In de Handelsbeurs Gent werd op 14-15 en 16 december het Festival van de Gelijkheid georganiseerd. We pikten er één van de avonden uit , met het optreden van de Nederlandse Spinvis, het alter ego van Eric de Jong.

In het voorprogramma troffen we de Palestijns-Syrische Pianist Aeham Ahmad aan. De man werd wereldberoemd door een foto waar hij op zijn piano speelt tussen het puin door de burgeroorlog in Syrië. Hij speelde, alleen , zittend aan zijn piano, meer trieste, sombere nummers en klaagzangen van wat die oorlog teweeg heeft gebracht, waarvan pakkende beelden werden geprojecteerd achter de muzikant. Hij gaf soms een woordje uitleg, maar besefte altijd net op tijd wanneer hij teveel zou uitweiden . Een uptempo song volgde dan.
De ganse context linkte me aan de begeleidende melodietjes van de vroegere stomme films van Charlie Chaplin of Laurel &Hardy.  Best wel een aangrijpend halfuur.

Tien minuten eerder dan aangekondigd verscheen Spinvis al op het podium.  Eric De Jong, al niet meer zo jong (56)!, had deze keer een heuse begeleiding mee ; hij was omringd door 5 jonge rasmuzikanten. Van het Spinvis combo kregen we maar liefst een twee uur durend fantastisch optreden . De songs  zijn meeslepend, melancholisch , poëtisch en romantisch. Onze sing/songwriter is een echte woordenkunstenaar die de zaal meeneemt, - voert op een muzikale tocht doorheen de acht albums.
Ieder nummer heeft wel iets speciaal. Je ervaart nooit hoe een nummer zal verlopen en eindigen. Breekbaar en kil, traag of snel, ingetogen of uitbundig, solo of met gans de groep,  je kreeg het allemaal gemoedelijk, vriendelijk van Spinvis , die de hele avond bleef verrassen. Boudewijn De Groot lijkt een grote inspiratiebron. De  kleine grapjes tussenin doen niks af van de kwaliteit van het optreden.
Op “Voor ik vergeet” doet hij iedereen er even aan herinneren dat dit nummer al 15 jaar oud is en dat het daarmee allemaal begon.
Het publiek hangt aan zijn lippen, stil, ingetogen en roerloos, des te uitbundiger is het applaus. Na de titeltrack van het nieuwe album ‘Trein, Vuur, Dageraad’ verlaat de band na een gezamenlijke buiging kort het podium. Snel zijn ze terug voor een mooie, sfeervolle bis.
Erik grapte dat we niet moeten wanhopen . Altijd komen ze terug voor hun publiek. Ze stonden te wachten achter het gordijn, wat traditie is . Eindigen doen ze geweldig, in schoonheid met een moderne versie van “Bagagedrager”.

Het Nederlandstalige lied wordt hier naar een hoger niveau getrokken . Spinvis tekende voor een vijf sterren concert! , tijdens deze driedaagse .

Organisatie: Handelsbeurs , Gent

Spinvis - Muziek op z’n puurst
Spinvis
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-05-04
Thibault Vander Donkt

Gisteren trokken we naar de AB om er onze favoriete Nederlander Erik De Jong, beter bekend als Spinvis, aan het werk te zien. Het concert was hopeloos uitverkocht en iedereen die aanwezig was, leek er enorm veel zin in te hebben. Spinvis wist ons vanaf de eerste minuut te betoveren met zijn ontroerende woordkunst, iets wat voor vele artiesten niet zo evident is. We waren getuige van een uniek optreden, dat alle verwachtingen inloste.

Wanneer de band het podium opkomt, staat de AB Box al helemaal vol enthousiaste fans. Meer dan terecht ook wel, als je weet dat het ondertussen toch een tijdje geleden was dat de band nog eens in België kwam spelen. Het openingsnummer van de avond is “Oostende” en wordt op  magistrale wijze gebracht. We horen enkel Erik die zichzelf begeleidt met zijn gitaar. Het publiek durft zich amper te verroeren en kijkt met heel wat bewondering toe hoe Erik de zaal in enkele seconden voor zich weet te winnen.
De opvolger van het sterke openingsnummer is het nieuwe “Artis”, een nummer dat terug te vinden is op de nieuwe plaat ‘Trein Vuur Dageraad’. Wat ons opvalt, is dat niet alleen oude nummers, maar ook nieuwe nummers, super goed worden onthaald bij het publiek. Zowel “Bagadrager” als “De Kleine Symfonie” worden meegezongen en achteraf voorzien van een waanzinnig applaus, iets wat de band duidelijk kan appreciëren.
De mensen in de zaal zijn doorgaans heel erg stil en fluisteren woord per woord mee met hun favoriete zanger. De nummers die vanavond worden gebracht, komen ook gewoon heel oprecht over, waardoor het op vele momenten weet te ontroeren. Net op de momenten waarop het een tikkeltje teveel ontroert, speelt Spinvis een opgewekt nummer, zodat je automatisch een lach op je gezicht krijgt, denk hierbij aan “Ik Wil Alleen Maar Zwemmen” of “Ronnie Knipt Z’n Haar”.
Erik De Jong is niet alleen een songschrijver, hij is ook een poëet. Dit kun je duidelijk horen aan zijn lyrics. Vanavond bewijst hij het nog eens extra aan de hand van zijn bindteksten, die een verhaallijn vormen tussen de opeenvolgende nummers. Vaak balanceert Erik De Jong op het randje tussen poëzie en theatertekst. Spinvis draait uiteraard niet enkel en alleen rond frontman Erik De Jong. De band bestaat uit een aantal muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn en zich geen enkele technische fout permitteren. Het gaat hier duidelijk om een enorm straffe liveband.
Het hoogtepunt van de avond is wanneer Erik het intieme en enorm ontroerende “De Grote Zon” inzet, een song die heel simpel wordt gebracht met Erik en zijn gitaar in de hoofdrol. De woorden die hij uitspreekt raken ons tot in het diepste van ons hart, waardoor onze mond letterlijk openvalt en we de woordenbetovering gewoon moeten ondergaan. Wat een magisch moment. “Trein Vuur Dageraad”, het beste nummer van het nieuwe album, is hier de perfecte opvolger voor. Dit is muziek op zijn puurst.
De band verdwijnt van het podium, maar aangezien het publiek niet van plan is om te stoppen met applaudisseren, keren ze al snel terug. Als eerste bisnummer speelt Erik samen met Saartje het wondermooie “Wat Blijft”, een nieuw nummer. Als allerlaatste lied, kiest Spinvis voor het aanstekelijke “Kom Terug”, een nummer dat misschien wel in de top tien beste Nederlandstalige nummers geclassificeerd mag worden. Wat een afsluiter.

Spinvis speelde een adembenemende show voor jong en oud die op geen enkel moment wist te vervelen. Erik De Jong imponeerde van begin tot einde en zorgt ervoor dat iedere toeschouwer die hier vanavond aanwezig was, met een lach op z’n gezicht richting huiswaarts gaat. Erik De Jong, bedankt voor dit moment.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Een liedjeskunstenaar is het, die Nederlander Erik De Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde (2002); de tweede plaat ‘Dagen van gras , dagen van stro’ , kwam drie jaar later uit in 2005. Daarna kwamen talrijke samenwerkingsprojecten en nu de 50 voorbij is pas de derde cd  te zien, ‘Tot ziens, Justine Keller’, een heerlijk relaxt sfeervol album , die opvallend positief en vrolijk kan klinken door de uptempo ritmes , de talrijke instrumenten, de geluidjes en Jongs unieke combinatie van zinnetjes en metaforen.
Een romantisch album, melancholisch aanvoelend , over van alles en nog wat , de liefde , afscheid nemen , dagdromen , een regelmatig terugkerende Justine, enz., bepaald door z’n fluisterzang .
Het zijn mooi gearrangeerde composities, sober ingehouden , check maar eens “Jij wint”, “Overvecht” en de titelsong; of ze zijn rijkelijk en kleurrijk met allerhande toeters en bellen en geluidseffecten . “Heel goed nieuws”, “Club insomnia”, “Begin oktober” en “We vieren het toch” zijn de ‘Beautiful day’s’ van U2.
Spinvis heeft een sterke derde cd uit .. Moderne Kleinkunst met een grote K …

We verdenken Erik de Jong aka Spinvis ervan een stille bewondering te koesteren voor René Magritte. ‘Ceci n’est pas une pipe’: niets is wat het lijkt in de bovenkamer van de Jong. De wat excentrieke Nederlander debuteerde op z’n 40ste met de klassieke single “Voor Ik Vergeet”, en sindsdien is hij langzaam maar zeker uitgegroeid tot een waar begrip in de Lage Landen en prijken zijn albums steevast op elk zichzelf respecterend eindejaarslijstje.
Vanuit Het Vaticaan, de studio onder diens huis in het onooglijke Nieuwegein, voorziet de Jong zijn surrealistische woordkunst van de passende soundtrack. De zonderlinge krullebol sleutelde er maandenlang aan zijn derde studio album ‘Tot Ziens, Justine Keller’ dat eind vorig jaar eindelijk het levenslicht zag. Met het radiosucces van de vooruitgeschoven single “Oostende” en een stekje in de Radio 1 - Sessie van Gorki ziet Spinvis zijn aanhang in Vlaanderen tegenwoordig alleen nog maar toenemen. We hebben de Jong de voorbije jaren in totaal verschillende gedaanten aan het werk gezien, de ene keer als ongekroonde koning van de experimentele lo-fi omringd door een paar dozijn toeters, bellen en andere geluidseffecten, de andere keer enkel gewapend met een dichtbundel op een literaire avond. Maar toch, het was best wel even wennen om afgelopen woensdagavond in cc De Spil in Roeselare nu ook kennis te maken met Spinvis als volbloed rockgroep.

Anders dan een ‘reguliere’ band kiest de Jong gewoontegetrouw voor een averechtse opener. Celliste Saartje Van Camp werd als voorwacht het podium opgestuurd; haar engelengezang werd langzaam maar zeker overstemd door een kakafonische geluidsbrij toen de Jong en zijn andere kompanen zich in extremis nog even aan een laatste soundcheck waagden. Uit de chaos doemden heel voorzichtig de eerste noten van “De Grote Zon” op, een eerder intimistisch liedje over de immense snelheid waarmee het leven aan iedereen lijkt voorbij te flitsen, maar toch wat verrassend een behoorlijk stevige versie meekreeg. Veel tijd om te mijmeren kreeg het publiek verder niet, want met “Heel Goed Nieuws” en het oudje “Astronaut” schroefden de Jong & co gestaag het tempo en de decibels omhoog. Deze Spinvis On Speed ging duidelijk voor intensiteit en volume, en had minder oog voor de subtiele effectjes waar elk Spinvis album bol van staat. Net daardoor werd “We Vieren Het Toch”, met voorsprong het meest indringende nummer uit het jongste album, op de planken van cc De Spil gedegradeerd tot een eerder doordeweeks nummer.
Voor iemand die niet bepaald bekend staat als een veelprater waren de bindteksten van de Jong best wel onderhoudend. Ter inleiding van “Overvecht” mocht het publiek even binnengluren in de jeugdjaren van de Jong en de tijd dat steriele appartementsblokken als paddestoelen uit de grond schoten; “Koning Alcohol” werd dan weer subliem opgedragen aan het ontvrienden van de fles als beste kompaan. In het afsluitende “Kom Terug” gaf de Jong het publiek tenslotte nog een eigengereide levensles mee: “Reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug”.

Niet dat de Jong en zijn gevolg tot dan toe bepaald zuinig waren geweest op hoogtepunten, toch slaagde de groep er pas tijdens de bisronde in om ons echt bij het nekvel te pakken. In De Laatste Show was al eerder te zien hoe “Twee Meisjes” van Raymond en “Bagagedrager” vakkundig in elkaar werden gedraaid door Spinvis. Een sterk staaltje live mashup van twee moderne kleinkunst klassiekers die elkaar op het eerste zicht weinig te vertellen hebben, maar in de handen van de Jong spontaan samensmelten tot één lange melancholische trip.
Dagdromen is zo een andere hobby van Spinvis. Over de gruwelijke actualiteit van alledag heeft hij liever geen mening, de Jong zondert zich af maar sluit zich niet af in het speelse “Ik Wil Alleen Maar Zwemmen”. Zwaarmoedigheid krijgt dus zelden een kans in de bovenkamer van de Jong, wel integendeel. Helemaal op ‘t eind disselde hij een anekdotisch kortverhaal op over de bij onze noorderburen erg populaire roze koeken en hing er vervolgens moeiteloos “Wespen Op De Appeltaart” als slotakkoord aan op.

De koek was toen weliswaar volledig op, maar het gezellige gekeuvel achteraf in de bar met toetsenist Lucas Oldeman was een kruimeltje die ondergetekende niet kon laten liggen. We zijn niet te weten gekomen wie die Justine Keller nu precies is, maar wensen haar toch maar een behouden vaart voor dat retourtje planeet Spinvis.

“Alvoren de grote mensen aan het woord te laten mogen wij u komen entertainen”, aldus opwarmer van dienst Senne Guns. Eindelijk een jonge gast die zijn plaats kent, zou je dan denken, maar de overdreven nederigheid, flauwe woordspelingen en dito rijmelarij maakten dat zijn set al vlug ging vervelen. De verwachtingen waren nochtans redelijk hoog gespannen. Guns wist vorig jaar een kleine hype in kleinkunstland op zijn naam te schrijven met het innemende “De Goudvis”, en werd net niet doodgeknuffeld door Raymond in zijn Radio 1 Sessie For Life afgelopen december. Echter, het ontbreekt Guns aan een eigen muzikale identiteit om momenteel enige potten te breken. We verwijzen hem graag terug naar een duister zolderkamertje om nog wat verder aan dat beloftevol kleinkunstsmoel te werken.

Organisatie: CC De Spil, Roeselare

Afgelopen zaterdag kreeg het 4AD publiek een unieke affiche voorgeschoteld. Als hoofdact stond de Nederlandse woordenkunstenaar Eric De Jong aka Spinvis geprogrammeerd. Spinvis liet pas na 40 levensjaren een eerste album op de Lage Landen los, en is inmiddels uitgegroeid tot één van de meest markante figuren uit de Nederpop scene. Hij toert momenteel langs het Vlaamse clubcircuit met als support de amper 16 lentes tellende Rock Rally finalist Jasper Erckens. De zonderlinge laatbloeier versus het vroegrijpe jonkie: een unieke muzikale combinatie op de planken van een goed gevulde 4AD te Diksmuide.

Wie het arsenaal aan instrumenten op het podium zag staan kon moeilijk vatten dat Spinvis wel degelijk solo zou aantreden. Ofwel zou er alsnog een begeleidingsgroep vanachter de gordijnen worden getoverd, ofwel zou Spinvis zich ontpoppen als een multi-instrumentalist die bovendien handig gebruik maakt van de nieuwste generatie digitale podiumsnufjes. Het bleek uiteindelijk de laatste optie te zijn: het begrip ‘solo act’ werd door De Jong immers ter plaatse van een nieuwe definitie voorzien door diverse live ingespeelde stukjes op te nemen, en laagje na laagje te arrangeren tot een volwaardige ritmesectie. Op de planeet Spinvis zijn echter drie dimensies aanwezig, dus naast geluid voorzag De Jong zijn samplekleinkunst tevens van woord en beeld. De visuele dimensie werd ingevuld door ook een gezicht te plakken op de leden van zijn denkbeeldige begeleidingsgroep via drie smalle videoschermen achteraan het podium. De unieke woordenkunst, tenslotte, vormt het sluitstuk van elke Spinvis compositie. De Jong observeert en registreert alledaagse gebeurtenissen, en vertaalt ze op onnavolgbare wijze naar een schijnbaar onsamenhangende beeldspraak.

Het publiek werd door een innemende De Jong meteen in het Spinvis universum geprojecteerd met ”Kindje van God”, een unieke remake van Maria’s onbevlekte ontvangenis. Of het nu ging over de stalker in elk van ons (“Het Voordeel van Video”), het gevoel van onverschilligheid in een wereld vol geweld (“Ik Wil Alleen Maar Zwemmen”), de scherpe observaties tijdens een schijnbaar doodgewone zomerdag (“Wespen op de Appeltaart”) of levenslange herinneringen aan Utrecht (“Voor ik Vergeet”), keer op keer wist de innemende noorderbuur op een geheel eigen manier cynisme aan melancholie te koppelen.
Na een indrukwekkende reeks radiohits tijdens het eerste deel van de set en een uitgebreide rookpauze trok Spinvis voor het vervolg van de set eerder de kaart van het donkere sentiment. Met minder gekende nummers als “De Ogen van de Bruid”, “Ik Ben je Man” en “Ronny Gaat naar Huis” wist hij niettemin moeiteloos de aandacht van het beleefde publiek te behouden. Het aan The Notwist refererende electropoppareltje “(Kus me dan en) Bijt Mijn Tong Af” besloot een bevreemdende trip heen en terug naar het Spinvis universum.

Jasper Erckens mocht zoals gezegd de avond openen. De stem van deze sympathieke krullebol werd reeds meermaals vergeleken met deze van Scott Matthews, Damien Rice, Nick Drake en de jonge Jeff Buckley. Tijdens de korte live set kwamen de invloeden van elk van deze muzikale helden hier en daar inderdaad om de hoek kijken. We onthouden vooral een doorleefde versie van de obligate Gnarls Barkley cover en Rendez-Vous classic “Crazy” en de knappe nieuwe single “Waiting Like a Dog”. Beide nummers zullen ongetwijfeld op Erckens’ volgende maand te verschijnen debuutalbum prijken. De hoge aaibaarheidsfactor van Erckens doet vermoeden dat U daar binnenkort in De Rode Loper meer zal over vernemen...

Organisatie: 4AD, Dikslmuide

Spinvis is het muzikale project van liedjeskunstenaar Erik de Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde in 2002 met ‘Spinvis’; intiem, sfeervolle, dromerige Nederlandstalige songs zijn het handelsmerk. Moderne kleinkunst van een schrijverstalent, die goochelt met woordjes en zinnetjes in z’n teksten. Die spitsvondigheid siert Spinvis.
Spinvis verwezenlijkt z’n kleinkunstpop door een instrumentarium van akoestische gitaar, cello, viool, melodica, vibrafoon, elektronica-soundscapes en een softe percussie; het gevoelige instrumentarium en z’n melancholische zang maken dat de plaat naast de twee vorige cd’s ‘Spinvis’ (’02) en ‘Dagen van gras, Dagen van stro’ (’05) kan staan.
De liedjes zijn een samenraapsel van verschillende gelegenheden, die nu op één cd werden geplaatst, o.a. is er een song te vinden in opdracht van een Psychiatrisch Centrum (de single “Wespen op de appeltaart”), zijn er songs ter nagedachtenis van Abraham de Winter (“Een nagemaakte gek” en “Aap!”), is ter ere van de eerste tram te A’dam “Op een ochtend in het heelal”, zingt hij met zoontje Gidéon “Alles in de wind”, is er de cover “Was” op “Poupée de cire, poupée de son” van France Gall, en  zijn er tenslotte een handvol tracks voor radiomusicals, film – en tv series: “Dag 1”, “Wat zei Alice ook alweer”, “Ferdinand cheval”, “Het laatste wonder” en “Medea”.
Kortom, ‘ Goochelaars & Geesten’ bevat heerlijke sfeervolle, weemoedige songs, kleurrijk door stem, tekst en instrumentarium.
En als bonus krijgen we er nog de soundtrack van de Belgische tragi-komedie (met Jan Decleir!) ‘Man Zkt Vrouw’ bovenop, die werd gecomponeerd door Spinvis. Een aanrader dus!