Hoe maak je een opvolger die een debuut overstijgt dat eigenlijk zo onaards mooi was, dat het niet meer is te evenaren? Dat is de vraag die we ons stelden bij het beluisteren van de nieuwste schijf van RY X.
Na zijn wonderbaarlijke EP 'Berlin' uit 2013 en debuut plaat 'Dawn' in 2016 lijkt dat een onmogelijke opdracht. RY X is bovendien één van die weinige artiesten die ons in het verleden live zodanig kon bekoren en ontroeren dat we daarover schreven: ''Ook wijzelf kregen er kippenvel tot een krop in de keel, dankzij dit prachtig schouwspel. Ook wij kregen tranen in de ogen, en voelden een soort innerlijke gelukzaligheid over ons neerdalen die ons liet zweven boven de wolken. RY X weet als geen ander zielen te verwarmen, en harten sneller te doen slaan. Nee, we gingen niet zomaar buiten met een stralende glimlach na dit prachtig concert. We waren plots een heel ander mens geworden door deze onaardse trip doorheen melancholische velden, binnen een weemoedige tot allesoverheersende sfeer gebracht door. Indrukwekkend!"
Op zijn nieuwste schijf blijft RY X begane wegen verder bewandelen. De man beschikt over een bijzondere tot de verbeelding sprekende stem die je in ieder geval hypnotiseert en tot tranen toe bedwingt. Zowel bij de songs “Body”, “Untold” tot “Body Sun” is dat ook nu weer het geval. Ook bij daarop volgende songs blijft RY X op dit elan doorgaan. Er worden eigenlijk over de hele lijn niet echt nieuwe wegen ingeslagen, RY X blijft dus gewoon zichzelf en daar is niets mis mee. Maar langs een kant is het eigenlijk wel een beetje jammer. We houden nu eenmaal van artiesten die hun eigen grenzen verder blijven aftasten en verleggen. Maar als een concept aanslaat, je ontroert en bedwelmt? Waarom dit veranderen, bedenken we daar prompt bij.
Besluit: Ondanks het telkens uit datzelfde vaatje tappen kun je niet voorbij aan de breekbare en weemoedige , bevreemdende manier waarop RY X je ook anno 2019 telkens opnieuw diep raakt. Dat de man nog steeds diezelfde lijnen blijft uittekenen als in 2013 of 2016 vergeven we hem om die reden. RY X beschikt nu eenmaal over een unieke stem en uitstraling waardoor hij het muisstil kan krijgen in ons hart, we zijn er zeker van dat hij dit live nog steeds zal doen. Want ook die nieuwe songs zijn bedolven onder walmen van melancholie en doen je tranen wegpinken van diepe emoties, binnen die strakke lijn, die je doet zweven over de dansvloer en in diepe ontroering zal brengen, zoals we dat van de man ondertussen gewoon zijn, op een eenvoudige maar doortastende wijze.
Tracklist: 1. Body (Ambient) 2. Untold 3. Bound 4. Body Sun 5. Foreign Tides 6. Hounds 7. Sun (Ambient) 8. Yayaya 9. The Water 10. Coven 11. Mallorca 12. Fumbling Prayer
Bijna exact een jaar geleden stond Ry X in België, toen met het Brussels Philharmonic Orchestra. Vandaag deed hij het met zijn eigen band, want hij moest een nieuwe plaat voorstellen. Zijn tweede album ‘Unfurl’, waarop de man duidelijk op zoek gaat naar de limieten van zijn muziek. Ook live doet hij dit, want we kregen slechts tien songs van de man. Toch wist hij daarmee anderhalf uur te boeien. Dat doet hij aan de hand van zijn betoverende stem, maar evengoed de magische opbouw in ieder van zijn songs. Ry X is niet minder dan een tovenaar die ieder hart in het Koninklijk Circus omtoverde in een knuffelbare variant die iedereen liefheeft.
Openen mocht zijn vaste support Hannah Epperson. Aan haar is helemaal niets veranderd. Nog steeds staat ze alleen met haar viool op het podium en brengt ze experimentele folk dat naar het klassieke genre neigt. Aan de hand van loops weet ze toch een soort van melodie in haar muziek te krijgen. Drie nummers speelde ze op een halfuur, de opbouw vergt dus heel wat werk. Dat het publiek het na één nummer al gehoord had, bleek al snel doordat er wat gepraat opdook. Jammer, maar niet verwonderlijk. Dit soort muziek is moeilijk te verteren.
Ry X zelf had kaarsen staan op het podium. Riskant, als je weet dat er onlangs nog een zwembad in de fik vloog in Kortrijk. Gelukkig zijn we hier niet in een zwembad, en al zeker niet in Kortrijk, maar gewoon in het Koninklijk Circus, Brussel. Een brand was er niet, al voelden we ons wel innerlijk opgewarmd door de muziek van Ry X. De kaarsen op de achtergrond zorgen tevens voor een heel unieke sfeer, zoiets zie je ook niet veel op een podium. Ook het brandalarm moest er even aan wennen. Zelf zag hij er uit als een predikant, een predikant van liefde en emotie.
Over naar het muzikale dan maar, en dat was smullen. Ry X had zijn set namelijk opgebouwd in twee delen. In het eerste deel stond zijn akoestische gitaar centraal en hield hij het nog allemaal heel rustig. Nummers zoals “Sweat” en “Salt” zijn hier het perfecte voorbeeld van. Een gezapige opbouw rond zijn dromerige vocals en instrumenten die langzaam maar zeker zich in het geheel begonnen moeien. Al mogen we dat zo niet noemen. Ieder instrument had zijn plekje in de wereld die Ry Cumming op het podium wilde creëren. En daarin schuilt de pracht van zijn muziek, ieder detail is belangrijk en essentieel voor het grotere geheel. Dat een song daardoor iets meer tijd had om zich te ontplooien, vergeven we hem maar al te graag. De prachtige opbouw en de magische apotheose waren twee dingen waar iedereen met volle teugen van genoot.
Het tweede deel van de set ging Ry X iets meer aan het experimenteren. Dat gebeurde vanaf dat het verplichte nummertje “Berlin” was gepasseerd. Die song, zijn grootste hit, was meteen ook het kortste nummer in zijn set. Het leek er niet echt in te passen, maar dan toch net weer wel doordat Ry het zo kort hield. Slimme zet, want een aanstekelijk nummer past niet in een show van Ry X. “Body Sun” verwelkomde Epperson terug op het podium en met haar viool verzorgde ze een extra dimensie aan het nummer. De zweverige samenzang en hemelse piano waren allemaal sfeerscheppend en konden zo uit een film komen. Dat is de muziek van Ry X ook, heel filmisch.
Maar vanaf “Untold” verschenen er meer beats ten tonele. Plots mocht je aan het dansen gaan, al is dat natuurlijk relatief. Het is niet zo dat we hier op een techno rave waren, nee er waren experimentele elektronische geluiden te horen. En ook het heel relaxte tempo zorgt ervoor dat je vooral meewiegt. Bij “The Water” daarentegen hoorden we naar het einde wel enkele ferme technobeats. Het leek een beetje alsof we hier Caribou aan het werk zagen. De beats kwamen aan en nu kon iedereen wel een beetje dansen. Uniek, maar wel heel fijn en een slotstuk dat binnenkwam. De beats onder de stem van Ry Cumming doen ook wat denken aan zijn eigen electroproject Howling, en zo kwam alles een beetje samen. In tegenstelling tot de opname op plaat, kregen we hier vijf minuten aan outro voorgeschoteld, en dat was zalig. Iedere luidere beat voelde je ook in het publiek harder worden en iedereen wilde ook gewoon meer. Een luid applaus nadien, sprak dan ook boekdelen.
Maar er mocht ook interactie zijn met het publiek en bij afsluiter “Howling” riep hij iedereen op om recht te staan. Het publiek luisterde gedwee en al snel volgde een meeklapmoment, iets wat we tot dusver nog niet gehoord hadden. Het publiek was namelijk in trance en bleef gedurende ieder nummer muisstil, respect. Het optimistisch nummer zorgde dan ook voor een positieve apotheose aan de fantastische set. Bisnummer “Only” was zelfs een kleine bijkomstigheid. Ook Ry had het tijdens die laatste trouwens warm gekregen, zijn groots gewaad had hij afgedaan en hij stond in zijn frisse T-shirt om ons nog een laatste keer te betoveren met zijn fantastische stem.
Ry X staat deze zomer op Rock Werchter en wij zijn er zeker van dat hij ook daar heel wat zieltjes zal winnen. Het zal riskant zijn om dit soort muziek op een festival te brengen, maar hij pakt een publiek wel mee in zijn emotionele trip en met de meer dansbare nummers kan hij een festivalpubliek wel inpakken. In het Koninklijk Circus testte hij dat namelijk al eens uit. Zijn falsetstem, het epische opbouwwerk in de instrumentatie en vooral de wondermooie en eerlijke songs maken van Ry X een opmerkelijk figuur. Hij was nadien dan ook heel dankbaar voor het stille publiek, en wij waren hem dankbaar om ons voor een avond te betoveren met zijn magische muziek.
Setlist: Sweat – Salt – Shortline – Yayaya – Berlin - Body Sun – Untold - The Water – Howling – Only
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Ry X & Brussels Philharmonic Soloists - De nieuwe Bon Iver in een klassiek Brussels jasje
Ry X
Ancienne Belgique
Brussel
2018-02-25
Nick Nyffels
Toch wel verrassend dat een artiest waarvan zijn enige plaat ‘Dawn’ al twee jaar oud is de AB volledig weet uit te verkopen, maar dit is wat Ry X zondagavond voor mekaar kreeg. Ry Cuming, een Australiër die vanuit Los Angeles opereert, kwam eerst in de spotlichten met zijn electronica-project Howling in 2015, uit op Monkeytown records, het label uit Berlijn, opgericht door de Dj’s van Modeselektor. In Howling werkte hij samen met Frank Wiedemann, een Duitse DJ die samen met met zijn kompaan Kristian Beyer als Âme house-releases uitbracht op het Sonarkollektiv-label van Jazzanova. Als Howling stond Cuming al op Pukkelpop 2015 en stelde hij de plaat ‘Sacred ground’ voor, een mix van down-tempo house, folk, en droompop. Een jaar later zagen we hem op Pukkelpop als Ry X, in de club, waar zijn subtiele klanken verdronken in het geroezemoes van het publiek.
Of de debuutplaat van Ry X een slow burner is, en gestaag zieltjes gewonnen heeft voor iedereen die afhaakte bij Bon Iver toen die teveel de vocoder begon te gebruiken en de experimentele tour op ging, weten we niet, maar in ieder geval zullen er vanavond veel fans van Bon Iver naar de AB afgezakt zijn.
Ry X deed vanavond een specialleke, na eerdere samenwerkingen met een Duits symfonie-orkest, stond hij vanavond op de bühne met een deel van het Brussels Philharmonic. Een klassieke bewerking dus van zijn debuut, een beetje vergelijkbaar met wat The Colorist al deed met Lisa Hannigan en Emiliana Torrini. Wij telden 12 leden van het Brussels Philharmonic, maar het kunnen er ook meer geweest zijn. Daarnaast had Cuming ook nog zijn band meegebracht die voor de elektronische invulling zorgde.
Cuming begon er heel rustig aan, tokkelend op zijn akoestische gitaar met “Sweat”, echt muziek die tijd nodig heeft om zich te ontvouwen, waarbij de aanzwellende strijkers van het Brussels Philharmonic voor een bijzonder filmisch effect zorgden. We moesten onmiddellijk aan Jose Gonzalez denken, wiens muziek, net als die van Ry X ook door Sony in zijn reclamespots gebruikt is. Minimale beats completeerden dit nummer.
Cuming ging verder met “Salt”, waarbij hij in ware Bon Iver-stijl zijn falset inzette, een hymne die versnelde en dan weer vertraagde, en zo breekbare euforie opriep. De man zijn plaat is ondertussen al twee jaar oud, hij is bezig aan een nieuw album, en we kregen dan ook al een paar voorproefjes voor dat nieuwe album, waarvan “Hounds” het opvallendste was met zijn plotse stiltes die groot effect sorteerden. Het publiek reageerde vervolgens euforisch op “Berlin”, met zijn whohoo-refreintje wellicht het meest herkenbare nummer van Ry X.
Naast akoestische gitaar speelde Cuming ook elektrische gitaar en keyboards, en naar het einde van zijn set nodigde hij ook zijn voorprogramma Hannah Epperson uit om te komen meedoen. Afsluiter “Howling”, schoof nog het meest op in de richting van een dance-nummer, met Cuming die zijn vingers over de snaren van zijn gitaren schoof en beats die naar een climax opbouwden. Bis-nummer “Only” zet Cumings sterkste wapen nog maar eens overtuigend in de verf, zijn emotionele falset.
De samenwerking met het Brussels Philharmonic was bijzonder geslaagd, een grote meerwaarde voor de klank, en je kan je eigenlijk geen concert van deze man meer voorstellen zonder de live-begeleiding van een strijkerskwartet.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ry Cunning ontpopt zich het sterkst in sing/songwriting . In de afgelopen drie jaar was hij in tal van muzikale projecten als The Howling, minimalistische electro en was er het half- experimenteel, elektronische popgroepje The Acid . Eerder hadden we al een EP waarop het sterke nummer “Berlin” te horen was. De Australiër siert met sober, dromerig materiaal, intieme liedjes die fonkelen achter de piano of met akoestisch gitaargetokkel . “Shortline” dompelt ons meteen onder in deze intieme sfeer . Ook “Howling” neemt in met die repetitieve ritmiek . Soundscapes , keys , een lichte , broeierige percussie en zijn hemelse zang zweven eroverheen als op “Only”, “Beacon”, “Deliverance” , “Haste” en “Sweat”.
Twaalf songs die vol prachtige nuances zitten door de slepende ritmiek en de sobere elegantie. Sjieke plaat!
Ry Cuming duikelde op zijn zestiende de muziekwereld in na het horen van Jeff Buckley’s ‘Grace’. Sindsdien is de tragische held naar eigen zeggen een grote invloed gebleven. En dat hoor je. Zijn muzikale carrière is pril, maar daarom niet minder veelbelovend. In 2010 speelde hij nog het voorprogramma van Maroon 5, in 2013 werd zijn eerste EP ‘Berlin’ gereleased. Sindsdien tekende de Australiër bij het jonge Zweedse label Dumont Dumont, wat de Scandinavisch aandoende sound deels verklaard.
Enkele ongelijke witte kaarsen en een monochroom lichtspel. Meer setting had Ry X dinsdag in de Orangerie niet nodig om het publiek een uur lang mee te laten deinen op zijn breekbare sound. Bij de eerste noten van opener “Shortline” stuwde Ry een portie zilte melancholie door zaal. Dat hij zijn inspiratie haalt uit de open vlaktes van zijn thuisland kon je proeven. Telkens opnieuw.
Wanneer “Sweat” a capella werd ingezet , onderdrukten zowel de giechelende bakvissen –‘wat een lekker dier’- vooraan, als de excentrieke eenzaat achteraan een rilling. Bij “Berlin” gaat een zweem van herkenning door de zaal. “Howling” en “Vampires” krijgen iets meer animo mee dan de gemiddelde song uit de set waardoor ergens in de uithoeken een enkele voet verschuift.
Nieuw en ‘onafgewerkt’ werk werd muisstil opgenomen en gesmaakt. Net zoals de bandleden op, had het publiek, voor het podium genoeg aan zijn eigen wereld om alles voorzichtig in zich op te nemen. Toegankelijk is de muziek van RY X niet. Dat hoeft ook niet. Dit concert moest het niet hebben van uitschieters of tierlantijntjes, maar van een voortkabbelende poëzie die Ry de zaal influisterde. Van mantra’s die je meenemen op roadtrip langs een desolate vlakte of de oranje gloed van een zonsondergang.
Net zoals een goede song, hoeft een goede set niet lang te duren om indruk na te laten. Of in een megazaal plaatsvinden om verpletterend te zijn. Dat alles zou afdoen aan de huiskamersfeer en het idee, als je die ogen dan sluit, dat hij zijn verhaal enkel en alleen voor jou vertelt.
“Spectaculair in zijn ingetogenheid”, hoorde ik achteraf zeggen. Ik had het niet beter gezegd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sierra-17-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ry-x-17-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
