Het New Yorkse Scissor Sisters kwam in de belangstelling met aanstekelijk, groovy en dansbaar materiaal als “Take your mama”, “Tits on the radio” en Pink Floyds bewerking “Comfortably numb” . “I don’t feel like dancing” en “She’s my man” volgden . Deze songs plaatsten de band op de kaart.
Ze waren een uit het leven gegrepen Bee Gees, Village People, FGTH, Pet Shop Boys , Dead or Alive en Bronski Beat … Beetje gay zonder echt pejoratief te willen klinken . De vorige cd ‘Night Work’ liet lang op zich wachten en er werd beroep gedaan op de elektronica wizzard Stuart Price van Les Rhythmes Digitales en Zoot Woman. Hoe catchy en speels de songs ook waren , ze raakten minder .
Ook deze vierde cd zit ergens tussen hamer en aambeeld. Hier kwamen een rits producers aankloppen als Calvin Harris, Pharrell Williams , Alex Ridha (Boys Noize) en Diplo. Het zijn vooral de dansgerichte nummers die het sterkst zijn , “Baby come home”, “Inevitable”, “Only the horses”, “Let’s have a kiki” en “The secret life of letters”. De disco, glamrock en de 80s kitsch zit verweven in hun melodieus poppy sound . Jake Shears ( beetje Travolta, Freddy Mercury of een Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (Rosin Murphy van Moloko) zijn de spil, wisselen af en vullen elkaar in de zangpartijen .
Brokken maken en grootse hits schrijven zit er momenteel niet meer in bij de Scissor Sisters, maar volledig afschrijven doen we nog niet …

Sinds 2004, het jaar van hun cover van “Comfortably Numb” van Pink Floyd, zorgen  de Scissor Sisters voor opwinding bij hun publiek door middel van aanstekelijke melodieën en dikwijls subversieve of belachelijke maar vaak grappige teksten. Nadat ze drie op en top popalbums hebben uitgebracht, stelt de New Yorkse groep nu haar vierde werk voor: ‘Magic hours’, een werk dat zijn entertainerstatus officieel kracht bijzet. Een ongeoorloofd plezier dat live en in kleur de teugels in handen neemt op het podium van de AB op 8 oktober laatstleden. En uitverkocht, alstublieft!

‘Let’s Have a Kiki’! De Scissor Sisters kwamen voor de tweede keer in Brussel sinds 2004. Onvermijdelijk uitverkocht. En om hun terugkomst op onze hoofdstedelijke planken te vieren, vertrouwde het viertal de zware taak om een ijzersterk eerste deel te garanderen toe aan hun medewerker, DJ Sammy Jo. Resultaat: een saaie en steeds herhalende flutelectro, behalve voor wie al een paar glaasjes opheeft. En de lijdensweg blijft duren tot de lichten worden gedoofd.

Om 21 uur dus. Het moment waarop ‘Del Marquis’ en ‘Babydaddy’ het podium opkomen, in het gezelschap van twee achtergrondzangeressen en twee aanvullende muzikanten, piano’s en grote trommels, in het licht van de zwaailichten die in de vier hoeken van het podium staan.
Het befaamde logo van de band wordt op de achtergrond geprojecteerd wanneer het eerste lied van de avond begint: “Any Which Way”. Vervolgens verschijnen Ana Matronic en Jake Shears ten tonele op een parterre die op 2/3 staat van een bende uitgelaten jongens. Ana Lynch, aka Ana Matronic, schittert in haar gele bolletjesjurkje. Maar de persoon die het meeste aandacht van het publiek trekt is uiteraard Jason Sellards, alias Jake Shears, die hen allemaal hysterisch maakt. De subversieve danspasjes volgen elkaar even snel op als de stukken “Baby Come Home”,  “Keep Your Shoes” en “Kiss You Off”.
We weten allemaal dat de AB een uitstekende akoestiek heeft. Maar hier was het geluid soms iets té perfect om nog natuurlijk te zijn. Sommige stukken van het optreden laten vreemd genoeg vermoeden dat enkele stukken in playback gebracht zijn. Maar het spektakel op het podium (en soms ook in het publiek) is onaangetast. Een “Take Your Mama » in regenboogkleuren gaat vlak voor één van de meest langverwachte nummers van de avond; in dit geval de single “Let’s Have A Kiki”, een electro-titel die een beetje gek maar vrij verslavend is. Wat behoorlijk goed de groep zelf voorstelt, die zelfs een website hebben gemaakt voor het nummer ( http://www.letshaveakiki.com ). Daarna volgen een akoestische versie van “Mary” en “Comfortably Numb”, geboosd op de gitaar.
Bij wijze van slotstuk, zetten “Invisible Light”, “Shady Love” (stuk dat oorspronkelijk vertolkt wordt in gezelschap van Azealia Banks, hier vervangen door één van de achtergrondzangeressen) en het klassieke “I Don’t Feel like Dancin’” de parterre en tribunes letterlijk in vuur en vlam.
Bovendien trekt Jake zijn hemd uit, al snel gevolgd door enkele jongens uit het publiek, op verzoek van Ana. Tegelijkertijd klaagt ze speels de paar ongelukkigen aan die op het eerste verdiep plaats hebben genomen.

Tijdens het bismoment laat “Only The Horses”, eerste passage uit ‘Magic Hour’, de spanning zachtjes verminderen, voor de uitbarsting van de gitaren bij het zeer middelmatige “Music Is The Victim”. De band had beide titels beter omgewisseld, maar gezien de overduidelijke vreugde van het publiek kunnen de Scissor Sisters alweer ‘veni vidi vicci’ roepen.

Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck

Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel