Parquet Courts - Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis! Van alle markten thuis
Je hebt zo van die bands die op een speelse , spontane wijze songs toveren . Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis. Ze zijn reeds een goede tien jaar bezig, komen uit Brooklyn NY, en vanavond dompelden ze ons een kleine twee uur lang onder in hun muzikaal archief. Ze speelden straf strak, gedreven, broeierig, groovy , loungy materiaal, met als gevolg een frisse, sprankelende, levenslustige en een uiterst aangename, genietbare, overtuigende set. Heerlijk wat dit kwartet presteerde, zomaar uit de losse pols, maar toch nagedacht, uitgewerkt en harmonieus klinkend!
Parquet Courts is een sterk geolied viertal. Austin Brown is een multi-instrumentalist die naast z’n gitaarriedels zich ontpopt als een knoppenfreak, Andrew Savage zet de snaren onder spanning en geselt ze als een Ira Kaplan van Yo La Tengo , broer Max houdt van een zachtmoedig , broeierig , gammelend drumritme en Sean Yeaton amuseert zich rot met intrigerende , repetitieve, diepe , rommelende basslines. Een vijfde man geeft de songs nog wat stuwing, dynamiek en groove met bijkomende percussie of een ander speeltje. Een ongedwongen speelsheid straalt van hun materiaal uit, strak, snedig of als een vat vol verrassende wendingen en stijlvariaties.
Was hier muzikaal eerst sprake van indie op z’n Feelies , een elegante slordigheid op z’n Pavements, dan ontpopte het kwartet zich vanaf ‘Human performance’ (2016) tot een eclectische band die nogal wat invloeden samen balde in hun songs. Zeker met ‘Wide awake’ en de in het najaar verschenen ‘Sympathy for life’, vorig jaar, werd de levenslust en het optimisme aangescherpt . Hun songs werkten in op de dansspieren, klinken aanstekelijk en hebben groovy ritmes. Ze klinken als een versmelting van The Clash‘s ‘Sandinista’, een ‘Remain in light’ van Talking Heads tot David Byrne-Brian Eno’s ‘My life in the bush of ghosts’. En in de liveset passeert er nog zoveel schoons , 60s VU, 70s Pink Floyd/Television pyschedelica, donkere elektronica op z’n Suicide’s , rammelrock op z’n Guided by Voices, krautrock niet vies van Kraftwerk , postpunk op z’n Devo’s/Franz Ferdinand/The Fall, verder Primal scream Britpopdance en tot slot punkfunk op z’n LCD Soundsystem. Wat een referenties!
Muzikaal interessant en lekker harmonieus tegendraads dus vanavond , van een band die uit de comfortzone van de indierock treedt, er een jam durft van te maken en in die koerswijziging een sterke harmonie behoudt . Wat een fijne sound, spirit is dit. Een onweerstaanbaar geheel.
Het kriebelt duidelijk als je zoiets hoort . Dit is een band die we in het hart dragen en die met de jaren nog steeds even creatief, sterk inspirerend bezig is. Letterlijk wordt een ‘sympathy for life’ onderstreept met zo’n brede sound en invalshoek .
Parquet Courts is een te koesteren band, zoveel is zeker; live ging het materiaal er gepeperd als zeemzoeterig in …
“Application apparatus” van de recentste plaat, was een alternatief boeiende opener; de apparatuur werd letterlijk bediend , elektronicagefreak als startpunt, verder ondersteund van een zweverige , opbouwende indie-ondertoon , wat psychedelica, om dan met noisy loops en de donkerte van Suicide uit te deinen . Een allerhande switch van kraut-/artrock en snedige indie, mooi uitgesponnen. Meteen een ‘waauuw gevoel’ .
Pittig , direct , beetje punky klonk het op het volgende “Human performance” . Andrew Savage kronkelt rond z’n gitaar en microstatief, zelfs bijna het publiek in. Onvast, hees zingt en schreeuwt hij. En dan was er “Dust” , ook al van dat album uit 2016, met een intrigant psychedelica orgeltje , indringend , repetitief, opbouwend en groovy . Drie nummers , drie verschillende uitgangspunten . Sjiek .
En zo gaan we de muzikale avond verder . Het draait ‘em vooral rond de laatste platen; het oudere werk zit ferm verborgen in de set , met “Black & white” ergens midden de set en “Stoned & starving” als ferme uitschieter op het eind van de set … in een ware jamsessie met noise adepten tussen Feelies, Pavement en Yo La Tengo .
Na het fris rockende “Almost had to start a fight/in and out” kregen we een lounge “Freebird” versie. Natuurlijk kreeg elke song wel een stamp onder de kont waardoor deze aanstekelijker, gedrevener, fris rockend klonk .
Mooi hoe Parquet Courts het steeds weet aan te pakken ; we komen dan echt tot die heerlijke , genietbare, groovy , broeierige, dansbare melodieën en geluidjes allerhande in hun aanpak met o.m. “Marathon of anger”,” Walking at downtown pace”, “Plant life” (met harmonium) en “Sympathy for life”, de titelsong . “Wide away” en “Mardi grass beads” hebben dan die aanzwellende, spannende rockende indie/postpunkende basis. Wat een overtuigingskracht hier.
Geen bissen , Parquet Courts laat die steevast terzijde , maar ze sloten lofi-/ro (a) mmelendgewijs af met het gemoedelijke “Pulcinella” , een soort huiskamersessie in zaal, die ook de laatste plaat besluit.
Hoedanook Parquet Courts is nu na al die jaren op z’n best en sterkst; na hun set in Trix, Antwerpen (Org: Live Nation) is en blijft het een prettig gestoord huisorkest die als slackerband de muziekencylopedie samenbalt op een lekkere, speelse , spontane wijze. Wat ze brengen en hoe ze het doen is top!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het is een koude donderdagavond, midden november, wanneer Parquet Courts zijn nieuwe plaat 'Wide Awake' voorstelt in de Botanique.
De New Yorkse groep bracht met deze zevende plaat een accurate beschouwing van de moderne tijd. Met elk nummer, kritiek op een deel van onze hedendaagse samenleving.
Zoals “Total Football”, de opener van de plaat, maar ook van deze avond, dat eindigt met “and fuck Tom Brady”. (Quarterback, populaire jongen en Trump-aanhanger).
“Fuck Donald Trump” schreeuwde iemand nog. “We’re on the same page,” kreeg deze enthousiasteling sarcastisch terug van gitarist en songwriter Andrew Savage.
Wat volgde was een goed gebalanceerde set van 80 minuten. De afwisseling tussen funky 60’s pop ballads als “Freebird II” en knallers als “Almost had to Start a Fight/In And Out of Patience” brachten dynamiek en een verhaal in de set.
Alleen kwam de uitvoering niet echt over. Het leek alsof ze in hun cynische teksten zelf gegroeid zijn (of het tourleven was net iets te hard). Ze hebben bewezen dat ze alle vier goede muzikanten zijn, maar er was lak aan attitude om de boodschap over te brengen.
Het US-radiohitje “Tenderness” werd als de “Smells Like Teen Spirit” of de “Where Is My Mind” van … afgerammeld, terwijl mensen zaten te duwen om bier te halen.
Naar het einde toe begon de band te jammen, vertrekkende vanuit “One Man No City”. In deze uitgerokken trip leken ze het licht terug te zien. Voor het eerst zagen we een band.
Eindigen deden ze wel in stijl met het één minuut lange “Light Up Gold II” en een “We’re Parquet Courts, thank you bye!
Deze laatste was goed genoeg om de mensen met een tevreden ziel naar huis te laten gaan.
Er zijn namelijk niet veel bands als Parquet Courts. We vergeven hun iets zwakkere showdus graag.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het New-Yorkse Parquet Courts heeft zijn met ‘Human Performance’ veruit zijn beste plaat uit: minder experiment, van het eerste tot het laatste nummer voldragen nummers, rustiger ook, maar daardoor tot volle wasdom gekomen. Bij vorige platen dachten we nog, niet slecht, maar ook niet pakkend. Maar ‘Human Performance’ is toch een van de rockplaten van 2016, ook al halen ze heel erg de mosterd uit de jaren zeventig bij een Velvet Underground van de latere platen en vooral The Modern Lovers.
Het bestuur Openbare Werken had besloten om bij de start van het weekend de Brusselse tunnels af te sluiten, zodat we pas dik in het tweede nummer de Orangerie betraden. Er bleef genoeg Parquet Courts over, want ze zouden vanavond zo maar eens 22 nummers er door jagen, en dat ondanks de lange onderbrekingen tussen de nummers die de band opvulde door onzin te spuien. Ze waren in vorm, de klank zat goed, de gitaarnummers werden opgesmukt door een orgeltje, en de meer punky nummers die Andrew Savage zong, stonden recht op hun pootjes. Normaal zijn we meer fan van de nummers die de boomlange Austin Brown zingt, maar vanavond viel het in balans.
Naast de duidelijke jaren zeventig proto-punk invloeden, maken Parquet Courts ook meer dan geslaagde uitstapjes naar andere genres: “Captive of the sun”, met zijn parlando rap, had wel van Beck Hansen kunnen zijn, en “One man, no city” was een dikke kwak guacamole met zijn huppelend salsa ritme. Parquet Courts wordt dikwijls onterecht vergeleken met Pavement, landerig wordt het nooit bij deze New- Yorkers, en beide zangers zijn ook veel toonvaster dan Stephen Malkmus, maar kijk “Steady on mind” was toch een country trage die op het conto van Pavement had kunnen staan.
Het tegendraadse zat er hier en daar toch nog in, bv. in de non-song “I was just here”, maar dat was toch de uitzondering: vijf kwartier lang bewezen Parquet Courts dat ze sterke songschrijvers geworden zijn. Het orgelpunt was wellicht het country geinspireerde “Berlin got blurry”, met zijn, pun-intended, invallend orgeltje.
Hun punk-ethos hebben ze nog: geen bisnummers en veel onzin tussen de nummers die de flow er wat uit halen. Deze band zal altijd het best tot zijn recht komen in de kleine en middelgrote zalen, en moet wat mij betreft niet groter worden. Small is beautiful!
Organisatie: Botanique, Brussel
Die van Parquet Courts dragen we in het hart. Het is me duidelijk dat zij de nieuwe spirit van de indiescene zijn . Ze zijn al toe aan de derde cd . Parquet Courts is een heel interessant band uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . En natuurlijk kan je niet omheen The Fall of de VU met “One man no city” , die dat kenmerkend psychedelisch sfeertje ademen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s, zijn er verrassende wendingen en ervaren we een lofi aanpak . De noisy tunes die op de vorige deels aanwezig waren , maken plaats voor keys.
We hebben dertien songs, waarvan sommigen echt kort, kernachtig , speels spontaan uit de losse pols klinken en lekker klinken door die onweerstaanbare (grungy) gitaar riedels en - grooves. Luister maar eens naar “Two dead cops” en “Pathos priarie”. Met opener “Dust” en verderop “Berlin got blurry” hebben ze twee ongelofelijke indiehits .
Sterk wat dit kwartet presteert en tussenin evenzeer overtuigen met hun allerhande projecten als een Parkay Quarts . Meesterwerk in het genre!
Parquet Courts is een heel interessant bandje uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal! Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s en zijn er noisy tunes.
Ze bieden duidelijk wat variaties in het genre. “She’s rolling” , “Instant disassembly” en “Duckin & dodgin” solliciteren het dichtst bij de Feelies, heerlijk genietbare trips , door de speelse, repetitieve , opbouwende ritmes . “Black & white” , “What color is blood” en de titelsong zijn onbesuisd , snediger. En ook de rest brengt genoeg lekkers door onweerstaanbare gitaargrooves.
Tja , die Parquet Courts slagen opnieuw in een overtuigend album!
… Twee bands voor de prijs van één in een verkleinde Orangerie vanavond. Autumn Falls had twee New-Yorkse bands geprogrammeerd - PC Worship en Parquets Courts
PC Worship mocht er aan beginnen. Deze avant-garde band begon er aan met een sax-solo en klonk log en slepend. De gitaren waren in vreemde toonaarden gestemd, of misschien beter gezegd ontstemd. Het deed me nog het meest aan de Kim Gordon composities bij Sonic Youth denken, vooral toen de band een parlando afstak. Het tempo ging plots de hoogte in, maar de sound van PC Worship bleef iel, ondanks de drammende beat die de drumster in de nummers stak. “I’m so fucked everyday” werd er gezongen, op de A12 was er een monsterfile door een gekantelde vrachtwagen, en PC Worship klonk als een tientonner die krakend de vangrail inging.
Een halfuurtje later was het tijd voor die andere New Yorkezen, die heel wat bekender zijn in het indiewereldje. Parquet Courts was maar in halve bezetting, de twee gitaristen (die ook om beurten de zang voor de rekening namen) warende enige originele bandleden vanavond, twee leden van PC Worship vielen in op drums en bas. Parquet Courts schakelde direct een versnelling hoger dan PC Worship. Ze speelden een soort up tempo rammelrock, die mij heel erg aan The Feelies, The Violent Femmes en Jonathan Richman deed denken. Er zat ook een vleugje Velvet Underground in, maar dan overgoten met een punksausje. Slackerrock wordt dit ook genoemd, en het hangt inderdaad soms met ogen en oren aan elkaar, waarbij de drumster de enige was die het nummer overeind hield. De zang was niet echt memorabel, meestal meer een uitgespuwde parlando in plaats van melodieuze zanglijnen.
Beter dan die andere slacker die we in het voorjaar op Les Nuits zagen, Mac de Marco, dat wel. Met Pavement heeft het weinig gemeen, behalve dan dat het soms ook vals is, wat het charmant maakt, maar de uitgesponnen gitaarlijnen van die laatste band ontbreken volledig. Het publiek was akelig stil tussen de nummers, het was pas naar het einde toe dat het een beetje los kwam, bij “Dear Ramona” en bij afsluiter “Light up Gold”, waar vuisten in de lucht gingen.
Een bis kregen we niet, misschien dat de geleende ritmesectie maar een beperkt aantal nummers van Parquet Courts onder de knie had, in ieder geval na drie kwartier was het over en uit, en dat was toch een lichte ontgoocheling voor iedereen.
Organisatie: Botanique, Brussel (+ Autumn Falls)
Bij aanvang van de chrysantentijd bekruipt menig muziekrecensent de drang om zich stilaan het hoofd te beginnen breken over die verdomde eindejaarslijstjes. In onze voorlopige tussenstand van het albumjaar 2013 behoort ‘Light Up Gold’, wat na de cassette-only release ‘American Specialties’ het officiële debuut is van het Amerikaanse indie kwartet Parquet Courts, alvast tot één van de zekerheden voor een podiumplaats.
Na hun verhuis naar Brooklyn gaat het voor deze vier Texanen alleen maar crescendo, en hebben ze met hun onstuimige live sets inmiddels de harten van vele indiekids veroverd. Echter, op de jongste editie van Pukkelpop leek die live reputatie eerlijk gezegd noch mossel noch vis. Een veel te grote tent, een publiek dat op de eerste dag nog niet naar festivalmodus was overgeschakeld, en vooral het veel te vroege aanvangsuur maakten dat de passage van Parquet Courts er één was zonder weerhaakjes. Afgelopen zondag diende een herkansing zich aan in De Charlatan, een muziekkroeg met een roemrijk verleden dat nu wel het gedroomde decor bood voor muzikaal vuurwerk.
In Gent bulkte de groep zodanig van het zelfvertrouwen dat ze het eerste kwartier niets uit hun debuut oprakelden, maar wel een pak songs uit de kakelverse EP ‘Tally All The Things That You Broke’ plukten waaronder de straffe huidige single “You’ve Got Me Wonderin’ Now”. Fans van het eerste uur hoeven echter niets te vrezen. Net als op 'Light Up Gold' charmeert het nieuwe materiaal door een soort ongedwongen lo-fi slordigheid dat prominente 90ies indiebands als Pavement, Sebadoh en Guided By Voices als hun muzikale handelsmerk beschouwden. Verschillende nummers klokken niet zelden af na amper anderhalve minuut, maar door hun catchy hooks en speelse tempowisselingen krijg je zelden of nooit de indruk dat je slechts halve of onafgewerkte songs voorgeschoteld krijgt. Zelf noemen ze het graag ‘Americana punk’, verwijzend naar hun zuidelijke roots die nog steeds subtiel in hun sound verweven zitten.
“We like your city and we like your beer” liet frontman Andrew Savage ergens tussendoor weten. Dat de vervaarlijk ogende krullebol zich leek te beperken tot Spa Blauw leek in dat verband redelijk ongeloofwaardig. De dubbele uppercut “Master Of My Craft” en “Borrowed Time” daarentegen zorgde voor wat onvervalst duw- en trekwerk in de eerste publiekslinies. Wie oud genoeg is (wat we betwijfelen op basis van de geschatte gemiddelde leeftijd in Gent) of gewoon zijn klassiekers kent kan in beide nummers trouwens de typische motorische beat van The Feelies ontwaren. Ook in de andere nummers hield drummer Max Savage (broer van) het tempo erg strak, en werd iedereen die er ook maar aan dacht om na een zwaar weekendje wat in te dommelen brutaal op andere gedachten gebracht. Met het aan Pavement schatplichtige “N Dakota” noteerden we trouwens maar één rustpuntje in een voor de rest wervelende set.
De thermostaat van De Charlatan werd na een klein uurtje uiteindelijk helemaal opengedraaid. Een opruiend baslijntje trok een broeierig “Yonder Is Closer To The Heart” op gang, waarna een ontketende groep zich vastbeet in hun voorlopige pièce de résistance “Stoned And Starving”, waar echo’s van The Feelies en Television om beurt werden opgejaagd door een ongenadig strakke Ramones beat.
Na een dergelijke uppercut bleken encores een wat overbodige luxe, en de vier kerels besloten dan ook wijselijk om wat uit te blazen in hun veel te kleine tourbus. De valse start op Pukkelpop is bij deze doorgespoeld, wat we onthouden is dat De Charlatan vanavond heel even iets weg had van CBGB's met Parquet Courts als prettig gestoord huisorkest. Volgend optreden van deze gasten, zondag in de AB Club!
Even na negenen mocht het jonge Engelse trio Mazes de dubbelaffiche openen. Dit gezelschap werd in 2009 boven de doopvont gehouden, heeft inmiddels al twee albums op de teller staan, en voegt daar later deze maand nog het mini album 'Better Ghosts' aan toe. Hun repertoire valt uiteen in korte punchy songs volgens de beste traditie van Buzzcocks en The Fall, en in lange meer trancy nummers die invloeden van krautrock en Field Music verraden. Tot die laatste categorie behoorden “Skulking” en “Bodies”, niet toevallig de twee hoogtepunten van de set. Alle twitteraars die iets hebben met hoekige gitaarpop volgen dus voortaan best ook 'mazesmazesmazes'.
Organisatie: Democrazy, Gent
Parquet Courts, één van de meest verfrissende nieuwe gitaarbandjes van het westelijke halfrond, hebben na hun sterke debuut ‘Light Up Gold’ van eerder dit jaar nu ook nog een fijn aanhangsel geproduceerd in de vorm van een vijf tracks tellende EP. Altijd welkom.
Op deze EP treffen we terug die sympathieke spontane rommeligheid met neigingen naar Pixies, Modern Lovers, Pavement en Feelies.
Parquet Courts gaan op het elan van ‘Light Up gold’ door maar voegen er nog wat fantasietjes aan toe, zo is er op opener “You’ve got me wondering now” een lo-fi fluitje tussen de tintelende gitaren geslopen. De verrassing is echter de zeven minuten durende laatste song “He’s seeing paths” waarin een drumcomputer in combinatie met een stel potten en pannen voor een funky beat zorgt, met verderop een freaky feedback gitaartje die tussen allerhande bieps en bleeps de orde komt verstoren.
Leuk tussendoortje, fijn groepje.
Parquet Courts staat op 20/10 in de Gentse Charlatan en op 27/10 in de AB Club te Brussel.
Heel interessant debuterend bandje is Parquet Courts uit Texas . Het kwartet komt aandraven met een rauw puntig lofi indierockend plaatje , die ergens hangt tussen The Feelies – The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement en The Vaccines door de neurotische, ophitsende ritmes en tics van gitaren en drums . 15 songs in nog geen 35 minuten en dan weet je het wel, zeker !
Bijna elke song weet onze aandacht te trekken door de rauwe emotie , buiten het tussendoortje middenin de set . “Gold record diamond minds” , “Borrowed thyme” en het vijf minuten durende “Stoned & starving” zijn alvast drie kleppers , die het uitgangsbord zijn van deze beloftevolle band .
Sterke songs of ze nu uptempo , opwindend, broeierig, lofi , mistig zijn, één zaak is duidelijk het is alvast een bandje om te koesteren . Fijn debuut dus!
Nederlands 
Français 
