Patti Smith - Een mooie dame met een stem die klinkt nog steeds als een klok
Patti Smith is op 75 jarige leeftijd nog op tournee. Het concert was eigenlijk twee jaar geleden gepland geweest en vanwege covid al twee keer verplaatst. Derde keer goede keer dus. Gezien haar leeftijd zou het wel eens de laatste keer kunnen dat ze in ons land optreedt. Ik was hoedanook erg benieuwd hoe ze zou performen.
Klokslag 20u30 kwam de band, met o.a. haar zoon en gitarist Jackson Smith, op het podium. Ze leek heel enthousiast en blij toen ze opkwam. Er werd gestart met “The Wicked Messenger” wat een Bob Dylan cover is en er zouden nog covers volgen. Daarna kwam “25th Floor” uit haar album ‘Easter’ uit 1978. Een mooi blues/country nummer dat een eerste opvering in het publiek teweeg bracht en gevolgd werd “My Blakean Year” uit 2004. Het was duidelijk dat ze doorheen haar rijk oeuvre zou surfen. Don’t Say Nothing” passeerde en werd gevolgd door het “Since You Been Loving You” van Led Zeppelin.
Met “Dancing Barefoot” begon ze aan haar breder gekende werk. Zo oud als de straat en ooit gecoverd door U2, god hebbe haar ziel, maar nog altijd beresterk. “Beneath The Southern Cross” is nog zo’n pareltje. Dat Patti Smith nu en dan woordje vergat of een haperingetje had, vergeven we haar graag en wijten we aan de jetlag of ouderdom. Buiten dit was ze wel in vorm.
Wat een stem heeft ze nog op die leeftijd. Prachtig. Toen “Stone Free” van Jimmy Hendrixs werd ingezet ging ze backstage om een whiskey of vodka te drinken zei ze. Bassist Tony Shanahan deed haar vocals. Toen ze terug was kwam er nog een Bob Dylan-track aan de beurt met het gevoelige “One Too Many Mornings” en “Boy Cried Wolf”.
Tussen de songs door had ze veel interactie met het publiek en met haar bandleden. Ze vertelde ook over wie of wat de song hingen en dedicated bijv “Because The Night” aan haar wijlen man Fred Sonic Smith waarbij ze vertelde dat ze dit schreef nadat ze hun eerste nacht hadden beleefd. “Nine” was een pittige versie en de song “After The Gold Rush” van Neil Young passeerde ook. “Pissing In The River” en ”Gloria” sloten een sterk, warm en menselijk optreden af.
De bis kwam er in de vorm van “People Have The Power”; wellicht haar grootste hit die ze ooit heeft gehad. Er werd nog lang geapplaudisseerd door het publiek en Patti bedankte uitvoerig iedereen en verontschuldigde zich voor haar foutjes maar ze hield van Brussel zei ze, voordat ze van het podium wegging.
Een fantastisch spelende band en een wereldvrouw met een stem als een klok. Wat kan een mens nog meer verlangen? Ze is nooit een natuurlijke schoonheid geweest maar gewoon wie ze is, maakt haar zoveel mooier. Heel blij dat ik ze live mocht aanschouwen.
Pics homepag - optreden AB 2018
Organisatie: Live Nation
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Patti Smith – Nog steeds een Straffe Madam!
Patti Smith
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-02
Mark Van Mullem
Snip en snipverkouden was ze. Het ging moeizaam, maar het lukte. En ze bracht het er nog redelijk goed vanaf ook. Faut le faire. We zien het de Rihannas of Justin Biebers dezer wereld nog niet doen. Maar popdichteres, mama punk, icoon Patti Smith is een taaie. Ja, Smith zat verveeld met die zware verkoudheid, maar het hield haar niet tegen om, flink gesteund door haar band en publiek, een sterk optreden neer te zetten, woensdag 2 augustus 2017 in het Rivierenhof. En dan regende het nog ook …
Het werd een vreemde, memorabele avond. Af en toe een kleine regenbui. Patti Smith met schorre stem, toch alles daaruit persend tot het haast niet meer kon. En nog gaan! Zonder dat het een pijnlijk schouwspel werd. Die pijn was wellicht haar deel.
Smith opende de set met het bezwerende “Wing”, om dan meteen uit te pakken met een fenomenaal “Dancing Barefoot”. Eigenlijk was de avond toen al geslaagd. En dan moesten “Ghost Dance”, “People Have The Power”, “Gloria: In Excelsis Deo” en “Summer Cannibals” nog komen. Er zijn verdienstelijke covers zat van “Dancing Barefoot”, maar toch niets dat het orgineel kan overtreffen. Ook niet die van een schorre Patti Smith. Zeg dat wij het gezegd hebben.
“Ghost Dance”, we gaven het al weg, was meteen een volgend hoogtepunt in de set. Shamaan Smith, die ons met haar “Ghost Dance” helemaal betoverende, wij als publiek volgers die gewillig meezongen: “We shall live again, Tayi taya tayi aye aye”. Het had iets sacraals en mystieks.
Nu is la Smith niet bepaald een nachtegaal en heeft ze toch al wat korrel op die stem, ze verontschuldigde zich meermaals voor de ‘shitty voice’ en de verkoudheid, wellicht omdat het vooral voor haar pijnlijk was. Iemand uit het publiek riep dat ze misschien een Tom Waits-song moest brengen, waarop Pattis zoon, gitarist Jackson Smith “Picture in a Frame” (van Tom Waits, nvdr) ten gehore bracht. “My son!” was haar reactie. Eerder al was ze vertederd toen zoonlief de microfoonstandaard voor de mama goed zette: “that’s my boy”.
Een goede cover brengen is een kunst. We kennen niet zo heel veel echt goede Patti Smith-covers. Maar wanneer de legende zich zelf op nummers van andere artiesten toelegt is dat meestal meesterlijk goed gedaan. Denk maar aan haar renditie van “When Doves Cry” van Prince. In het Rivierenhof waren knappe interpretaties van “Mothers Of The Disappeared” van U2 en “Beautiful Boy (Darling Boy)” van John Lennon ons deel. Sterk!
Dat bassist Tony Shanahan een grote Elvis Presley-fan is, zoals Patti ons vertelde, geloven we graag. Zijn zanglijn op “Love Me” kon ons toch niet geheel overtuigen. Maar goed, Patti wou haar stem even laten rusten.
Niet dat die stem zoveel rust kreeg. Patti vertelde ronduit en zat nooit verlegen om een grapje. Het avant-gardistische “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” waarbij Smith declameerde, terwijl de muziek haar begeleidde klonk beklemmend en intens.
“This is for Sam Shepard” zei Patti Smith en een episch “Beneath The Southern Cross” volgde. De ode aan haar voormalige minnaar die eind vorige maand overleed, klonk oprecht gemeend en werd gekoppeld aan George Harissons “Within You Without You”, waarna Patti het uitschreeuwde: “We are free people and we are alive”. Nu klonk die stem wel heel ruw. Maar de popdichteres nam een kopje thee. Maar of dat echt meteen effect had? We hadden alleszins nog nooit eerder zo’n rauwe versie gehoord van “Summer Cannibals”, maar het klonk alsof het zo moést zijn.
Of Patti Smith de hele gender-discussie hier gevolgd heeft, weten we niet maar je zou denken van wel. Ze maakte een grote vuist voor gelijkheid van mannen en vrouwen, openheid en vrijheid voor alle genders. Respect, Patti.
Dat “Because The Night” samen geschreven was met Bruce Springsteen wisten we natuurlijk. Patti vertelde ons dat het geschreven was voor haar Fred ‘Sonic’ Smith; “Jackson’s Dad”, en geholpen door het publiek dat weer welwillend de rol van koor vervulde, bracht Smith het iconische “Because The Night”. Mooi.
Dan weerklonk dat gekende piano patroon. Patti declameerde “Jesus died for somebody’s sins but not mine…”. Jawel, hier was de kers op de taart. “Gloria: In Excelcis Deo”, of hoe de Patti Smith Group destijds “Gloria “ van Them hertaalde, minstens een even grote classic als het origineel van Van The Man. Smith ging ei zo na tot op uiterste met de getormenteerde stem. We hoopten maar dat ze daags nadien een concertvrije dag had, eentje om uit te zieken. Dit was fenomenaal.
Patti Smith is geen watje. Eenenzeventig lentes, zwaar verkouden, maar een straffe madam met veel kracht. Onderschat de mama van de punk niet. Nooit! “People Have The Power” klonk als niet mis te verstane boodschap uit wel honderd kelen. En Patti perste er nu werkelijk alles uit en aan het einde maakte ze een vuist en riep het uit: “Don’t forget: we’re the voice. We are the people!”. Er kon ook een lach van af en Patti besloot met “We fuckin’ Made it!”.
Zeg dat wel!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
De 65 jarige rockdichteres , godmother of punk , blijft maar verbazen de laatste jaren . Ze telt al een veertigjarige carrière , is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit en ze oppert voor een betere wereld en communicatie (no suffer, no war).
Refererend aan de hippie ‘70’s blijven deze thema’s nog steeds actueel! In haar carrière heeft ze na de plaat ‘Waves’ (’79) gedurende een tien jaar over haar gezin (ze was getrouwd met Fred ‘Sonic’ Smith van MC 5 in’80 die in ’94 overleed) ontfermd, en kwam in ’88 terug met ‘People have the power’. En het was een fijne comeback ; een ontmoeting opnieuw, om feller als voorheen het lot van de wereld aan te kaarten, Aarde en Moeder Natuur in de spotlights te plaatsen en de mensheid behouden en zegenen.
De nieuwe ‘Banga’ plaat verwijst naar het hondje van Pontius Pilatus die zijn baasje trouw bleef . ‘Banga’ is ook de lijfspreuk van Patti die trouw blijft aan haar poëtische bezweringen, met een rits psychedelische jams; de plaat is een eerbetoon aan dode zielen ( o.m. de Russische auteurs Michall Boelgakov en Nikolai Gogol , Amerigo Vespacci , Seneca , Amy Winehouse, Maria Schneider of een opbeurend woord aan de slachtoffers van de Japanse aardbeving).
We houden nog steeds van die spannende, broeierige, emotievolle songs , onder haar declamerende voordracht, en bepaald door een heerlijk intrigerend samenspel van gitaar, bas, piano/organ en drums. Een overdadig werkstuk waarbij alles mooi in evenwicht valt.
Uitermate interessante songs en een pakkende cover , “After the gold rush” van Neil Young horen we; een plaat die naar climax gaat met het ruim 10 min durende “Constantine’s dream”. Pure klasse!
Na een geslaagde doortocht op Sinner’s day in Hasselt trekt Patti Smith met haar band door Frankrijk voor een kleine akoestische tournee. Jawel, akoestisch, wat wil zeggen dat de volledige band (inclusief oudgediende gitarist Lenny Kaye) present is, maar dat de stekker niet wordt ingeplugd. En dat heeft zo zijn gevolgen, ook akoestisch weet Patti Smith moeiteloos te overtuigen, maar toch hadden wij de ganse set door de drang om uit onze stoel te veren en de stekker in het contact te gaan steken.
Patti Smith is niet bepaald de mooiste dame van de planeet, je kan gerust stellen dat ze het sex appeal heeft van een blinde mol, maar het mens heeft een huizenhoog charisma waardoor het publiek uit haar hand eet. Uiterlijk en imago zijn voor Patti Smith nooit belangrijk geweest, het is nog steeds de meest respectvolle voddenmadam die we ons kunnen voorstellen.
De kracht en intensiteit van haar stem zijn er hoegenaamd niet op achteruitgegaan. Integendeel, in deze intieme akoestische sfeer van het Théâtre Sébastopol, een locatie die nostalgie ademt, was die stem het belangrijkste en meest intrigerende instrument van de avond. In combinatie met een pak onsterfelijke songs als “Pissing in a River”, “Ghost dance” en “Redondo beach” zorgde dit voor adembenemende momenten.
Toch bespeurden wij enkele mindere passages, zo werd de klassieker “Because the night” een beetje zielloos op automatische piloot afgehaspeld. Patti Smith was ook gans het optreden een beetje te goedgeluimd naar onze mening, ze bleek nogal overdreven dankbaar voor het wel zeer enthousiaste en weinig kritische Franse publiek.
Wij hadden ze liever een beetje kwader gezien, zoals in haar beginjaren toen ze niet voor niets in één adem werd genoemd met de belangrijke punkiconen van de jaren zeventig. Net die kwade punk spirit misten we een beetje vanavond, hoewel er op het einde van de set een glimp van tevoorschijn kwam in intense vertolkingen van “Gloria” en “Rock’n’rol nigger”, meteen ook de hoogtepunten van de avond.
Maar goed, het concert was zonder meer overtuigend en was volledig gebouwd op klasse, emotie en beresterke songs. Maar de volgende keer toch graag weer elektrisch, Patti.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
Een paar jaar terug vonden Patti Smith en Kevin Shields elkaar voor een merkwaardige samenwerking. Smith leest, declameert en zingt af en toe een poëtische voordracht, terwijl Shields geïmproviseerde gitaarklanken speelt en de pedaaleffects soms indrukt.
’The Coral Sea’ is geen makkelijke kost: de indringende, dwingende gitaarsound van Shields en de beeldenrijke spoken words van Smith.
Het geheel klinkt huiveringwekkend en beklijvend. Sommige lange stukken eindigen apocalyptisch. Het is een dubbele live uitvoering uit 2005 en 2006, die nu op plaat is gezet en een ode vormt aan de aan AIDS bezweken bevriende fotograaf van Patti, Robert Mapplethorne.
Voor Kevin Shields was het de aanzet om terug de draad op te nemen, want hij stond intussen in voor de productie van werk van Dinosaur Jr en ging op tournee met z’n oude indienoise (=‘shoegazer’) band My Bloody Valentine, totnutoe enkel in de UK. We kijken er nog steeds naar uit dat de band de oversteek wil maken om hier als vanouds enkele optredens te spelen.
’The Coral Sea’ is een apart stukje poëtische avantgarde!
Al jaren lang zijn we al op zoek naar de ultieme rocklady: Welke vrouwen hebben meer kloten dan eender welke rocker? En steeds komen de zelfde namen op de proppen: Janis Joplin, maar die is al redelijk dood, PJ Harvey, maar die mist originaliteit en dan Patti Smith: die is pas origineel in het brengen van euh…covers.
Zo heeft ze in haar beginjaren al prachtige versies getoond van de cock-rocker “Hey Joe” – haar allereerste single -, “Gloria” en “Because the Night”.
Nou, in ieder geval heeft ze al ruimschoots haar sporen verdiend en wordt ze dit jaar opgenomen in het Vatikaan van de rock: The Rock ’n Roll Hall Of Fame. Daarom heeft ze enkele inspirators, waaronder wat exen, samengeroepen om een coveralbum op deze aardkloot los te laten: van Dylan, Young, The Beatles, The Stones, Nirvana en, geloof me maar, Tears For Fears. Van hun “Everybody wants to….” heeft ze een zeemzoet nummertje gemaakt. “Helpless” (Young) en “Changing of the Guard”(Dylan) krijgen helaas een affectie- en inspiratieloze interpretatie. ‘”Smells like Teen Spirit” past nu op Dranouter (de tekst, nou ja, werd wat aangepast).
Grootste verrassingen zijn “Are you experienced” en vooral “Gimme Shelter”. Van dit laatste nummer weten we allemaal dat je er af moet blijven: Herinner u de vakkundige verkrachtingen van Grandfunk Railroad en The Sisters of Mercy. Maar wat Patti hiermee doet is werkelijk beklijvend. Als een profete uit het Oude Testament komt ze in dit nummer onze ondergang aankondigen. Alleen hiervoor moet je die schijf kopen.
Besluit: Veel hoogtes, maar helaas ook enkele laagtes.
Nederlands 
Français 
