The Boxer Rebellion mag dan verschillende nationaliteiten (Usa – Australië – UK) hebben , ze vinden elkaar in een muzikaal concept van epische indierock met onheilzwangere wavesynths en een majestueus aanzwellende sound . Ze opereren vanuit Londen en zijn toe aan hun vijfde plaat . ‘Promises’ heeft een vervolg met ‘Ocean By Ocean’ die erg toegankelijk klinkt , sfeervol, dromerig, hemels, broeierig, maar nergens gaan ze uit de bocht. De bombast , orkestratie, zit verweven , maar nergens wordt het kitscherig. Het geheel blijft boeiend en breder, “Weapons”, “Big ideas”, “Let’s disappear” en “Redemption” zijn sterkhouders .
Goed zondermeer , boeiend en evenwichtig , maar die ene hit , daar blijft het nog eventjes op wachten.
Door Stu Bru worden ons tot vervelens toe populaire Belgische acts als Oscar & The Wolf, Tout Va Bien, The Black Box Revelation en Balthazar door de strot geramd, maar als we de betere binnenlandse muziek van het laatste jaar willen ontdekken moeten we ons ingraven in de underground. Dan komen we uit bij fascinerende platen van The Germans, Raketkanon, Statue, Steak Number Eight en nu ook The Black Heart Rebellion.
Wij zouden durven gewag maken van De Belgische Swans, maar dan doen wij die mannen van The Black Heart Rebellion oneer aan, want dit is een band die wel degelijk een eigen koers vaart en op dit album een aparte en dreigende sound neerzet ver buiten bereik van de mainstream. Waarom dan Swans ? Wel, omdat een bloedende song als “Dorsem” zomaar lijkt te zijn weggelopen uit één van die twee laatste majestueuze Swans platen ‘The Seer’ en ‘To Be Kind’, alsof zanger Pieter Uyttenhove volledig in de huid kruipt van Michael Gira.
Maar elders is deze band zijn eigen unieke zelf. Opener “Body Breakers” is uitheemse krautrock die hier te lande enkel zijn gelijke vindt bij het al even eigenzinnige Creature With The Atom Brain (mogen we wel even kwijt dat we in die song een schim “Bastogne” van Red Zebra ontwarren, u moet begrijpen dat wij met de jaren tachtig opgegroeid zijn).
De vaak terugkomende Oosterse invloeden geven onder meer een beklemmend en bezwerend sfeertje aan “Flower Bone Ornaments”. Het desolate “Om Benza Satto Hung”, meer soundscape dan song, lijkt te zijn geplukt uit een cult-horrormovie en het hevig knarsende “Rust” is een kwalijke hyena die zijn tanden tot bloedens toe tegen de muur aan schuurt. De beklemming wordt tot aan the gaatje aangehouden, zo sluipt de naargeestige afsluiter “Violent Love” onverbiddelijk naar zijn prooi, met gitaren die fungeren als dodelijke giftanden.
Hoe meer we dit album afspelen, hoe dieper we geïntrigeerd geraken. Dit is een werkstuk die een aanhoudende dreiging met zich meedraagt, een draaikolk waarin we genadeloos worden meegezogen.
Samen met de laatste van Steak Number Eight mag deze hier op het hoogst schavotje staan in de categorie beste Belgische plaat van 2015.
De meeste songs zijn sfeervol opgebouwd , toegankelijk en radiovriendelijk , uitermate genietbaar en emotievol.
De songs zijn subtiel uitgewerkt en uitgekiend en hebben een dromerige ondertoon. Openers “Diamonds” , “Fragile” en “Always” vormen alvast de barometer. Een paar andere zitten knus in elkaar .
Een evenwichtig nieuw album , waarvan de kwaliteit er is, en zij hopen nu dierbaar op die verdiende definitieve doorbraak …
Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Muziek als een vloedgolf, The Black Heart Rebellion
The Black Heart Rebellion – Vandal X
Wie bij het opkomen van het duo van Vandal X een zoveelste Blackbox-Revelation-cloon verwacht is er aan voor de moeite. Ze zijn met 2, maar daar houdt elke vergelijking dan ook op. De heren X gaan voor hard en vuil. Geen moeilijke songs, geen duizelingwekkende solo’s, maar gewoon, recht in je gezicht. Timmermans en Liket amuseren zich zichtbaar, het publiek deint mee maar ontploffen doet het toch niet. Qua sound zeer te smaken, maar dit tweetal heeft last van dezelfde kwalen die de meeste duo’s teisert: het is verdomd moeilijk om na meer dan een half uur vernieuwend te blijven. Naar het einde van de set toe was het dan ook uitkijken naar deel 2 van de avond.
The Black Heart Rebellion start sterk maar heeft de eerste 2 nummers wel te kampen met bedenkelijk geluid. Met de muziek zelf is er echter weinig mis; het Gentse vijftal is duidelijk in vorm en zetten opener “Avraham” ijzersterk neer. Dit genre live spelen is niet evident, maar Pieter Uyttenhove en de zijnen tonen dat zij het meester zijn. Hier en daar gaat het er zelfs wat ruiger aan toe dan bij de albumversies.
TBHR flirt met de decibelgrens, maar ook het publiek doet zijn best, in de vorm van een paar medemensen die hun stemvolume niet zo goed onder controle hebben. Heel erg jammer. Gelukkig laten noch TBHR, noch de rest van het publiek dat écht aan hun hart komen.
Waar een uurtje voor Vandal X wat lang leek, is dit nu allerminst het geval. Voor we het weten, is na een goeie 55 minuten en onder andere “Animalesque” en het oudere “Monologue” de set afgelopen, en staan we met open mond te kijken.
Omvergeblazen is hier wel het juiste woord. De muziek van TBHR is als een vloedgolf: eerst, op zee, is er weinig aan de hand, maar eens aan de kust, is er nog weinig tegen aan te vangen. Grootste onderscheiding!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-01-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vandal-x-01-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
The Boxer Rebellion – De band sprong al eerder in het oog als support van Editors een paar jaar terug. Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten) opereert vanuit Londen en heeft een paar cd’s uit , waarvan ‘Union’ en de recente ‘The cold still’ voor meer airplay zorgden . Verdiend , want ze hebben hiermee de juiste balans van schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs gebaad in wave/postpunk . Een toegankelijk, radiovriendelijk geluid door een spannend broeierige intensiteit, indringende en aanzwellende gitaararrangementen, het subtiele slagwerk en de warme, zalvende zang van Nathan Nicholson, die een brug slaat met James Dean Bradfield van Manic Street Preachers.
Ze schuwen bombast niet, wat soms epische werkstukken opleveren en hen een beetje richting ‘allstyle’ British Sea Power brengt, doordrongen van een donkere, dreigende onheilzwangere wavekant van The Verve, Interpol, BRMC, het te vroeg heen gegane The Bravery en natuurlijk Editors. We zijn verbaasd, ondanks de verschillende stops in ons landje, dat ze nog niet definitief doorgebroken zijn; een handvol nummers van de laatste cd verdienen gedraaid te worden; ze hangen nu nog onder voorgenoemde bands.
Opener “Step out the car” en “The runner”, iets verderop in de set, zouden daar verandering in moeten brengen . Ook het dromerige “Semi-automatic”, “Flashing red light means go” en “Evacuate” van de vorige cd moeten niet onderdoen qua melodie, opbouw en intensiteit.
In de klein anderhalf uur durende set hielden ze ons bij de leest en hoorden we evenwichtig materiaal, elektrisch of semi- akoestisch of de synths, toetsen, piano kwamen wat meer door . Telkens was er die onderhuidse spanning en variatie die boeiden . Intrigerend dus .
Ook de bis was de moeite , het oude “Flight” zwol aan , “No harm” werd verweven in een web van synths en toetsen en afsluiter “The gospel of Goro Adachi” overklaste, werd lekker uitgesponnen en plaatste melodie tegenover gedoseerd gebruik van pedaaleffects.
Het was hun laatste song van het jaar en hun tour. De groep gaat een welverdiende rust tegemoet na een helse tour ter ondersteuning van de laatste cd …
Nu maar hopen dat deze band kan doorbreken … Onze steun hebben ze alvast.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het vanuit Londen opererende The Boxer Rebellion maakt grote kans door te breken met de derde cd ‘The cold still’ . Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten) heeft de juiste balans gevonden om schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs te schrijven. De sound is netjes afgemeten, bevat afgepaste gitaararrangementen en subtiel slagwerk gedragen door een warme, zalvende zang. Ze gaan beetje in de richting van een ‘allstyle’ British Sea Power en de donkere, onheilzwangere wavekant van Interpol, The Bravery en BRMC.
Een episch werkstuk en een toegankelijk en radiovriendelijk rockgeluid van tien intense, puike, emotievolle songs. Een evenwichtig album dus!
Een goed jaar terug maakten we kennis met deze jonge Brugse band die een combinatie brengt van postrock, hardcore, noisepop, soundscapes en screamo. Ze nestelen zich ergens tussen Isis, 65 daysofstatic, Mogwai en ons eigen Amen ra, Steak Number Eight en Madensuyu. Verder halen ze zelf terecht Cult of Luna, Envy, Amanda Woodward, Red Sparowes en Trail of Dead aan.
Inderdaad, de band tekent voor een angstaanjagende, huiveringwekkende muzikale trip van zeven songs: lekker uitgesponnen nummers, “Leaving the capitals”, “Machining”, “Amongst the nomads”, “Erase. Redraw our maps” en “The darkest of men”, worden afgewisseld met twee sfeervolle filmische instrumentals.
Een broeierige spanningsboog creëren ze, met energiek opwindende als intens bezwerende ritmes, opbouwende, repeterende gitaarstructuren en strakke, opzwepende drums, belaagd door schreeuwvocals. De songs boeien door de diverse, soms onverwachtse tempowisselingen. Net als de eerder vernoemde bands gaat het ‘em hier om sfeerschepping, een post- apocalyptisch geluid, dat uiterst bezield en vol overgave gebracht is en ‘en verve’ wordt gespeeld.
‘Monologue’ is Kippenvelmuziek, een ‘brave new world’ in de argusogen van het kwintet.
Info op http://www.myspace.com/blackheartrebellion
Nederlands 
Français 
