Tien jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET. Brent en co blijven bevestigen. Er is nu eenmaal het gezegde dat kwaliteit zoals olie altijd komt bovendrijven.
Na ‘When The Candle Dies Out’ , ‘All is Chaos’ , ‘The Hitch’ komen onze postrockers het fantastische ‘Kosmokoma’ voorstellen.
Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Gewoonweg door na de eerste noten iedereen naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Speelplezier, professionaliteit, belichting en artwork. Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel sterke en aardige songs. Oud en nieuw vloeien heerlijk in elkaar over. De gitaren van Vanneste en Deman plegen een heuse aanslag met hun typische monolythische riffs, gedragen door de strakste ritmesectie die ik in jaren heb gehoord.
Minpuntje? Ja toch: Als Brent vroeger zijn keelgat open zette en je je zou beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft ( hij zong zijn stem precies net niet naar de kloten ) wordt deze nu door de techniek gehaald waardoor deze niet meer prominent op de voorgrond komt. Gelukkig bleven zijn oerschreeuwen nog overeind. Jammer dus. Terwijl de bas iets teveel overheerste. Met andere woorden, het geluid was niet overtuigend goed en dempte de kwaliteit waar deze knapen van overlopen.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers:
Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. “This is the place when your soul deserves to die”, een zin die lang zal blijven hangen. Je zou zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook moge klinken.
neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-old-people-are-wizards-18-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De West-Vlamingen van Steak Number Eight zijn toe aan hun vierde cd ‘Kosmokoma’. Een uitgebreide clubtour is het gevolg en graag meegenomen om die vier jonge gasten aan het werk te zien . Jong voelen ze én zijn ze nog steeds … ooit de jongste Humo’s Rock Rally winnaars een kleine tien jaar terug, toen ze maar goed vijftien waren . Dat ze die wonnen , mag een wonder heten, zeker als je er op nahoudt hoe de winnaarslijsten van de jury ervoor en erna waren , met bands, artiesten die een meer afgelijnd indie geluid en sing/songwriting hebben; tja, ook De Nieuwe Lichting is ervan geïnjecteerd . Maar bon soit , het siert de vier stormtroopers van Brent Vanneste en C° en het siert de jury van toen dat ze hen hebben binnengehaald.
Een soort energieke, loodzware , slepende wall of sound creëren ze, tussen de post metals, - rock en-hardcores in; met een knipoog naar And so I watch you from afar, Godspeed, 65 days of static , of een Pelican, Neurosis en verder een Mogwai. Tja ook een felle , psychedelische Tool of het hardere geweld van Mastodon eist zijn plaatsje op bij deze hongerige wolven , die op intense, speelse, professionele wijze hun songs kracht bijzetten . De screamo’s en zangpartijen van Vanneste baden zich een weg .
Al meteen een knaller met een tot op het bot uitgediepte “Space punch” om in de juiste stemming te geraken Wat een power en scherpte in hun slepende, snedige, harde sound. De projecties op de achtergrond doen hun werk .
We werden ondergedompeld in hun loeiharde hypnotiserende trip die je naar de donkerste uithoeken van je ziel brengt. “Your soul deserves to die twice” (nieuwe single) is een statement die het kwartet typeert . De grimmige, bloedmooie melodie, de hectische ritmiek en de donkere soundscapes maken en houden het genre boeiend .
Werk van de vorige cd ‘The hitch’ hadden we o.m. met “Crogenius” en “Black eyed” , die al vroeg in de set werden gespeeld, maar de echte oudjes als “The sea is dying” of “Dickhead”, zaten in het tweede deel van hun ruim uur durende set; ze gingen naar een climax en benaderden het oergevoel van de muzikale gekte van Swans. Lawaai , maar lawaai dat raakt en snijdt . De nieuwe “Gravity giants” en “Return to the koloman” zijn er om te koesteren door de gitaarcapriolen , de mokerslagen en de diepgrauwe zang . Zonlicht wordt geschuwd , het onheil dreigt , het schuurt en scheurt de wereld en laat je verdwaasd achter in eenzaamheid … de ideale track van de binnenkort te verschijnen ‘Independence day 2’ . Een ruw, rauw geluid , een indrukwekkend slot .
Steak Number Eight , tien jaar later, is nog steeds imposant en overweldigend . Een sterk doorbakken steak. En ze zijn nog (zo) jong meneer …!
Vooraf waren er nog de sets van Crowd of chairs, Hypochrystmutreefuzz
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun , diezelfde week
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een jonge explosieve band waar we bijzonder trots mogen op zijn. Ze wonnen de Rock Rally toen ze nog maar net uit de pampers waren, en dat met een mammoetsound en machtige songs waarin geen enkel jeugdpuistje was te bespeuren. Hun post-metal stond vanaf ‘When The Candle Dies Out’ al meteen als een huis en werd met elk album nog steviger uitgebouwd. Met platen als ‘All Is Chaos’ en ‘Hutch’ werden de grote voorbeelden niet geëvenaard maar gewoon voorbijgestoken. We hebben het nochtans over ijzersterke bands als Pelican, Neurosis en dan natuurlijk ook nog die onvermijdelijke groep waarvan we u de naam zullen schuldig blijven, anders hebben we hier de anti-terreur brigade op ons dak (hun frontman Aaron Turner gaat dezer dagen onverhoeds door met het produceren van brutale herrie onder de schuilnaam Sumac, moet je echt eens checken).
Voor zover dat nog mogelijk was, heeft Steak Number Eight met ‘Kosmokoma’ alweer een stap vooruit gezet. De impressieve sound is verder uitgediept en de schreeuwzang van Brent Vanneste snijdt zowaar nog dieper door merg en been, maar elders staat hij dan weer opvallend helder te zingen. Steak komt gevarieerder voor de dag, de jongens verkennen paden waar ze voorheen nog niet geweest zijn en jagen daarbij vooral in het begin geregeld het tempo de hoogte in.
Opener “Return Of The Kolomon” is bijvoorbeeld regelrechte And So I Watch You From Afar, hectisch en opzwepend als een losgeslagen stier in de straten van Pamplona. De flitsende stroomstoot “Principal Futures Of The Cult” is Mastodon die 65DaysOfStatic hebben ingelijfd om achter de mixtafel post te vatten, een bijzonder korte song naar SNE normen maar heetgebakerd als een wreedaardige pitbull in een kippenhok.
Steak Number Eight is een band die lawaai maakt, veel lawaai, maar dan van die aard dat we er zwaar opgewonden van geraken. Wij komen superlatieven te kort voor een monumentale song als “Gravity Giants”, wellicht de beste track op deze plaat, die klinkt bovenaards, uiterst energiek, majestueus, meedogenloos en tegelijkertijd bloedmooi. Tussen het onnavolgbare geweld vallen er bij Steak altijd bijzonder fraaie en prachtige melodieën te ontwarren, zo mag “Knows Sees Tells All” naast het beste van Deftones plaatsnemen en kan “It Might Be The Light” zich zonder blozen meten met het strafste van Baroness. De imposante afsluiter “Space Punch”, die boven de negen minuten afklokt, is een mokerslag van een afsluiter, een indrukwekkend slot van een overweldigende plaat zoals er dit jaar in ons land geen twee gemaakt zijn.
Steak Number Eight gaat met deze fameuze plaat de hort op en passeert, na een ommetje langsheen Nederland en Duitsland, onder meer in Brussel , Oostende, Leuven, Gent, Hasselt en Kortrijk. Check hun website voor de volledige concertagenda.
Vanaf hun debuut album ‘When The Candle Dies Out’ uit het jaar 2008 is deze jonge band uit Wevelgem gestaag aan het opklimmen in de muziekwereld. Vorig jaar stonden ze op diverse podia van festivals om hun troeven op tafel te leggen, met name hun atmosferische sludge rock/metal waarbij je rekening moet houden dat de nummers allemaal een handvol minuten in beslag nemen eer ze de revue gepasseerd zijn. Na hun uitermate goed ontvangen release ‘All is Chaos’ zijn deze jongens terug de studio in gestapt om hun nieuwste werken te bundelen in een langspeler getiteld ‘The Hutch’.
En ja, uiteraard ligt deze schijf opnieuw in het verlengde van hun voorgaande album waarbij je dus vanaf de eerste noot weet dat dit werk afkomstig is van Steak Number Eight en ze dus hun wil qua muziek verder zetten. In tegenstelling tot hun vorig album merk ik op dat er meer vocalen in betrokken zijn en er nog meer variatie is tussen de screams en de cleane rockstem van Brent Vanneste, die in mijn ogen toch weer wat gegroeid is van stemvolume en stemkwaliteit.
Tussen de nummers zijn opnieuw beukers te vinden zoals “Black Eye”, en noteren we uitschieters “Pilgrimage of a Blackheart” en “Excile of our Marrow”. Maar uiteraard zijn ook rustig opgebouwde nummers te horen zoals “Photonic” (meeslepend nummer met een leuke melodie in verwerkt die volgens mij live zeker en vast een toppertje wordt) en “Tearwalker” die je het best kunt omschrijven als een zweer die opeens openbarst. Wat vooral opvalt na het beluisteren van deze plaat is dat alle nummers voorzien zijn van een uitstekende opbouw en dat er een perfecte balans heerst tussen de 11 nummers met gitaarwerk van de bovenste plank!
De fans van SN8 mogen ‘The Hutch’ blindelings aanschaffen en niet-kenners van deze jongens moeten deze schijf zeker de kans geven! Puik werk weeral en men mag trots zijn dat er nog talenten zoals hen in Belgenland rondlopen!
Maudlin - Steak Number Eight – Ridders der Postmetale paarden
Heights – Maudlin – Steak Number Eight
4AD
Diksmuide
Heights is een energiek kwartet uit Londen die onder het fameuze label van Transcend Music zit. Heights brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit, 'Old Lies For Young Lives'. Hun dynamische act op het podium verdoezelt de muzikale eenvoud. Goed voor wie even alles op nul wil zetten en zich kan laten meeslepen in de rommelige sfeer van het moment. Wie liefhebber is van post hardcore zal Heights echter een lage score geven op vlak van kwaliteit. Nee, Heights gaf ons toch meer een low en het was uitkijken naar de volgende show van Maudlin.
Maudlin was het wonderkind van de avond. Met hun nieuwe plaat ‘A Sign of Time’ die zowel nationaal als internationaal reeds op positieve kritiek kon rekenen kwamen ze de 4AD inpalmen niet lang na hun releaseshow in de Grote Post, Oostende. Voorganger van ‘A Sign of Time’ was debuutalbum ‘Ionesco’, in 2008 gelanceerd voor het grote publiek onder Offerandum Records. Ze stonden reeds samen met grote namen als Amenra, Rosetta, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna op het podium en mochten deze avond rekenen op een uitverkochte 4AD. Maudlin bracht ‘A Sign of Time’ zowel uit op cd als vinyl, respectievelijk onder ConSouling Sounds en Moment of Collapse Records.
Maudlin heeft op muzikaal vlak de kinderjaren al lang achter zich gelaten en brengen een inspirerende mix van psychedelische doomrock. Maudlin is gekend voor hun intense live act en stellen ons deze avond hierin dan ook niet teleur. De meerzang creëert een melancholische sfeer, een opwekken van wat zich in de diepte schuilhoudt om dan onderbroken te worden door een portie geschreeuw van frontzanger Davy De Schrooder.
Maudlin staat voor emotie die ze vertalen in rijke instrumentale stukken in een doomerig psychedelisch stonerjasje waarin vocals zowel afwisselend als simultaan tegenstellingen benadrukken. Hart, ziel en lichaam brengen ze via deze vormen tot uiting, en hierdoor is Maudlin een live band om U tegen te zeggen.
Enkel jammer dat de stem van frontzanger Davy niet meer doorklonk maar daar had kennelijk niemand in de zaal last van. Maudlin is de komende maanden te bewonderen in Mechelen, Aalst, Brussel en Oostburg en ik heb een klein vermoeden dat het daar niet bij zal blijven…
Top of the bill deze avond was de show van Steak Number Eight. We kennen dit jeugdig viertal uit Wevelgem sinds 2008. Intussen hebben ze al twee albums uitgebracht en kunnen ze heden ten dage rekenen op internationale erkenning. Ze speelden in buiten en binnenland en brengen deze maand hun nieuw album ‘The Hutch’ uit onder Indie Records die ook Cult of Luna en Kvelertak promoot.
‘The Hutch’ is opvolger van ‘All is chaos’ en hun set deze avond was een tocht doorheen de stadia van ontwikkeling waar ze hun oude nummers, die kaderen in de prematuriteit van destijds, combineerden met nieuwe nummers die duidelijk naar een voller, meer volwassen sound gaan. Je hoort verschillende stijlen doorheen de set; van postrock tot postmetal, van postemo tot screamo telkens van een atmosferisch rijk niveau. Stevig opgebouwde nummers waar alle instrumenten worden ingezet, vaak simultaan, ondersteund met de volle stem van Brent Vanneste.
Waar voorheen de nadruk lag op de oerschreeuw en instrumentale stukken hard en uitdagend waren, horen we nu een evolutie op gebied van sound die meer clean en minder stroef klinkt. Waar Steak Number Eight in hun beginjaren meer een explosie van kracht leek te zijn, is er nu meer sprake van een implosie, een bundeling van krachten die wordt aangehouden tot het einde van een nummer.
Persoonlijk gaat de voorkeur uit naar hun beginperiode waar alles nog rauwer en meer bezield klonk. Steak Number Eight heeft duidelijk volwassendom bereikt en dat merk je muzikaal. Het is één van die bands die er staan en hebben gevochten om te blijven staan. Daar moet je respect voor hebben.
En aan respect was geen gebrek, het publiek was duidelijk voldaan na een show van anderhalf uur. Ze sluiten de avond met ooguitstekende bisnummers af die even hard knallen als hun lichtshow.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie, 4AD Diksmuide
Vijf jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET.
Na ‘When The Candle Dies Out’ en ‘All is Chaos’ komen onze postrockers ‘The Hitch’ voorstellen. Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Voor eerst door het wat lauw onthaald – tja, spreek maar Frans tegen Kortrijkzanen - voorprogramma na de eerste noten al naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Perfecte sound, perfecte belichting en live art painting ( thanks, Simon Verschelde en co). Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel professioneel en heel aardige songs. En als Brent zijn keelgat open zet….. je zou je beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft. Hij heeft zijn stem precies net niet naar de kloten gezongen en geschreeuwd.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed ! You Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers: Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. En toch zou je zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook mag zijn.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Na het demodebuut ‘When the candle dies out’ is hier het langverwachte debuut van de heren uit Wevelgem onder de vleugels van Brent Vanneste. Steak Number Eight waren de jongste winnaars van Humo’s Rock Rally (15) ooit, zijn nu net volwassen gasten en zorgen ervoor dat hun combinatie van postmetal, sludge/doom en noise een toegankelijker, aardser karakter heeft. Isis, Neurosis, Amenra zijn onmiskenbare invloeden van deze jonge gasten door de donker, dreigende sound, de logge , diepe, rauwe ritmes, de snedige tempowisselingen en de intens broeierige opbouw … 66 minuten duivelse ‘raw power’ … Songs die gaan over chaos, woede en verwarring, onder de oerkreten en – schreeuw van Vanneste. Songs die uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor de instrumenten . “The perpetual” dompelt ons al meteen onder in die beukende sound .
Verrassend knappe songs dus zoals “Dickhead”, “Pyromaniac” en “The calling”, die een terechte singlekeuze werd om het genre breder te kunnen verspreiden. “Stargazing” en “Trapped” tonen nog maar eens hoe goed allemaal in elkaar zit bij deze jonge wolven .
Steak Number Eight heeft ook een zachte kant … de ontroerende, sfeervolle emotievolle “Track into sky”, met hulp van het Ortier Koor van Wevelgem.
Overtuigend, indrukwekkend debuut!
STEAK NUMBER EIGHT: Toch ronduit verbijsterend dat zulke jonge snaken zo een verpletterende sound teweegbrengen. Volgens ons is het volkomen terecht dat die gasten Humo’s Rockrally hebben gewonnen, ook al hebben we dan de rest niet gehoord of gezien. En wat ons betreft hebben ze vanavond in Le Grand Mix ook de eerste prijs ‘simultaan headbangen’ weggekaapt, drummer inclusief. De muziek zouden we durven omschrijven als bulldozerrock met brains, dus geen hersenloze metal maar een fijne variant ervan, sommigen hebben het over post-metal (hardrock voor facteurs, denkt u dan, maar dat is het niet echt –sorry voor de flauwe woordspeling, ik kon het echt niet laten), het gaat vooral om brute power met af en toe een welkome adempauze. Ze teren echter niet op hun rockrally-succes en hebben ook een tweetal nieuwe nummers gebracht die je , ook niet als postboderocker, meteen naar de strot grijpen. Onze Brent (zanger/gitarist) mocht gezellig zijn gitaar mishandelen en zoals gewoonlijk enkele snaren naar de filistijnen helpen.
Trouwens, onze steaks komen er vlotjes voor uit dat Isis, Godspeed en Mogwai hun grote voorbeelden zijn en dat is er duidelijk aan te horen, maar dat mag, want Isis en co zijn fantastisch en dit getuigt van een goede smaak. Verder hoorden wij ook flarden Karma To Burn en zelfs The Smashing Pumpkins in het heetst van hun dagen (era ‘Siamese dream’). Het blijft natuurlijk iets voor de liefhebbers van het genre want, maak u geen illusies, zowel Isis als Steak Number Eight zal u nooit of te nimmer op de radio horen, zelfs niet op Studio Brussel. U bestelt dan maar beter Steak Number Eight hun voortreffelijke debuutplaat via Myspace (een recensie kan u hier op uw gemak nog eens gerust nalezen op deze site). We zagen ook de heren van Torche en Pelican tijdens het concert goedkeurend knikken naar deze jonge West-Vlaamse kids van gemiddeld zestien. Een beter compliment kan het achtste biefstuk niet krijgen.
Ook TORCHE zal u niet gauw bespeuren op de radio. Dit viertal grossiert eveneens in een soort lome en zware metal maar houdt de songs vooral kort. Helmet, maar dan met gitaarsolo’s, daar moesten wij nu eens aan denken zie. Toch was deze set niet zo geslaagd als de laatste cd ‘Meanderthal’ deed vermoeden omdat de zang er maar heel flauwtjes doorkwam en het geheel een beetje te veel als een compleet dichtgeplamuurde brei klonk. De gitarist was de enige met lang haar, waarin hij dan weer overdreef, en speelde met de klassieke metal gitaarposes, zijn midlife crisis bevechtend. Maar slecht ? nee, dat hoort u ons niet zeggen.
PELICAN moest zich helemaal niks aantrekken van zangproblemen, omdat er in hun muziek gewoonweg niet gezongen wordt. De band klonk gelaagder, iets subtieler en vernuftiger dan hun twee voorgangers van vanavond, doch hard en zwaar was het alweer. Pelican is de Mogwai van de metal, als u zich daar ergens iets kan bij voorstellen. Wij vonden het allemaal bijzonder indrukwekkend en imposant, net als op hun laatste plaat ‘City of Echoes’. Pelican’s laatste song was een minutenlange formidabele bijtende gitaareruptie, gebaseerd op het eeuwenoude –nou ja- hippie-esk schemaatje in de E D A – akkoordjes, de perfecte apotheose van een geslaagde avond heavy rock. Geen voer voor facteurs.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Steak Number Eight uit het West-Vlaamse Wevelgem en de jongste winnaars ooit van Humo's Rock Rally brachten een combinatie van postmetal, sludge en noise. Origineel en vernieuwend zijn zeniet, dat hoeft ook niet en is bijna onmogelijk tegenwoordig. De typische elementen van de postrock waren aanwezig: lange instrumentale passages, de hard-zacht wisselwerking, minimale en repetitieve riffs en drumpatronen ende donker, dreigende ritmes. Invloeden van Neurosis, Isis, Tool, Sonic Youth en Mogwai zijn herkenbaar. Live werden de songs gebracht van hun debuut 'When the candle dies out...' en verve gebracht. We onthouden vooral het machtige “The sea is dying”, het intense “Blood on your hands” en het pulserende en hypnotiserende “On the other side” en “My hero”.
De podiumpresentatie was nogal sober, maar daar kan nog aan gewerkt worden. In de gaten houden deze jonge wolven!
Daarna was het de beurt aan het AmenRa, kwintet uit Kortrijk, die zowat de Belgische vaandeldragers zijn van de postmetal/doom/sludge en die gedurende de laatste 2 à 3 jaar toch enige bekendheid genieten in deze kring.
De jonge broertjes van Neurosis stonden live als een huis. We zagen een perfect op elkaar ingespeelde band met een loepzuiver en verpletterend geluid. Zanger Colin Vaneeckhout stond gedurende het hele optreden met zijn rug naar het publiek en wisselde zijn oerschreeuw soms af met cleane gezongen stukken. Af en toe werd er wat gas teruggenomen om daarna des te harder te exploderen. Op de achtergrond waren er visuals, projecties te zien, die de duistere en pikzwarte sfeer nog versterkten.
De tracks van hun net verschenen 'MassIV'-album werden strak en overtuigend in de zaal geslingerd, er was geen ontkomen aan. In vergelijking met hun vroegere werk kunnen we constateren dat er nog meer variatie en melodie zit in het gitaarwerk, dat er nog beter gewerkt wordt met dynamiek en vooral dat hun apocalyptische en immense sound er nog altijd staat. Muziek die het zonlicht weert …Much respect en châpeau!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET.
Wat deze knapen presteren is zonder weerga: heel professioneel, heel aardige songs en in eigen beheer. Jonge natuurtalenten
Opener “The sea is dying” gaat na tien luisterbeurten niet eens vervelen. Liefhebbers van Mogwai, Godspeed Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. En dit geldt eigenlijk voor alle nummers.”The holy truth” bijvoorbeeld borduurt op het zelfde elan door zonder echter te vervallen in overdreven en nodeloze arrangementen, zo van ‘ zie ons spelen, zie eens wat we kunnen’: zelfbevlekking is hier absoluut niet aan de orde. Op “Blood on your hands” hoor je een band die precies al veertig jaar bezig is: loepzuiver en perfect ingespeeld op elkaar. Weet dat deze gozers nog maar vijf jaar in hun repetietiekot zitten.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden.
‘When the candle dies out’ wordt in eigen beheer uitgebracht en kan je bestellen via www.myspace.com/steakn8.
De streek van Kortrijk is na Ozark, Goose, Balthazar,… weer een enorm potentieel rijker: Steak Number Eight staat aan het begin van een ongelofelijke carrière. Programmators aller Pukkelpops ,Dours en Graspops, verenigt u en boek hen!
Playlist: the sea is dying, my hero, the holy truth, on the other side, falling out of a dream, blood on your hands en after you
Nederlands 
Français 
