Flasyd + Fruit Tones - Prachtige double bill
Flasyd + Fruit Tones
Fruit Tones mochten hun tour afsluiten in de Pit's en waren daar ondanks een wat schrale opkomst duidelijk heel gelukkig mee. Blijkbaar krijg je voor een optreden op een maandagavond in hun thuisstad Manchester geen kat de deur uit. Het drietal is al actief sinds 2014 en kwam hun gloednieuwe derde plaat, ‘Easy peelers’, voorstellen.
Terwijl we tegenwoordig worden overstelpt met postpunkbands uit Groot-Brittannië, die krampachtig proberen het wiel opnieuw uit te vinden, geeft Fruit Tones geen zier om vernieuwing en zweert de band bij muziek die al duizenden keren is voorgedaan. En toch voelde hun mix van sixties garagerock en oer-Britse pubrock als een verkwikkende douche na een zweterige zomerdag.
Tom Harrison heeft een heerlijk lijzige stem die hij af en toe wellustig liet vibreren terwijl zijn compacte gitaarsolo's pure rock-'n-roll in de geest van Chuck Berry ademden. Samen met de driftig meppende drummer Tom Walmsley en bassist CJ Wood, die de songs geregeld kleurde met sterke backing vocals, serveerde hij ongecompliceerde budget rock die me soms deed denken aan Mickey Jupp. Nummers als "Easy peelers" en "Nothing but a headache" klonken zo urgent en meeslepend dat je haast zou zweren dat het covers waren.
Toch konden we ook één echte cover noteren: het niet meteen verwachte "F-'oldin' money" van The Fall (origineel: "$ F--olding Money $" van Tommy Blake uit 1959), waarmee Harrison stadsgenoot Mark E. Smith wou eren.
Flasyd uit Brooklyn, New York werd aangekondigd als een volledig vrouwelijke punkband maar in de Pit's bleek dat toch even anders uit te pakken. Net voor de tour hadden Kim Sollecito en Bratt de groep immers verlaten. Hun plaatsen werden ingenomen door twee mannen (bas en drums) en een vrouw (gitaar) waarvan ik de namen schuldig moet blijven. Het maakte wellicht weinig verschil:
Flasyd is vooral het project van frontvrouw Syd Suuux en kende in haar jonge bestaan reeds talloze personeelswissels. De band heeft één volwaardig album gemaakt, ‘Always fast, hardly accurate’, dat blijkbaar niet fysiek is verschenen, waarop Syd Suuux haar gal spuwt tegen giftig machismo en ongelijkheid.
In de Pit's opende Flasyd met een lange instrumentale intro waarin de gitariste alle ruimte kreeg om haar duivels te ontbinden. Ze deed dat niet meteen op de makkelijkste manier, maar toch met onmiskenbare panache. Hoewel niet alle riffs even origineel waren - enkele leken zelfs geleend van The Stooges - bleef haar onorthodoxe, behoorlijk heavy klinkende gitaarspel een hele set lang boeien.
Toch bleef ook zij wat bungelen in de schaduw van Syd Suuux, die zonder veel moeite alle aandacht naar zich toe wist te zuigen. De manier waarop ze rond de microfoonstandaard kronkelde, met de micro omgekeerd boven haar hoofd, verried haar verleden in het theater en als model. Haar rauwe, monotone zang vormde de sluitsteen van een fusie van noise, hardcore en punk die het experiment niet schuwde, maar misschien net iets te serieus was.
De lange pauzes tussen de nummers - wellicht een gevolg van de inderhaast samengestelde bezetting - haalden bovendien de vaart uit de set waardoor enkele toeschouwers afhaakten. Toch bleef dit intrigeren tot het einde en werd het zelfs even geinig toen de drummer van Fruit Tones zich plotseling een weg naar voren wurmde om enkele woorden mee te brullen.
Het werd een heel mooie avond, waarin Fruit Tones een ware revelatie bleek en ook Flasyd de nodige punten uit de brand wist te slepen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Syd is een rijzende ster in de VS. Het debuut van deze zangeres en producer werd in 2017 op veel applaus onthaald, ze deed al mee in een video van Drake en ze schreef al een nummer voor Beyonce. Om maar de grootste overwinningen op te sommen.
Syd heeft een nieuw album klaar dat later dit jaar uitkomt. In de aanloop daarnaar brengt ze “Missing Out” uit als single. Die kondigt ze aan als een anti-Valentijn-track. Dat kan best zijn. Echt vrolijk of romantisch klinkt het nummer inderdaad niet. Wel krijgen we opnieuw de zoete, zwoele stem van Syd (de low key-versie van Lauryn Hill van the Fugees), wavy synths en een kale, slome R&B-beat met wat crunch. Er komt zelfs een metallofoon (glockenspiel) aan te pas, maar laat je daardoor niet afschrikken.
https://www.youtube.com/watch?v=bGLrGx0HV-o
Exact een jaar na ‘Fight Back’ en enkele maanden na de EP ‘Space & Time’ is Parijzenaar Sydney Valette terug met een nieuw (vijfde) album. Dit is een éénmansproject. Voor het album kreeg hij wel wat hulp voor de gitaren op “Lies” en “Space and Time”. Maar de songs zijn voornamelijk electro gericht. Ergens tussen EBM en wave in, wat het speeldomein van Sydney Valette is.
De tracks zijn de ene keer energiek en uptempo zoals bv op “I Can’t” en “Space and Time”. Soms zijn ze eerder broeierig en heel donker zoals op “Lies” dat naast de electro ook mooi gitaarwerk bevat dat de track de nodige duisternis meegeeft. De zang klinkt hier desperaat en melancholisch. “Back From Mexico” is iets lichtere synthwave dat vrij catchy klinkt. Hier doet het nummer mij qua sfeer en opbouw wat aan Boothblacks denken. “New Pictures” is vrij introvert en leunt wat aan bij de electronische cold wave. Een verrassende cover staat er ook tussen: “Anarchy in the UK” van de Sex Pistols. Wel een geslaagde cover want hij vormt het nummer om tot een Sydney Valette-song. Uiteindelijk is het een donkere electrowave ballad geworden ipv van een opruiende punktrack.
Dit album is één van de betere releases in het genre dat ik het afgelopen jaar al heb gehoord. Acht tracks en optioneel te verkrijgen met nog drie bonustracks.
Syd Kult is een band uit Parijs en maakt, zoals ze zelf aangeven, Deep Rock. Juist, ik weet ook niet wat deze term betekent. Maar na beluistering schoten de volgende termen door mijn brein: post rock, atmosferisch, indie, subtiel opgebouwde spanning, modern en organisch. Dat zou moeten staan voor de term deep rock. Een aantal songs zijn semi-akoustisch wat de organische feel moeten verantwoorden. Dat levert enkele mooie momenten zoals op “Sweet Elevation” dat catchy klinkt en een fijn ritme bevat. “Lullaby “ is een klein en kort pareltje: een fijn gitaartje begeleidt dit slaapliedje. De meer elektrische tracks vind ik persoonlijk iets boeiender maar dat kan aan mijn smaak liggen natuurlijk.
In elk geval bevat dit album veel emotie en melancholie. Dat is te o.a. wijten aan de zang en de melancholie in de muziek (bv “Dead Love”, “Already Down”). De teksten zijn nogal aan de donkere kant. De muziek onderstreept dit nog eens. We krijgen op dit debuut 10 tracks waar na de afsluiter “Another Season” nog een hidden track volgt. Het is het meest rockende nummer van het album. Een goede song die hier waarschijnlijk als hidden track verschijnt omdat ze niet echt in het concept past. Maar het toont toch de veelzijdigheid van de band.
Syd Kult heeft hier een deftig debuut afgeleverd. Mochten ze hier in de streek eens live komen spelen ik ben kandidaat om te gaan luisteren.
Een heel interessant avondje vormde het duo concert van Mariee Sioux en Syd Matters; ze kregen elk een uur de kans om hun muzikale formule van dromerige, herfstige pop met een folky/psychedelische inslag voor te stellen.
Het uit Parijs afkomstige Syd Matters, onder songschrijver Jonathan Morali, scoorde al hoge ogen tijdens les Nuits Bota toen ze hun derde cd ‘Ghost days’ voorstelden. Ze bereikten vooral onze Franstalige vrienden. In Vlaanderen heeft het kwintet nog maar weinig armslag. Toch moeten we even over de taal- en landsgrens durven kijken en stilstaan om deze band te (willen) ontdekken. De groep put uit de semi-akoestische scène van Donovan, Belle & Sebastian, Loney, dear, Sufjan Stevens en Elbow: meeslepende songs met een hoog (semi-) akoestisch gehalte, gedragen door een stemmenpracht. Kleurrijke toetsen bieden een psychedelica inslag. Kwalitatieve schoonheid dus! Tja, niet voor niks haalden ze Syd Barrett aan van Pink Floyd in hun groepsnaam!
Op het Dourfestival wist de Franse band me te intrigeren door een goed uur lang het publiek te beklijven met hun subtiel uitgewerkte fijne popsong.
Het ingetogen “Everything else” vatte de set aan: akoestisch toongezet, die dan door de volledige band mooi werd opgebouwd door aanzwellende gitaren, toetsen, drums en de op elkaar afgestemde vocals. De daaropvolgende nummers “Cloudflakes” en “Obstalcles” lagen in het verlengde en waren door toetsen en dwarsfluit een regelrechte ‘70’s retrotrip, met een knipoog naar Devandra Banhart. Op “It’s a nickname” kon de toetsenist loos gaan binnen het muzikaal concept van de band, en het sferische “Louise /my lover” had een Elbow bombast gehalte. Ze beheersten en wisselden moeiteloos van instrument. En ze hielden zich niet in om de pedaaleffects in te drukken; we hoorden een steviger “Anytime now” en het gekende “Me & my horses” werd een retropsychedelische trip, met onverwachtse wendingen, handclapping en een snedig, noisy einde.
Een ontroerende “Untitled”, een ingetogen “To all of you” en een krachtig uitgesponnen “Bones” besloten definitief de overtuigende set.
Syd Matters is een Franse band die zich duidelijk weet te onderscheiden van de doorsnee (armoedige) Franse poprock.
De 23 jarige folky singer/songschrijfster Mariee Sioux uit Nevada City, met de lange zwart krullende haren over haar schouders, was al op het Domino festival te zien als support van Alele Diane. Zij maakt deel uit van de vernieuwende (free)folkscene en onderstreepte haar Sioux’ verbondenheid (van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika btw) in haar materiaal. De songs van haar debuut ‘Faces in the rock’ werden warm onthaald. Het zijn innemende, ingetogen folky popsongs, tussen droom en nostalgie, bepaald door haar hemels hoge zweverige (praat)zang en een spaarzaam emotievol akoestisch gitaargetokkel. De minimale inkleding zorgde voor een adembenemende, heerlijke live trip. Ze was onder de indruk van het aandachtig luisterende publiek, wat maakte dat ze een gretig setje speelde. Ze koesterde de enthousiaste reacties van het publiek in het zaaltje van de Bota, waar ze een tweede keer optrad. Ze trakteerde ons zelfs op een moeilijk herkenbare Cure cover "Love song". Na dit optreden zijn we het erover eens: Mariee Sioux gaat haar grote folkdames Alele Diane, Jana Hunter en Joanna Newson achterna. Respect!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
