Het Canadese Suuns heeft met het nieuwe album ‘Felt’ niet voor de makkelijke weg gekozen. De plaat klinkt donkerder, vreemder en nog meer experimenteel dan zijn voorgangers, en dat waren ook al geen wandelingetjes in het park.
Maar wat Suuns met al dat bevreemdende materiaal live aanvangt , is wel zeer indrukwekkend. Hun eigengereide mengelmoes van indie-rock, kraut-rock en ondergedompelde techno komt op een live podium bijzonder goed tot zijn recht. Dit is een band die de kunst van het inhouden prachtig beheerst. Een beetje treiterend neigen ze om hun songs naar een climax te brengen, maar onderweg houden ze dan steeds bewust het gaspedaal in. Dit kat- en muisspel blijkt nu net de sterkte te zijn van deze band, en live al zeker. Het ontploft nooit, maar blijft altijd danig smeulen en nazinderen. In hun voortdurende drang naar een spanningsboog laten ze knarsende indie-gitaren hand in hand gaan met bedwelmende beats en elektronica, en ondertussen roffelt een schitterende drummer de eindjes aan elkaar.
Suuns flirt met Suicide en Neu! die samen met Pink Floyd naar de techno club gaan. Ze versmelten het in een geheel eigen sound die, hoe dwars die ook klinkt, het publiek een klein anderhalf uur weet mee te zuigen. Het nieuwe “Watch You Watch Me” is zo een songs die een mens volledig in de zone brengt, het slorpt je op en drijft je mee naar een dansvloer die in de trance-modus staat. Ook “X-ALT” en het minimalistische “Peace and Love”, nog twee hoogvliegers van die nieuwe plaat, hebben zo een verslavende werking.
Suuns zoekt ook geregeld de extremen op, na een portie lome beats kunnen ze zich plots in een schurend noise-tapijt gaan wentelen, zoals in het jachtige “Daydream”. “Translate” drijft dan weer op tintelende gitaartjes en claustrofobische vocals en wordt steeds psychotischer naar het einde toe. Iets wat je ook kan zeggen van “2020” dat ondertussen is uitgegroeid tot dé Suuns klassieker, de perfecte symbiose tussen verslavende beats en prikkelende gitaartjes.
Zo is dit Suuns concert in die zalige Orangerie een buitengewone ervaring. Wat op plaat misschien een beetje te kunstzinnig en te vergezocht lijkt groeit live uit tot een gepassioneerde totaalbeleving. Een boeiende interactie tussen elekronica, beats en gitaren die een publiek geleidelijk onder narcose brengt.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een apart bandje is het uit Montréal afkomstige Suuns . Ze brengen een unieke mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica , die schurend , ontregeld , broeierig , bezwerend, onheilspellend , vervreemdend klinkt . Jawel, in die minimalistische hypnotiserende sound voelen we emoties van koel, afstandelijk als warm, sensueel, gevoelig.
Ze zijn nu toe aan de derde , die (zoals steeds) een intrigerende , ongrijpbare, ondefinieerbare sound waarborgt . Een claustrofobische, heerlijke, aangename en huiverende trip met weerhaken. De Canadezen zorgen voor een suspense, verrassen en fascineren door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy ritmes in een miezerig, donker, mistig decor , die felle stroomstoten kunnen ondergaan en aangevuld worden met gitaardwarrels, stoorzendergeluiden en ruis .
Die muzikale leefwereld en indietronica is toch wel iets speciaals, een unieke luisterervaring, die hectisch klinkt , ons verdwaasd achterlaat of de dansspieren durft aan te spreken . “Instrument”, “Un-No”, “Resistance”, “Translate”, “Brainwash”, “Paralyzer” en “Careful” vallen hier het meest op, en dat zijn er al zeven van de elf.
Er is een waslijst van aanknopingspunten, die Suuns allemaal in hun mallemolen dropt van gitaren, drums en keys . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars, het oude Mercury Rev, integreert dansbare prikkels van Caribou, Underworld en verwerkt de oude synths van Spaceman 3, Kraftwerk, en natuurlijk de paranoia Suicide. Ergens schuilt ook de 60s-70s psychedelica van Pink Floyds Syd Barrett door.
De nieuwe verveelt totaal niet en staat voor ‘Spannend’ ‘Geniaal’ ‘Gek’. Suuns blijft eindeloos verbazen …
Het Canadese Suuns had met hun tweede plaat ‘Images Du Futur’ al één van de betere albums van 2013 uitgebracht. Beetje eigenaardig dat de zomerfestivals deze band links lieten liggen (zeker Pukkelpop heeft hier een kans gemist), maar nu mocht Suuns in de Gentse Vooruit één en ander komen bewijzen, en ze hebben die kans met beide handen gegrepen.
De band leek ondertussen al een opwindende live sound te hebben ontwikkeld, een bruisende mengeling van elektronica, dissonante gitaren, psychedelische soundscapes en licht opzwepende beats, en dit alles in de juiste verhoudingen. Suuns leek veel te hebben opgestoken van de Duitse krautrock pioniers Neu! en van de neurotische klanken van Suicide. Met deze ingrediënten plus een stel verkwikkende hedendaagse klanken en psychedelische diafragma-beelden op de achtergrond, slaagde Suuns er in om de halfvolle Balzaal mee te nemen in een aangename trip. Als de beats de bovenhand voerden zat Suuns in de buurt van pakweg Caribou en Jagwar Ma, als de gitaren overheersten kwam zowaar een scheut onvervalste Sonic Youth naar boven.
Er zat heel wat groove in songs als “2020”, “Arena” en een zeer opzwepend “Bambi”, maar evenzeer passeerden er snerende gitaren die helse geluidsgolven veroorzaakten in “Powers of Ten” en in de stomende herrie van een haast niet te herkennen “Sunspot”. Suuns week dus bij een hoop songs nogal wat af van de studioversies, er werd flink wat sonische power en experiment toegevoegd, en dat maakte het geheel bijzonder borrelend en scherp.
Een knap en bedrijvig concert dus van een band die met diverse invloeden bijzonder creatief omspringt. Geen idee wanneer er een nieuwe plaat uitkomt, maar het wordt iets om naar uit te kijken.
Organisatie: Vooruit Gent
Een goede twee jaar terug verbaasde dit Canadese collectief uit Montréal , met een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of voor wie houdt van oudjes Spaceman 3, Suicide en Kraftwerk.
Op hun tweede plaat klinkt het geheel extraverter en stekeliger. Het kwartet slaagt erin een voortdurende suspense te realiseren en hebben met “Powers of ten”, “2020” en “Bambi” een paar voortreffelijke nummers uit , die claustrofobisch , bedwelmend, broeierig klinken door de door dreinende groovy ritmes en de repetitieve opbouwende lijnen . De psychedelica dringt nog meer door in songs “Mirror mirror” , met een knipoog naar Grandaddy; in de laatste songs klinkt het wat ‘gewoontjes’ en gaat het richting synthpop , zonder afbreuk te doen aan de sterkte van de song.
Een divers , fascinerend album is het geworden. Suuns heeft een met een reeks boeiende songs klaargestoomd en blijft een te koesteren band , die iets ongrijpbaars exclusiefs te luister brengt .
Uit Montréal, Canada zijn ze afkomstig, dit weird collectief Suuns die indierock moeiteloos mengt met krautrock …door dromerige, knisperende, trancegerichte en repeterende elektronicatunes, grommend (elektronisch) vernuft, verdwaalde, schurende gitaren en een zwevende, ijle soms onverstaanbare praatzang van Ben Schermie … Suuns, voor wie houdt van Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of het zoekt bij oudjes Spacemaen 3, Suicide en Kraftwerk.
Een spannend, broeierige, intrigerende sound, doeltreffend, dreigend en onheilspellend; de songs, twee tussendoortjes niet inbegrepen, zijn avontuurlijk én toegankelijk, maar ook een beetje spooky. De toegevoegde sax vormt in dit concept een meerwaarde en doet terecht een Lost Highway sfeertje oproepen.
We houden er wel van en ze zijn zeker een toegevoegde waarde … Te koesteren!
Suuns betekent nul in het Thaïs, en is daarom de nieuwe naam van de Canadese band Zeroes, toen die verplicht werden hun naam te wijzigen. Lijkt dit een ietwat bizarre uitleg, wel Suuns is dan ook een onconventionele band die in slipstream van bands als Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, een gevecht tussen gitaren en keyboards aangaat.
Met een drumbeat die heel erg leek op Phil Collins’ “In the Air tonight” begon Suuns vanavond aan zijn bevreemdende set in de Kreun. De keyboards van Henry Marx, samen met de ijle stem van zanger Ben Schemie, riepen vooral in het eerste deel van het concert, een bizar Lost Highway-sfeertje op. Je waande je in het huis van Fred Madison, de saxofonist die droom en realiteit door mekaar haalt, en je weet dat er iets verschrikkelijk verkeerd gelopen is, maar je kan je niet herinneren wat: die dreigende sfeer roept Suuns in zijn nummers op. In het tweede deel van het concert, namen de gitaren meer het voortouw, een nummer had heel veel weg van wat Mauro op Black Europa deed, maar schurkte ook aan tegen Sonic Youth. Het nummer dat daar op volgde, had met zijn pulserende beats (wellicht “Arena”) , dan weer iets van Underworld meets Kraftwerk. Absolute meest bizarre nummer van de avond was “Pie Ix”, dat met zijn botte beats en smurfenzang, perfect kon doorgaan voor de nieuwe single van Battles.
Suuns was een van de meest avontuurlijke bands die ik de laatste jaren live gezien heb, en iedereen die vanavond in de Kreun was, wist dat ze getuige waren van iets echt speciaals dat gekoesterd mag worden.
Achteraf hadden we nog een korte babbel met de drummer van de band, die een heel gewone kerel bleek te zijn, maar wel heel avontuurlijke en bij momenten geschifte muziek maakt. ‘Never judge a book by it’s cover’ heet dat dan.
Buke and Gass, is een Brooklyns duo, dat Rodrigo en Gabriela gewijs, met zelfgemaakte instrumenten, een soort kubistische folk maakt. Arone Dyer heeft de uitstraling van Kim Deal en de stem van PJ Harvey, en speelt op een bariton ukelele (de Buke), terwijl Aron Sanchez, de Rodrigo van dienst, een gitaar gebruikt, gemaakt uit stukken van een oude Volvo en bespannen met metalen bassnaren (de Gass).Verder gebruikt dit tweetal een teen-bourine en een kickdrum, om het geheel nog luider te maken. Hoewel er geen enkel harmonieus geluid uit die twee snaarinstrumenten kwam, je hoorde heel dikwijls boventonen, werkt de aanpak van Buke and Gass wonderwel: de folkstem van Buke (denk ook aan Alele Diane) botst geweldig met de vervormde gitaarklanken.
Ik moet wel zeggen dat het live wellicht beter is dan op plaat, want echt gemakkelijk hapt het niet weg, en vermoedelijk kan je niet echt rustig gaan zitten om van hun plaat, “Riposte”, te genieten. Niettemin, al bij al best aangenaam, dit Buke and Gass.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Nederlands 
Français 
