PIL - Muzikaal Tijdloos (K)Rakend
Public Image Ltd (PiL), The Rats
Het excentrieke enfant terrible van de 70s punk, John Lydon, weet met regelmaat de stekker in te pluggen met z’n PiL, nu na een kleine tien jaar met het onlangs verschenen ‘The end of the world’, die elegante schoonheid, grimmigheid, weemoed van het alternatieve met het luchtige verbindt. Een 45 jaar muzikale carrière, anderhalf uur geperst in een intrigerende, boeiende, ingehouden spannende set, die het roemrijke, leerrijke, creatieve, avontuurlijke linkt aan het aangename, toegankelijke met de wijsvinger vooruit en de middelvinger omhoog. Tijdloos dus, die vooral het sterke muzikale verleden naar het hier & nu brengt.
Er sijpelt dus nog af en toe werk door van PiL, het gezelschap rond John Lydon, die de Sex Pistols-punk omboog naar een avant-gardistisch (post) punkgeluid. De band opereert in z’n meest stabiele bezetting en zet zelden een roze bril op in z’n kijk op de wereld. Lydon en C° worden nog steeds sterk gewaardeerd voor hun kunde. Onlangs had hij nog het verlies van z’n vrouw Nora te verteren door de ziekte van Alzheimer.
In die bezetting van vier hebben we drummer Bruce Smith(Pop Group, Rip, Rig & Panic), Lu Edmonds (The Damned, Shriekback), Scott Firth (Little Axe, Elvis Costello) en haantje-de-voorste, Lydon, die als punknar met een weelderige bos bloemen aan z’n pak, de tekstvellen voor zich, het geheel dirigeerde en delegeerde.
De heren weten als geen ander de postpunk te combineren met dub/tribal/elektronicaritmes, in een repeterende, mooi opbouwende, toegankelijke als weirdo, grimmige, bezwerende hypnotiserende groove.
“Penge” van het recente album, opende de set en bracht ons op gemoedelijke, ontspannende wijze in die aparte, unieke PiL sfeer; een ietwat theatraal nummer, gedragen door de punky vocals en fijne samenzang. We kregen er iets later nog van “Being stupid again”, die leuk maatschappijkritisch klonk.
‘The Metal Box (second edition)’ van PiL uit 79 was er eentje om in te lijsten en hieruit kregen we drie puike, overtuigende nummers te horen . “Albatross” , ruim tien minuten lang , door die -in alle variaties -declamerende zegzang, vast en onvast, de repetitieve opbouw , de donkere groove en de adrenalinestoten, bepaald door die diepe, ronkende basstunes (als vanouds Jah Wobble!), de scherpe gitaarcapriolen en de bezwerende percussie, met een zwevende elektronicatune bovenop. Verderop “Poptunes” , die opviel met z’n kronkelende bas en gitaar, die de indiescene kon uitvinden, en in het laatste deel van de set “Memories” , eentje die ons linkt aan het TC Matic avontuur , door de messcherpe gitaar en het diep dubbend, funkend basritme. Tja ver z’n tijd vooruit waren deze songs, als je ze qua sound nu terug hoort.
Een ‘wow’ effect hadden we hier, een ‘Waardig Ouder Worden’ misschien , ook al mocht het eens kraken in ons gestel; de oude nummers hielden meer dan stand en wisten ons nog steeds te verbazen; ze mogen dan een wat slower, lomer tempo hebben , omgeven van allerhande worldgrooves zijn ze nog relevant, aangenaam , irritant, spannend; de doorbraak “This is not a love song” en “Death disco” werden aangepast in de kenmerkende stijl en muzikale ervaring van de bandleden.
Als een hogepriester stond hij te zwaaien op de muzikale experimentjes en onverwachtse wendingen van” Flowers of romance” , eentje die in de muzikale gekte past van Suicide of Swans .Wat een zondagse hoogmis beleefden we.
Ademruimte en luchtigheid was naar het eind met een “The body” en “Warrior” (van plaatwerk ‘Happy’ en ‘9’), die ergens op hun beurt de hand reikten met The Bollock Brothers van toen.
In een ‘The Young Ones’- stijl, wist Pil ons te raken , de vijftigers en zestigers als publiek , die één van hun favoriete bands en artiesten van weleer konden terugzien . Lydon en C° konden steeds rekenen op een welgemeend, beleefd applaus.
De dansspieren en de heupbewegingen werden optimaal aangesproken in de radiovriendelijke bis van “This is Pil” , “Open up” (remember Leftfield’s versie ), minder heftig, pompend, maar nu meer met een psychedelische groove en op “Rise (van ‘The album’), met een meezinggehalte door ‘anger is my energy’; iets waar Channel Zero zich later op vastpinde.
Van jeugdig idealisme naar kritisch realisme tot ‘leef zoals het komt’ … Muzikaal Tijdloos (k)rakend en Cultureel Erfgoed, die eind 70s – mid 80s toonaangevend waren, en nu zondermeer aantonen dat het oude met het nieuwe verenigbaar klinkt. ‘That was then , this is now’ … PiL …
Support was het Gentse The Rats , groepsnaam ontleend aan die garagepunk van de Amerikaanse naamgenoot uit de 70s. Die (oude) garagepunk met hun Britse postpunk en wave vindt hun weg in een handvol snedige, gebalde, gedreven , expressieve, rollende gitaarsongs, met Emile (vroegere recensent Musiczine btw!) , die met z’n indringende blik en ogen en op z’n Libertines/Doherty’, de songs vuurkracht biedt.
Ook hier maatschappijkritiek van het kwintet in nodige frustratie , die veel overlaat aan onze verbeelding. Leuk Imponerend , rake klappen uitdelend, en muzikaal als een Meltheads, gelinkt aan de huidige Britse postpunkscene.
Deze jonge gasten konden rekenen op een warme respons van het oudere publiek en hun eigen jonge fans. Het deed hen deugd en ze waren hoedanook uitermate content dat ze hier als support konden staan van één van hun idolen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Er bestaan een aantal versies van John Lydon. Ten eerste, de man die in de media als rebel voor de dag komt en waarmee hij aandacht trekt en krijgt. Het moet een vloek en een zegen zijn. Ten tweede, de man die, na The Sex Pistols met een open geest muziek heeft gemaakt wars van stromingen en trends. Denk maar aan ‘Second Edition’, ‘The Flowers of Romance’ of ‘Album’. Na ‘That What is Not’ lag de band stil tot 2012. Met ‘This is PIL’ verscheen de band terug op het toneel. Daarop verscheen de teruggekeerde gitarist Lu Edmonds die samen met drummer Bruce Smith en bassist/instrumentalist Scott Firth de band tot op heden vormt.
‘End of The World’ is het derde album na de hiatus en 8 jaar na ‘What the World Needs Now’. De zorg voor zijn, intussen overleden, vrouw zal er wel voor iets tussen zitten dat het zolang duurde. Maar kijk hier is P.I.L. terug.
Opener “Penge” laat al het beste vermoeden voor wat komen gaat. “End of the World” is een song dat refereert aan de periode van ‘Album’, ‘Happy?’ of ‘9’. Een nijpende zang van Lydon in het refrein, een naar metal neigende gitaar en een heerlijke bas die mooi blend met de drums. “Pretty Awful” bevat ook wat van deze kenmerken en “Car Chase” gaat eveneens verder op die ingeslagen weg met hier wat meer naar voorgeschoven synths. Met een heerlijk, catchy refrein.
“Pretty Awful” valt hier ook onder. “Being Stupid Again” klinkt haast als pop maar heeft wel een tekst dat donkerder is dan het liedje zelf. “Walls” beklijft beter en heeft een herkenbare zware bass, een eerder ingetogen zang en gitaarspel. Het werkt wonderwel goed. “Life’s Strange” heeft ook een beetje datzelfde gevoel als “Walls”. Lydon die het leven overschouwt en bedenkingen maakt. “Down on the Clown” heeft wederom een catchy refrein en enkele fijne muzikale details. “Dirty Murky Delight” klinkt eerder als spielerei en valt hierdoor een beetje uit de toon met de rest van het album. “The Do That” bevat mooie interacties tussen bas, drum en gitaar maar tekstueel is het wat te stereotiep en te voorspelbaar waardoor hij als een zageman klinkt. “LFCF” is een sermoen en een aanklacht tegen alle soorten leugenaars, bedriegers etc… Een geliefkoosd thema van Lydon. Daarnaast is het tevens een heel geslaagde song. “North West Passage” klinkt dan weer theatraal, opzwepend en bezwerend. Ten slotte wordt er afgesloten met “Hawaii”. De song waarmee hij zich kandidaat stelde om mee te dingen, onder de Ierse vlag, aan het eurosongfestival. Los van alle commotie en zever hierrond is dit muzikaal een boeiende song met een ontroerende en persoonlijke tekst (een soort van liefdesbrief gericht aan zijn vrouw).
‘End of the World’ bevat enkele van de beste songs dat P.I.L. sedert de re-start heeft gemaakt. Helaas is de kwaliteit van de songs op het album niet overal even consistent. De songs op een ‘The World Needs now’ klonken samenhangender qua sound en songs. Daar tegenover staat dat de meeste songs hier mijn inziens interessanter en echter klinken.
Muzikaal staan hier een groot aantal songs tussen die goed gemaakt en boeiend genoeg zijn om te blijven beluisteren. Zijn stem snijdt en zalft bij momenten. Je hoort ook de goed werkende interactie tussen de muzikanten in een aantal van de songs waardoor die naar een hoger niveau gelift worden. Enkele tracks die meer dan het ontdekken waard zijn mijn inziens o.a.: “End of the World”, “Car Chase”, “Walls”, “North West Passage” of “Strange”.
Public Image LTD is in deze incarnatie als band gegroeid en daar plukken de luisteraars op ‘End of the World’ de vruchten van.
Postpunk
Public Image Limited
End of the World
Met de concertenreeks ‘Dub be good to me: celebrating 45 years of dub’ zet de AB één jaar lang de spotlight op één van de meest vernieuwende stromingen in de muziekgeschiedenis. Het siert de ruimdenkendheid van de Brusselse concerttempel dat niet enkel de originators, maar ook de volgelingen van het genre een podiumplaats wordt gegund. Tot die laatste categorie moeten we ook Public Image Ltd (PiL) rekenen, het notoire gezelschap rond John Lydon wiens prille avant-gardistische postpunk eind jaren ’70 werd voortgestuwd door lome dub grooves.
Na ontelbare personeelswissels en een rits platen die telkenmale wat minder relevant gingen klinken trok Lydon in ’92 de stekker uit PiL om zich op lucratieve reünies met zijn maatjes van de Sex Pistols en een solo carrière te storten. Een groot fortuin heeft de man er blijkbaar toch niet aan over gehouden, want pas na een hilarische reclamespot voor hoeveboter (http://www.youtube.com/watch?v=8hzQsvxtLTM ) kreeg het excentrieke enfant terrible de nodige centen bij elkaar om in 2009 PiL terug te reactiveren.
Anders dan bij de verschillende reïncarnaties van de Pistols wil Lydon als boegbeeld van PiL op artistiek vlak terug au sérieux worden genomen. Met het vorig jaar verschenen comeback album ‘This Is PiL’ zijn hij en zijn maats daar overigens vrij aardig in geslaagd. Met het uit die plaat getrokken “Deeper Water” trapte een vastberaden band afgelopen donderdagavond hun set in een bescheiden gevulde AB Box op gang. Samen met andere nieuwe songs zoals “Out Of The Woods” en “One Drop” kan dit nummer zich meten met het beste materiaal dat de groep pakweg drie tot vier decennia terug heeft ingeblikt, alleen klinkt alles nu een pak luchtiger.
De sfeer werd prompt een stuk grimmiger en dreigender toen het gezelschap een handvol nummers ging plukken uit haar opus magnum ‘Metal Box’ (aka ‘Second Edition’) (‘79). De inmiddels 57-jarige Lydon diende wel wat te spieken om de ellenlange lappen tekst van “Albatross”, “Poptones” en “Careering” niet te laten ontsporen op de slome repetitieve groove, maar het eindresultaat was niettemin indrukwekkend te noemen.
Het zal de fans van het eerste uur wellicht worst wezen, of misschien juist plezieren, dat meesterbassist en architect van de prille PiL sound Jah Wobble anno 2013 niet echt wordt gemist. In de persoon van Scott Firth, die als guilty pleasure o.a. een verleden heeft in de begeleidingsband van The Spice Girls, heeft de groep immers een meer dan waardige vervanger beet. Samen met drummer Bruce Smith, bekend als medeoprichter van The Pop Group en sinds midden jaren ’80 vaste drummer bij PiL, vormde hij een erg straffe ritmetandem die de lome dub grooves tot diep in de onderbuik lieten doorklinken. Lu Edmonds, nog zo een PiL oudgediende, had van zijn kant een arsenaal aan gitaren meegebracht die zowel qua vorm als qua klank een lust voor oog en oor vormden.
Samen met de immer flamboyante krielhaan Lydon in de voorste gelederen vormde dit drietal een erg solide en virtuoos musicerende groep. De tijd dat PiL als één van de belangrijkste postpunk instituten werd aanzien ligt intussen al behoorlijk ver achter ons, toch was van enige oubolligheid geen sprake. Zo werd “This Is Not A Love Song” geïnjecteerd met tribal beats alsof de heren van Leftfield deze duffe 80ies song door de remix mangel hadden gehaald. “Warrior” was een ander hoogtepunt dat dan weer bol stond van de etnische invloeden en het publiek langzaam maar zeker meezoog in een hypnotiserende trance.
De weinige radiovriendelijke songs die Lydon & co op hun kerfstok hebben waren netjes opgespaard tot de toegiften. De hitsige postpunk van “Public Image” en de rustig voortkabbelende meezinger “Rise” stammen uit de tijd dat er nog regelmatig kwaliteit in de hitparades te bespeuren viel. “Open Up”, een trancy breakbeat classic die oorspronkelijk werd ingeblikt door Leftfield & Lydon, kreeg een fraaie PiL make over maar werkte niet echt als afsluiter. Eén schoonheidsfoutje op een set van bijna twee uur, daar maalt niemand om.
Wat we vooral onthouden is dat Lydon & co zorgzaam omspringen met hun cultureel erfgoed én stevig op weg zijn naar een tweede jeugd. Wie nog een pakje hoeveboter?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4227
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ofschoon Johny Rotten met de Sex Pistols mijlpaal ‘Never Mind The Bollocks’ een onuitwisbare knoert van een stempel heeft gedrukt en de muziekwereld voorgoed heeft veranderd, kon hij toch altijd meer zijn artistieke ei kwijt bij PIL. De platen van PIL zijn bijlange niet allemaal even sterk, maar de originaliteit en het avontuurlijke die zich bij dit zootje ongeregeld manifesteerde was veruit veel interessanter dan de eenzijdigheid van de Pistols.
Bij de potsierlijke circusact die de herenigde Sex Pistols enkele jaren geleden opvoerden op de Lokerse Feesten kwam de vraag al bij ons op “zou hij nu niet beter PIL terug in het leven roepen in plaats van zich hier eindeloos belachelijk te maken met deze geforceerde bedoening ?”. Wij hadden gelijk, niet zo gek lang daarna ging hij terug met PIL de hort op en daar is deze voortreffelijke ‘This is PIL’ uitgegroeid, wederom een plaat die getuigt van een gezonde creatieve geest. Het ware nog beter geweest als de aangenaam geschifte Jah Wobble ook weer van de partij zou zijn, maar een mens kan niet alles willen.
Op opener “This is PIL” introduceert Lydon nog maar een keertje zijn band, “You are know entering a PIL zone” luidt het en het wakkert al meteen onze interesse aan naar hetgeen komen moet, en dat is bijzonder aardig. Post punk, reggae en funk smelten samen in een verslavend “One drop” en een punk vibe nestelt zich in een gejaagd “Terra-gate”. De hele plaat door blijft PIL de aandacht vasthouden met verrassende wendingen en sterke songs, wij bespeuren geen haperingen of zwakke momentjes. De gitaar van Lu Edmonds slorpt de nodige echo’s naar binnen en klinkt bij momenten scherp en funky. De diepe dub sounds die Scott Firth uit zijn basgitaar haalt zorgen er voor dat wij Jah Wobble nergens missen, en dat is een heuse verdienste. Rotten zelf, of Lydon zoals u wil, kan nog steeds met overtuiging tegen verschillende schenen schoppen, er schuilt nog altijd een rebel in hem en die kwaadheid uit zich in die typisch furieuze vocals.
Met venijnig dreigende lange nummers als “Fool” en “Out of the woods” begeeft PIL zich zelfs zonder schroom en moeite in het vaarwater van hun magnum opus ‘Metal Box’. Het resultaat mag er zijn.
De beste PIL in jaren.
Nederlands 
Français 
