Enkele maanden geleden bracht Stars on Fire, een nieuwe band rond Cristoph Mark, die sommige misschien kennen via als lid van de band Ampersand, een knappe schijf uit: 'Blue Skies Above'. Een parel van een shoegaze/noispopplaat waarover we schreven: ''Stars On Fire brengt de perfecte dansplaat uit, waarbij het hart eveneens diep wordt geraakt en je naderhand met een gelukzalig gevoel vanbinnen, totaal buiten adem, tot een zekere gemoedsrust bent gekomen waaruit je nooit meer wil ontsnappen.'' Er kwam nu een gloednieuwe EP op de markt 'Songs For the Summer', die een beetje in verlengde ligt van voornoemde, alleen klinkt deze iets meer zonniger en vreugdevoller.
“I Need Nobody (That's You)” is zo een typische aanstekelijke song die je aanzet tot dansen, de horizon tegemoet. Bij het kouder worden van de dagen brengt Stars On Fire een beetje zon in huis. De zomer blijft een beetje hangen doordat de band op dit elan blijft doorgaan bij de daarop volgende poppy klinkende “Salty Kiss”. Wederom valt op dat Cristoph de teugels stevig in handen houdt en zich laat omringen door muzikanten die de kneepjes van het vak meer dan onder de knie hebben. De songs blijven zodanig aan je ribben kleven dat je ze prompt zit mee te zingen. De positieve ingesteldheid waardoor je verlangt naar de zomer, keert eveneens terug op “Summertime”. Dat meezinggehalte is niet alleen de rode draad doorheen deze bijzonder aantrekkelijke EP. Het is ook het grote pluspunt aan 'Songs For the Summer'.
Meteen is het bewijs geleverd dat deze band van vele markten thuis is. Of dat nu een eerder weemoedige kant kiezen is, of luchtige songs voorschotelen zonder te klef te gaan klinken. Stars On Fire is een veelzijdige band die houdt van zowel het donker als het licht. Dat blijkt ook aan afsluiter “2 Late”, weer zo een song die aan die aan je ribbenkast kleeft. Net dat laatste is zo bijzonder aan deze band. De heren kunnen zeer melancholisch voor de dag komen, al dan niet binnen een eerder donkere omkadering, maar bewijzen met deze EP ook kleurrijke de zon te doen schijnen in je hart. Dat is niet de verdienste van één element binnen de band trouwens, het is een kruisbestuiving tussen zoveel getalenteerde muzikanten met een frontman/zanger die met zijn bijzonder warme stem je een glimlach op de lippen bezorgt, en alle zorgen van het leven prompt doet vergeten.
Was het maar weer zomer.. want deze EP zal er eentje zijn om ons te verwarmen bij de koude dagen en nachten die er zitten aan te komen!
Stars On Fire is een nieuwe band rond Cristoph Mark, die sommigen misschien kennen als lid van de band Ampersand. Die laatste bracht in 2000 een mini-album uit dat hoge ogen gooide, maar de doorbraak bleef uit. Met zijn nieuw project Stars On Fire kiest Cristoph voor de weg van de noisepop en dromerige soundscapes die gevoelige snaren raken. Met een knipoog naar experimentele muziek, lo-fi en shoegaze. 'Blue Skies Above' kwam uit op 14 juni via Jigsaw Records (USA) en Kocliko Records. We gaven het schijfje enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegdrijven over walmen van melancholie binnen een bevreemdende en rustgevende omkadering.
Die shoegaze, met typische jengelende gitaarlijnen, en aanstekelijk op de dansspieren werkende soundscapes voelen we al aankomen op “Shutdown”. Gecombineerd met een best weemoedige en melancholische vocale aankleding word je als aanhoorder prompt gehypnotiseerd en sta je letterlijk te zweven over die dansvloer, in een diepe trance terechtgekomen. Dat laatste is niet alleen de rode draad, maar ook de grote sterkte van deze song. Het is tevens de rode draad algemeen. “Stuck Somewhere” is een lekker aan de ribben klevende parel, die shoegaze verbindt met wederom dromerige soundscapes die ergens wel die gevoelige snaar raken. Het voordeel aan zo een aanpak is dat je nooit in slaap wordt gewiegd, maar ook niet murw wordt geslagen door oorverdovende klanken. Eerder bespeelt Stars On Fire het gemoed van de aanhoorder, maar wil hem ook laten dansen door de huiskamer. Een combinatie die we eigenlijk wel kunnen pruimen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Model”, “Blue Skies”, “Paper Driver” en afsluiter “Snowblind” zorgt deze aanpak voor adrenalinestoten die dus op die heupen werken, maar ook je hart verwarmen. En dat laatste is toch de wederom grote verdienste van de vocale aankleding die aanvoelt als een warm deken tegen koude nachten. Schipperend tussen melancholie en weemoed, met die typische lo-fi/shoegaze sound daarboven op.
Al die elementen zorgen er trouwens voor dat je deze EP in een mum van tijd hebt beluisterd en terug wil beluisteren tot in het oneindige. De songs werken zodanig aanstekelijk dat je deze trip dus gewoon nog eens wil beleven. En dat is het zoveelste grote pluspunt aan deze EP.
Cristoph Mark is een ervaren performer en muzikant die goed weet waar hij mee bezig is. Met dit nieuwe project laat hij een frisse wind waaien doorheen uiteenlopende muziekstijlen. Net door zowel de aanhoorder aan het dansen te brengen als door hem/haar door middel van een zachtmoedige en beklijvende stem te ontroeren, pink je een traan weg, geraak je in een diepe trance en zweef je letterlijk over de dansvloer tot in de vroege uurtjes.
Kortom: Stars On Fire brengt de perfecte dansplaat uit, waarbij het hart wordt eveneens diep wordt geraakt en je naderhand met een gelukzalig gevoel vanbinnen, totaal buiten adem, tot een zekere gemoedsrust bent gekomen waaruit je nooit meer wil ontsnappen.
Tracklist: 1. Shutdown 02:12; 2. Stuck Somewhere 03:06, 3. Model 02:14, 4. Blue Skies 03:37, 5. Paper Driver 02:08, 6. Snowblind 02:56
Starsailor - Charme en vakmanschap
Starsailor
2017-10-30
De Casino
Sint-Niklaas
Wim Guillemyn
Starsailor is sinds 2014 terug actief na een hiatus van een vijftal jaar. De vorige tournee werd opgehangen aan hun ‘greatest hits’ album uit 2015. Starsailor heeft nu een echt nieuw album ‘All This Life’ en dat was meteen ook de reden waarom ze ons land aandeden. Het nieuwe album is trouwens heel degelijk maar het valt af te wachten of ze hits zoals “Four to the floor” of “Tell Me Its Not Over” zal voortbrengen.
Wanthanee mocht het publiek komen opwarmen. Haar stem en haar gitaar…meer had ze niet meegebracht vanuit De Panne. Ze had een ferme stem en vertelde via haar songs kleine verhaaltjes over verdriet en liefde uit haar leven. Een meid met potentie.
Starsailor kwam op en dit moest gebeuren via een liedje maar dit gebeuren ging wat de mist in. Geen erg, de band kon erom lachen.
Er werd van start gegaan met hun recentste single “Listen To Your Heart”. Een song die klinkt alsof hij al jaren bestaat. Wat viel ons op na enkele songs? James Walsh is zichtbaar verdikt en verouderd maar zijn stem klinkt nog steeds als een klok. De band speelde strak. Vakmanschap.
James onderhield veel contact met het publiek en gaf o.a. een compliment aan de support act. Mooi gebaar. Halfweg de set, die een afwisseling tussen oud en nieuw werk was, verliet de band de set en zette James (alleen met zijn gitaar) een ode aan Tom Petty in met diens “American Girl”. Toen hij daarna merkte dat de band nog niet terug op het podium was , zette hij prompt “Hallelujah” van Jeff Buckley in. Nogmaals bewees hij hier dat hij nog steeds over een geweldige zangstem beschikt. Daarna was het tijd voor een rij hits en er werd geëindigd met het trio “Tell Me It’s Not Over” (dat een mooie overgang naar “Kids” van MGMT en “The River” (van Bruce Springsteen bevatte, “Four To The Floor” en “Silence Is Easy”.
Er werd om een bisronde geroepen en het publiek kreeg die ook in de vorm van “FIA” en het mooie “Good Souls” uit 2001. Telkens werd het publiek aangemoedigd tot meezingen. Een pluim voor de zelfrelativering van James Walsh gedurende de gig. Het nieuwe werk gedijde goed tussen het oudere werk.
Kortom, Starsailor was zondermeer goed …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De immer sympathieke en geniale Mauro bracht zijn Evil Superstars weer samen, schreef zelfs een aantal nieuwe nummers en heeft een uitverkochte Kreun met de vingers in de neus platgewalst. Er zit duidelijk meer dan één satan in zijn reet. De duivels werden duchtig ontbonden.
Millionaire Tom is vergroeid met zijn gitaar en bassist Bart Vandebroek verkoopt je funky groovy baslellen die danig blijven nazinderen. Mauro himself heeft zo een naturel en aura dat zelfs zijn scheten geniaal klinken. Zo hoort een aanslag te zijn. Een miljoen demonen kunnen niet verkeerd zijn en “B.A.B.Y.” wordt in je strot geramd. Er valt dus niet aan te ontkomen. Met de nodige visuals wordt de heilige geest als een gore smeerlap voorgesteld. Een haastige versie van hun ‘wereldhit’ “Sad Planet” in de bisronde drukt ons met de neus op de feiten , na “Darkeagedisco” als perfecte afsluiter.
We kregen zowat dezelfde set voorgeschoteld als in Kiewit, maar een zaal als de Kreun die omgetoverd werd in een heuse grafkelder is het perfecte decor. Mauro laat zowaar Mike Patton, Nick Cave, James Brown en zelfs Beefheart een poepje ruiken. Evil Superstars can’t seem to fuck up things …
Setlist: Satan Is In My Ass (Intro), 1,000,000 Demons Can't Be Wrong, A Few Screams (For The Teens), If You Cry (I'll Go To Hell), B.A.B.Y. , Cosmic Dance, Hail The Rectangle, I Can't Seem To Fuck Things Up Holy Spirit Come Home, Laserblack , Good News For Women, I'm On A High , Darkagedisco, BIS : It's A Sad Sad Planet
Organisatie: Kreun , Kortrijk (ikv Sonic City 2015)
In de warme buitenlucht mét een cocktail in de hand zou de avond compleet zijn geweest! Doch was het genieten van Cuba op z’n best.
“Are you ready to dance?” -de rode draad doorheen de avond - Een show vol ritmes, kadanzen en klanken die je van je stoel deden wippen. De band gedirigeerd door Juan de Marcoz-González deed iedere schouder zachtjes aan bewegen op de Zuiderse chachacha’s en strakke Rumba’s… Een sterk staaltje muziek die deze mannen ons ter ore brachten; Pianoriffs from Gabriel Hernández, “the best pianoplayer i’ll ever know”( volgens Juan de M-G). De 3 koperblazers deden hun best deze te evenaren. Trompet en bugel waren een streling voor het oor en de charmes van de mannen in hun danspasjes waren aangenaam te aanschouwen. De verscheidene drummers Jose Antonio ‘Tony’ MOREAUX, Antonio PORTUONDO Martínez, Rolando ‘El Niño’ Mentira” SALGADO Palacio met elk hun eigen speeltje: conga’s, bongo’s, drum, koebel, guiro kalebas, maracas gaven elke son en salsa hun eigen accent en drumden er vol overgave op los.
Een rustig intermezzo op piano, aangevuld door de gedempte trompet en zachte stem van mister Juan bracht ons in een cosy huiskamer gevoel, waar melancholie zachtjes aan werd omgetoverd in ambiance…
De live zang van de 4 lead singers José Gil PIÑERA , Emilio SUAREZ , Evelio GALÁN en Juan de Marcoz- González klonk fantastisch, ieder met zijn typisch stem, de één nasaler, de ander zachter en melancholischer. De bij elk nummer horende dansbewegingen maakten van elk nummer een geheel. De dansritmes waren te verleidelijk, om niet op je stoel te blijven zitten maar lekker mee te bewegen… langzaamaan kwam de hele zaal tot beweging en groeide het enthousiasme tot een laaiend gejoel en vrijgevig applaus.
De hippe bandleader met grijze rasta’s wist zijn band om te vormen tot een explosie van klank en ritme waarbij iedereen wel moest opstaan en de heupen enthousiast deed wiegen en handen zwaaien… Enkele dames werden op het podium gehaald en een plots ontstane polonaise wurmde zich door de menigte. Het feest was losgebarsten. Zowel voor als op het podium was dit een feit. De muzikanten speelden er op los, dansten in hun grootste enthousiasme en de verleidelijke blikken deden het publiek opzwepen…
Dankbaarheid- enthousiasme en sereniteit waren heersers over het podium. De mannen tikten de vuisten tegen elkaar als een ware groepsknuffel. Hun roadie was een niet alledaags beeld. Een dame die achtergrond danseres was, tegelijkertijd instrumenten aangaf en zich af en toe met ‘mr. Rasta’ aan een danspasje waagde.
The Afro-Cuban All Stars zijn een mix van ervaring van de ouderen met de frisse energie van de jongeren. Met alle vuur en passie is de band uitgegroeid tot één van de bekendste Cubaanse orkesten. Hun muziek is een opzwepende mix van alle (traditionele) Cubaanse stijlen. Muziek met pittige details , hoge timbres in de stem… een waar “fiesta para los adultos” …
Playlist: - Oshun, - Barbaridad, - Camino de steo , - La perla, - Lagrimas negras, - Dos gardenias, - Vete De mi, - Habana Del Este, - Son De Baloy, - Dundu mbanza, - Sabrosura, - Candela, - Misericordia,- Chango
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/african-cuban-all-stars-30-05-2012/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen
Dat je voor degelijke synthpop niet meer in England alleen moet zijn werd recentelijk reeds door het Franse Phoenix bewezen en het zou best kunnen dat je daar in de toekomst ook nog eens het Nederlandse (Never Mind The) Stars mag aan bij voegen.
Nou ja, het gaat hier eigenlijk om een Brit (Simon Little) die zich ophoudt in Nederland en in zijn vrije tijd allerlei synthpopdeuntjes in elkaar steekt.
Deze ‘Aeroplane’ is zijn debuutcd geworden die in eigen beheer werd opgenomen. Niet dat ‘Aeroplane’ nu het ultiem meesterwerk geworden is want daarvoor heeft deze Brit het blijkbaar nog niet begrepen dat 70 minuten nu eenmaal veel te lang is voor een synthpopcd maar het is wel een cd geworden waarop genoeg nummers staan die de luisteraar kunnen overtuigen dat we hier wel degelijk met talent te maken hebben.
Met de komst van groepen als Two Door Cinema Club of Delphic is deze 80’s geïnspireerde synthpop best op zijn plaats en het zou wel allemaal eens kunnen aanslaan, zeker voor mensen die niet vies zijn van een vleugje funk ook al moeten we weer de jaren ’80 aanhalen (inderdaad we hebben het over Prince).
Mensen die niet vies zijn van wat onbekend talent met een poppy ondertoon moeten beslist eens luisteren !
INFO http://www.myspace.com/nevermindthestars
Het Britse Starsailor heeft met ‘All the plans’ een plaat uit, die het midden houdt van de vorige drie cd’s. Een verzameling van maar liefst 14 songs die wat uitbundiger, directer kunnen klinken of die bol staan van dramatiek door de semi-akoestische aanpak, toetsen en pianopartijen, gedragen door de gekwelde, emotievolle stem van de immer sympathieke zanger/gitarist/songschrijver James Walsch.
Starsailor doet waar ze goed in zijn. De groep eigent zich een plaatsje binnen de scène van Coldpaly, Elbow, Muse en Keane, draagt bands als het onvolprezen James en Ash diep in het hart en is inspiratievol voor jonge wolven als Air Traffic en Melee.
Starsailor verrast misschien niet echt, maar staat wel garant voor subtiele poprock en fraai gedragen ballads. Uit het rijke luistervoer halen we volgende nummers als vaandeldrager voor hun sfeervolle en goed opbouwende pop: “You never get what you deserve”, “Listen up”, “Darling be home soon”, “Tell me it’s not over” (wat een rockende single!) en de titelsong.
Nederlands 
Français 
