was vooral luid, maar achter die wall of sound zaten ook wél goede songs met sterke melodieën verscholen, zoals ook bijvoorbeeld The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine zich onderscheiden van hun vele imitators.
Bij hun vorige passage in België op Les Nuits Botanique sprak men links en rechts van een van de hoogtepunten van het concert/festivalseizoen, hetzelfde zeggen van deze passage zou een tikkeltje overdreven zijn. Retestrak was het wel. “Stay Useless” was een sterke opener, en in ijltempo raasden ze door “Psychic Trauma”, “Now Hear In” en “Quieter Today”, 3 nummers uit die laatste plaat. Allen stuk voor stuk oerdegelijke songs maar het eerste echte hoogtepunt kwam er met het eerste van de twee langere nummers in de set: “Pattern Walks”. Hemels lawaai. De zon ging volledig onder tijdens de outro en it made sense. Na onder andere nog “Cut You” en het instrumentale “Seperation” eindigden ze na een dik halfuur, het voelde langer aan, met het tweede hoogtepunt, “I’m Not Part of Me”, waarbij het publiek echt leek wakker te schieten.
En toen moest dat tweede lang nummer nog komen, “Wasted Days” was een volledige bisronde op zichzelf. De dik vijftien minuten (1/3 van de lengte van set!) durende versie greep je bij de keel en sloeg je knock-out. Indrukwekkend. Tijdens dit nummer bleek vooral wat écht de kracht is van de band: een fenomenale drummer, wat die voor mekaar bracht was op het machinale af. Bij de drummers in de zaal viel de mond open van verbazing, plots voelden ze zich wel heel kleine garnalen.
Na een zoiets verschroeiends kan je gewoon niks meer spelen, wat ze dan ook wijselijk niet deden. 10 songs in drie kwartier, het was meer dan voldoende. Goed optreden? Ja, al zat het venijn toch vooral in de staart, met het laatste nummer van de set en het bisnummer. Hét absolute hoogtepunt van het jaar? Nou, nee, dat nu ook weer niet. Maar hé, waarom zou daar iets mis mee zijn?
Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent
Deze jonge gasten uit Cleveland rond Dylan Baldi schreven de nieuwe nummers tijdens de anderhalf durende tour van de vorige plaat ‘Attack on memory’. En ze hebben eigenlijk Steve Albini niet meer nodig om te overtuigen op ‘Here & nowhere else’ . We hebben een reeks opwindende , rammelende compromisloze rock’n’roll nummers met een punky attitude. Acht songs in een goed half uur, waarvan er dan nog eentje , “Pattern walks” zeven minuten duurt en de aandacht behoudt door opbouwende gitaarlagen en zijn noisy erupties . De andere zijn full power, strak, scherp, broeierig en vaardig . We hebben heerlijk genietbaar materiaal als “Now hear in” , “Quieter today” of “Psychic trauma” van een band die de grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doet heropleven op een speels, onbevangen wijze . Het siert hen!
Het Amerikaanse Nothing debuteert met een eerder Brits klinkende shoegaze/dreampopplaat, ‘Guilty to everything’. Hier komen My Bloody Valentine , het latere Ride samen en nestelt de band zich een plaatsje op naast een Pains of being pure at heart en True Widow .
De gitaren stapelen zich op , de tempowisselingen intrigeren , de effects zweven om ons heen en de dromerige zang dwarrelt erover heen .
Er valt voldoende variatie te noteren in het genre . “Hymn to the pillory”, “B& E” en de titelsong worden gekenmerkt door de broeierige aanpak en explosies . “Endlessly” (met hulp van Justin Broadrick van Jesu /Godflesh) en “Somersault” zijn trager en slepender, en we ervaren wat innerlijke (on)rust in die sfeervolle aanpak. “Get well” is een nummer dat wel eens op de lijst van My Bloody Valentine mocht staan .
We zijn alvast verkocht aan dit debuterend bandje met hun verslavend inwerkend songs …
Cloud Nothings - Een avondje scheurende en noisy gitaren
Cloud Nothings – Lotus Plaza
Kreun
kortrijk
2012-11-04
Sam De Rijcke
Cloud Nothings is nog eens zo een gitaargroepje die uit het goede hout gesneden is, met een hitsige punky sound en heftige noise rock songs die aan een prille Nirvana en Sonic Youth doen denken. Het is er aan te merken dat die laatste schitterende plaat ‘Attack on Memory’ in een productie van niemand minder dan Steve Albini op de wereld werd losgelaten.
Quasi de ganse plaat werd er met een tomeloze energie in een half uurtje doorgejaagd, en dat was meer dan genoeg om ons te overtuigen van de kracht en intensiteit van dit bandje. Onze favorieten op plaat bleken ook live de meest tot de verbeelding sprekende tracks, en dan hebben we het over de fameuze gitaaruitbarstingen in “Wasted Days” en de naar Shellac neigende tonen van afsluiter “No future/no past”, de enige song in de set waar het gejaagde tempo ietwat werd ingetoomd. (zie Pics homepag)
Van Lotus Plaza hadden wij zo geen hoge verwachtingen, en dat omdat hun plaatje ‘Spooky Action at a Distance’ volgens ons geen uitschieter is binnen het huidige (over)aanbod van al die nieuwe Shoegaze revival bandjes die overal uit de grond rijzen.
Maar, kijk, de groep van Deerhunter gitarist Lockett Pundt wist ons zeer aangenaam te verrassen. Hun Shoegaze werd hier veel heter, spannender en krachtiger geserveerd dan op dat album. De galmende noise gitaren gingen fel en luid te keer en scheurden dat het een lust was, zoals het hoort bij dit soort muziek.
Zo hebben we vanavond weer onze portie rammelende en shuurpapieren gitaren gehad, dit van twee puike bands die compromisloos hun eigen ding doen en die de gitaren laten scheuren zoals ook de Velvets, The Stooges, Nirvana, Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain en The Pixies het allemaal bedoelden, rauw en snedig.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clouds-nothings-04-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lotus-plaza-04-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Cloud Nothings , de band rond Dylan Baldi uit Cleveland, wist al de aandacht te trekken met de vorig jaar verschenen titelloze plaat en het onlangs ‘Attack on memory’ , waarbij ze aanklopten bij Steve Albini.
Een leuke hoop ‘lofi’ rammelende grungy punkpopknallers leverden ze af, ‘nofi’ genaamd; ze brengen een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw , hard, energiek, fris en aanstekelijk, gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw. Een jong dynamisch bandje dus , die me vorig jaar met het optreden met Yuck in de Bota wist te boeien . Een band naar ons hart dus, die een klein uur lang in de jongste dagen van The Ramones , Sonic Youth en Nirvana voort schuurde…
Openers “Stay useless” en “Fall in” zaten er meteen op en raakten diep ! Een strak tempo in de songs, die wat ruimte liet voor de instrumenten. Songs met de juiste punkattitude! En een zanger die kan zingen en brullen, een valse toon hier en daar inbegrepen; so what, niemand die erom maalde .
De derde, het instrumentale “Separation” werd tot op het bot uitgemergeld: een noisy intermezzo met feedbackgeraas , waarbij het kwartet volledig uit z’n dak ging, met een repetitief , diepe basstune en een wervelende ‘animal’ drums in hun nek . Of je werd volledig meegezogen op het uitgesponnen “Wasted days” . Tja, de link met een Sonic Youth in z’n beginjaren is hier gauw gelegd . Het jonge kwartet ging gretig te werk.
Ze hadden ook enkele broeierige pakkende melodieën klaar als “Cut you” , “Our planes” en “No future/No past”, of een dreigend “No sentiment”, allen in een potig, luid rammelweb verweven . Nu net in het kader van 30 jaar Democrazy borrelden ‘the good old days’ op van de Reinaertstraat …
Cloud Nothings: onbevangen, speels, fris en opwindend. De kort, krachtige, snelle ‘ oudere’ “Can’t stop awake” en “Not important” sloten ‘en verve’ de muzikale tornado af. Heerlijk onstuimig, charmant, rakend en beheerst zoiets!
Organisatie: Democrazy, Gent
Vorig jaar waren we al onder de indruk van de rammelende punkpopknallers van Cloud Nothings van Dylan Baldi uit Cleveland : een compromisloos, ‘back to basics’ geluid, onbevangen, speels, strak en melodieus . En het jonge , dynamische collectief zorgen in de sound voor voldoende variatie.
Ze klopten nu aan bij Steve Albini; eigenlijk kon of mocht die niet ontbreken op de opvolger ‘Attack on memory’. We horen acht bedreven , broeierige songs , die intens, spannend zijn en durven te exploderen .
Qua stijl trekt het kwartet de sound meer open en valt er meer diepgang te noteren. Ze integreren hun rammelende punkpop met postpunk, , indiepop, noiserock , emo en psychedelica . Op die manier word je volledig meegezogen op de negen minuten durende “Wasted days”.
Een band naar ons hart dus, die lekker voortschuurt op “Stay useluess” en het instrumentale “Separation” . “Fall in” en “Cut you” hebben meer pakkende melodieën en klinken verfijnder.
Wat een talentrijke band met wat voor een plaat! Fris , opwindend, aanstekelijk en creatief in het genre ! Aanschaffen dus!
Punkpopknallers! Dat horen we op de eerste echte studioplaat van Cloud Nothings … Onbevangen, fris, aanstekelijk, speels, strak en melodieus … Cloud Nothings is de band van de vriendelijke Dylan Baldi uit Cleveland die een hoop lofi rammelrock speelt, gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw … een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw en hard, van het kwartet.
Het jonge, dynamische bandje neemt af en toe wat gas terug op songs als “Should have”, “Forget you all the time” en “Nothing’s wrong” en knipogen dan naar Avi Buffalo, maar voor de rest gaan ze er lekker tegenaan, “Understand at all”, “Not important”, “Heartbeat”, “Been through” en ga zo maar door … eenvoudige, treffende , rake 2 à 3 minuten songs met een glimp naar The Vaccines Wavves, Vivian Girls, Woman en die teruggrijpen naar Band Of Susans en Sebadoh. We waren meteen gewonnen …
De Botanique kon met de ‘double bill’ Yuck en Cloud Nothings onovertroffen z’n muzikale strooptocht van ontdekkingsbandjes rustig verder zetten.
Cloud Nothings is de band van de vriendelijke Dylan Baldi uit Cleveland die een hoop lofi rammelrock speelt, energiek, fris, aanstekelijk, en gekenmerkt van een fijne melodieuze opbouw … een ‘back to basics’ geluid, lekker rauw en hard, van het kwartet. En ondanks de losse praatjes met het publiek raasden en gaspelden ze in snelvaart er de songs door. We lusten de sound wel van het jonge, dynamische bandje die z’n EP’s samenbalde op ‘Turning on’ en net de eerste echte studioplaat uitheeft.
In een kleine 45 minuten hoorden we een glimp van de gitaarmagie, te situeren binnen het huidig concept van Wavves, Vivian Girls, Woman en die teruggrijpt naar Band Of Susans en Sebadoh. We waren meteen gewonnen voor songs als “Nothing’s wrong”, “Hey cool kid” “Should have” en de titelsong …
En een mooie toekomst wenkt ook Yuck. Het Engelse kwartet plaatst zich in de spotlights met het titelloze debuut en brengt heerlijke onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects.
De band zorgde in hun klein uur durend optreden voor het gepaste evenwicht en variaties en pootte op die manier een boeiende, overtuigende set neer. Daniel Blumberg en Max Bloom zijn de spil van de band. Als jonge Thuston Moore’s hebben ze nog een jonge Kim Gordon, bassiste Mariko Doi en een Mars Volta ‘lookalike’ Jonny Rogoof, in de band.
Yuck intrigeerde door jengelende, rauwe, broeierige, intens meeslepende gitaargeluidjes, - golven, - erupties en uitgeklede, verrassende, melodieuze wendingen. Ze nestelden zich ergens tussen Pavement, Buffalo Tom, Dinosaur Jr, Yo La Tengo, Teenage Fanclub, het oude Soul Asylum, Luna en de shoegaze van Swervedriver en Jesus & Mary Chain. Deze referenties zijn duidelijk op hun plaats als je bezwerende nummers hoort als “Georgia”, “Get away” en “Rubber”. Tussenin hoorden we een sfeervolle “Shook down” en “Suicide policeman” , het springerige “Milkshake” en “Operation”, die gitaarriffs en baspartijen onderhuids verborg van Sonic Youth’s “Teenage riot”.
Kortom, energiek en ingetogen stuiterend materiaal door het korrelige geluid, een set die emotievol raakte en af en toe wat gladjes klonk. “‘t jukte” met Yuck, dat was bewezen na vanavond!
Een geslaagde ‘double bill’ Cloud Nothings en Yuck …
Organisatie Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
