'Sambuca Dreams' van Crooked Steps is een aanstekelijk zomers plaatje geworden.
We hadden hier al een fijn gesprek met de band; het interview kunnen jullie hier nalezen.
Na een korte, wat vreemde intro zijn we klaar voor deze aanstekelijke trip. “Case Toi” en “Sugar” en het mooie “Lowrider” zijn opzwepende, groovy nummers bij de avondzon.
Nergens klinkt het bij Crooked Steps al te cheesy, de songs komen vanuit een buikgevoel en stralen positivisme uit. De melodieën van “Mad Man”, “Hey you, it's ok” blijven hangen, ze hebben een meezinggehalte. Met een knipoog naar de surfpop en dan denken we vooral aan de Beach Boys. Verder gaar het gezwind met “The Sadnness of the silver surfer” en “Pugatory”.
We krijgen een warm gevoel van het materiaal. Mooi overtuigend album.
Tracklist: Qu'Est-ce Que Vous Voulez - Casse-Toi - Soul Gunner - Sugar - Lowrider - Sambuca Dreams - Mad Man - Hey You, It's Okay - Moonfishman - Smooth Failing - Daiquiri - Locomotora - The Sadness Of The Silver Surfer - Purgatory
Surf pop/rock
Sambuca Dreams
Crooked Steps
Crooked Steps - Een plaat uithebben, is iets fijns om mee uit te pakken en op sociale media speelt het imago van de band mee
In 2020 wonnen jullie de Nieuwe Lichting van Studio Brussel, heeft dit deuren geopend voor jullie? Het was natuurlijk in de slechtste periode dat je je maar kon indenken, dat je won …?
Lou: Het is iets dat ons enorm vooruit heeft geholpen natuurlijk, vooral als je kijkt hoe we het voor die overwinning deden. Voor 2020 maakten we gewoon als vrienden muziek, en toen werd het plots serieus. Je krijgt sowieso meer Airplay, ook op de Radio (Studio Brussel) een heel belangrijke zender. Maar langs de andere kant zijn er , door die corona, enorm veel optredens niet kunnen doorgaan, wat een enorme streep door de rekening was. Dus, om samen te vatten, en in denk dat ik mag spreken voor de rest van de band ook, het heeft ons zeker veranderd in hoe we zelf omgaan met de band zelf. Maar we hebben het , door die corona periode, niet volledig kunnen uitwerken zoals verhoopt.
Thomas: Het is inderdaad niet geworden wat het had kunnen zijn; maar toch hebben we daar veel kunnen uithalen uit die winst. Zoals de ondersteuning krijgen van TRIX , dat we onze opnames hebben kunnen doen . en het werd, zoals Lou zei, plots wel allemaal heel serieus , het moet goed zijn en af zijn wat we doen. zo een overwinning verandert je als band, en helpt je een stap voorwaarts op de ladder.
Lou: We kijken er sowieso positief op terug, ondanks die rare tijden, en kijk, het heeft ons vooruit geholpen, laat het ons daarbij houden.
Kort nadien scoorde de band met “Sugar” en “Daiquiri”, hun eerste succes op de radio en werd er vol goesting uitgekeken naar een volgeboekte festivalzomer. De teleurstelling was dan ook enorm groot toen die geweldige zomer uitmondde in een ellenlange quarantaine; welke impact heeft die tijd op jullie gehad? Voor sommige bands was dit het moment om de handdoek in de ring te gooien, andere vonden rust of inspiratie hierin, hoe zit dat bij jullie?
Thomas: We hadden vooral gezien hoe het had kunnen zijn, dat het potentieel er is en was om verder door te breken. Dat was een stimulans om wel door te gaan. Het was super jammer dat het niet kon doorgaan zoals gepland, maar we hebben het niet gezien als dat onze kans weg is gevallen. We konden ook niet repeteren en zo, maar Lou heeft wel enorm veel songs geschreven; we zijn productief en rustig bezig geweest om verder aan songs te werken. Zonder dat we onder druk stonden om concerten te doen, op die wijze was die corona dan zelfs positief dat we in alle rust konden verder werken aan deze plaat.
Lou: Ik pik even in op de vraag ‘waarom zijn we er toch mee doorgegaan’. In de eerste plaats omdat we gewoon graag samen muziek maken, dat is een grote stimulans. Dat gaat hopelijk nooit stoppen. Maar ik snap het wel, je kunt als band bepaalde momenten hebben dat je als band doorbreekt of een grote stap voorwaarts zet. Dat momentum, winnen van de Nieuwe Lichting komt niet meer terug, ondertussen zijn er al andere bands opgestaan die de Nieuwe Lichting 2021, 2022 en 2023 hebben gewonnen. We zouden nu graag terug naar zo een momentum terug opbouwen, maar het vraagt nu meer tijd en energie doordat we dat momentum toen hebben gemist door die corona tijden. Die wedstrijden zijn, als je dat goed aanpakt, super belangrijk om van nul plots naar heel ver door te stoten..
Klopt wel, waar ik ook eens op terug wil komen is die ene hit, “Daiquiri” … Een mooi visitekaartje? Niet bang voor de rest?
Lou: “Sugar” en “Daiquiri” zijn uiteraard de twee bekendste nummers, we merken wel dat we daar de meeste respons op krijgen. Ik vind het gewoon prachtig dat mensen die songs echt kennen. We zitten in die fase dat we heel blij zijn als we iemand tegen komen die zegt ‘hey , ik vond dat nummer zo indrukwekkend! Het staat in mijn afspeellijst; langs de andere kant zouden we heel graag nog meer nummers schrijven die net zoveel impact hebben als die twee songs …
Thomas: die nummers zijn inderdaad gekend, je merkt dat inderdaad wel op optredens, is dat een stoorzender? Maar er zijn nog andere nummers die ook goed zijn, en die doen het live ook heel goed. We hebben bijvoorbeeld al heel wat nummers gespeeld van het nieuwe album, en die slaan ook al aan bij de fans.
Lou: zo’n nummers die het heel goed doen, zorgt voor perspectieven, wat kunnen we daarmee doen in de zin van zachter of harder of complexer maken, of in die richting van die bepaalde nummers werken. Het schept mogelijkheden, als een soort leidraad, die soort nummers.
Uiteraard wil ik het over jullie debuut hebben ? ‘Sambuca Dreams’ ik lees het volgende in de nieuwsbrief ‘’ De plaat illustreert een zoektocht naar eigenheid. Enerzijds weerklinkt de rollercoaster aan emoties die we als band ervaarden in de zomer van 2020 vol geannuleerde optredens.’’ Je zou dan denken aan een weemoedige, droevige plaat, maar deze straalt zoveel positieve energie uit, bewuste keuze om het luchtig te houden?
Lou: We zijn ondertussen prille twintigers, en zijn aan het evolueren in ons dagelijks leven. Zoals een nieuwe woning, samenwonen met een vriendin en die dingen; een job zoeken en zo. Dat gegeven zit er wel in , in sommige nummers. Of hoe we omgaan met het winnen van die Nieuwe Lichting in 2020. Maar vooral het positieve uit die fase in je leven, zit verweven in de songs, dat vonden we wel heel belangrijk. We wilden vooral dat positief kantje benadrukken, en het luchtig houden.
Oprechte vrolijkheid ervaar ik, vanuit een zeker buikgevoel. Het is ook een plaat die je song voor song meebrult; is het een bewuste keuze om een mainstream publiek aan te spreken? Welk publiek hebben jullie eigenlijk zelf voor ogen met dit debuut (of ben je daar niet mee bezig)
Lou: We zijn er niet per se mee bezig dat we een nummer schrijven voor een bepaald doel publiek. We komen op optredens ook allerlei mensen tegen, dus ik denk niet dat we schrijven voor een bepaald publiek. Maar het zijn inderdaad wel toegankelijke nummers, dat is iets waar we ook naar op zoek zijn. Maar langs de andere kant groeien we nog steeds als band, en kunnen we daar in de toekomst wat van afwijken of zo.
Het is ook een zeer persoonlijke plaat geworden (lees ik ergens) … jezelf bloot geven voor een groot publiek, ben je niet bang daarop te worden afgerekend (je weet hoe het soms gaat op sociale media)
Lou: ik moet toegeven, ik ben zeer gevoelig aan kritiek op sociale media (haha) het is inderdaad een zeer persoonlijke plaat. Niet alleen de songs, maar ook de uren en tijd die je er als band insteekt zijn heel persoonlijk. En dan vind ik het soms wel moeilijk om daarmee om te gaan, als daar dan kritiek op komt. Maar dat hoort er gewoon bij, de andere bandleden relativeren dat allemaal. Niet iedereen kan en moet onze muziek goed vinden, smaken verschillen nu eenmaal.
Sociale media en Spotify zijn voor een band heel belangrijk; is het in tijden van Spotify en tik tok nog interessant om een plaat uit te brengen?
Lou: er is de laatste jaren iets aan het groeien in de zin dat je daarmee naar buiten moeten komen, met je voetdruk op die sociale media. Wat je uitstraalt en wie je bent als persoon. Welke image je hebt, video’s daar moet je zeer goed in zijn, we zijn daar nog niet volledig goed in, we moeten daar aan werken. Daarom is het wel belangrijk dat je met iets kan uitpakken als een plaat. We zijn ook meer bezig daarmee als band, maar je voetdruk op de sociale media wordt steeds meer belangrijk.
Thomas: ik wil ook eens terugkomen op het gegeven imago. Je hebt een imago op het podium, en een imago naast het podium. En dat zet zich ook door in filmpjes, op sociale media, is het belangrijk dat dit imago als band blijft terugkomen. Los daarvan is zo een plaat in de hand hebben, nog steeds iets fijns om mee uit te pakken.
Jullie debuut kwam uit op 14 april - wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen?
Thomas/Lou: Waar we nu op willen focussen is een club tour. Na de zomer, dat is de bedoeling. Of toch optredens in zaaltjes gespreid over heel Vlaanderen in het najaar.
De plaat wordt op 4 mei voorgesteld , ook nu weer, de verwachtingen?
Thomas: We hebben nog concerten gedaan, maar deze avond is puur voor ons alleen, dat maakt het toch wel bijzonder eigenlijk, het is puur onze avond dus we zien er zeker en vast enorm naar uit.
Lou: Het is zo een avond waarvan je weet dat er vrienden en familie op afkomen, het is ook een start van iets heel nieuws, een nieuwe bladzijde die wordt omgedraaid. Vanaf dan gaan we terug shows beginnen doen en zijn gelanceerd, dus ja dat is een zeer belangrijke avond voor ons.
Het is een ook een zeer zomerse plaat, perfect voor op de festivals; klaar voor die festivals?
Thomas: Er zijn al wat festivals gepland, vooral kleinere festivals dan toch. Ook een paar middelgrote. Het is doordat de plaat nu pas uitkomt, wel beetje laat om daar echt op te focussen.
Wat zijn de verdere ambities? Is er een soort doel dat jullie voor ogen hebben?
Lou: Gewoon genieten van hoe het verloopt met deze plaat en zo. Dat is nu de voornaamste ambitie. Veel live shows spelen, en al uitkijken naar de volgende plaat. Nieuwe ideeën uitwerken, en zo verder blijven bouwen aan een fijne toekomst.
Thomas: mijn absolute droom is een tour kunnen doen doorheen Europa. Daarom is het belangrijk om steeds nieuwe muziek uit te brengen.
Een Sportpaleis uitverkopen of Rock Werchter afsluiten of toch maar een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- en of buitenland? Wat verkiezen jullie en waarom?
Spelen op Rock Werchter, toch nog steeds het grootste festival ter wereld, al verschillende keren uitgeroepen als beste, is toch het ultieme eigenlijk. Maar laat ons voorlopig groeien, en zien wat onze mogelijkheden zijn. Maar Rock Werchter, het is een droom ja…
Pics homepag @Elisa Maenhout
Bedankt voor dit fijne gesprek …
ROOK is een band uit Gent die donkere, psychedelische muziek brengt. Na de release van EP ‘I’ (recensie hier) - ging het goed vooruit … de band nam deel aan Soundtrack, speelden op Loudfest, in de Botanique en werden uiteindelijk geboekt voor Dunk!festival 2020 (maar dat helaas niet kon doorgaan vanwege Covid-19).
In 2021 maakten ze op Dunk! deel uit van de online editie, waarover we schreven ''Ze gaan verschroeiend hard tekeer of het klinkt gevoelig intimistisch in een donker kader , zowel qua instrumentatie als qua vocals. Een occult tafereel borrelt op. In die filmisch donkere brij, wordt het zonlicht nauwelijks verdragen''
Ook Dunk!records was ondertussen overtuigd van ROOK. Resultaat, het eerste full length album 'Infinite Empty’.
De hoes is een soort donkere tunnel waar je naartoe wordt gezogen, willens nillens. Een hypnotiserende sound binnen een donker kader. Ietwat occult, het begint met het doomachtige “White Wall”, de kloppende klanken en de zachte stem uit die duisternis zijn akelig, angstaanjagend, als een donkere kracht die langzaam naar jou toekomt. “Dissociation” en “The Shoulder” (een klepper van circa tien minuten) tekenen voor die spookachtige, duistere trip. Filmisch. Kenmerkend voor de band dus. De fantasie wordt geprikkeld. “Ruis”, “Voidless” en het afsluitende “Infinite Empty” zetten het verder.
Waanzinnig en … toch rustgevend, o.m. bepaald door de vocals die doen denken aan donkere feeën die je het gevoel geven dat het ok is om in het donkerte van de nacht te vertoeven, een gevoel van voldoening en gelukzaligheid.
Wat een plaat, wat een band.
Postrock/psychedelische rock
Infinite Empty
ROOK
Tracklist: White Wall (10:10) Dissociation (5:56) The Shoulder (9:50) Ruis (7:03) Voidless (9:11) Infinite Empty (9:32)
Voor wie graag voortdurend vertoeft in intensieve duisternis zijn er op muzikaal vlak genoeg bands en artiesten die je door middel van hun muziek de mogelijkheid bieden dat te ervaren. Rook is zo een schoolvoorbeeld van een band die duisternis brengt in golvende bewegingen. De Gentse band bracht een eerste EP op de markt met de veelzeggende titel 'I'. Daarop staan drie songs die elk aspect van dat ontwerp 'duisternis' uit de doeken doen.
Zo word je bij “No Ocean” in eerste instantie binnen een eerder intieme en breekbare omgeving tot zen gebracht. Uiteraard allemaal binnen een donkere omkadering. Een streepje licht valt nergens te bespeuren. Net als we willen schrijven dat er geen dreiging uitstraalt, worden alle registers plots compleet opengetrokken en lijkt het wel dat de poorten van de Hel worden opengezet met alle apocalyptische gevolgen van dien, waarna die broze rust prompt wederkeert. Zo gaat deze song op en neer, van links naar rechts, met golvende bewegingen waardoor uiteenlopende emoties worden aangesproken.
Tijdens “Unreach” komen strijkers naar boven. Dat zorgt voor een akelige atmosfeer, het gevoel alleen te zijn in een donker bos, omgeven door mystieke wezens die elk moment je het leven zullen ontnemen. Dat is toch wat wij ons daarbij voor de geest halen. Rook slaat aan het experimenteren met duisternis en verheft dat daardoor tot een soort kunstvorm. We wisten niet dat dit kon. Maar deze band bewijst het in circa negen minuten. We voelen ons hart bonken van pure angst, maar niet doordat de geluidsmuren worden afgebroken. Langzaam maar zeker voelt die dreiging aan als donkere walmen die je de keel dichtknijpen. Letterlijk wel te verstaan. Waardoor je, eens bevangen door die rook, een beklemmend gevoel krijgt vanbinnen. Vergelijkbaar met opgesloten zitten in een donkere en rokerige kamer. Waar dreigende geluiden uit de diepte je letterlijk tegemoet komen. Op het circa tien minuten lange “Tantalize” wordt datzelfde beklemmende gevoel van onmacht alleen maar sterker doordat de band elementen toevoegt die aanvoelen als opborrelende lava na een vulkaanuitbarsting, die als een kokend vuur op je huis afkomt.
In een klein half uurtje heeft Rook vooral duisternis uitgekleed en er door experimentele toevoegingen een kunstwerk van gemaakt boordevol chaos. Zonder de geluidsmuur te verpulveren, eerder door je ziel binnen te dringen. Je te hypnotiseren en je uiteindelijk te confronteren met je eigen demonen. Op een golvende en intensieve wijze, binnen een trage doomatmosfeer die je niet elke dag tegenkomt. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer duisternis tot kunst verheffen in de toekomst.
Je kan deze EP digitaal kopen via https://rookofficial.bandcamp.com/releases . Inmiddels is ‘I’ ook op CD en in beperkte oplage vinyl te koop.
En of Giant Rooks de keet heeft doen laten ontploffen. Hun ijzersterke set deed heel het publiek met verstomming slaan. Door het enthousiasme van de frontzanger kregen we maar geen genoeg van deze magische Duitse band. Deze zelfde dankbare jongeman zorgde er dan weer voor dat we het kleine dipje tijdens hun optreden al snel vergaten en doorgingen met feesten.
Giant Rooks, de nieuwe indie-sensatie uit Duitsland, lijkt hun naam waar te maken. In hun thuisland zijn ze ondertussen populair en verkopen ze verschillende zalen makkelijk uit, maar ook in het buitenland kunnen ze hun muziek wel smaken. De 5 heren uit Hamm brachten onlangs hun 3 de EP ‘Wild Stare’ uit, die meteen werd gesmaakt bij hun vele fans. Vandaag stoppen ze met hun ‘Wild Stare’ tour in de Europese hoofdstad Brussel.
Het voorprogramma was weggelegd aan onze landgenoot IBE die momenteel aan het schitteren is in ‘The Voice Van Vlaanderen’ en volop aan het repeteren is voor de liveshow van vrijdag. Met onder andere covers van Billie Eilish en Ed Sheeran en enkele eigen nummers stoomde hij ons warm voor het optreden van Giant Rooks. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat de zestienjarige IBE de grote zangwedstrijd van VTM makkelijk kan winnen.
Na dit voorprogramma was het de buurt aan de 5 jongens uit Hamm die rustig opkwamen. Ze waren duidelijk nog niet klaar op wat hun nog te wachten stond. Eens de eerste tonen van “100 mg” door de boxen klonken, zat de sfeer meteen goed. Het publiek reageerde enthousiast en frontzanger Frederik Rabe wist duidelijk hoe hij hier moest mee omgaan. Zo zocht hij meteen interactie met het publiek die hij ook makkelijk vond. Ook het enthousiasme bij de rest van de band werd duidelijk gesmaakt.
Tijdens de volgende nummers werd het pas officieel bevestigt, zowel het publiek als de artiesten voelden zich goed in deze kleine zaal in het hartje van Brussel. Hier zorgde de ludieke sfeer voor, die ook de heel het publiek aan het dansen kreeg tijdens “Bright Lies”. Ook speelde Giant Rooks enkele onuitgebrachte nummers zoals “Head By Head” en “Sighing Like A Sleeper”, deze konden ons minder bekoren en zorgde voor een klein dipje. Tijdens dat laatste nummer vroeg de band om stilte en dat begrepen enkele toeschouwers niet zo goed. Maar de sfeer bleef wel goed zitten, mede door frontzanger Frederik die met respect omging met het publiek.
Met “Chapels” ging Giant Rooks terug naar hun ware aard, sterke indiepop. Dit was wat de zaal wou horen. Frederik sprong met zijn gitaar in het publiek en bouwde van hier het feestje met ons voort. Door het wederzijds enthousiasme bracht het dit tot één van de hoogtepunten van de avond. Het feest werd nog doorgezet met “Wild Stare”, hun bekendste hit, als volgend hoogtepunt. Niet alleen alle gsm’s gingen aan het einde van dit optreden in de lucht, maar ook het dak vloog er enkele keren af door de 5 zotte heren uit Hamm.
Na dat verschillende tienermeisjes stonden te roepen om een vervolg van het optreden van hun favoriete boysband, kwamen de heren eindelijk met een brede glimlach terug op het podium. Buiten dat ze beloofde dat ze nog eens terugkwamen naar Brussel, speelden ze ook nog hun hit “New Estate”, het nummer waar het voor hen allemaal is mee begonnen. Dit werd dan ook hartelijk ontvangen door het publiek en ging hier voor de laatste keer helemaal los op. De perfecte afsluiter was weggelegd voor “King Thinking”, dat afkomstig is van hun nieuwste EP.
Als we van één ding zeker mogen van zijn, is het dat de heren van Giant Rooks van elke seconde genieten als ze op het podium staan. Ze bedanken meermaals het publiek, gaan op het enthousiasme in en brengen zo hun niveau naar een ander level. Frontman Frederik & co voelden zich goed in Brussel en straalde zelfvertrouwen uit.
We kijken uit naar hun volgende passage in België en in de tussentijd hopen we dat ze nog enkele prachtnummers uitbrengen en zeker blijven voort doen hoe dat ze nu bezig zijn!
Setlist: Cara Declares War - 100 mg - Went Right Down - Bright Lies – Slow - Head By Head - Sighing Like A Sleeper – Chapels - Walled City - Wild Stare - Mia & Keira – Rainfalls - New Estate - King Thinking
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Crooked Steps is een duo-band ‘by accident’ en niet ‘by design’. Ze hebben het sinds de start van de band in 2012 wel geprobeerd met extra muzikanten, maar uiteindelijk kozen ze toch voor de tweespan-formule om hun ei te leggen. Dat ei is de eind vorig jaar uitgebrachte EP ‘Fingers Crossed’. Voor deze uitgave in eigen beheer deden Lou en Thomas een beroep op Erik Van Biesen (Gorki, Biezen) als producer.
Zelf geeft de band uit Melle aan beïnvloed te zijn door o.m. Royal Blood, Arctic Monkeys, Queens Of The Stone Age, The Black Keys, Blood Red Shoes, Foo Fighters en Black Box Revelation. Die hoor je niet allemaal terug in de songs en daar mag je gerust ook nog de onstuimigheid van pakweg The Kinks en in mindere mate de geest van bv. John Lee Hoker aan toevoegen.
‘Fingers Crossed’ telt vier nummers. Openingstrack “Hello World” had met zijn catchy riffs en licks een minder kleffe titel verdiend. Het iets ingetogener “Blood, Tears, Sweat and Fears” leert ons dat deze jongelingen best al een boodschap kunnen brengen en dat dan ook nog eens in een song die ondanks de viool gelukkig eens niet aan mekaar hangt van de mierzoete melodramatische melodietjes. Sterk.
“Radiovoice” en “Massive Attack” zijn dan weer lekker energieke en bij momenten flink doorrookte bluesrockers die je niet meteen zou verwachten van twee twintigers. De eerste schuurt een beetje aan tegen de garage, terwijl de tweede een injectie swamp blues heeft gekregen.
Benieuwd wat voor moois Crooked Steps ons kan brengen als het leven hen al meer blutsen en builen heeft opgeleverd, maar als debuut kan dit al tellen.
http://vi.be/crookedsteps
The Crookes - Veelbelovend Brits bandje die melodieus toegankelijke, frisse, sprankelende en dromerige popsongs brengt in de beste Britse traditie, ergens tussen The Smiths, The Housemartins, The LA’s en Aztec Camzera.
We houden er wel van deze onthaastingsmuziek, die uiterst genietbaar, melig, sfeervol is en kan rocken. Ze zijn niet onweerstaanbaar hoor, maar het zijn gitaarliedjes pur sang, met een rinkelfactor. Drie minuten songs met een handvol singles “Godless girl”, “Bright young things”, “I remember moonlight” en “Bloodshot days”, die prima zijn; “Youth” en “City of lights” zijn moedig. Deze songs allemaal moeten de luisteraar over de streep krijgen en ervoor zorgen dat de band een doorbraak kan forceren. Lekker debuut dus!
Drie heren met een roemrijk rockverleden die samen een plaatje maken, dat doet algauw de term supergroep oplaaien. Vooral als het gaat om Josh Homme, John Paul Jones en Dave Grohl. Volgens ons is dit echter vooral Josh Homme’s album. Want, lets face it, de creatieve breinen in Led Zeppelin waren Page en Plant, en niet John Paul Jones. En in Dave Grohl herkennen we vooral een fenomenaal drummer en niet echt een begenadigd songschrijver (de echt goede songs van Foo Fighters kunnen wij op één hand tellen, en we hebben dan nog een vinger verloren bij ons laatste ontmoeting met de cirkelzaag).
Them Crooked Vultures is dus des te meer Homme’s project met een sound die je vooral in de buurt van zijn Queens Of The Stone Age moet gaan zoeken, inclusief vlijmscherpe riffs en potige (hard-) rocksongs zoals een kokend heet “New fang” of een stomend “Dead end friends”. Homme’s werk van de laatste maanden is ook nog vlotjes aanwezig, zo is “Elephants” een fantastisch gelaagde song waarin duidelijk nog wat overblijfselen van zijn avontuurtje met Arctic Monkeys te bespeuren zijn.
Het grote geschiedenisboek der rockgrootheden is eveneens niet dichtgelaten. De psychedelische inslag en het hoge stemmetje dat Homme er in opvoert doen het knappe “Scumbag blues” neigen naar Cream in hun beste periode. Het dichtst in de beurt van Led Zeppelin komt het trio bij “Reptiles”, maar voor de rest horen we weinig invloeden van bassist Jones’ voormalig bandje.
Bij “Bandoliers” zou je gaan zweren dat Homme in het spoor is gaan treden van zijn maatje Mark Lanegan ten tijde van diens Screaming Trees en de lome riff van “Warsaw of the first breath you take” grijpt terug naar het onvolprezen Kyuss, Homme’s formidabele eerste groep.
Homme heeft er dus wel duidelijk een gediversifieerd album van gemaakt, doch eentje naar zijn normen, een rockplaat pur sang met hier en daar een fijn zijstapje, net als bij QOTSA dus.
Met een andere drummer en bassist had alles volgens ons niet echt gek veel anders geklonken, wij hebben zo de indruk dat Dave Grohl en John Paul Jones immers niet zo erg hun stempel gedrukt hebben op dit plaatje. Maar dat ze dat live des te meer zullen doen, daar zijn we dan wel zeker van, want Grohl op drums is een werkelijke belevenis. We hebben hem al eerder fabuleus aan het werk gezien bij, jawel, Queens Of The Stone Age. Niet toevallig, zeker ? Helaas hebben we de man nooit zien uitfreaken bij het geweldige Nirvana, een trauma voor de rest van ons leven.
Them Crooked Vultures wordt dus ongetwijfeld een veel gevraagde band voor het komende festivalseizoen en met die ene plaat kunnen ze een duivelse pot rock’n’roll serveren.
Conclusie, Queens Of The Stone Age … euh sorry, Them Crooked Vultures hebben een ferme rockplaat gemaakt die zich op een podium ongetwijfeld nog veel vetter zal tonen.
Nederlands 
Français 
