De band maakte een transformatieve reis door tijdens het maken van hun laatste album. Het album is naar eigen zeggen introvert en erg persoonlijk geworden. Net zoals bij veel mensen hebben de voorbije coronaperiode en de nieuw ontstane oorlogen een grote indruk en invloed nagelaten op hen, wat zich reflecteert in hun nieuwe nummers en teksten.
Ook evolueerde hun opname- en schrijfproces waardoor ze nu anders dan voorheen klinken. Alles werd vrij live en zonder clicktrack opgenomen. De concentratie lag meer op de vibe en de groove. De productie lag in handen van Pieter Kloos @The Void Studio
“Lighter” opent met de zinsnede ‘I felt in a deep slumber in the dark and when i woke up i felt lighter’ dat meteen de toon van het album zet. Een beetje zoals Iron Maiden doet op “The Number of the Beast”. Daarna trekt “April Fire” het album echt op gang. Meteen een sterke song dat goed in elkaar steekt met een goede tekst en fijne ritmesectie. “Pigs” zit in hetzelfde straatje maar klinkt iets ruwer en minder verfijnd. “Sleeping Dogs” klinkt dan weer sterker. Beter nog: het is een uitstekend uitgesponnen track met heel mooi bas- en drumwerk die de rest omhoog trekt. De zang hier is ook top. Zowat het topnummer van de plaat. Ook “Suspended Animation” is van hetzelfde niveau en bezit een beetje dezelfde vibes. De wijd uitwaaiende zang ligt Tim Van De Plas wel.
Daarnaast zijn er ook nummers waar men meer neigt naar grunge en garage rock zoals op “No More Mistakes”. Iets minder verfijnd wat dan live misschien wat beter is om de boel op te fokken. “Mug” is ook vrij stevig maar iets complexer en genuanceerder.
In totaal vinden we hier tien songs terug waar elementen uit stoner, desert rock, grunge, garage rock en dergelijke meer met elkaar gemengd worden.
Ook dit album toont nog maar eens waar de band toe in staat is en we kijken er in elk geval naar uit hen met dit werk live aan het werk te zien.
Stoner rock/grunge
Lighter
Tangled Horns
Ik geef het eerlijk toe, ik ben enorme fan van het groovy, grunge, stoner gezelschap Tangled Horns. Met het debuut 'Klang' sloeg de band al in 2012 diepe gensters in ons hart. Echter is het vooral live dat Tangled Horns nog het best tot zijn recht komt. En dat is in grote mate de verdienste van de bewegelijke frontman Tim Van De Plas. De man staat met zoveel enthousiasme te performen dat menig daken er gewoon afgaan. Superlatieven als absurditeit en vlagen van pure waanzin gebruiken we doorgaans bij een optreden van Tangled Horns. Doorheen de jaren zijn we de band blijven volgen. Over de meest recente schijf 'Unstoppable Force' (2016) schreven we ''De muziek van Tangled Horns brengt je in een staat van diepe 'zen'. Waardoor je als het ware in een vlaag van waanzin, door de huiskamer lijkt te drijven. Een gelukzalig gevoel, dat bij meerdere luisterbeurten nog het best tot zijn recht komt."
In november kwam een gloednieuwe schijf op de markt 'Superglue for the Broken'. Waaruit weer eens blijkt dat Tangled Horns nooit gemakkelijke brokjes vlees voorschotelt, maar daar steeds met het grootste gemak mee wegkomt.
Meteen een mokerslag in het gezicht uitdelen? Dat doet de band met “Shadow (A Personal Piece of Darkness)” . En dan zijn we vertrokken voor een wilde rit op een wilde rollercoasters.
Dit is een enorm gevarieerde plaat geworden, die je alle kanten van de muur laat zien. Van gestroomlijnde, gitaarlijnen die je kippenvel bezorgen zoals bij “Light as a feather in Concrete Shoes” gaat de band moeiteloos over naar oorverdovende, snoeiharde uithalen waardoor geluidsmuren het begeven. Nee, Tangled Horns is niet in een hokje duwen, doet niet aan rechtlijnigheid en houdt eerder van uiteenlopende wegen bewandelen. Daardoor zijn we ooit fan geworden, daardoor worden we ook nu weer compleet over de streep getrokken.
De band laat er geen gras over groeien. Die ene mokerslag in het gezicht is nog maar voorbij en daar volgt al een volgende uppercut die je KO slaat. Geluidsmuren opbouwen, ze met vol geweld afbreken, en dan langzaam weer opbouwen tot een volgende oorverdovende climax. Het is de rode draad op de volledige schijf. Zowel vocaal als instrumentaal merken we op dat elk van de muzikanten bij de band zowel scherp kunnen uithalen, als intiem je hart raken. Dat is ook bij de vocale inbreng het geval dus.
Opvallend hoe gevarieerde en uiteenlopend Tim zijn stem klinkt op deze schijf. Luister maar naar het wondermooie “The Timeline is A Noose” dat opvallend intens en intiem start, tot alle registers, zowel muzikaal als vocaal, compleet worden open gegooid in een wervelende finale waardoor ons dak er compleet afvliegt.
Besluit: Tangled Horns brengt een enorm gevarieerde schijf uit, waar niet alleen uiteenlopende muziekstijlen met elkaar worden verbonden. 'Superglue for the Broken' is een zoveelste knappe plaat die bewijst dat absurditeit tot waanzin niet hoeft te resulteren in chaos. Eerder biedt de band een palet van zoveel uiteenlopende kleuren aan, waardoor je enerzijds tot tranen toe wordt bedwongen en anderzijds meerdere mokerslagen in het gezicht krijgt tot je compleet murw geslagen in de verste hoek van de kamer achterblijft. Totaal verweesd en verbijsterd na zoveel spannende veelzijdigheid.
Tracklist:
Shadow (A Personal Piece Of Darkness)
Magnificent Maniac
Light As A Feather In Concrete Shoes
Superglue For The Broken
The Timeline Is A Noose
Pillow Fortress
In The Now
Beautiful Flaw
Destination Tipping Point
Icebound
Grunge/Stoner/Groove
Superglue for the Broken
Tangled Horns
Sedert een zevental jaren zijn deze Australiërs (Perth) bezig en ze zijn reeds vrij actief geweest. Dit is, naast enkele eEP’s, hun derde of vierde album dat ze loslaten op de wereld. Het hangt er een beetje vanaf van wanneer je iets een plaat of een EP noemt. En het moet gezegd worden dat ze voor dit album gezocht hebben naar een verdere evolutie in hun muziek. Wat natuurlijk voor de meeste muzikanten het doel is: je muziek en jezelf als artiest ontwikkelen en verder evolueren. Dat is bij dit viertal zeker het geval.
Als we ‘No Thether’ vergelijken met hun debuut ‘Deaden The Fields’ (2011) dan merken we dat toen nog ruimte was in de songs alsook ruimte voor spielerlei en arty invloeden zoals jazz, pianogeklater etc… Je kreeg de indruk dat ze eens wilden tonen wat ze konden.
Op hun nieuwste album heeft dit plaats gemaakt voor een sound waar alles voller, urgenter en matuurder klinkt. Er komt ook nog nu en dan piano en jazz elementen voorbij maar die zijn meer onderdeel van de totale sound en minder als een arty-farty gegeven.
Maar vooral zijn ze nu meer gebruik gaan maken van drone sounds in hun songs, terugkerende riffs die wat aan doom doen denken en nog een aantal elementen. Bijwijlen is het allemaal nogal duister zoals op “Cavern Ritual”. Het goede is dat ze toch weten te boeien en dat de songs veel details bevatten die je na meerdere beluisteringen blijft ontdekken. “Signal Erosion” begint iets opgewekter en met een hoger tempo waarin de sfeer bepaalt wordt door etherische gitaarklanken (of synthsounds die zo klinken) en fijne baspartijen. Op “Inner Dissonance” komt geritsel en gekraak voorbij met daarop een heerlijke piano en experimentele percussie.
Zo krijgen we zeven verschillende songs die de ene keer meer dan tien minuten lang zijn en de andere keer dan weer maar drie minuten duren.
‘No Tether’ is een volwassen plaat met een indrukwekkend geluid van een band in evolutie. Een zoektocht vastgelegd op plaat. Een nieuw ijkpunt in hun muzikale bestaan.
De Antwerpse rockband is al een viertal jaar bezig en komt tot een reeks broeierige , solide rocksongs, houden van wat grunge , maar ze vallen vooral op door dat riedelende, tintelende , jengelende , gevoelige gitaarspel , die kan gelinkt worden aan het onvolprezen Lift to Experience en de diep dreunende , bezwerende basstunes van z’n Barkmarkets .
Er valt voldoende afwisseling en boeiends te rapen als je er de vijf songs op nahoudt , van de intense spanning op “Monument” en “Restraint” naar de psychedelicatunes op de titelsong, tot een bluesy slide op “Heavy is the head” . Maar we worden vooral van onze sokken geblazen door ”Immovable object” en het mooi uitgesponnen “Monolith” , eentje toch om te koesteren .
Kortom , Tangled Horns heeft z’n naam niet gestolen en heeft een interessante EP uit, die energiek , gedreven, boeiend materiaal bevat .
Info http://tangledhorns.com
Can you give us a small introduction to your festival?
ArcTanGent is the UK’s only festival dedicated to the very best music from the worlds of math-rock, post-rock and noise rock. Held just outside the amazing city of Bristol on the last weekend in August, you’ll get 3 nights camping, over 70 bands across 4 stages, a silent disco and some of the best food and drink money can buy.
From what I could find, your festival is relatively new. Why did you start it, and why so late? And why in Bristol. Does this city have something special to offer?
Yes ArcTanGent will be two years old this Summer. However, we have been working on the festival since 2010. It took us exactly 27 months from our first ever meeting to the end of the first ArcTanGent, there is a lot of to plan! We wanted to make our living from running music festivals so we decided to start ArcTanGent. Bristol has a great music scene and really lacks camping festivals (although there are a lot of great city-based festivals there). I’ve always loved Bristol and have spent a lot of time there. Bristol is surrounded by a lot of great countryside and this is where we found the farm for the festival, only a half an hour drive away from Bristol in Somerset.
Your festival offers a wide range post-rock. Why did you choose this genre or did it naturally grow on you?
ArcTanGent offers a range of music but all of it is doing something different. Non of it fits quite squarely in a genre. I guess this is now what is considered post-rock. We have a lot of post-rock and math-rock on offer. It’s definitely something we’re all into but it’s also something that has been sculpted by what the fans want. We like to take recommendations from fans on who they would like to see at the festival.
I see on the website there are only three main organizers. How can you manage with only 3 people?
Yes, there are only three organisers but we have a great team of people behind us that without them we couldn’t make the festival happen. There are a huge number of people who come and give their time to help build the festival, and we simply couldn’t do it without them.
What does the festival have to offer, apart from the incredible line-up?
There is a silent disco on the Friday and Saturday night. This is always a lot of fun! There’s a huge bonfire as well. We have some great food on site, it is all great quality food at affordable prices. We stock ales and lagers from the Cotswold Brewery, none of your horrible mainstream stuff! ArcTanGent has possibly one of the most friendliest crowds you could wish for. It really is something unique.
Apart from the big headliners, you also offer a stage to smaller bands. Where do you find them and can bands get in contact with you?
Most if our smaller bands come from recommendation. Or they are huge fans of the festival already that they shout about us a lot, share our line up posters, spread the word and are generally supportive of what we do. Our line up for this year is full but some bands contact us through the website
ArcTanGent 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – affiche complete
ArcTanGent maakte vandaag de vijf laatste bands voor de affiche bekend. Deze zijn Crippled Black Phoenix, Ef, Luo, Karhide and Hark. Exclusief voor dit festival zijn headliners MONO, This Will Destroy You, Russian Circles en God Is An Astronaut.
De complete line up ziet er als volgt uit: Russian Circles, MONO, This Will Destroy You, God is an Astronaut, And So I Watch You From Afar, Tall Ships, Maybeshewill, Jamie, Crippled Black Phoenix, Amenra, LITE, Tera Melos, Three Trapped Tigers, TTNG, Ef, El Ten Eleven, Mutiny on the Bounty, I Like Trains, Year of No Light, Mylets, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, Tellison, Enemies, Her Name Is Calla, 100 Onces, Tangled Hair, Hark, Karhide, Luo, Alarmist, We Are Knuckle Dragger, No Spill Blood, BATS, Lost in the Riots, Cleft, Olympians, Shiver, Human Pyramids, Astrohenge, Diagonal, Rumour Cubes, Monsters Build Mean Robots, Blueneck, The Winchester Club, Suffer Like G Did, Charlie Barnes, Memory of Elephants, Big Joan, AK/DK, Adding Machine, Samoans, Waking Aida, The St. Pierre Snake Invasion, Theo, Wicket, Sleep Beggar, Howard James Kenny, Super Squarecloud, Flies Are Spies From Hell, Codes in the Clouds, Bear Makes Ninja, Alpha Male Tea Party, Iran Iran, Gunning for Tamar, FEN, Goonies Never Say Die, Broken Oak Duet.
Op donderdag 28 augustus is er een ‘Early Entry’ programma met terugkerende bands gekozen uit de favoriete line up van bezoekers uit 2013. Headliner op deze avond is And So I Watch You From Afar met support van Three Trapped Tigers, TTNG, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, The St. Pierre Snake Invasion en Theo.
Festival organisatoren Goc O’Callaghan, Simon Maltas en James Scarlett hebben bevestigd dat er bezoekers van over de hele wereld zoals Mexico, VS, Canada, Australië, Egypte, China en Europa naar ArcTanGent 2014 afschuimen.
De ticketverkoop loopt als een sneltrein met een grote kans tot een sold out. De organisatoren raden daarom iedereen aan hun tickets voor ArcTanGent zo snel mogelijk te kopen om teleurstelling te vermijden. Zoals eerder vermeld zijn weekendtickets te koop aan de spotprijs van £70 (85€) op de officiële site www.arctangent.co.uk
Datum: 28th – 30th August
Locatie: Fernhill Farm, Cheddar Road, Compton Martin, Somerset, BS40 6LD
Tickets: www.arctangent.co.uk/tickets/
Website: www.arctangent.co.uk
ArcTanGent 2014 (UK 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – Een blik achter de schermen - Q&A met de organisatie
Even leek het erop dat de Rotonde eerder halfleeg dan halfvol zou blijven voor het optreden van The Tangerines, het voorprogramma van Elvis Black Stars. Dat The Tangerines momenteel nog onbekend zijn voor het Franstalige publiek bleek uit het aantal neerzittenden. Wij hadden The Tangerines echter in primeur bezig gezien tijdens Dourfestival 2012 en wisten dat neerzitten eerder een faux pas was. Meer nog, The Tangerines waren voor ons één van de revelaties van het Dourfestival. Hun album komt begin volgend jaar uit en vanavond trakteerden ze ons op enkele hors d’oeuvres.
The Tangerines zijn afkomstig uit Mons en brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning.
Onder hun motto ‘Come on’ brengen The Tangerines een overweldigende show en zijn ze duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn!
Na zes nummers was hun repertorium voor deze avond ten eind en wat later stonden we in een volle zaal met nieuwsgierige oren te wachten op Elvis Black Stars, een bandnaam die reeds hoge verwachtingen schept. Deze jongens worden onder andere vergeleken met de Black Rebel Motorcycle Club, Triggerfinger en de Black Box Revelation. Naar mijn mening nogal grote namen voor wat dit trio te bieden heeft. De tonen van rock’n’roll zijn de rode draad in hun nummers, en deze zijn dan ook bruisend, in sterk contrast met de wat eentonige stem van de frontzanger.
Het leek een omgekeerde wereld. Daar waar wij laaiend enthousiast naar Brussel waren afgedropen om The Tangerines in vol ornaat te zien, kwam Brussel voornamelijk om Elvis Black Stars te zien.
Blijkbaar is er -toch voor deze avond- een sterk contrast tussen de muziekvoorkeur van Vlaamssprekend Vlaanderen en Franssprekend Vlaanderen. Elvis Black Stars kende duidelijk een enthousiaste fanbase, na elk nummer volgende een overdonderend applaus. De doodsteek voor ons kwam in het derde nummer, toen de band het publiek aanmaande mee te klappen. Onze handen bleven koud en we lieten de volle Rotonde achter voor een publiek die hun handen en oren gewillig aan de tonen van Elvis Black Stars overgaf .
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze Antwerpenaren houden het niet te proper op hun debuutplaat en gaan voor een soort vuile en gruizige rock die het midden houdt tussen Kyuss, Melvins, The Jesus Lizard en Black Sabbath. Grunge meets metal meets stoner.
Een modderige song als “Heavy rain” had op de vroege platen van Soundgarden kunnen staan, hoewel de zang nogal wat afwijkt van de hoge uithalen van Chris Cornell, en verder halen we er uit als uitschieter “Dead wings”, een loden sleper met smerige gitaren.
De rest van al dat ander zwaar materiaal is best wel OK, maar toch is het vergeefs zoeken naar een song die echt blijft hangen.
De band is er met name in geslaagd om op ‘Klang’ een uiterst potige en vette sound neer te zetten maar er mag wat meer vlees aan de songs hangen van ons.
Het album balanceert de ganse tijd op de grens van grunge en metal (sommigen durven het woord blues laten vallen, doch die is volgens ons ver te zoeken).
Klang is zo een plaat waar de heavyness het haalt van het tempo, niet zo extreem als bijvoorbeeld bij Electric Wizard, maar toch.
Maar goed, er zit iets in, en ’t zijn niet alleen decibels.
Ze komen van Bornem maar verblijven in Gent, op het eerste zicht zijn ze een koppel en op het eerste gehoor klinkt het tamelijk dik in orde. Zo kan je dit duo kort samenvatten dat bestaat uit Roeland Vandemoortele en Eva Bruyaert.
Deze twee liepen elkaar al eerder tegen het lijf in hun vorig groepje Wild Turkey en blijkbaar moeten de muzikale vonken (alleen maar die?) goed overgesprongen zijn want de twee besloten om samen nieuwe muzikale wegen te bewandelen.
Too Tangled werd al door verschillende mensen de lucht ingeprezen ook al waren het meestal ook deze mensen die verwachtten dat Too Tangled op de trashrockbluestrein van groepen als Boss Hog ging springen. Dat doen ze weliswaar bij de eerste drie nummers maar meteen daarna merk je een echte koersverandering waarbij we Too Tangled leren kennen in verschillende gedaantes.
Hierdoor lijkt ‘The magic got killed’ soms op een onsamenhangende cd is maar het bewijst eigenlijk ook meteen dat Too Tangled gelukkig geen kopie geworden is van The Kills waarmee ze net iets teveel worden vergeleken. Soms loopt dat totaal fout af (zo was het niemendalletje “Give it back” beter op de cd weggelaten) en soms doet het smaken naar meer (titeltrack en afsluiter “The magic got killed” laat Eva schitteren als een soort van Belgische Courtney Love).
Door het onzuiver vuil geluid komt Too Tangled af en toe in de buurt van dat ander Antwerps koppel die een tiental jaar geleden de Vlaamse podia onveilig maakte, en dan hebben we het natuurlijk over De Bossen.
’The magic got killed’ is geen grootse cd geworden maar het is wel een prachtig visitekaartje geworden van een groep die in de toekomst wel voor kleine aardverschuivingen binnenin de Belgische muziekscene zou kunnen zorgen.
In het oog houden dus.
INFO op www.myspace.com/tootangled
Nederlands 
Français 
