Statue is geen doorsneeband. Zo bestaan ze bv uit vier gitaristen, bass en drums. Dat levert wel originele en groovende instrumentele tracks op die je moeilijk in een hokje kan stoppen. Het neigt soms naar post rock maar ook naar bands als Television etc… Je gaat ze niet op de radio tegenkomen alhoewel hun muziek vrij makkelijk te beluisteren is. In België kunnen we misschien STUFF.  aanhalen die iets gelijkaardigs doen maar dan in geheel hun eigen stijl.
Aan de titels zal je weinig hebben aangezien die “0”, “K” of “12” heten. We moeten het dus met de muziek zelf doen en die is gelukkig heel goed te pruimen. Variërend van kortere, bondig songs tot meer langere en uitgerekte tracks van wel 8 minuten. We horen heel wat gitaar. Gitaarklanken die vervormd zijn, subtiel aanwezig zijn of gewoon begeleidend.
Op ‘Kasper’ horen we een zoektocht naar de mogelijkheden en de limieten van hun bezetting. Dat levert mooie resultaten en soundscapes op. Ik denk dan aan “A” of “P”. Maar als je met een open geest je laat meedrijven met hun werkstukjes dan ontdek je nog pareltjes.
Statue levert een heel geslaagd derde album af en ze schijnen live meer dan de moeite waard te zijn.
Ik zou zeggen doe eens zot en ontdek hen eens als je ze nog niet kent. In maart te verkrijgen via Fons Records.

Een stel jonge Belgen springt nu ook op de steeds voller lopende Krautrock-trein, bands als Monomyth, Follakzoid, Chris Forsyth & The Solar Motel Band en Camera achterna, en op zoek naar de achterliggende roots van Can, Neu! en ook wel een beetje Television. In de bio heeft het zestal het zelf over Pink Floyd en Sonic Youth, maar wij spreken nogal graag eens bio’s tegen. Pink Floyd is trouwens te ver gezocht, en voor Sonic Youth zit er te weinig gruis tussen de groeven (leg nog eens ‘Sister’ en ‘Evol’ op en u zal weten wat we bedoelen).
Wat we u wel kunnen vertellen is dat Statue’s tweede album ‘Calexico Point’ een bijzonder knap en volledig instrumentaal werkstukje geworden is waarin maar liefst vier gitaren het mooie weer maken zonder elkaar in de weg te lopen. Integendeel, ze worden in laagjes op mekaar gestapeld en blijven steeds verder prikkelen, de ene keer ingetogen, de andere keer hard en uitgelaten. Geen gezongen woord te bespeuren in de songs zelf, maar bij het kiezen van de songtitels hebben de jongens zich eens goed laten gaan, wat dacht u van “Go March Or Get Some Exercise”, “The Cricket and The Woodpecker” of “Rilatine For A Rabbit Syndrome”, trouwens een prachtig ding die onderweg guitig de gitaren laat aanwakkeren en dan eindigt in een rustig dwarrelend surfwatertje. Ook de afsluitende titelsong is een pareltje, hiervoor halen we met plezier de superlatieven boven die we ook veil hadden voor het betere werk van Mogwai, Explosions In The Sky en Crippled Black Phoenix.
Een bijzonder moedige keuze trouwens om volledig instrumentaal te gaan, want hiermee hebben ze meteen ook alle kans op een beetje airplay bij StuBru op de helling gezet. Fuck Stu Bru, hier is het de muzikale kracht en intensiteit die primeert, niet de zogenaamde coolness of hippe sound. Statue is tenminste nog eens een band met een volledig eigen smoel, en daar is het dikwijls ver naar zoeken in ons apenlandje.
‘Calexico Point’ is een avontuurlijk, boeiend en gelaagd album, en zo worden er veel te weinig gemaakt in onze contreien.
‘Calexico Point’ wordt voorgesteld onder meer op Fons Label Nights (27/03 MOD Hasellt), in Café Café Hasselt (16/04), Fatkat Antwerpen (18/04), De Living (10/05 Heist Op Den Berg) en Vk Molenbeek (22/05).