Rhea – Try-out vol adrenaline!
De Kelk in Brugge was de place to be voor Rhea vanavond … Rhea belooft om er een try-out te geven als aftrap voor hun nieuwe tournee. Weken op voorhand zijn de 120 kaartjes al de deur uit, het mag dus niet verwonderen dat iedereen met hoge verwachtingen naar hier is afgezakt.
Ik leerde Rhea voor het eerst kennen via de radio en kort daarna als voorprogramma van Royal Blood. Dat was in 2019. Na de corona periode en enkele radio hits later, mochten ze ook de grote podia van o.a. Rock Werchter aandoen. Als warm-up voor dat concert kozen ze toen ook voor De Kelk. De eigenaars van De Kelk hebben de laatste jaren kosten noch moeite gespaard om een prachtige nieuwe zaal in de binnenstad te openen. Met een voorliefde voor muziek in het zwaardere genre programmeren ze regelmatig intieme optredens.
Als voorprogramma stond Lightspeed op de planken. De band rond zanger Rik Bontinck met op gitaar Jens Verbraeken, drummer Laurens Demaertelaere en op bas Fieke Soete (ook bekend van Ratmosphere) begint goed aan de set en kan de zaal laten vollopen. Als warm-up kwijten ze zich behoorlijk van hun taak. De muziek van Lightspeed klinkt iets ruiger dan wat we konden beluisteren op Spotify, geen slechte start van de avond.
Na een volledige podium wissel kwam Rhea op de planken. En hoe! De band stak meteen af met “Stuck in the Middle”, wat een bom, dat beloofde voor de rest van de set. Daarna volgde een afwisseling van oud en nieuw werk. Het was duidelijk dat deze band grotere podia aankunnen en verdienen, maar ze bleven zich ook in deze beperkte setting nummer na nummer smijten voor het publiek. Met veel goesting blijkbaar want een jaar gevuld met het schrijven en opnemen van de nieuwe plaat was blijkbaar veel te lang geweest, dus alle opgekropte energie moest er nu in één keer uit.
“Underground” volgde, een nummer van de plaat die binnenkort uitkomt en daarna “Creeping” dat eind vorig jaar op ons losgelaten werd. Beide nummers voelen fris aan en krijgen veel bijval van het publiek. Daarna volgt met “Shut up & Take My Money” weer wat werk uit de vroegere catalogus. Het publiek herkent meteen de beat en gaat helemaal op in de muziek. De laatste single “Meet with you” volgt op “The Medicine” die beiden ook op laatste release te horen zullen zijn. Nog steeds horen we de gekende sound waar Rhea voor staat. Rock met invloeden van Royal Blood en Black Box Revelation. Good old fashioned rock’n’roll met andere woorden.
Met “Ready to Rumble” laten ze De Kelk op z’n grondvesten daveren, ik vrees er even voor dat de decibelmeter het zal begeven. “Baby I’m Sorry” volgt en er wordt afgesloten met “BTG”, ook een nieuw nummer, een oorwurm van jewelste.
Omdat het een try-out is lijkt de setlist wat ingekort, maar gelukkig komt de band nog terug voor 2 bis-nummers. Eerst “Rather Be Nothing” dat gretig wordt meegezongen door het publiek. Finaal wordt afgesloten met het onbekende “Crawling”. Dat belooft voor de nieuwe plaat.
Na het concert konden de fans beide bands nog terugvinden aan de merch waar de T-shirts en vinyl gretig over de toog gingen en met plezier gesigneerd werden door de bands. We zagen met Rhea een band die duidelijk zin heeft in het festivalseizoen, maar eerst in maart en april nog een aantal clubconcerten afwerkt in binnen- en buitenland. Als je ze nog niet aan het werk zag, aarzel dan niet om ze nog in een kleine zaal aan het werk te zien, je gaat gegarandeerd vol adrenaline terug naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Rhea
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5810-rhea-16-03-2024.html?Itemid=0
Lightspeed
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5811-lightspeed-16-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Rhea ism De Kelk, Brugge
Rhea - Rocknrollers pur sang
Rhea schopt het ver. De fantastische Gentse band kun je nu bewonderen in een uitverkochte AB Box. De finalisten van de Nieuwe Lichting 2016 spelen rechttoe-rechtaan, harde rock and roll, zonder al te veel franjes ,toeters of bellen. Des te meer gitaren en drums. Pur sang dus! Het genre slaat aan, en ze veroverden onlangs met “Rather be nothing” de eerste plaats in de fameuze StuBru Afrekening.
Vanavond waren ze goed, supergoed. Dit vijftal heeft alles om het te maken.
Een complexloze, gedreven zanger en tevens songwriter Jorge Van den Sande bespeelde het publiek, zweepte het op en liet het genieten. Gitarist Guillaume Lamont , die me wat deed denken aan Slash of de frontman van Wolfmother, headbangde met zijn wapperende gekrulde manen als een volleerd hardrocker en kreeg de zaal moeiteloos mee. In contrast stond daar de andere gitarist Hannes Cuyvers, rustig en héél nauwkeurig zijn werk te doen met oog voor detail en techniek . Een opvallende tegenstelling die eigenlijk uitermate paste in het groepsplaatje.
In het begin was het wat aarzelend , maar zodra het vat bekende nummers werd opengetrokken, te beginnen met “Stuck in the middle” , was er geen houden meer aan. De groep raasde doorheen het repertoire, en het ging erin als zoetenkoek bij het publiek. Van enig amateurisme was hier geen sprake. Retestrakke nummers volgden elkaar in hoog tempo op. Dat was verdomme genieten!
Halverwege kregen we zowaar een cover te verwerken van Eminem, “The Real slame shady”. Jorge bracht het er goed van af als rockrapper en de band had dit nummer kunstig omgetoverd tot een rocknummer. Hoed af.
Bij “Baby I’m sorry” haalde Jorge er nog zelfs twee mooie achtergrondzangeressen bij waarmee hij samen het nummer op intieme wijze inzette. Halverwege het nummer , met het invallen van de andere groepsleden , werd van dit korte pad afgeweken en kregen we de RHEA zoals we ze kennen, met overtuigend bas-, gitaar- en drumwerk, naar de eindmeet spurten. Wat een jolijt.
Na “Rather be nothing “namen ze een korte adempauze om daarna voor een laatste maal het podium te bestormen en definitief af te sluiten met het beestige nummer “Shut up & take my money”. Rockfeest in het kwadraat.
Het is duidelijk dat deze heren héél goed naar Royal Blood hebben geluisterd, maar het stoort niet want door hun enthousiasme , kunde en volle overgave was dit vijf kwartier meegenieten van een héél goeie Belgische rockband die de essentie van een meeslepend, begeesterend en spannend tot op het eind optreden, héél goed beheerst en weet te brengen. Hopelijk razen ze op deze manier verder.
Rhea werd voorafgegaan door niet één maar twee voorprogramma’s. De eerste groep The 925 misten we helaas wegens de verkeerschaos in Brussel als gevolg van de Coronabetoging die dag.
Het tweede voorprogramma Oproer was een verrassing voor ons. Ook een vijftal afkomstig uit Aalst en Gent wist ons absoluut overeind te houden. Ze spelen een mix van muziekstijlen gaande van alternative over hiphop en indie. Gitaren en synthesizers bepalen de hoofdmoot in hun nummers en vullen mekaar op harde en/of melancholische wijze aan. En met een charismatische, uiterst beweeglijke frontman, die over een uitstekende stem beschikte, werd dit half uurtje terecht gesmaakt.
Setlist Rhea : Ready to rumble, Couldn’t care less, Stuck in the middle, Silver lines, Anything to love you, Never out of sight, Something good, Slim shady, Under my skin, Eyes on you, Screaming, If only, Baby I’m sorry, Rather be nothing, Shut up & take my money
… Dankjewel aan het management van Rhea (ism de AB) voor deze avond …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Tessa Feys
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/rhea-21-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Gentse band Rhea behaalde de finale van de Nieuwe Lichting 2016 en een plaatsje in Humo’s Rock Rally. Rhea bestaat voor een deel uit oud-leden van Black Tolex en gitarist Guillaume Lamont van Jacle Bow. Dit vijftal maakt moderne old-school rock.
De single “Change” klinkt iets meer poppy dan hun nummers op de EP ‘Intoxicating’ maar ze blijft wel de typische gitaarriffs over de track uitstrooien. De melodieën in de song bezitten een oorworm gehalte. Een nummer dat zeker potentie heeft en geschikt is om wat airplay op de radio te krijgen.
Wie na beluistering nog niet genoeg heeft van Rhea moet beslist hun vorige EP eens uitproberen. ‘Intoxicating’ bevat 3 tracks en ze hebben intussen alle drie de playlist op Studio Brussel gehaald. “Everything You Need” klinkt een beetje als The Van Jets, Black Box Rebellion en The Black Keys. En voor “Something Good” en “Never Out Of Sight” kan je dat eigenlijk ook zeggen. Wie hiervan houdt moet dit zeker eens beluisteren.
Twee heavy metal grootheden komen ongeveer tegelijkertijd op de proppen met een nieuwe plaat. Iron Maiden komt aanzetten met een hoogdravend dubbelalbum van anderhalf uur met nogal epische karaktertrekken (‘The Book Of Souls’), de ene vindt het een sublieme wederopstanding, voor de ander is het vooral een vermoeiende aangelegenheid.
Motörhead doet het daarentegen met een nieuwe knalpot die ronkt en klinkt als al hun vorige, dus uitermate fantastisch, luid, snel, hard, rechtdoor en onverwoestbaar.
Lemmy mag dan met allerlei gezondheidsproblemen te kampen hebben, hij is hier wederom volledig zichzelf en komt met zijn in whisky gemarineerde schuurpapieren stem nog maar eens de kakkerlakken uit de muren jagen. Er zit misschien wat sleet op zijn lichaam (kan ook niet anders, na zo een gortig rock’n’roll leven), we horen het in ieder geval niet. Niemand klinkt als Lemmy en niemand zal dat ook doen.
Motörhead zijn The Ramones van de hard-rock, telkens maken ze quasi dezelfde plaat, maar in hun geval is dat geen gebrek maar een zegen. Fuck evolutie, iedere Motörhead plaat is altijd weer geweldig.
‘Victory Or Die’ schreeuwt Lemmy als prompte binnenkomer uit zijn hese strot, en hop, we zijn weg voor 40 minuutjes onvervalste Motörhead-herrie die er als vanouds een schuimbekkende rotvaart op nahoudt. Och ja, er staat een ballad op (“Till The End”), hebben we even goed mee gelachen, en die cover van “Sympathy For The Devil” moest ook niet echt (sommige songs zijn van nature uit zo perfect dat men zou moeten verbieden om ze te coveren). Maar voor de rest : Great Motherfuckin’ Hard Rockin’ Ramshackle Motorhead Stuff !
En ja, wij hebben ook de nieuwe Iron Maiden aan een aandachtige luistersessie onderworpen, maar wij weten toch welk album door de speakers te jagen terwijl we onze bak Jupiler achterover kiepen.
Omwille van hartproblemen moest de legendarische Lemmy eerder dit jaar rust nemen en een reeks concerten noodgedwongen afzeggen, waaronder ook dat op de Lokerse Feesten. Maar onkruid vergaat niet, en Lemmy al zeker niet.
Motörhead slaat terug met een nieuwe plaat die klinkt als quasi al hun andere, en dat is in hun geval goed nieuws. Er zit geen sleet op de simpele en onwrikbare formule van straight-in-your-face hard rock waarvan de iconische band zich al jaren bedient.
Motörhead geeft volle gas en ‘Aftershock’ bulkt van de vuile temporockers die voortgestuwd worden door de rauwe strot van Lemmy. Koplopers zijn het razendsnelle “End of Time”, de beestige rocker “Do you believe”, de ranzige sleper “Silence when you speak to me”, de loeiharde opdonder “Queen of the Damned” en de verpletterende kruisraket “Paralyzed” die hoogst explosief de plaat afsluit.
Toch ook een paar rustpuntjes opgemerkt, de knappe en vettige blues “Lost Woman Blues” en “Dust and glass”, zowaar een ballad.
Voor de rest is dit Motörhead zoals ze moeten klinken. Rauw, hard, goor, vet en rechtdoor.
Op 11/11 in de Brielpoort te Deinze. Uitgerekend op Wapenstilstand zal Motörhead de Brielpoort omver knallen.
Lemmy Kilmister heeft binnenkort 67 lentes op de teller staan, dus is de tijd meer dan rijp om een wijd verspreid misverstand de wereld uit te helpen vooraleer deze zware jongen er definitief het loodje bij neerlegt. Tegen wil en dank wordt zijn Motörhead sinds eind jaren ’70 immers versleten voor één van de meest prototypische heavy metalbands, terwijl in werkelijkheid Lemmy & co zweren bij authentieke rock’n’roll die met de sneltreinvaart van de Ramones en de zompige bluesfeel van ZZ Top tussen de ribben wordt gespietst. Ook al is de formule van hun asskicking drug-fueled rock intussen genoegzaam bekend en worden hun platen de jongste decennia steeds meer inwisselbaar, op het podium is en blijft Motörhead een begrip.
Wanneer je een concertzaal met een behoorlijke staat van dienst als de Brielpoort in Deinze opnieuw op de kaart wil zetten met een muzikale knaller dan is dit Engelse powertrio zonder enige twijfel de juiste groep op de juiste plaats. En knallen deed het. De brutale openers “I Know How To Die”, “Damage Case” en “Stay Clean” boden al meteen een fraaie staalkaart van Lemmy’s way of life. Poeders en pillen waren er al bij de vleet toen hij als jonkie spacerock geschiedenis schreef met Hawkwind, later maakten whisky en slechte vrouwen het plaatje compleet. De motherfucker attitude stroomt niet alleen door elke ader in zijn korte lijf, ook de fotogenieke combinatie van walrussnor, bakkebaarden, cowboyhoed, Iron Cross en zwarte denim vest maken dat hij er uitziet als de ultieme belichaming van de stoere biker met de schorre stem.
De groep imponeerde echter niet enkel in decibels en snelheid, maar ook in het feit dat hun set toch vrij afwisselend was samengebokst. Uiteraard verzekeren Lemmy & co zich al sinds jaar en dag van succes door het beste uit ‘Overkill’ (‘79) en ‘Ace Of Spades’ (‘80) boven te halen. Tussendoor de Sturm und Drang anthems uit deze essentiële platen werd het publiek toch ook wat ademruimte gegund met ‘rustiger’ spul zoals de extreem smerige bluesslepers “Metropolis” en “You Better Run”. Zoals het elke rockgroep met een 70ies verleden overigens betaamt is het niet meer dan normaal dat ook Motörhead zich bezondigde aan soleermomenten voor gitarist Phillip Campbell en drummer Mikkey Dee. Het gaf Lemmy tot tweemaal toe de gelegenheid om backstage het peil van zijn voorraad Jack Daniels te checken en een lokale schone een tong te draaien.
Het massaal aanwezige legioen zwart lederen jekkers kreeg in de tot de nok gevulde Brielpoort een korte maar krachtige uppercut als finale. Het obligate maar onverslijtbare “Ace Of Spades” haalde de meest gevaarlijke gebaren boven in de rolstoelpatiënten die op een apart podium even uit de bol konden gaan. Even hartverwarmend was ook de stomende versie van Thin Lizzy’s “Are You Ready”, door Lemmy himself opgedragen aan diens veel te vroeg gesneuvelde drinkebroer Phil Lynott. Het genadeschot werd gegeven met “Overkill”, één van de weinige nummers uit de Motörhead catalogus die vlotjes de kaap van de 5 minuten haalt en aan een onwaarschijnlijk tempo hoofd en ledematen een beurt geeft.
Uit de brede grijns op zijn bejaard smoelwerk viel af te leiden dat ook Lemmy er een meer dan geslaagde avond had opzitten. Of hij ooit een flinke kluif wordt voor de geriatrie laten we nu eventjes in het midden. Zolang hij op deze manier blijft flirten met zijn houdbaarheidsdatum verdient Mr. Kilmister tot nader order alle respect. Of om R.J. Dio zaliger te citeren: Long live rock’n’roll!
Eerder op de avond pikten we nog een streepje Anthrax mee, één van de twee opwarmers van dienst die de zaal al vroeg zo goed als vol deed lopen. Het New Yorkse kwartet behoort tot één van de absolute pioniers van de trashmetal, en greep logischerwijs dan ook bijna uitsluitend naar hun glorieuze mid-80ies tot early 90ies periode terug. Ook al zijn we geen zelfverklaarde fan van het genre, op veilige afstand van het podium en dicht bij de toog ging die speedrock versie van Joe Jackson’s “Got The Time” er toch maar lekker in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorhead-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anthrax-20-11-2012/
Organisatie: Live Nation
4 dansbare elektronica tracks met een ferme scheut Justice, Boys Noize en Goose.
De jonge Oostvlamingen van 808 SNKRHDZ zijn er in geslaagd om een vettig, swingend en uiterst dansbaar schijfje af te leveren. Met het beestig nummertje “Pretty sick girls” hebben ze zelfs een fameuze floorfiller in huis. Adrenalinerijk plaatje die lekker op en neer pompt.
Oja contactadres ? jawel …contact via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
http://www.myspace.com/808snkrhdz
Je kan er uw huis op verwedden dat Lemmy ieder optreden begint met de legendarische woorden “We are Motorhead and we play rock’n’roll”. Vervolgens geeft de band er een ferme lap op en krijgen de fans precies datgene waarvoor ze gekomen zijn, vuile en luide rock’n’roll.
Ook dit nieuwe album is zo voorspelbaar als de volgende aflevering van FC De Kampioenen. Luid, simpel, hard en steeds rechtdoor (ballads zijn taboe), met de steeds meer naar whisky ruikende gortige strot van Lemmy op het voorplan. Je kan de plaat onderling inwisselen met zijn twee voorgangers ‘Motorizer’ en ‘Kiss of death’, geen kat die het zal merken. Het niveau van hardrock mijlpalen als ‘Overkill’, ‘Bomber’ en ‘Ace of Spades’ zal wel nooit meer gehaald worden, maar het rock’n’roll- en drankgehalte blijven ongeroerd.
Is dit dan een goeie plaat ? Tuurlijk is het een goeie plaat. Dit is Motorhead !
“We are Motorhead and we play rock’n’roll”, al zo een dertig jaar begint Lemmy zijn optredens met deze inmiddels legendarische woorden. Wat er steevast op volgt is een salvo van potige hard-rock songs, steeds hard, luid en altijd rechtdoor. Geen overbodige lichtshows, geen mega videoschermen, geen opblaaspoppen, geen vuurwerk, geen toeters en bellen. Niets van dat, gewoon straight forward luide rock’n’roll. De hondstrouwe fans die naar een Motorhead concert gaan, weten wat ze mogen verwachten, ze worden nooit ontgoocheld door Lemmy en co en gaan steeds opgewekt naar buiten.
Ook in Vorst Nationaal was dit niet anders. We stellen vast dat er nog geen sleet zit op de unieke Motorhead formule, ook al is het allemaal zo voorspelbaar als wat. Motorhead stond ook hier weer enorm fel en verbeten zichzelf te zijn, ze ramden er een interessante setlist door met werk van de laatste cd ‘Motorizer’ tussen de klassiekers door. We onthouden brutale mokerslagen als “Iron fist”, “Killed by death”, “Over the top”, “Rock out with your cock out” (subtiel!), ”Going to Brazil”, “Metropolis” en “Bomber”.
Ook de finale was er weer patat op met eerst een zeldzame adempauze met “Whorehouse blues” (Motorhead zowaar akoestisch, je moet het gezien hebben om het te geloven), daarna een loeiend “Ace of spades” en helemaal op het einde de ultieme explosie “Overkill” (natuurlijk een hoofdrol voor ‘The best drummer in the World’ Mikkey Dee).
Jaja, we wisten dat allemaal op voorhand, maar we gingen weer volledig voor de bijl, want Motorhead was oppermachtig, levende legende Lemmy (‘the coolest guy on earth’) zijn hese strot klonk als geen ander (leve de whiskey) en onze oren piepen dat het niet meer mooi is. Iedereen content!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
