Jazz is sinds vele jaren één van mijn favoriete muziekstijlen. Niet alleen door de warmte die het genre uitstraalt, maar vooral door de oneindige zin voor improviseren die zo eigen is aan deze muziekstijl. Commandor Spoon is zo een band die dat laatste heel hoog in het vaandel draagt. De heren raakten bekend als de jazz cats van Lefto. In april werd een eerste EP uitgebracht 'Introducing'. Met 'Declining' worden de jazz-wegen verder afgetast tot in het oneindige.
Commandor Spoon bestaat uit muzikanten die al heel wat uiteenlopende watertjes hebben doorzwommen en dat heeft ook zijn uitwerking op deze EP. De band bestaat saxofonist en componist Pierre Spataro, een artiest die in de Brusselse jazzscene ondertussen zijn sporen heeft verdiend bij o.a. Oyster Node en Rue Des Pecheries. Ook drummer Sammy Wallens kennen we van Oyster Node. Net als Pierre combineert deze laatste invloeden van jazz met pop, hiphop, Afrikaanse muziek en elektronica. Gitarist Florent Jeunieaux speelt bij bands als Murmures en La Chiva Gantiva en is bovendien studiomuzikant. Bassist Fil Caporali ten slotte, heeft wortels in de Braziliaanse muziek. De man ontving in 2016 de vermaarde Toots Thielemans Jazz Award. Om maar te zeggen, geen klein bier die band!
Dat is ook te merken aan de perfecte productie van deze EP. Nergens valt een speld tussen te krijgen. De perfectie zorgt er gelukkig niet voor dat deze heren een routineklus afwerken. Telkens voel je gewoon dat er inderdaad goed is over nagedacht, maar dat de typische spontaniteit die jazz tot een zo bijzondere muziekstijl maakt niet uit het oog wordt verloren. De heren gebruiken dit concept als een speeltuin waar ze zich ten volle kunnen in uitleven en vullen daarbij elkaar akelig perfect aan. De gezichten kijken allemaal dezelfde kant uit. Dat is minstens even belangrijk.
Hoewel elke song dezelfde titel draagt, is elk van hen gewoon enorm verschillend. Binnen elke song worden nieuwe bouwsteentjes verstopt die je bovendien op een heel ander dwaalspoor brengen. Bovendien grasduint de band dus niet alleen in jazzinvloeden, maar worden streepjes pop en elektronische muziek toegevoegd. Wat de band nog interessanter maakt om te ontdekken.
Kortom, Commandor Spoon verlegt meerdere grenzen binnen het jazzgebeuren en vindt de muziekstijl opnieuw uit. Dat zorgt ervoor dat deze band een unieke parel is in dat jazzgebeuren, één die je met verstomming zal slaan. Of hoe getalenteerde artiesten elkaar vinden binnen een concept en zorgen voor een soort magie die je maar zelden tegenkomt in jazz en aanverwante gebeuren.
Tracklist: Declining - Part I 06:37; Declining - Part II 05:01; Declining - Part III 06:34; Declining - Part IV 07:11
Blues/Jazz
Declining
Commandor Spoon
Helemaal vanuit Austin, Texas, komt Spoon op bezoek in de Botanique. De mannen zijn enorm gekend in Amerika, maar hier in België raken ze maar niet geïntegreerd. Of misschien toch wel? Vanavond is het hun eerste uitverkochte concert in dit kleine landje. De nieuwe plaat ‘Hot thoughts (2017)’ is volgens mij de schuldige. Alle reviews zijn een lofzang die de topkwaliteit van de band bevestigen. Maar goed, ze zijn al bezig sinds 1994 dus ze hebben al redelijk wat kunnen oefenen met als resultaat dat hun sound mee geëvolueerd is met de tijd. Dit maakt van Spoon een blijver.
Het voorprogramma werd verzorgd door Husky Loops. Een band uit Londen waar je de sound moeilijk van kan thuis te brengen in een genre. Dat is dan ook hun recept om zich te onderscheiden van de rest. Hun onverwachte muzikale wendingen en slimme baslijnen waren voor mij een aas om in te bijten. Deze mannen ga ik in de gaten houden.
Tijd voor de hoofdact. In een overdrukke Orangerie brengt Spoon vanavond zijn show.
Het kader waarin Spoon optreedt , is vrij sober. Op de achtergrond zien we een ouderwetse draperie die naargelang de verlichting verschillende kleuren aanneemt en langs de zijkanten van het podium staan er lampen gericht op het publiek. Het creëert een theatraal gevoel en door de lichteffecten zijn de bandleden vaak te zien zijn als zwarte schimmen met een gekleurde achtergrond. Deze simpliciteit van de verlichting ondersteunt bij vele nummers de extra boodschap die Spoon wilt brengen. Het maakt de scène op een subtiele manier compleet, een décor dat ik nog nooit eerder heb gezien. Ahja, en dan heb je nog de kleine ventilator van voor op het podium die Britt Daniel (zanger) zijn haren continu terug in de plooi blaast. Een klein detail dat voor veel leven zorgt.
Potvol-koffie! Dat kan je wel zeggen! Maar liefst 19 nummers zijn de setlist gepasseerd! Zo is het genieten van het hele repertoire dat Spoon tot nu toe heeft. Ik vermoed dat enkel de fans die voor hun cd’s van de jaren negentig kwamen op hun honger zijn blijven zitten, maar voor de rest heeft Spoon het beste van iedere plaat gespeeld en ook kwalitatief! De sound zit helemaal goed en de band weet gedurende de setlist nummers op originele wijze aan elkaar te weven.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is de vijf minuten durende intro voor het nummer “I Ain’t The One”. De opbouw op de synths voeren je mee in een trance die vervolgens verbroken wordt door de melige piano en sterke boodschap van het nummer. Het is de mix van stoerheid en onverschilligheid die hier voor een kippenvel moment zorgt! Een ander hoogtepunt is het bisnummer “I summon you” dat Britt Daniel solo brengt. De optimale gelegenheid om te genieten van zijn stem in alle puurheid.
Zijn interacties met het publiek waren beperkt, maar tijdens een korte interactie met het publiek kwamen we te weten dat Britt Daniel gisteren een dagje vrij had in Brussel. Tijdens zijn bezoek aan de stad had hij gegeten in een slecht Italiaans restaurant. Om zijn volgende bezoek aan Brussel de volgende keer aangenamer te maken, waren suggesties voor een beter restaurant zeker welkom. Verder bedankte de band het publiek om voor de eerste keer in een uitverkochte zaal in België te kunnen spelen.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik vanavond mijn gehoor fijn heb laten lepelen met de muziek van de vijfkoppige band. Ik vat het samen als een aangenaam concert waarbij rustig genieten afgewisseld werd met een danske op hun funky bassen en synth geluiden. Ken je de band nog niet? Zeker de moeite om hen een kans te geven!
Setlist: Do I Have To Talk You Into It, Inside Out, I Turn My Camera On, Everything Hits at Once, The Beast & Dragon Adored, Don’t You Evah, Do You, Via Kannela, I Ain’t The One, Anything You Want, Can I Sit Next To You, My Mathematical Mind, Don’t Make Me A Target, The Underdog, Got Nuffin, Black Like Me; Biss: I Summon You, Hot Thoughts, Rent I Pay.
Organisatie: Botanique, Brussel
Ze zijn al meer dan twintig jaar bezig en hebben zo hun plaatsje toegeëigend in de Amerikaanse indie. Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel, is toe aan de negende plaat en speelt intens broeierige, strakke pop , met een roots/americana touch , gekenmerkt van z’n gruizige vocals .
Experimenteerdrift , toegankelijkheid en eenvoud zijn uitersten én liggen toch dicht bij elkaar. De catchy gitaarriffs en stuwende beats worden afgewisseld met donkere, sfeervolle tunes . Innemend als ongedwongen , dwarrelend gaan we door de plaat heen . Af en toe sijpelt ergens een gekend retro geluidje door als op “Tear it down” , die ergens Nick Straker Band (“Walk in the park”) doet opborrelen .
Hobbelig, vlotjes gaan we door het kwaliteitsvolle werk . Opnieuw eentje voor fijnproevers in het genre!
Ze zijn al zo’n twintig jaar bezig en zijn nog steeds een goed bewaard geheim in de Amerikaanse indie. Inderdaad Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel speelt intens broeierige, strakke en zwevende pop , met een roots/americana touch en die gruizige vocals .
Tien songs in een kleine veertig minuten , heerlijk genietbaar door die die melodie , de hooks en die sfeervolle , stuwende ritmiek . “Rent I pay” en “Inside out” zijn al twee sterke openers , maar de (indie) passie straalt op een “Rainy taxi” , “Do you” en “Let me be mine” . “Knock knock knock” en “I just don’t understand” zijn innemender, ingetogener en gevoeliger .
Vlotjes , ongedwongen en dwarrelend gaan we door de plaat heen . Kortom , dit is opnieuw een plaatje voor de fijnproevers in het genre en onderstreept het kwaliteitsvolle oeuvre en het (miskende) talent van Daniel .
Het Texaanse Spoon is typisch zo een indie-band die door de critici op handen wordt gedragen maar bij het grote publiek nauwelijks voet aan de grond krijgt. Hun laatste worp ‘They Want My Soul’, wederom zo een plaat die pas na enkele luisterbeurten zijn kwaliteiten prijsgeeft, wordt al evenmin met een overdaad aan aandacht overladen, dus de grote doorbraak is nog niet voor vandaag. De Gentse Vooruit is dan ook maar half vol gelopen, doch de aanwezigen zijn wel allemaal trouwe fans die met het kwaliteitsvolle oeuvre van Spoon goed vertrouwd zijn.
Hoewel de songs op plaat steevast de indruk wekken dat er lang is over nagedacht en dat weinig aan het toeval wordt overgelaten, komen ze er op het podium met een opvallend frisse spontaniteit uit. Spoon is heus geen bende bloedserieuze nerds die een arty farty sound pogen neer te zetten, dit is een fris klinkende band die gewoon een set lekkere rock- en indiesongs serveert. Er wordt al eens rommelig gemusiceerd en de songs worden ook vrij kort gehouden, maar net dat maakt ze uiterst efficiënt.
De bedrijvige frontman Britt Daniel is in de eerste plaats een entertainer die vooral zichzelf en zijn publiek wil amuseren, een sympathieke peer die om de haverklap een stel energieke krachtstoten uit zijn gitaar doet knallen. De rest van de band houdt er dezelfde betrachting op na, de fans plezieren met een hoop eerlijke en fantastisch klinkende indiesongs.
Uiteraard krijgen we een flinke greep uit ‘They Want My Soul’ met onder andere een aangenaam poppy “Do You”, een potig “Rent I Pay” en een lekker zwevend “Inside Out”, maar de band besteedt al evenveel aandacht aan hun chef d’ oeuvre ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ uit 2007, een album die toch nog wel een paar treden hoger staat. Onder meer “Don’t Make Me A Target” is met zijn knarsende gitaartjes geweldig en de frisse keyboards in “The Ghost Of Your Linger” klinken hemels.
Spoon dwarrelt vlotjes en ongedwongen, maar tegelijkertijd ook strak en krachtig, doorheen hun toch wel schitterende songs. Anderhalf uur is in een wip voorbij, en dan weten we altijd dat het goed geweest is.
Deze performance en de publieke opkomst geven ons gelijk, Spoon wordt schandelijk onderschat.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het uit Austin, Texas afkomstige Spoon, onder Britt Daniel, bracht in 2006, nav hun tienjarig bestaan, het debuut ‘Telephono’ terug uit, met enkele extra tracks. Spoon heeft een eigen identiteit ontwikkeld en treedt uit de voetsporen van de muzikale avonturen van Pavement en Guided By Voices.
Hun zesde cd ‘ Ga Ga Ga Ga Ga’ bevat broeierige indie/lofi poprock, met uitstapjes naar funk, soul en country. Piano,gitaar en blazers geven kleur aan de sound.
Tien intens bezwerende, aanstekelijke songs die zowel toegankelijk als bevreemdend klinken: van opener “Don’t make me a target”, naar “The ghost of you lingers”, “Don’t you, Evah” tot “Eddie’s raffa” om tenslotte te besluiten met het ingetogen “Black like me”.
Spoon overtuigt en onderstreept het songwriterschap van Daniel.
Nederlands 
Français 
