Bijzonder pijnlijk is het om dit gloednieuwe album van Shellac hier voor onze neus te zien verschijnen nu de legendarische muzikant en producer Steve Albini amper 10 dagen voor de release definitief werd geveld door een hartinfarct. Dit is immers geen kroniek van een aangekondigde dood zoals dat bij David Bowie of Leonard Cohen het geval was. Zij wisten immers dat de man met de zeis klaar stond en konden zo hun eigen ultieme zwanenzang orkestreren.
Albini daarentegen stond met volle goesting klaar voor een nieuwe tournee ter promotie van deze opvolger van ‘Dude Incredible’, een plaat die ondertussen ook al 10 jaar oud is.
Heel wrang en raar voelt het om dit te zeggen, maar op ‘To All Trains’ klinkt Shellac springlevend. Het album serveert de typische Albini sound in al zijn puurheid. Droog, strak, zonder franjes en met een je m’en fous hardcore-touch. Amper 28 minuten verpakt in 10 minimalistische en messcherpe songs die schitteren in al hun kracht en eenvoud. De rechttoe-rechtaan gitaarstijl van Albini uit zich in alweer kurkdroge en ultra efficiënte riffs, de vocals spuwt hij er als een primaire punker uit. “WSOD”, “Chick New Wave” en “Scrappers” zijn gemene in-your-face punchers, “Tattoos” is dwarse en norse post-punk en “Wednesday” is een moordlustige valse trage. De allerlaatste song heet -als ware de duivel er mee gemoeid- “I Don’t Fear Hell” en krijgt zo toch wel een heel zware erfenis met zich mee, Albini sneert “If there’s a heaven, I’ll hope I’m having fun, cause if there’s a hell I’m gonna know everyone”. Wist hij veel dat hij er zo dicht bij was.
Honderden bands zijn langs geweest bij Steve Albini in de hoop hun songs in de meeste onverbloemde en spontane vorm op band te zetten, maar het is steevast op Albini zijn eigen platen dat die rudimentaire sound het krachtigst tot uiting komt, ‘To All Trains’ is daar het zoveelste staaltje van. Helaas ook het laatste.
Een geweldige plaat die ongewild een zware tol moet dragen. Heel zuur is dat.
De gebroeders Jasper en Jeroen Vanhecke delen dezelfde muzikale smaak, en zochten verder mensen om een groep op te richten. Het werd een hobbelig parcours, het resulteerde in een demo 'Other Awareness' en 'Jams'. O.m. met bassist Manuel Van den Notelaer is het een solide band. De EP 'Tidal Waves' verscheen nu.
“Forgot the car” is meteen een bommetje. Het gitaarspel , de bas en de drums zijn strakgespannen en vlijmscherp. Stan Blomme schreeuwt hier zijn keel schor. Ze voelen elkaar perfect aan . Het spelplezier druipt er van af. “Florida man” en “Jams” klinken hard, verschroeiend. “The Malthusian Trap” volgt dit muzikaal patroon. De samenzang van Stan, Jeroen en Manuel is een meerwaarde. Op “PBS" worden de registers nog eens compleet open getrokken. Een wervelstorm!
Twintig minuten krachtdadig werk, het pedaal stevig ingedrukt en de ene na de andere adrenalinestoot. Kijk, live moet dit echt een beleving zijn.
Tracklist: Forgot the care - Florida man - Jams - The Malthusian Trap - PBS
Garagerock/Punk
Tidal Waves EP
Nutshell
Shellac - God bestaat dan toch, het is een tenger ventje, draagt meestal een overall en heeft een zuinig brilletje op
Shellac
Kreun
Kortrijk
2017-05-30
Sam De Rijcke
Wij kennen een pak fantastische platen waarop de Albini stempel overduidelijk doorweegt (Pixies, Nirvana, The Jesus Lizard, Godspeed You Black Emperor, Gruppo Di Pawloski,…), maar het lijkt er op dat diegene die de Albini sound het best op een podium kan brengen… Steve Albini zelf is. Daarom is het telkenmale bijzonder goed nieuws wanneer de legendarische producer de deur van zijn studio achter zich dicht trekt en met zijn eigen band Shellac de hort op gaat.
Een compleet volgelopen Kreun denkt er net zo over en hangt de hele tijd aan Albini zijn lippen. Dit is weer zo één van die concerten waar ieder zichzelf respecterend muziekliefhebber gewoon moet bij zijn, en eentje die verdomme nog lang zal nazinderen.
Shellac weet immers als geen ander die rudimentaire, compromisloze en droge straight-in-your-face-sound op het podium doortastend neer te poten. Kurkdroge urgente drums, brandende door merg en been snijdende baslijnen en daarbovenop de striemende gitaaruitbarstingen, rauwe riffs en uitgespuwde vocals van de briljante Steve Albini. Een unieke krachttoer die wordt ontwikkeld door drie muzikanten die in al hun eenvoud een geniale, onvermurwbare en pure sound neerzetten die ongeëvenaard is en meer punk is dan al de platen van Green Day en Blink 182 samen.
Shellac heeft weinig nieuw werk in de aanbieding -daarvoor heeft een volgeboekte Albini gewoon de tijd niet- maar de band brengt de oude en ietwat minder oude songs met een stootkracht en verbetenheid waar menig alternatief bandje een punt kan aan zuigen. De songs klinken fris van de lever en rauw van de vleeshaak, check de oerkracht van “Squirrel Song”, de uitgebeende power van “Riding Bikes”, de bloeddorstige vechtlust van “Watch Song”, de opgejaagde punk van “Copper”, de ongebluste woede van “All The Surveyors” en de vernielzucht van het fenomenale “Dude Incredible”.
Een strak en uiterst energiek Shellac is vanavond nergens minder dan fantastisch en de heren hebben naast een gezonde portie zelfrelativering ook flink wat humor in hun creatieve brein zitten, getuige de bindteksten waarin ze onder meer hun afkeer voor opperimbeciel Donald Trump niet onder stoelen of banken steken.
Steve Albini, een invloedrijk en respectvol figuur waar zowat de hele wereld van de alternatieve muziek met grote bewondering naar opkijkt, komt hier trouwens leukweg samen met zijn bandleden het boeltje zelf opzetten en afbreken. Bijzonder sympathiek en down to earth vinden wij dat, we zien het Bono zo nog niet te gauw doen. Of Beyoncé, dat zou pas lachen zijn (“oei oei oei, oh ramp, mijn nagel is gescheurd, snel, waar is mijn styliste ?”).
Voor een prestatie als deze van vanavond halen we met plezier het woord ‘legendarisch’ uit onze fichebak met superlatieven. En al de rest ook, fichebak leeg.
We hebben ook nog een pluim voor het Franse meidentrio Decibelles dat de zaal mag opwarmen. De wilde meiden zitten er vocaal behoorlijk naast maar de frisse en vlammende punkrock die ze voortbrengen maakt veel goed. Hun korte, snelle en vaak uitzinnige songs doen wel eens aan Cocaine Piss denken. Waarmee we willen zeggen : hard, luid, snel en vooral rechtdoor.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Een goed bewaard muzikaal geheim is en blijft Shellac, de band rond muzikant/producer Steve Albini. Het is al weer zo’n zeven jaar geleden dat hij met z’n band een plaat uitbracht . Eigenlijk hebben die allemaal zo’n beetje hetzelfde geluid tussen hardcore , noise en indierock . Een hoekig, messcherp, aanstekelijk ‘metaal’ klinkende gitaar (‘prikkeldraad’ gitaarklank), een grommende, dreunende diepe bas, en gortdroge powerdrums.
Het trio Albini (gitaar/zang), Weston (bas) en Trainer (drumkit) komt dus maar af en toe samen , maar éénmaal samen is het dan koekenbak , een drie-eenheid, power en oerkracht op een ongedwongen wijze.
De songs klinken rauw, strak , spannend alternatief , hebben een donkere dreiging , kunnen onverwachtse wendingen ondergaan en zitten tussen toegankelijkheid en experimenteerdrift. Op de titelsong, opener van de plaat , moeten ze nog wat op dreef komen (we horen hier zelfs wat dampende funk), maar wat dan volgt is Shellac ten voeten uit . Er is zelfs een instrumentaaltje terug te vinden . Shellac blijft moeiteloos het noiserock landschap beheersen!
Een double-bill op z’n plaats - Shellac – Sleepy Sun
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money
De bekende producer Steve Albini, 50 intussen, stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld. Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen; ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert, draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”. Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio” van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn , hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!
Helen Money opende de avond en zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)
Een goed bewaard muzikaal geheim is en blijft Shellac , de band rondom de bekende producer Steve Albini. Shellac, al 15 jaar bezig, is nog maar toe aan de vierde cd en heeft zeven jaar op zich laten wachten voor de opvolger van ‘1000 Hurts’. Als producer is Albini man-van-alle-klusjes, want hij stond al in voor werk van Nirvana, Pixies tot Low en Joanna Newsom!.
Het trio Albini (gitaar/zang), Weston (bas) en Trainer (drumkit) is een geniale drie-eenheid: een neurotisch aanstekelijk metaal klinkende gitaar (‘prikkeldraad’gitaarklank), een grommende, dreunende diepe bas, en gortdroge powerdrums. Songs regelrecht vanuit het repetitiekot, die power en oerkracht uitstralen op een ongedwongen wijze: rauw alternatief, een repeterend spannende opbouw, noisy klanken en onverwachtse wendingen. Ze klinken onvoorspelbaar en slaan af en toe de brug naar een beetje toegankelijkheid.
Opener “The end of radio”, ruim acht minuten lang, is er eentje om in te lijsten, “Genuine lullabelle” heeft een aardige experimenteerdrift en zegzang en afsluiter “Spoke” is een korte, pittige hardcore/noisepowersong.
De variëteit maakt van deze plaat een adembenemende, donker, dreigende noisetrip van drie weirdo’s.
’Excellent Italian Greyhound’ is een prachtplaat binnen het noiserocklandschap.
Shellac, de band van de bekende producer Steve Albini, al zo’n 15 jaar bezig, en nota bene nog maar vier cd’s uitgebracht, is muzikaal een goed bewaard alternatief geheim. Ze zijn gegroeid uit de hardcore/noiserockscene van Big Black (Albini’s eerste groep), No Means No, Black Flag (Henry Rollins), Fugazi, Sonic Youth, Butthole Surfers, Helmet en latere bands The Jesus Lizard en Barkmarket.
Shellac zette alvast deze muzikale stijl verder: een neurotisch aanstekelijk metaal klinkende gitaar (een ‘prikkeldraadgitaarklank’), een grommende, dreunende, repeterende, diepe bas en gortdroge powerdrums. Shellac, al van in het begin onder de vaste bezetting Albini (zang/gitaar), Bob Weston (bas/zang) en Todd Trainer (drums), weren publiciteit en promo af. Ze besloten een korte Europese tournee in te lassen waarbij ze tweemaal halt hielden te Nederland, De Vooruit te Gent (www.vooruit.be) en Le Grand Mix te Tourcoing, nav de te verschijnen vierde cd ‘Excellent Italian Greyhound’. Fijn om zo’n unieke band in een straal van 250 km vier keren aan het werk te kunnen zien!
Het drietal, dicht bij elkaar opgesteld, beschikt over aluminium (oubollig) lijkende versterkers en een eenvoudig aan Dead Moon denkend drumstel. Het draait ‘em om ‘geluid’ bij Shellac; ze stralen power en oerkracht uit. Intrigerend! Ze boeiden een kleine twee uur lang, waarbij ze putten uit hun oeuvre van vier minutensongs, een paar instrumentale tussendoortjes en soms lang uitgesponnen nummers, gebaseerd op die repetitieve bastune, Albini’s unieke gitaarspel (stevig en snedig, snaren doen afzien en er zelfs z’n tanden inzetten!), z’n blik op oneindig en z’n rauwe onvaste zegzang, opgezweept door de harde, strakke drumslagen. Verbazingwekkend toch wat het trio aan het uitvoeren was. Albini’s hoofd- of vingerknikje naar de anderen deed een song van tempo veranderen of zorgde voor een onverwachtse wending. Da’s Shellac live dus. Een greep uit het songmateriaal: “Pull the cup”, “The Black Ass” en “Minute” van ‘At Action Parc’, een prachtig uitgewerkt “Didn’t we deserve a look at you…” en “Canada” uit ‘Terraform’, de oudjes “Rambler song”, “Billiard player song” en de dubieuze “Doris” en “Wingwalker”, combineerden ze met een pak ‘1000 Hurt’ songs: “Prayer to God”, “Squirrel Song”, “Mama Gina” en “Shoe Song”. Nieuw waren alvast “Steady as he goes” en “The end of radio”. Afsluiter “Watch song” (opnieuw van ‘1000 Hurts’) mondde uit op een cymbalenveldslag!
De teksten van Albini zijn soms à l’improviste, en kunnen sarcastisch en bizar zijn zoals de monoloog over kleine meisjes en bejaarde vrouwen (“Mama Gina”) en vogels en vliegtuigen. En dan is er Weston, grappenmaker van het drietal, die een tweetal maal een vragenronde hield: “Are there any intelligent questions that you wanna know ‘bout us?“. Intelligent questions met een vleugje zottigheid!
We hadden te maken met een donker, dreigende noisetrip van drie weirdo’s, die sterk op elkaar waren ingespeeld; de eigenwijze drie-éénheid Shellac was een adembenemende belevenis.
Organisatie: Le Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
