Glitterpaard wil enkel in de bandnaam een verwijzing zijn naar Sparklehorse. Er zijn nochtans slechtere voorbeelden. Deze nieuwe band met leden van Mintzkov, Wardrobe, Millionaire, Portland en Marble Sounds brengt zijn debuutalbum in de lente van 2022 uit bij Starman Records. Met “All Rights Reserved” mogen we daarvan al even proeven.
De vocalen op deze single roepen herinneringen op aan Barman en Carlens toen die pas starten bij dEUS en ook het niet-vocale gedeelte gaat een beetje in die richting. Intiem, dwars en melancholisch. Het intrigeert en creëert verwachtingen.
Glitterpaard kondigt ook ‘smerige rockers’ aan en dat intrigeert misschien nog meer.
https://www.youtube.com/watch?v=9bZWLyakqco
Carpathia mag dan een gloednieuwe band zijn in het alternatieve progressieve metalgebeuren, de bandleden hebben al wat watertjes doorzwommen. Multi-instrumentalist Bobby Drinkwater speelt zowel gitaar als viool, piano en drums en was op zoek naar vers bloed voor een nieuw project. Hij vond nogal snel een medestander bij drummer Jason Barsotti. Deze ervaren drummer streelt de drumvellen sinds zijn 10ste jaar. In de vorm van Andrew Miller, met wie Bobby in een vorig project in 2014 al heeft samengewerkt, vindt hij een bassist die perfect in het plaatje past. In de periode 2016 tot 2017 ging de band op toer als een instrumentale band. Tot ze in Samantha Alice en haar bijzondere stem de juiste vocaliste vonden om het plaatje compleet te maken.
Carpathia kreeg dus pas echt vorm in de lente van 2017. Nu komt de band met een debuut-EP op de markt: '1912'. Een visitekaartje waarmee Carpathia zijn stempel wil drukken op het progressieve metalgebeuren.
De zeer meeslepende, langzaam op gang komende aankleding, waarbij de gestroomlijnde gitaarpartijen je koude rillingen bezorgen worden goed aangevuld door een vocale inbreng van de kristalheldere stem van Samantha. Die brengt de aanhoorder op een energieke wijze in vervoering vanaf “Verdijn”. Een elan waarop de band blijft doorgaan bij daarop volgende “Rasing Arrows”. Het meest opvallende is de gevarieerde aanpak. Van eerder zwevend, waardoor je niet anders kunt dan lekker staan headbangen, gaat de band vaak over naar het opengooien van alle registers. Daardoor blijft de aandacht scherp gehouden, ook bij het daaropvolgende “Sacrifce”. Met de daaropvolgende ballad “Molon Labe” gooit de band één van zijn sterkste wapens in de strijd: die bijzonder warme en verdovende stem van Samantha die je letterlijk lijkt te hypnotiseren. Ook al hebben we vaak de indruk dat er meer in zat dan er echt is uitgekomen. Alsof er soms angstvallig op de rem wordt geduwd.
Echter, laat '1912' een band zien en horen die over potentieel beschikt om potten te breken binnen het progressieve metalgebeuren.
Dat elk van de bandleden topmuzikanten zijn die weten waar ze mee bezig zijn, zorgt natuurlijk voor het afleveren van een perfect meesterwerk. Maar je moet dan wel dezelfde kant uitkijken, om die perfectie te overschrijden. En dat is dus net wat over de gehele EP gebeurt. De kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs en drumsalvo's, met die kristalheldere stem van Samantha zorgt bovendien voor een magie van zelden hoog niveau.
Met '1912' levert Carpathia dan ook een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op het alternatieve progressieve metalgebeuren. Net door een gevarieerde parel af te leveren, die je enerzijds ontroert en anderzijds stevig doet headbangen en uit de bol gaan, bespeelt de band bewust meerdere emoties. En dat laatste trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.
Tracklist: Verdijn; Rasing Arrows; Sacrifce; Molon Labe
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA komen op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Jawel , er is meer elektronica in hun indiechillende popsound en alle vier nemen ze nu vocaal een voorhoede positie in. “New song” en “Above control” brengen radiovriendelijkheid en clubbeats tesamen. Bizar genoeg ontbreekt de respons.
De plaat zit nochtans goed in elkaar , er is meer variatie en er is een meer extraverte uitstraling . Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; mistige psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand. Dampende funk heeft ook z’n ingang gevonden, die verwijst naar Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band . Die verschillende invalshoeken geven kleur en elan aan het materiaal en tekenen voor een bedwelmend , chillend , aangenaam , leuk , prikkelend geluid; de rinkelende gitaarmotiefjes , de spannende basstunes, de pastelachtige elektronicagrooves , de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen maakt Warpaint sterk!
Al hotsend , golvend draven we doorheen de plaat . “White out” geeft de toon aan en “Today dear” , met een semi-akoestische inslag sluit overtuigend de plaat af . Dit is een boeiende plaat met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks!
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
De dames van Warpaint uit LA hebben ons al een tijdje in hun greep met hun bevallige, dromerige, sferische, zweverige indiepop. Ze hadden ons al overtuigd op Rock Werchter , maar konden nu pas hun clubconcert geven , na het onverwachts uitstel in november om persoonlijke redenen.
Warpaint weet ook de 80s new-wave liefhebber naar hun hand te zetten met die etherische sound , waarin wat psychedelica , postpunk , shoewave en galm is verweven, en die hier ergens aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Belly en de huidige Beach House , Best coast kan worden gelinkt.
De groep intrigeert door de mooie spanningsopbouw , de donkere broeierige intensiteit , de hemelse fluistervocals van Emily Kokals en de harmonieuze samenzang. De kleine variabelen die ze aanbieden op hun twee platen , worden live ook niet geschuwd , waardoor we mooie muzikale momenten beleefden . Op het achtergrond hadden we de prachtige pastelachtige hoestekening van hun titelloze nieuwe plaat .
Meteen was eigenlijk op die manier de sfeer getekend van hun optreden die een klein anderhalf uur duurde. De eerste twee songs “Warpaint” en “Undertow” zorgden voor die kenmerkende bezwerende , chillende sound ; we hoorden een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en de harmonieuze samenzang was sjeik. “Love is to die” - sterk door die Cure bassloops – én nog in een commercial gebruikt -, was al vroeg in de set en kon rekenen op een warm onthaal . Ook die andere single “Keep it healthy” en het afsluitende “ Elephants” twinkelde , sprankelde door die sfeervolle, galmende geluidjes en de zalvende grooves .
Het deed de dames deugd , op het podium scherpte het zelfvertrouwen aan , de losse spontane contacten groeiden , ervaarden ze meer zekerheid en kwamen ze meer en meer in de juiste stemming.
De muzikale weerhaakjes waren golvend en schokkend ; naast songs als “Composure” “Burgundy” en “Krimson” was het nieuwe “No way out” hier even veelbelovend. Met een knipoog naar het onvolprezen Luscious Jackson, klonk op “Disco/very ” dampende funk door, een krachtige gitaar, een diepere bassline en opzwepende drums ; het zette de dames in beweging en de dansspieren werden aangesproken .Wat even liefdevol benaderd werd bij “Bees” en “Biggy” in de bis door de repetitief opbouwende loungy ritmiek.
Die afwisseling in hun mistige muziek leverde een boeiend , bedwelmend , opwindend concert op. Warpaint hun liedje is duidelijk na deze platen nog niet uitgezongen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-15-03-2015/
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
De dames van Warpaint uit LA hebben een tijdje op zich laten wachten . Ruim drie jaar na hun debuut ‘The fool’ en de EP ‘Exquisite Corpse’ is nu die langverwachte opvolger daar met hooggespannen verwachtingen .
Toen vielen de dames op met bevallige indie, omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide, die deed denken aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Siouxie sioux en Belly en de link maakte naar Beach house , The xx, Here we go magic en Best coast .
Hun etherische, zweverige wavepop blijft het centrale gegeven op die tweede plaat . De psychedelicatunes en shoegaze effects gaan er over heen, net als de fluistervocals van Emily Kokals.
In die dromerige sfeer merken we een mooie spanningsopbouw; maar op songs als “Disco/groove”, “Go in” en “CC” horen we diepere basslines en dampende funk van het vroegere Luscious Jackson , een vervlogen damescollectief uit de 90s.
“Keep it healthy” , “Love is to die” ( in een commercial toegevoegd) en “Hi” bepalen de sfeervolle , broeierige intensiteit van de plaat .
Het zijn kleine variabelen die wel degelijk die overtuiging bieden op hun tweede plaat. We ervaren opnieuw mooie muzikale momenten .
Warpaint
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Warpaint zal begin 2014 haar tweede album op de wereld loslaten. Om hun debuut ‘The Fool’ te evenaren zal het vrouwelijke kwartet echter straf uit de hoek moeten komen, want die eersteling is nog altijd één van onze favoriete platen van de afgelopen jaren. Eerste single en voorproefje “Love is To Die” borduurt alvast voort op de hypnotiserende sound die ze tentoonspreidden op hun debuut.
Het Gentse indiecollectief Horses kreeg de opdracht om het publiek op te warmen, maar slaagde daar niet helemaal in. “Dark Darker” zorgde met zijn uitwaaierende gitaarlijnen en warme, melancholische toets nochtans voor hoge verwachtingen. De rest van het materiaal klonk echter te klef, te standaard, te zoet. De creativiteit die hun grote voorbeelden (Sparklehorse, The Flaming Lips, My Morning Jacket) wel hebben, hoorden wij niet terug bij Horses. Ook wanneer de band tijdens het laatste nummer een versnelling hoger schakelde, wist ze niet te overtuigen. Instrumentaal zat het echter wel snor, frontman Bert Vliegen werd begeleid door vier uitstekende muzikanten. De brave sound van de band kan er voor zorgen dat Horses door een groot publiek gesmaakt wordt, maar voor de liefhebbers van iets experimentelere muziek was dit toch maar een lauw voorprogramma. Nochtans hoorden wij wel dat de groep voldoende potentieel in huis heeft, in se zijn het stuk voor stuk prima songs, die echter gebaat zouden zijn met een iets minder gepolijste aanpak.
Warpaint begon een kwartiertje te laat aan hun set, maar maakte dat goed door een dijk van een optreden neer te zetten. Stuk voor stuks namen de songs je langzaam bij de lurven. De dreinende baslijnen, bezwerende drums en hemelse samenzang waren haast onaards. De donkere postpunk van Siouxsie and The Banshees ging een perfect huwelijk aan met de etherische schoonheid van Cocteau Twins en hun bastaardkind bezorgde het publiek een ijle koortsdroom van anderhalf uur.
De nieuwe nummers die ze speelden pasten perfect tussen hun oud materiaal, al klonken ze misschien iets luchtiger en dansbaarder. Maar goed, bij een band als Warpaint, gaat het meer om het totaalplaatje dan om de individuele songs. Dat het optreden desalniettemin nog enkele gigantische hoge pieken haalde, spreekt enkel in het voordeel van de groep. Afsluiter van de reguliere set, “Elephant”, was een gigantische pletwals die je finaal in stukjes hakte. De euforische baslijn denderde langs de elegante gitaarrif, terwijl Emily Kokal als een bezetene gif spuugde. In de jamsessie die erop volgde ging de band genadeloos een dodendans aan met Satan, waarbij die laatste na afloop verslagen moest afdruipen. Het publiek hing aan de lappen van het kwartet, smekend om meegenomen te worden naar Warpaints eigen ondermaanse universum. Het contrast kon niet groter zijn toen Kokal alleen terug het podium opkwam en het liefelijke “Baby” inzette. Het is die schizofrenie van de band die hen tegelijkertijd zo verleidelijk maakte. De overgang tussen beide gezichten verliep bovendien zo onopvallend dat je blindelings het pad bleef volgen die de groep had uitgestippeld.
Zelfverzekerd, maar omhuld met een mantel van mysterie, baande Warpaint zich een baan door de set, het publiek meteen bij de kladden grijpend. ‘Now I Got You In The Undertow, Nobody Ever Has to Find Out What's In My Mind Tonight’ is dan ook een stuk tekst dat de avond perfect samenvatte.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4265
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De dames van Warpaint uit LA hebben na de EP ‘Exquisite Corpse’ een (bijna even korte) eerste full cd uit, ‘The fool’. De indie van de dames wordt nogal omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hebben, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waait.
Een betoverende, sfeervolle sound en een boeiende luistertrip die The Cranes (Alison Shaw), Cocteau Twins (Elisabeth Frazer), The Mazzy Star (Hope Sandoval) en Slowdive omarmt, en niet vies is van de dames PJ Harvey, Siouxie Sioux, Sonic Youth’s Kim Gordon en die de sound van Talking Heads en The Cure dichter bij elkaar brengt.
Aan hun etherische wavepop geven ze een eigen draai, die nog het nauwst leunt aan The xx en zich plaatst naast huidige indie doorbraken Beach House, Best Coast en Here we go magic. Ze kregen de hulp van John Frusciante, Josh Klinghoffer (RHCP!) en jawel Siouxie Sioux.
De semi-akoestische opener “Set your arms down” is de aanzet voor de sfeervol opbouwende composities, die kleine variaties hebben onderling. Het broeierige “Lissie’s Heart Murmur” sluit en verve de plaat van negen songs af.
Nederlands 
Français 
