Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener, en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …
‘Man It Feels Like Space Again’, de zesde plaat in zes jaar vormde de aanleiding voor een tour rond Europa. Op 4 maart hield Pond halt in Opwijk om daar hun nieuwste plaat voor te stellen. De psychedelische Australiërs hebben ook banden met landgenoot Tame Impala, zo speelde zanger Nick Allbrook tot 2013 bij de band en is drummer Jay Watson nog steeds lid bij de band. Het geluid van Tame Impala is dan ook opmerkelijk hoorbaar bij Pond, alleen klinkt Pond net dat ietsje steviger.
De zaal is aardig volgelopen en een uitgelaten publiek verwelkomt de band met de legendarische woorden: “Pond In Belgium”, wat nog verschillende keren zal herhaald worden. Beginnen doet Pond met een klein misverstandje waardoor de synthesizers niet meteen mee zijn. Daarna volgt een zeer psychedelisch nummer met zalige gitaaruitbarstingen en fantastische riffs. Na een tijdje neigt het nummer zelfs naar een popnummer. De band bestaat uit mannen met baarden, wat het stereotiepe beeld van Australiërs nogmaals bevestigd. Alleen de zanger heeft geen baard en ziet er uit als een tienjarige zoon van Angus Young. Dit bevestigt hij door met zijn gitaar te spelen alsof hij zijn hele leven nog niets anders gedaan heeft.
Daarna volgt een nummer van het nieuwe album: “Elvis Flamin’ Star”. Dat nummer laat de funky kant in Pond bovenkomen. Het klinkt ook wat rustiger dan voorgaand nummer. “You Broke My Cool” laat iedereen bewegen alsof ze net hun eerste joint hebben gerookt. Het is een classic rock nummer dat op het einde kan rekenen op een uitvoerige solo met Nick die uitvoerig met de gitaar beweegt. Uiteindelijk belandt hij op de grond om daar met zijn gitaar te spelen, letterlijk.
Naast de gitaar vormen ook de synthesizers een belangrijke meerwaarde. Dit valt het meest op bij “Sittin’ Upon Our Crane”, waar het instrument een centrale positie inneemt. Bij dat nummer krijgt Jay het woord waardoor nu zelfs de zang een Tame Impala invloed krijgt.
Een cover kan ook niet ontbreken in de set. “Baby’s on Fire” van Brian Eno krijgt een psychedelisch kantje met meer solo’s en “Medicine Hat” doet de andere gitarist eens zingen. De volledige band heeft dus de vaardigheden om te zingen. Volgens de band zelf is het een ballad en zo klinkt het ook. “Giant Tortoise” wordt in het publiek aangevraagd en wordt daarna meteen gespeeld. Dit is een geweldig nummer. De intro is zeer psychedelisch gevolgd door geweldige uitbarstingen van zware gitaren om dan uiteindelijk te eindigen in een walm van bas met scherpe gitaar ertussen. Live klinkt het nog beter omdat de scherpe gitaar nog meer word geaccentueerd. Eindigen doet de band met een lang psychedelisch nummer die volledig instrumentaal is met soms eens een schreeuw tussen.
Na de gitaar wat te laten nazinderen komt Pond nog terug voor één nummer van maar liefst tien minuten. De titeltrack “Man It Feels Like Space Again” doet de band zowel funky als psychedelisch klinken. Het is de perfecte afsluiter van een set die iedereen wel kon smaken. De band kan gitaar spelen als de beste en de solo’s zijn fantastisch. Door steeds scherpe gitaar ertussen te spelen en met de synthesizers een psychedelisch geluid te creëren waanden we ons werkelijk “In Space”.
Organisatie: Nijdrop; Opwijk
Het Australische Pond is de band van zanger/gitarist Nick Allbrook, die samen met drummer Jay Watson ook deel uitmaakt van de tourband van Tame Impala. Qua sound mag je het ook wel in dezelfde richting gaan zoeken maar Pond is duidelijk nog een graadje onstuimiger, uitzinniger en intenser.
Met Pond lijkt halve gek en podiumbeest Allbrook al zijn duivels te kunnen ontbinden, het ontketende kereltje begeeft zich meermaals in het publiek, laat zich er gewillig over de grond rollen of gaat zonder problemen een rondje skydiven met gitaar en al. Samen met een bijzonder strakke en wilde band zorgt dit voor een zinderend en stormachtig concertje waar wij helemaal ondersteboven van zijn.
De driftige psychedelische rock stroomt voorbij in een onrustig beekje waar voortdurend vervaarlijke rotsblokken in neervallen. De onbesuisde energie en stootkracht van Pond gaan richting Thee Oh Sees, de geflipte sound neigt naar King Crimson en Pink Floyd (Syd Barret periode) maar dan met ontspoorde Black Sabbath gitaren en de furie heeft veel van weg van de ook al compleet geschifte Flaming Lips.
Pond serveert ons een stel dolgedraaide songs die diverse richtingen uitgaan, songs die eerst sidderen om dan te gaan ontploffen (“Whatever happened to the Million Head Collide”), die wild om zich heen rocken (“Xanman”) of die kostelijk uit de bocht gaan (afsluiter “Midnight Mass” waarin Pink Floyd, Sonic Youth en Flaming Lips in een bad LSD ondergedompeld worden).
Dit is een uurtje van de meest sprankelende en geflipte waanzin die we de laatste tijd al mogen beleven hebben. Een uitverkochte en uitgelaten AB Club is hier getuige van een sensationele live trip, genaamd Pond. Deze jongens willen wij hier de volgende keer in de grote zaal zien, ze breken het kot af.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Deze band is een aftakking van Tame Impala, de Australische neo hippies die ons in 2010 aangenaam wisten te verrassen met het retro plaatje ‘Innerspeaker’. Wat Pond doet op ‘Beard, wives, denim’ verschilt niet zo gek veel van Tame Impala. Als u met andere woorden ‘Innerspeaker’ een lekker plaatje vond, zal u hier ook wel van smullen. Ook nu krijgen we onze psychedelica in ruime dosissen, gekruid met sixties keyboards, zweverige vocals en gitaren die aan de LSD hebben gezeten.
We merken ook aardig wat Britpop en glamrock. Opener “Fantastic explosion in time” doet ons denken aan het helaas ter ziele gegane Supergrass en de geest van Bowie waart rond in “You broke my cool”. En funky kan het ook, er schuilt met name een flard Funkadelic in het moddervette “Moth wings”.
‘Beard, wives , denim’ is dus het soort plaatje die er goed zal ingaan bij mensen die van allerlei vreemde extracten houden. Pond is te bewonderen in de Trix op vrijdag 1 juni. Neem uw voorzorgen.
Nederlands 
Français 
