Pop/Rock
Per W / Pawlowski: Twee creatieve geesten aan het woord in hun samenwerking
Per W / Pawlowski
2019-10-10
Dirk Ghys
Voor mij is dit gesprek - hou je vast - zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst.
Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als “Satan is in my ass”, “B.A.B.Y.” (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare “Sad sad planet”.
Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en - jawel - De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W.
De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. Met als resultaat uitermate lovende recensies.
Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.
Kant A: Mauro Pawlowski
Hoe ben je bij Per W terechtgekomen?
Dat gebeurde via Felix Huybrechts, de man achter Starman Records. Hij vertelde me dat Kloot een producer zocht. Zo hebben we afgesproken en zijn we samen beginnen werken. Ik ben een paar keer naar Tervuren geweest, de woonplaats van Per W. Zijn werkkamer moet dringend erkend worden als werelderfgoed. Hiermee verwijs ik naar de hoes van onze cd. Ik schiet goed op met Kloot omdat hij inspirerend werkt.
Hoe gingen jullie te werk?
De inbreng was zowat 50/50. We zijn twee jaar geleden begonnen. Nu ligt de plaat in de winkels. Daar gaat inderdaad een periode over. De teksten zijn hoofdzakelijk van Per W. Hij stuurde eens een medley door met onafgewerkte tekstflarden. Deze hebben we letterlijk gebruikt. We bespeelden als duo alle instrumenten zelf. Later werden de drums van Jo Moens (The Employees) en de bas van Pip Vreede (Red Zebra, The Wolf Banes) toegevoegd. De ondersteuning van de vocals gebeurde door niemand minder dan Daan, Nathalie Delcroix (Lais), William Souffreau (Irish Coffee) en Mona.
Waren er inspirerende voorbeelden zoals in de recensies vermeld worden?
Dat van The White Album (de dubbele witte van The Beatles) en The Velvet Underground (met Lou Reed en John Cale) klopt als een bus. Dat zijn dan ook twee mijlpalen. Diegene die dat ontkent, heeft geen kaas gegeten van popmuziek. The White Album is een trendsetter. Een soort compilatie met 30 songs, alsjeblieft. Er zit geen echte lijn in. Met heel afwisselende nummers als “Back in the USSR” over “Dear Prudence” naar “Sexy Sadie”.
Op ons schijfje staat er ook hitgevoelig materiaal. Als alternatievelingen zijn we daar zeker niet vies van. Neem bijvoorbeeld “Land of the most forgotten” of “Waiting for the con man”.
Je muzikale loopbaan loopt van The Evil Superstars over dEUS naar Per W en verder. Hoe voelt dat aan?
Dat is simpel. Ik speel bij iedereen als het maar interessant is. Ik heb veel waardering voor Kloot. Ik vind zijn cassetteperiode een hoogtepunt. Ik was al fan van hem toen hij bij The Misters en The Employees speelde. Een artiest die heel wat in zijn mars heeft en niet in één vakje te stoppen is, daar hou ik heel erg van.
Kant B: Kloot Per W
Hoe is jouw samenwerking met Mauro tot stand gekomen?
Ik kende Felix van Starman Records. Ik speel bij Lavvi Ebbel en hij had een dubbel-cd van die groep uitgebracht. Hij lanceerde recent ook een luxebox van mijn ‘Music For Girls’ op cassette. Felix bracht ons samen. Zo hebben Mauro en ik afgesproken in een kroeg. Het klikte meteen. We zijn uit hetzelfde hout gesneden, weliswaar van een andere generatie. Ik vertelde hem dat ik een hele stapel onafgewerkte nummers had. ‘Geen probleem,’ zei hij me, ‘bezorg me alles.’ Ik vertelde hem dat het honderden zaken betrof. Hij vond dat prima. Om te beginnen heb ik hem vier maanden lang alles doorgestuurd.
We speelden enkele keren samen in mijn repetitiehok. Sommige opnames gebeurden zelfs via de smartphone. Daarna voltooide de wisselwerking zich via het internet.
De productie was in handen van Mauro. We hadden geen budget, nul euro. De mannen van Pink Floyd zouden je vierkant uitlachen.
Ik schat Mauro zeer hoog in. We zijn gelijkgezinden. Hij weet op een clevere manier invloeden te integreren. Hij beschikt over een zeer grote muzikale horizon.
Werkte ‘the White Album’ inspirerend?
Zeer zeker, dit album was een soort sjabloon dankzij de verschillende sferen. “Eleonor Rigby” is een song van The Beatles, weliswaar van ‘Revolver’. Dit personage diende als archetype voor vergeten eenzame mensen. Door de herhaalde regel ‘Look at all the lonely people. Where do they all come from? Where do they all belong?’
Ik heb er “Eleonore Rigby” van gemaakt, een slepend Franstalig nummer. Geïnspireerd op Madame Bovary, een vrouw met verschillende persoonlijkheden.
Hecht je veel belang aan liedjesteksten?
Jawel. Het label Jesusfactory complimenteerde me met mijn teksten. Deze zijn verborgen autobiografisch. Ze gaan dus over mezelf en zijn bijgevolg persoonlijker.
Zoals je merkt zijn Mauro & Kloot op hun eigen manier Lennon & McCartney.
Per W & Pawlowski concerteren op vrijdag 6 december in Gistel omdat de Sint overbezet is. De groep bestaat uit zeven muzikanten die hun sporen verdiend hebben bij The Wolf Banes, dEUS, Red Zebra, The Employees, De Kreuners…
Het voorprograma wordt verzorgd door ‘Not Eno & Cale’. Dat is duizendpoot Marcel Vanthilt in duo-formatie. Ze brengen hun versie van new wave klassiekers. Eenmalig en uniek.
Zes december 2019 zal - naast het vele speelgoed en snoep - in je geheugen gegrift blijven als een uitzonderlijke muzikale avond.
Wat - concert Mauro / Per W plus band
Voorprogramma - Marcel Vanthilt duo (Not Eno & Cale)
Wanneer - vrijdag 6 december - 20 uur
Waar - cc Zomerloos Gistel
Voorverkoop - 15 euro
Info - www.gistel.be
Mauro Pawlowski moeten we niet meer voorstellen. Die kent iedereen van Evil Superstars, dEUS, zijn solowerk en zijn talloze samenwerkingen (Mitsoobishy Jacson, The Love Substitutes, Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski, …).
Kloot Per W is van een oudere generatie. Op zijn CV staan bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, Sandie Trash, De Kreuners en De Lama’s. Per W heeft een passie voor de Beatles en de Ramones en vorig jaar nog bracht hij ‘Inhale Slowly and Feel’ uit, zijn ode aan de Velvet Underground.
Per W en Pawlowski bewonderden al lang elkaars werk, en stonden al in 2006 eens samen in een studio. Op ‘Insider/Outsider’ werken ze voor het eerst samen aan een volledig album. Dat levert niet altijd het verwachte vuurwerk op, maar vervelen doen ze nooit.
De eerste track is meteen raak. “KPW on 45” heeft een beetje een – wie kent dat nog – Stars On 45-vibe, met goed verstopte backing vocals van Luc Crabbe van Betty Goes Green, Daan, Peter Evrard (Idool en 10Rogue), Nathalie Delcroix en William Souffreau van het legendarische Irish Coffee. Ondanks al dat verzamelde talent is het een coole, maar rustig voortkabbelende song met in de lyrics een paar opmerkingen over de Ramones. Liever hadden we de grain en branie van die Amerikaanse punks ook in de muziek ontdekt. Deze track is meer Broken Glass Heroes dan de Broken Glass Heroes zelf. Jammer ook dat ze al die gasten niet ook lieten meeschrijven aan de track, want die collectie talent inzake lyrics en compositie kon “KPW on 45” vast nog naar een hoger niveau tillen. Ook “We Won’t Lose Touch” is een heel traditioneel poprocknummer met Mona Per W die heerlijke backingvocals toevoegt op deze naar Tom Petty overhellende track.
Een songtitel als “Eleonore Rigby” verrast niet voor Per W. Dat is maar twee letters verschil met “Eleanor Rigby” van de Beatles. Muzikaal slaan Per W en Pawlowski hier evenwel een heel andere weg in met hevige Franse lyrics, gefluisterde backings, een drammerige piano, een van de Velvet Underground-geleende gitaarlijn, een Julle De Borgher-drumritme, … Dit is smullen voor muziekliefhebbers. Hetzelfde recept volgt voor “Waitng For The Con Man”. Dat is opnieuw maar een paar letters verschil met “Waiting For The Man” van de Velvet Underground, maar muzikaal kon het duo daar niet verder van zitten, met een pompende bas en gemene discopunk-riffs die gepikt zijn van de Talking Heads en Devo. Mocht het tempo nog net iets hoger liggen, komen ze hier wel uit bij de Ramones.
Nog meer vuurwerk volgt op “Smokey Derision”, met bas, drums en ijle gitaren uit de donkerste periode van de jaren ’80, en – heel passend - een licht vervormde stem. Doet denken aan de glorieperiode van Front 242 en de Neon Judgement. Meer ‘80s dan dat ze ze in de ‘80s maakten. Ook “Human Grain” voelt heel retro-weerbarstig aan, maar mist toch wat inhoud. “Sleepless Under Water” treft dan weer wel doel, als moderne, trage en met weerhaken gepimpte blues en een songtekst die je voor het eerst op dit album meteen bij de lurven pakt.
“Room!” is het absolute hoogtepunt van dit duo-album. De intro roept echo’s op aan Depeche Mode in hun Berlijnse periode. Daarna komt er een BB King-gitaar langs. Vocaal zit deze track op de juiste golflengte, wat we niet elke keer kunnen zeggen. Het is moeilijk te duiden, maar op deze track gebeurt er iets magisch en komt het talent van Per W en Pawlowski het sterkst bovendrijven. Dat herhalen ze nog eens op het vinnige “Stand Up Chameleon”, opnieuw een mix van 80’s elektro en over-the-top bluesrock.
Daartegenover is “Land Of The Most Forgotten” nog steeds een degelijke track, maar misschien net iets te gewoontjes. “Spanwerk” begint veelbelovend, met iets van een soundsystem, maar verzandt al snel in richtingloos gerommel. Het instrumentale “Pale In The Face” is een knappe soundscape, maar ook niet meer dan dat. “Bigotry & Bigamy” doet muzikaal denken aan een slepende versie van dEUS ten tijde van ‘In A Bar, Under The Sea’.
Naar het einde toe scoort het duo nog twee keer. “Naked Girl” heeft een David Bowie/Iggy Pop-vibe en zou net als “Say What You Do” niet opvallen op een album met onbekende, donkere synthpop uit de jaren ’80. Het album sluit af met “The Dream Pop Spa”, met een lange intro, dan bijna tien minuten niks en dan nog het eerder flauwe vervolg van de track. Er zijn elegantere manieren om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
‘Insider/Outsider’ geeft een paar keer het vuurwerk dat je mag verwachten als je Kloot Per W en Mauro Pawlowski samen in een studio zet, maar leert ook dat muzikale genialiteit niet zomaar op bestelling komt. Dit duo levert de beste resultaten als ze voor elkaar stoorzender kunnen spelen, maar zuiver op compositie en lyrics winnen ze deze wedstrijd niet. Misschien hadden ze niet enkel hun agenda’s maar ook hun adresboekjes met bevriende muzikanten moeten samenleggen vóór ze de studio introkken.
Kloot Per W en Mauro Pawlowski maken samen een album. Een eerste single van PerW/Pawlowski, met gastvocalen van Mona Per W, is reeds klaar. Deze “Land Of The Most Forgotten” is misschien nog niet het absolute muzikale vuurwerk dat je mag verwachten als twee iconen van onze vaderlandse indierockscene samen de studio induiken, daarvoor ligt het tempo toch wat traag, maar deze single is alvast wel goed om vol vertrouwen naar het album uit te kijken.
Per W en Pawloski zijn elk in hun generatie toonaangevende buitenbeentjes. Ze speelden in o.m. Polyphonic Size, dEUS, The Misters, Evil Superstars, The Employees, Hitsville Drunks, The Love Substitutes, De Kreuners, De Lama’s, Mitsoobishy Jacson, Maurits Pauwels, Lavvi Ebbel, Gruppo Di Pawlowski.
https://www.youtube.com/watch?v=e4q05VyfZtU
Gruppo Di Pawlowski - Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit
Gruppo Di Pawlowski en Hypochristmutreefuzz
Nosta
opwijk
2017-11-13
Didier Becu
Soms vergt het moed om naar een optreden te gaan. De levensgevaarlijke watergladheid op de autosnelweg was gisteren zo’n reden om je af te vragen waarom je je naar een optreden sleept. Het antwoord: Hypochristmutreefuzz en Mauro dat moet gewoon magie worden. Dat werd het, hoewel toverkunst van een compleet andere dimensie. Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit.
Er zullen wellicht nog wat mensen zijn die nog nooit van Hypochristmutreefuzz hebben gehoord. Erg is dat niet, want dat zal altijd wel het geval zijn al was het maar wegens het feit dat deze Gentse noiserockband (of is het toch iets anders?) muziek maakt die kilometers ver buiten de lijntjes gaat.
Als ze willen kunnen ze catchy songs schrijven die de functie van een oorwurm hebben, getuige “The Spitter”, maar meestal willen ze dat niet en dat is wat Hypochristmutreefuzz doet schitteren. Anders zijn dan de rest.
Eens de lichten in de Nosta uitfloepen en Ramses zijn Star Wars-achtige lichtsabel boven haalt weet je dat het gaat beginnen. “Finger” wordt ingezet, je voelt meteen dat het goed zit, niet dat Hypochristmutreefuzz ooit fout zat.
We hebben al van alles geprobeerd, maar we zijn er nooit in geslaagd om de geluiden van Hypochristmutreefuzz in woorden te vertalen. Ja, het is krautrock, maar krautrock kan altijd wat anders zijn en dat is wat deze Gentenaren doen. Ramses springt op en neer, Jesse Maes bewijst iedere seconde dat hij een wonder op gitaar is, Sander Verstraete weet dat een bas door je lijf moet zinderen, de keyboards van Thijs Troch (op krukken!) weergalmen heerlijk en Elias Devoldere mept zijn ziel op de drums uit.
“Clammy Hands”, “One Trick Pony” of “The Spitter”. Ze klinken allen zalig. Wie heeft nood aan buitenlandse bands als je zo’n raspaarden in je eigen stal hebt? Wie Hypochristmutreefuzz nooit zal kennen zal het zich later tussen de sterren nooit vergeven…
Mauro Pawlowski. Iedereen heeft een mening over hem, en dat is goed. Een muzikaal genie die een agenda nodig heeft om nog te weten bij welke band hij speelt, maar als er één boven uitsteekt (niet dat de anderen op de bodem drijven) dan is het Gruppo Di Pawlowski wel.
Niet iedereen zal Gruppo Di Pawlowski begrijpen, maar niet iedereen snapt Christoff. Wat Mauro doet is wat een mens voor de spiegel van de badkamer doet, je demon wegschreeuwen. De lof der zotheid omdat normaal saai is.
De kritiek dat Mauro te veel zou spelen werd in Opwijk volledig weggespoeld. Eerst en vooral is er nooit een te hoge dosis Pawlowski en ten tweede zat de Nosta tot aan de bar stampvol. Een plaats die de Limburgse god ook wel zal bezocht hebben, want nog voor het optreden keek Pawlowski naar zijn met bier doordrenkte setlist. Als dit maar goed zou aflopen… Troost je, het werd het optreden van het jaar, één buiten categorie die normaal gezien alleen maar voor gasten als Iggy Pop weggelegd is.
Als het op omschrijven aankomt vormt Gruppo Di Pawlowski een al even groot probleem als Hypochristmutreefuzz. Het is noise die gedreven wordt door de dirigent die gewapend is met een maracas, een stem waarmee hij mompelt en schreeuwt, maar vooral veel charisma.
Pawlowski is het uithangbord waar je naar kijkt, maar zelf weet hij ook wel dat zijn gruppo er minstens even veel voor zorgt dat de toeschouwer met een zalig rockgevoel de zaal verlaat. Echte songs, nou ja, heeft Gruppo Di Pawlowski niet. Het is meer een aaneenschakeling van flarden noise, maar wel vol ritme. De koning van Absurdistan. De mening liegen er niet om, menig muziekfan is er van overtuigd dat diens show op Pukkelpop het hoogtepunt van het afgelopen concertjaar was. Een reputatie waar de meester in de Nosta een schepje bovenop deed.
Geen seconde was normaal. Alles gebeurde. Iets wat uit zijn broekrits floepte (neen, het was geen vinger), een bierglas dat met de microfoon tot scherven werd herleid en vervolgens tussen zijn tanden verdween, een blik vol waanzin, een lijf vol rock ’n’roll.
Mauro Pawlowski had gisteren de toverkracht in zich om alle moraliserende vingertjes te breken. Groots, eigenlijk zelfs grootser dan groots. Concert van het jaar dus? Jammer voor al die andere artiesten, maar ja dus!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Nosta, Opwijk
Het ontembare muzikale brein van duizendpoot Mauro Pawlowski heeft nog maar eens ongewassen baby gebaard. Van zijn Hitsville Drunks uitstapje zijn wij niet echt onder de indruk, te poppy, maar met deze ruwe bolster hier zijn we meer te paaien. Pawlowski is deze keer gaan aankloppen bij Steve Albini en dat is er duidelijk aan te horen. De Albini stempel is er nogal vet opgedrukt, zet “Phone Call From A Ruin” op en vraag u luidop af of hier misschien de nieuwe Shellac voor uw neus ligt. De drums bonken kurkdroog, de bas dreigt voortdurend en de gitaren zijn snerpend en gierend. Maar ook de typische Mauro waanzin tiert welig, dit plaatje neigt terug naar de primitieve en onbesuisde chaos van Evil Superstars, en dat was al heel lang geleden.
De combinatie van deze twee legendarische dwarsliggers levert vuurwerk op waarbij de gensters alle kanten tegelijk opspatten. We weten het, Mauro is een man van vele gezichten, maar in deze gedaante hebben we hem het liefst.
The Rott Childs waren wat mij betreft totaal overbodig. Scherp en agressief gitaargeweld, geruggensteund door loops, andere electronica en visuals als was het dat ze het warm water hebben uitgevonden. Robijntje wasverzachterbeertje dat halfduits spreekt, lijkt mij eerder voer voor vierdejaarsstudenten in de kunstschool in hun poging om origineel te zijn.
Gruppo Di Pawlowski - Het is algemeen geweten dat Mauro een van de beste gitaristen van Belgie en omstreken is. Het is algemeen geweten dat hij tevens een geniaal muzikant is. Het is algemeen geweten, sedert zijn passage op de muzikantendag in AB, dat hij een begenadigd entertainer is. En nu is het algemeen geweten dat Mauro een enorm podiumbeest is die zijn duivels als geen ander kan ontbinden. Mauro zonder gitaar op het podium, wie had dat nu kunnen bedenken? Gruppo Di Pawlowski heeft ons in de Kreun meer dan serieus van ons sokken geblazen. De genialiteit van de waanzin. Undergroundlegende Albini, producer van hun album ‘Neutral Village Massacre’, heeft duidelijk zijn stempel op hun sound.
Eigenlijk is het een kloteklus om hierover een verslag te schrijven. Deze vulkanische muziek moet je zien, voelen, horen en vooral live meemaken. Dit zootje ongeregeld en tevens supermuzikanten begonnen hun demonische trip met “Do the watching the ex-wives dance dance”, waarin het begrip noise wordt geherdefinieerd. Elko Blijweert scheurt de ene riff na de andere uit zijn zessnaar, Jeroen Stevens en Ben Younes – het weze hem vergeven dat hij bij de Rott Childs speelt – zorgen voorde retestrakke ritmesectie. Pascal Deweze en Sjoerd Bruil zorgen voor de aanvullende gestructureerde chaos.
Op deze Beefheart van de jaren 2010 mag onze Pawlowski zijn duivels en zijn chaotische gekheid op het hoogste niveau ontbinden. Als een bezetene raast hij vreemde klanken wouwelend over het podium. Het laatste optreden eer de wereld vergaat. Eigenlijk deden de songs er niet meer toe. Toch nog even ‘Jonge Helden’ van Arbeid Adelt! vermelden, alsook het donkere ‘Phone call from a ruin’ en de waanzin van ‘experiments in haste’. Het enige mindere en absurde aan dit super optreden was een soort intermezzo waarin een of andere stand upper enkele flauwe grappen debiteerde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gruppo-di-pawlowski-10-04-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het begin 2011 gelanceerde concept ‘Mauroworld’ werd ondertussen hernoemd tot ‘Planet Pawlowski’. Nu Pluto zijn status van planeet verloren heeft, is er gelukkig Mauro Pawlowski om die leemte op te vullen. Niet minder dan logisch dat de festiviteiten in het kader van 100 jaar Vooruit opgefleurd werden door deze als buitenaards te catalogeren artiest. De voorbije drie decennia programmeert dit kunstencentrum immers het beste uit zo veel mogelijk genres. Ook Mauro zelf durft al van jongsaf aan zijn creativiteit botvieren in een waaier aan genregrenzen-overschrijdende projecten.
Bij aankomst stond hij met hoed op het hoofd poëzie te declameren waarna gitarist Elko Blijweert en drummer Jeroen Stevens zich aansloten om een half uur lang het Nieuw Zwart Trio uit te hangen. Deze groep ontstond ten behoeve van de live uitgevoerde soundtrack bij Nieuw Zwart, één van de vele indrukwekkende producties van Ultima Vez onder leiding van Wim Vandekeybus. In de Balzaal van de Vooruit werd duidelijk dat de heftige muziek van het Nieuw Zwart Trio ook zonder wervelende choreografieën overeind blijft. Na een nieuw poëzie-intermezzo bracht Mauro solo een fragiel lied over het meisje dat in elk liefdeslied fungeert vooraleer de zichzelf als powerpopband profilerende Hitsville Drunks hun beste beentje kwamen voorzetten. De frontman had ondertussen voldoende spraakwater gedronken om aan te kondigen dat deze groep in het najaar een volgende plaat op de markt zal brengen. Er werd dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om het publiek alvast warm te maken voor de hits die erop zullen prijken. De verwachtingen zijn echter ook bij Mauro & co niet al te hoog gespannen want Pawlowski erkende openlijk wel veel muziek maar eigenlijk geen hits te hebben. Ligt het aan het feit dat hij in de ogen van velen al te “High Culture” (één van de net-niet-hits van de Hitsville Drunks) brengt? Zoja, dan had een bezoekje aan Planet Pawlowski hen uit die illusie kunnen helpen want knappe songs als “Never there” zorgden voor een dertigtal minuten van vlot verteerbare maar zeker ontdekkingswaardige muziek. De intrede van The Grooms zorgde ervoor dat het allemaal weer wat minder poppy klonk. Heerlijk rauwe versies van o.a. “Doing something right” en “Corruption” rechtvaardigden op zichzelf al een ticketje richting Planet Pawlowski. Van ons hadden The Grooms nog een uurtje langer mogen doorgaan, maar ja, Mauro zit ondertussen al een paar jaartjes op tram 4 dus we gunden hem na een kleine twee uurtjes non-stop performen zijn twintig minuutjes rust.
Na de pauze was het tijd voor de Mauro die ervoor zorgt dat we wel wat begrip kunnen opbrengen voor het grote publiek dat afhaakt bij zijn al te experimentele uitbarstingen. Tijdens het kleine half uurtje dat hij solo en in het gezelschap van Jef Cuypers als Possessed Factory opvulde, zaten enkele mooie, meer melancholische momenten, maar de eerlijkheid gebiedt ons te bekennen dat een groot deel van de van de pot gerukte mix van doomy en spooky geluiden ons als iets te avontuurlijke avant-garde in de oren klinkt om meteen naar de merchandising-stand (waar men verschillende titels uit het oeuvre van Possessed Factory aan de man probeerde te brengen) te hollen. Gelukkig bracht de toog soelaas. Waren we daar al wat vroeger op de avond beland, dan hadden we die experimentele brok noise misschien nog als een hoogtepunt durven bestempelen. Nu waren we daar toch iets te nuchter voor. Niet geklaagd echter want wie zich in de wereld van Mauro begeeft, weet ongeveer waar hij zich aan mag verwachten dus niemand die stennis schopte. Er viel immers nog heel wat moois te verwachten en dat kwam er ook volop met een opwindende passage van Gruppo Di Pawlowski. De op het podium losgeslagen gekte dreef het publiek naar een universum waar de geniale gekte van Frank Zappa hand in hand gaat met de wildste capriolen van Grinderman en de meest opzwepende momenten van Mano Negra. Om maar te zeggen de muziek van deze bonte bende muzikanten misschien onbeschrijfelijk maar vooral zalig is. Als we ooit in het huwelijksbootje stappen, weten we meteen welk orkest het avondfeest mag komen opleuken. Een mens zou daar alleen al een voldoende reden in vinden om zich in de echt te laten verbinden. Mauro was tijdens het (veel te korte!) concert van Gruppo Di Pawlowski dus zeker niet de enige die hevig aan het kicken was.
Het orgelpunt werd geplaatst door de Maurits Pauwels Experience die na “Stille, oude wereld” op de proppen kwam met “Toen je moeder nog een wild meisje was”, één van de hoogtepunten uit de literaire tournee (onder de naam “De Vreemde Smetten”) die Mauro enkele maanden geleden deed met verwante ziel Ramsey Nasr. Het allerlaatste lied bracht Maurits Pauwels solo waarna Wildkatze het als DJ mocht overnemen van de muzikanten on stage.
De vele gedaanten van Mauro zorgden ervoor dat een mens na enkele uren niet meer weet van welke planeet hij is, maar wel dat het heerlijk toeven is op die van Pawlowski. Het valt nog te bezien of er veel leven is op Mars, terwijl er al heel lang geen enkele twijfel bestaat over het feit dat dit op Planet Pawlowski volop het geval is. En het moge duidelijk zijn dat “It’s a sad sad planet” niet op die van Mauro slaat! Eigenlijk is het een understatement om te spreken van Planet Pawlowski want de man staat niet slechts voor één planeet maar feitelijk voor een gans universum met heel wat manen en nog veel meer (al dan niet “evil”) supersterren.
We betreurden het dus dat Pawlowski na “slechts” een drietal uurtjes al het podium van de Balzaal verliet. Voor ons had hij - mede omdat we totnogtoe nog steeds recht hebben op een vrije Pinkstermaandag – nog heel lang mogen doorgaan want er vallen ongetwijfeld nog vele boeiende ontdekkingen te doen op zijn planeet. Heel wat van de geëxploreerde regionen werden in de Vooruit nog niet betreden. We denken hierbij bijvoorbeeld aan zijn recente werk met levende legende Roland (of dook die nog op nadat we ons ruimteschip reeds huiswaarts gestuurd hadden?).
Om nog maar te zwijgen van de onschatbaar grote ruimte waarvan Mauro het nog te vroeg vindt om het los te laten op zijn misschien niet zo talrijke maar alleszins hongerige publiek. Het is uiterst moeilijk om onze nieuwsgierigheid te bedwingen.
Gelukkig is er de geruststellende gedachte dat Mauro Pawlowski zijn volgelingen zal blijven leiden “to boldly go where no man has gone before”…. Laat de volgende 100 jaar maar komen!
Organisatie: Democrazy, Gent (ikv Vooruit100 ism Vooruit, Gent)
Na twintig jaar memorabele fuiven (Xmas parties met Fucking DeWaeles en de ‘Mambo Kurt’) en optredens (Admiral Freebee, Millionaire, Thou, Flip Kowlier) geeft vzw De Wanhoop er de brui aan. Dat kon stilletjes, maar de oudgedienden van de Racing verkozen om met een luide knal de pijp aan Maarten te geven, en dat met een dubbele bill met The Germans en Mauro en zijn Grooms. De tickets waren voor dit afscheid in de vorm van doodsprentjes, en ook vóór de optredens kregen we een lijkrede die De Wanhoop ten grave droeg.
The Germans, afkomstig uit Dikkelvenne-City, zowat kinderen aan huis, zouden vanavond geen compromissen sluiten: het moest luid en dissonant. Denk aan The Hickey Underworld, maar dan zonder de poppy-elementen, of Creature with the Atom Brain. De zang viel bij momenten wat dunnetjes uit, maar als The Germans hun donkere groove te pakken hadden, had het zeker iets, vooral dan in de lang uitgesponnen nummers. Studio Brussel kunnen deze mannen vergeten, maar daar zal ze het ook niet om te doen zijn. Op een volwaardige opvolger voor hun debuut ‘Elf Shot Lame Witch’ is het wellicht nog even wachten, maar op basis van het optreden in de Racing vanavond, lijkt het of dit viertal voor hun sound in dezelfde richting wil doorgaan.We waren bedankt voor te komen, dixit de zanger, en Mauro vond dit ook, want hij jamde gezellig mee in het laatste nummer.
Mauro had zijn vriendenkring samengeroepen (Pascal Deweze, om nog eens zijn Grooms-project van stal te halen, en zo voelde het optreden vanavond ook aan, een gemoedelijke repetitie, waar deze vroege veertigers het spelplezier vooropstelden, zonder zich veel om de opbouw van de set te bekommeren: zo kregen we de donkere, industriele nummers van ‘Black Europa’ kris kras gemixt met nieuwer werk dat een meer traditionele rocksound voorstelde. Mauro wisselde bindteksten die nergens heen gingen af met een demonische podiumact tijdens “Corruption” of “Doing something right”. Op het einde van de set stoeide hij nog even met de band door de riff van “The Architect” in te zetten, en kregen we ook nog een van de toegangelijkere Evil Superstar nummers “B.A.B.Y.”.
Consistent was dit optreden niet, maar interessant was het wel. Het volgende project voor Pawlowski wordt de nieuwe dEUS-plaat en de bijbehorende tournee, afspraak in de Botanique daarvoor.
Of dit het laatste is wat we van de Racing als concertzaal gezien hebben, weten we niet, als een nieuwe generatie enthousiastelingen Gavere en omstreken onveilig wil maken met fuiven en concerten, dan zien ze ons daar zeker terug.
Tot dan zullen we ons Tonneke of Valeir in een van de cafeetjes rond of op de markt moeten nemen …
Organisatie: VZW de Wanhoop, Gavere
Mauro Pawlowski onder één noemer vangen is onbegonnen werk daar zijn muzikale uitspattingen zich uitstrekken van aanstekelijke jazzy poprock met zijn Nieuw Zwart Trio tot aan de groovy vampierhardrock van zijn alter ego Somnabula en alles wat daartussen ligt. Telkens experimentele zijprojecten met een scherp randje waarvan zijn laatste uitgebroed ei Radical Slave (keiharde no wave i.s.m. Dirk Swartenbroekx a.k.a. Buscemi en Remo Perrotti, ex-Bedtime for Bonzo) hoge ogen gooit. Op Welcome to Mauroworld 2.0 kan je je hart ophalen: alles wat Mauro uitbracht onder verschillende noemers staat er mooi gebundeld.
De muzikale kameleon verscheen voor ons vorige week zaterdag in de Kreun onder drie kleurrijke en gevarieerde gedaanten: Nieuw Zwart Trio, Pawlowski en Mauro & The Grooms. Geen moment verveling dus!
Om 20h15 werden we ondergedompeld in een muzikaal warm bad dat een wereld van wilde en ontembare energie openbaarde. Mauro liet zich omringen door Elko Blijweert (gitaar) en Jeroen Stevens (drums) onder de noemer Nieuw Zwart Trio. Met hun dreigende jazzy postrock brachten ze een greep uit de soundscape die Mauro componeerde voor de laatste dansvoorstelling van Wim Vandekeybus. Hierbij werden diverse thema’s aangeboord die draaien rond (her-)geboorte, instinct, leven en dood. Onheilspellend en mooi tegelijk!
Een klein uur later werd het trio aangedikt met Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove), Sjoerd Bruyl (Sukilove) en Ben Younes (Eat Lions). Onder de projectnaam Pawlowski nam deze superband het album ‘Truth & Style’ uit 2006 onder handen. Mauro bracht deze schijf uit onder één van zijn vele alter ego’s Otot (the satanic son of Somnabula). Wat volgde was een ‘Musical Mauro Mayhem’ of hoe anarchie zou moeten klinken in muziekvorm. “Experiments in haste” vatte dit alles mooi samen. Lekker!
De meerderheid van het publiek was natuurlijk gekomen voor het derde luik van de avond: hoofdact Mauro & the Grooms. Dansbare chaos die je voortdurend op het verkeerde been zette. Mauro liet zich nu omringen door rasmuzikanten als Jan Wygers (Creature With An Atom Brain) op bas, de voortreffelijke gitarist Steven Janssens (Daan), Herman Houbrechts (Nemo, Dead Man Ray, Mitsoobishy Jacson) op drums en David Joris op synths. Het publiek kreeg waar het voor kwam: een best-of van the Grooms: er werd zowel getapt uit de ‘Ghostrock’-EP als uit het ‘Black Europa’-album. De ene parel na de andere werd de Kreunzaal ingeslingerd en er werd geheupwiegd dat het een lust was voor het oog. Toen Mauro ook nog twee oude Evil Superstars-krakers (“B.A.B.Y.” en “Can’t seem to fuck things up”) uit de kast haalde, kon de pret niet meer op. Het publiek ging wild tekeer en shakete als nooit tevoren.
Mauro en zijn kompanen hielden het na een groot uur bekeken en wilden de coulissen intrekken. Maar dit was buiten de wil van de talrijk opgekomen muziekliefhebbers gerekend. Ze wilden meer en dat kregen ze ook: twee Somnabula-klassiekers (“Theme from S.O.S.” en “Somnabula”) en met de ultieme dans “Dance of the Grooms” dat gerust nog uren mocht doorgaan, werden we de kille nacht ingestuurd.
Mauro kwam, zag en overwon. Mogen we nog veel schitterend werk van zijn veelzijdige persoonlijkheid aan onze oren toevertrouwd krijgen in de toekomst. ‘Mauro rules in every way’!
Setlist Mauro & The Grooms: 1] Trip To Beg [2] Ghost Rock [3] Slow Bones [4] Doing Something Right [5] Corruption [6] Fear Life [7] What It Takes [8] Days To Burn [9] Weapon Of Beauty [10] Low Talking Woman [11] B.A.B.Y. [12] Can’t Seem To Fuck Things Up [13] Stay Awake! [14] She Comes With A Feeling [15] Leaving Montreux // Encores = [16] Theme From S.O.S. [17] Somnabula [18] Dance of the Grooms
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De charismatische dichter-acteur Ramsey Nasr en de al even charismatische rockmuzikant Mauro Pawlowski vonden de vriendschap door gelijklopende passies, zowel in de literatuur als in de muziek. Hoewel deze Geletterde Mensenproductie al lang op stapel stond werd ze keer op keer uitgesteld doordat de carrière van beide veelzijdige artiesten intussen een hoge vlucht nam. Nasr werd stadsdichter van Antwerpen en had het druk met 'Wild Card: Tanzania' en het daaruit voortgesproten boek 'Homo Safaricus'. Mauro Pawlowski reanimeerde dEUS met 2 platen in evenveel jaar en illustreerde op De Nachten nog maar eens - in 6 verschillende gedaantes - zijn enorme veelzijdigheid.
Het podium had alles van een repetitieruimte/salon waarin beide heren verschillende gedaantes en rollen (van zichzelf) aannamen om het risico te ontlopen in een hokje te worden geduwd. Woordenaar Ramsey Nasr dramde over het podium als zijn zich aan het verval van de wereld ergerende hoofdpersonage Kapitein Zeiksnor (uit: & De Twee Culturen), kroop in de huid van zijn held/Russisch componist en pianist Dmitri Sjostakovitsj en toonde zich ook een begenadigd klassieke zanger die een sterk mondje Duits uitkraamt (blijkbaar gebaseerd op Dichterliebe van Schumann).
Mauro speelde met de schrik/plicht/kans zijn warrige ‘het maakt niet uit’ zelve te zijn, las gedichten en zelfgeschreven ironie en probeerde (!) zijn voorliefde voor abstract componist Morton Feldman uit te leggen. Een sterk gespeelde ruzie (waarin Nasr op indrukwekkende wijze een tsunami aan klassieke componisten over het publiek stortte) voerde richting de pauze.
Na de pauze een minder door chaotische gekte doorspekt geheel maar wel meer tijd en ruimte voor een gevoeliger stuk van pure klasse. Na de muzikale opener van Mauro citeerde Nasr uitgebreid uit eigen werk (‘Wintersonate uit Onhandig Bloesemend’). Mauro nam nog een noise-zijsprongetje, las nog wat gedichten voor en nam ook nog, zoals we hem kennen, solo op gitaar en met zijn kenmerkende breekbare stem de tijd voor een paar nummers.
Geletterde mensen was geen voorstelling als een andere reguliere literaire theatervoorstelling. Muziek speelde een wel heel belangrijke rol. Beide heren blonken uit (ironisch en/of zo bedoeld) waar ze goed in zijn: Mauro als muzikant (denken we aan ‘Sincerley Average’ als opener na de pauze) en Nasr met onophoudelijke woordenstroommonologen die het publiek naar adem deden happen. Deze voorstelling was tegelijkertijd overweldigend, chaotisch, emotievol, kwetsbaar en zat bovenal knap in mekaar!
Na deze tournee zitten beide heren niet stil: Nasr werkt verder aan zijn roman Het Mazensysteem en dingt naar de functie van ‘Dichter Des Vaderlands’ in Nederland. Mauro op zijn beurt heeft ook weer plannen: u leest er alles van op www.mauroworld.net
Organisatie: Vooruit, Gent
Ramsey, een auteur met liefde voor muziek en Mauro, een muzikant met een liefde voor literatuur. Hun carrière nam de afgelopen jaren een hoge vlucht …de één z’n stadsdichterschap, reisverhalen en novelles, de andere z’n leven als rockmuzikant bij dEUS en de eigen eigenwijze projecten. Beiden liepen al geruime tijd met plannen om ooit iets samen te doen; naast hun rijk gevulde carrière. Ze trekken nu samen op ‘Geletterde Mensen’ –tournee en zorgen voor hartverwarmende avonden tijdens de winterperiode.
Het geheel was allemaal leuk, verrassend en begeesterend; het eerste deel overweldigde met literaire gekte en muziek, het tweede deel klonk emotievol en kwetsbaar en was biografisch intiemer en toegankelijker …literaire en muzikale voorliefdes vonden elkaar dichter dan ooit, twee levens als schrijver en muzikant. Pawlowski trad voor het eerst als schrijver naar voor en Nasr als een volleerd klassieke Duitse zanger. Tegenstrijdige vonken die op z’n plaats vielen in een vuurtje. De ene speelde, liet avontuurlijke repetitieve freejazzsoundscapes horen en de andere acteerde en las voor …bezeten door literatuur verhaalden ze poëzie, dagdagelijkse ervaringen en de passie voor klassieke Oost-Europese componisten.
Wat beide spitsbroeders brachten, mocht gehoord en gezien worden. Een overtuigende outing van twee charismatische virtuozen, die elk op hun eigen vlak vurig en gepassioneerd culturele werelden deden versmelten.
Organisatie: CultuurCentrum Brugge
Driewerf hoera, Democrazy Gent is alive and kicking! Getuige de voortreffelijke programmatie op allerhande locaties de komende maanden. We keken al een tijdje uit naar het drieluik Manngold - Johnny Berlin - Mauro & The Grooms. Niet in het minst omdat laatstgenoemden een zeldzaam najaarsconcert (dEUS trekt straks immers terug Europa in) speelden waarbij Musiczine niet kon ontbreken. Stiekem hoopten we dat de band ons opnieuw zo erg zou overdonderen als op die avond ergens in februari 2004. Een optreden dat bij ondergetekende nog altijd als 'het beste optreden ooit gezien in de Handelsbeurs' geboekstaafd staat! Zowaar geen geringe verdienste!
Mauro & The Grooms staken meteen van wal met het uitbarstende “Doing Something Right”, het geschifte “Corruption”, het roestige “Make it Complicated” en het angstzweet veroorzakende “Fear Life” vanop de gitzwarte 'debuut'plaat 'Black Europa'. Het publiek werd koud gepakt en bezweek voor het charisma van de grootmeester en zijn bruidegommen. Na “What it takes” (die beweging van Mauro bij het uitzingen van "Walk like a rock'n'roll star"!), “Days To burn” en “Visions” was het tijd voor het lichtelijk fantastische “Trip to Beg” waarbij stilstaan onmogelijk werd en we zelfs Mauro betrapten op éénmalig loos gaan. Het grimmige “Ghost Rock” en “Slow Bones”, respectievelijk van de onmisbare 'Ghost Rock EP' en de 'Tired Of Being Young EP'(als onderdeel van 'Set Sail To Dream Riot') werkten naar een duivels hoogtepunt. Hierna zochten Mauro & Co kalmere wateren op met o.a. “Comes With A Feeling”, “Stay Awake”, “Leavin' Montreux” en “Out Of The Storm”. Een rustige, maar niet minder sferische, tip van de sluier van het nieuwe werk dat er ergens in de toekomst zit aan te komen. Na een overdonderende en asgrauwe toegift met o.a. “Weapon Of Beauty” viel het doek.
Overdonderen zoals een paar jaar geleden deed Mauro & The Grooms ons echter niet. Het was merkbaar dat de band een hele tijd niet had gespeeld. De oudere nummers waren iets minder uitgewerkt als een paar jaar terug en bezorgden ons ook minder kippenvel als toen in de Handelsbeurs. Niettemin: Mauro & The Grooms blijven imponeren! We kijken al uit naar de volgende doortocht van multitalent Mauro en zijn duivelszonen van The Grooms!
Manngold, de nieuwe Gentse formatie rond de onvermijdelijke gitarist Rodrigo Fuentealba mocht de spits afbijten. Ze deden dat op een indrukwekkende manier met een sterke instrumentale prestatie en twee simultaan spelende drummers. De muzikanten van Manngold verdienden al sporen bij bands als Motek, Vive La Fête, Gabriël Rios en het nog niet vergeten Fifty Foot Combo. Te volgen dus!
Johnny Berlin deed een slordige poging om een combinatie te maken van postpunk en 80's new wave. Hun album mag het dan wel goed doen in de lijstjes, live brachten ze een maar weinig boeiende set. Enkel single “Four” oversteeg het niveau enigszins.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
