Ofschoon Johny Rotten met de Sex Pistols mijlpaal ‘Never Mind The Bollocks’ een onuitwisbare knoert van een stempel heeft gedrukt en de muziekwereld voorgoed heeft veranderd, kon hij toch altijd meer zijn artistieke ei kwijt bij PIL. De platen van PIL zijn bijlange niet allemaal even sterk, maar de originaliteit en het avontuurlijke die zich bij dit zootje ongeregeld manifesteerde was veruit veel interessanter dan de eenzijdigheid van de Pistols.
Bij de potsierlijke circusact die de herenigde Sex Pistols enkele jaren geleden opvoerden op de Lokerse Feesten kwam de vraag al bij ons op “zou hij nu niet beter PIL terug in het leven roepen in plaats van zich hier eindeloos belachelijk te maken met deze geforceerde bedoening ?”. Wij hadden gelijk, niet zo gek lang daarna ging hij terug met PIL de hort op en daar is deze voortreffelijke ‘This is PIL’ uitgegroeid, wederom een plaat die getuigt van een gezonde creatieve geest. Het ware nog beter geweest als de aangenaam geschifte Jah Wobble ook weer van de partij zou zijn, maar een mens kan niet alles willen.
Op opener “This is PIL” introduceert Lydon nog maar een keertje zijn band, “You are know entering a PIL zone” luidt het en het wakkert al meteen onze interesse aan naar hetgeen komen moet, en dat is bijzonder aardig. Post punk, reggae en funk smelten samen in een verslavend “One drop” en een punk vibe nestelt zich in een gejaagd “Terra-gate”. De hele plaat door blijft PIL de aandacht vasthouden met verrassende wendingen en sterke songs, wij bespeuren geen haperingen of zwakke momentjes. De gitaar van Lu Edmonds slorpt de nodige echo’s naar binnen en klinkt bij momenten scherp en funky. De diepe dub sounds die Scott Firth uit zijn basgitaar haalt zorgen er voor dat wij Jah Wobble nergens missen, en dat is een heuse verdienste. Rotten zelf, of Lydon zoals u wil, kan nog steeds met overtuiging tegen verschillende schenen schoppen, er schuilt nog altijd een rebel in hem en die kwaadheid uit zich in die typisch furieuze vocals.
Met venijnig dreigende lange nummers als “Fool” en “Out of the woods” begeeft PIL zich zelfs zonder schroom en moeite in het vaarwater van hun magnum opus ‘Metal Box’. Het resultaat mag er zijn.
De beste PIL in jaren.