The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs
Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.
20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back.
Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
The Hickey Underworld – een uurtje lekker rammelen
The Hickey Underworld
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2015-10-30
Johan Meurisse
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De harde verwoestende , rauw klinkende sound blijft hun handelsmerk zoals bij de openingssalvo’s van “Floor opened up” en Whistling”, strakke rock’n’roll rollende songs , die een stevige scheut noise verdragen . Met “Mystery bruise” , “Blonde fire”, “Future words” en “High school lawyer”, die laatste, single van de nieuwe cd ‘III’, hebben ze al vier sterke overtuigende singles die mooi verdeeld werden in de set .
De derde cd was klaar in april met Tim Vanhaemel nu in de rangen die Jonas Govaerts vervangt , die zich nu op een rol als filmregisseur heeft gestort (zie maar eens de Vlaamse ‘Welp’). Op zijn eigen unieke manier zorgt hij , net als bij Millionaire of bij Evil Superstars, voor wat tegendraadsheid in de sound , hoewel … het nieuwe werk bevat wat bedaarde slepende tracks, die de indie op z’n Pavements, Slint of Wedding Present goed verteert . “Weed greed” is een klassesong in het genre met zijn verslavende inwerkende , opbouwende gitaarriedels , die ergens middenin de set was ; ook “Frog” zorgt voor die slopende intensiteit en een breed uitgesponnen “Cold embrace” intrigeerde door explosieve injecties .
In het voorjaar moesten enkele optredens worden uitgesteld door de beenbreuk van Tim , maar al kort erna , beperkt in zijn beweeglijkheid , was hij er al (zittend) op het podium. De hese screamo’s van zanger Younes Faltakh, drukken hun stempel op het materiaal .
Alle registers werden in de (korte) bijna uur durende set nog eens opengetrokken op een “Dwamgoz” .
Stevig gedreven rauw rammelende gitaarrock , met een zalvend indierandje , heerlijk genietbaar, daar tekenen ze nu voor tijdens deze tour , die de derde puike ‘III’ elan geeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas (11 november 2015)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-11-11-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Met opener “High School Lawyer” vragen we ons luidop af of The Hickey Underworld niet een beetje braafjes is geworden, maar met “DWAMGOZ” worden we al meteen gerustgesteld en krijgen we opnieuw een staaltje van die nerveuze gekte die we van hen gewoon zijn. Toch is het allemaal wat bedaarder dan voorheen, maar de tegendraadsheid is gebleven en The Hickey Underworld stuift hier alweer verschillende richtingen uit zonder daarbij zichzelf te verliezen. Met manusje van alles Tim Vanhaemel nu ook in de rangen is het niet verwonderlijk dat er uit diverse vaatjes wordt getapt. Opmerkelijke prachtsong is “Colosall” die op een aangenaam verslavend gitaarriedeltje gedragen wordt en dan een paar stappen verder compleet uit zijn voegen barst, The Hickey op zijn best is dat. Niet alle kogels zijn echter van hetzelfde kaliber, het weinigzeggende “Conquistador” legt de boel iets voorbij halfweg wat ongewild stil en “Chill Their Souls” lummelt ook maar een beetje verveeld rond, maar spitante knallers als het bijzonder hitsige “Floor Opened Up” (lekker brokken maken als in die goeie ouwe tijd) en het gespierde “Weedgreed” steken op tijd de lont weer aan.
Kortom, alweer een sterk plaatje van deze ex Rock Rally winnaars.
De vier uit de kluiten gewassen heren van The Hickey Underworld, die in 2006 Humo’s Rockrally in de wacht sleepten vóór kleppers als Balthazar en The Black Box Revelation , kwamen in de Gentse Vooruit hun 2de album voorstellen. Drie jaar trokken ze uit om nieuw materiaal op plaat vast te leggen. Die 2de CD kreeg ‘Under The House, I’m Dying’ als titel en bevat elf tracks die deels in dezelfde lijn liggen van het debuut, maar ook durven breder en catch-ier te klinken. Heel benieuwd zijn we of ze met dit nieuw materiaal even veel potten kunnen breken als ze deden bij hun debuut.
Voorafgaand op hun show mochten de meiden van Nightwitches de revue passeren; de zo goed als volledige vrouwelijke Black Sabbath-tributeband kreeg de taak om de met mondjes maat vollopende Balzaal van de Vooruit op te warmen. De vier knappe ladies trokken stevig van leer en vuurden de ene Black Sabbath klassieker na de andere op een dolenthousiast publiek af. Een kleine 40 min lang gaven ze een meer dan stomende set die bij de meeste aanwezigen in goede aarde viel. Afsluiten deden ze met instant klassieker “Paranoid” waarop een ondertussen zo goed als volgelopen zaal volledig uit zijn dak ging! Een ideaal voorsmaakje gezien Ozzy & de zijnen later op Graspop concerteren …
Met rustige en ritmische drumslagen begonnen de mannen van The Hickey Underworld aan hun set, als opener hadden ze gekozen voor “Untitled”, een toepasselijke verwijzing naar hun vorige titelloze plaat. Ze kozen voor een iets poppy sound zonder de typerende schurende stem van frontman Younes Falktah te verwaarlozen. Meteen daarna lieten ze “Whistling” op ons los, een snedige gitaar en pompende drums grepen naar de keel. Moeiteloos deden ze op dit elan verder en werd het overduidelijk dat deze heren er staan, even snedig, rauw en hard als we hen gewoon zijn. Even op adem kwamen ze met het overbekende “Future Words” een nummer waarmee ze in 2010 weken lang op nummer 1 in de Afrekening bleven staan.
Met “Frog” brachten ze een nummer dat we niet van hen gewoon zijn, de typerende schreeuwende zanglijnen maakten plaats voor wat intiem gefluister met een hoog meezing gehalte. Na dit kort intermezzo werden we opnieuw wakker geschud met klassieker “Blond Fire”. En op die manier hoorden we een boeiende afwisseling van pittig gedreven, rammelende en broeierge songs .
Na drie jaar stilte slaagden de heren van The Hickey Underworld er in om een verpletterende indruk achter te laten, en bewezen ze tot de beste Belgische live bands te behoren. Met hun ‘Under The House, I’m Dying’ hebben ze terug een ijzersterk album gemaakt waar de scherpe randjes afgewerkt zijn; het zijn opnieuw beresterke songs waarmee ze ongetwijfeld in de bovenste regionen van de Afrekening zullen vertoeven.
… Iets zegt ons dat dit zal resulteren in veel plat gespeelde festivals. U bent gewaarschuwd, de komende zomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics ( van hun optreden in Depot Leuven eerder de week)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-23-02-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nightwitches: Dé Belgische Black Sabbath-tributeband vol vrouwelijk (behekst) schoon. 4 ruige dames die op het podium hun muzikale power loslieten en door menig man werd goedgekeurd. De gitariste Ciska Vanhoyland toverde klassevolle gitaarrifs aangevuld door basklanken van Mimi van de Put. De drums door Katrien Matthys waren hevig, de stem van Peggy Winters was hier tegenover wat te zwak; al klonk het geheel niet slecht.
Setlist: Black Sabbath, War pigs, Into the void, Children of the grove, Iron man, NIB, Paranoid … Een fijne harde opener en voor velen een hete opwarmer…
The Hickey Underworld: Onder het wakend oog van Wim Peralta (artworks THU) brachten de 4 jonge kerels van THU een stevig staaltje muziek. De 4e in rij, drummer Jimmy, werd deze avond vervangen door een getalenteerd Nieuw-Zeelander. De man zijn mimiek bracht de muziek kracht bij alsof het bijna pijn deed…
Younes Faltakh warmde zich reeds op met een drumsessie bij de Nightwitches en deed in
“ Whistling” zijn stembanden luidkeels te keer gaan. Al klonk het af en toe meer als pijnlijk.
Georgios Tsaradikis had zin een feestje maar dan ‘eentje zoals op zaterdagavond’. Die huppelde er lustig op los en genoot van de set. “Pure Hearts” werd ingeleid door een beat die je harstslag een tel sneller deed slaan. Een eerder in de stijl van pop-nummer waarin gitarist Jonas Govaerts zijn zangtalent versmolt met dat van Younes.
Niet alleen schreeuwen maar ook sensuele klanken vergezeld van een schitterend gitaarspel brachten dit tot het eerste merkbare enthousiast gejuich in het publiek. De beat ebde weg in een psychedelisch samenspel bij de intro van “Cold embrace”. We werden overspoeld door een tornado van hevig gitaarspel. Waarna de windhoos langzaamaan verdween en een zwakke bries deed weerkeren waarbij de dooreengeschudde hoofden weer tot rust kwamen tot een laatste zucht.
In “Space Barrio” bleven de 4 Antwerpenaren hun muzikale woede en agressie hoogstaand aanhouden en menig publiek ging spontaan headbangen. “The frog ( I can make you come/ anywhere you want)” deed even hun verroeste metalkant vergeten en liet ons genieten van een sexy duozang, die ieders gehoor streelde. “Where is Thierry” bracht ons alweer naar de herkende heavy stijl die we van deze rockers reeds kenden. Als laatste brachten ze “Blonde Fire” dat het publiek als aangenaam ervaarde en hen dan ook terug vroeg voor de bis-nummers.
“Martain’s Cave”, één van hun hits klonk aan het einde van hun set heel goed en bracht een gesloten verrassend einde. Al zou ik niet graag de stembanden van Younek willen zijn. Als laatste brachten ze het fijne “ Of asteroids and men…plus added wizardry”.
Een avondje hard ‘labeur’ met enkele aangename triggers van verfijnde pop-rock invloeden . En hij ( W.P.) zag dat het goed was!
Setlist: Mystery Bruise – Whistling - Under the House, I’m dying - Year of the rat - Pure Hearts in mud
– Flamencorpse - Cold embrace -Space Barrio -The frog – Thierry - Blonde fire -
- Martian’s cave – Of Asteroids and men…
‘I’m under the house, I’m dying’ geproduced door Das Pop
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-19-2-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De titelloze cd klonk rauw, hard rockend en verwoestend. De tien nummers waren stevig, scherp en venijnig . Ze kregen zelfs een stevige scheut grunge en noise. “Mystery bruise” en “Future words” waren alvast twee puike singles.
Hevig, intens en overdonderend was het debuut in 2009, de opvolger , drie jaar later, is splijtend, broeierig en slepend; de rauw, rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken hebben ze nog niet verleerd, luister maar eens naar die single “Whistling”.
Het geheel is iets meer gevarieerd, verfijnd en uitgebalanceerd; en een jaren ’70 psychedelica toets vult aan, zoals op “Martian’s cave” en “Pure hearts in mud”.
Toegankelijkheid, avontuur en creativiteit, daar staat de Hickey garant voor. Klasse opnieuw.
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. The BBR gaan al een mooie toekomst tegemoet, maar het ziet ernaar uit dat dit kwartet hen langzaam achterna gaat. Na lang zwoegen hebben ze nu ook hun debuut uit. De titelloze cd klinkt hard rockend, rauw en verwoestend. De tien nummers klinken stevig, scherp en venijnig . Ze krijgen zelfs een stevige scheut grunge en noise. Luister maar eens naar “Sick of boys”, “Zorydan”, “Mystery bruise” en “Flamencorpse”. Ze klinken spannend en geweldig door de krachtige hooks en de diverse snedige tempowisselingen, ondersteund door een felle schreeuwzang.
”Blonde fire” en “Blue world order” zijn op hun beurt meer aanstekelijk en broeierig. Binnen dit concept is de alom bekende single “ Future words”(die de cd lang vòòr ging) de meest poppy.
De groep heeft met dit hevig, intens overdonderend debuut een plaat uit met internationale uitstraling!
The Rones klonken in de Nijdrop als een Europese droom waarbij Trent Reznor en Josh Homme als twee Limburgers in de Queens Of The Nails zouden spelen. Een sterke wall of sound, goed in mekaar gestoken songs met de nodige industrial beat intro's - die er soms wat net iets té cliché vingerdik oplagen - zorgden soundsgewijs voor een sterke prestatie. Wat men van een Reznor-en-Homme band vermoedelijk zou kunnen verwachten is een show waarbij de leden zich de ziel uit hun lijf spelen, terwijl dit bij The Rones echter ontbrak en als groot storend element ervoor zorgde dat het plaatje niet echt klopte. Misschien oogde de backstage maaltijd eerder naar kots of stonk het publiek onsmakelijk naar urine, er leek een vrees in de band te schuilen om zich helemaal te geven. Goeie songs, goeie sound, maar een band op hun reserve.
Aan meer actie en speelplezier ontbrak het niet bij Confuse The Cat. Hun postpunk klinkt als een agressieve omarming van psychedelische invloeden waarbij een knipoog naar de Editors en bij momenten een Sonic Youth niet ver weg zijn. Waar het dan bij CTC wel aan ontbrak was een goeie sound. Of hoe een geluidsman de boel zodanig kan verknoeien zodat het publiek door een te luid en wollig gemixte basdrum en bas, niet anders kan dan de vingers in de oren te proppen en het bier tussen de lippen te persen. Jammer, zeer jammer, want het was moeilijk om te kunnen genieten van deze band die het goed doet in zowel ons Belgenland als erbuiten.
Het Antwerpse The Hickey Underworld had beide positieve troeven van de vorige bands probleemloos in handen. Goeie sound en action & fun on stage, wat resulteerde in een uitstekende show en dat terwijl de te verwachten plaat nog niet in de rekken ligt. Een jarige Jonas Govaerts en zijn companen brachten meesterlijk een mix tussen hun spetterende noisrock en popsongs in een intense set. De op het eerste zicht nonchalant ogende frontman en Muppet's Animal inventieve meesterdrummer Jimmy Wouters bedienden de zwepen van de band en hadden het tienerpubliek van bij het begin in een Boschiaanse onderwereld op hun speren gespied. Buiten de ingetogen single “Future Words” klonken The Hickey Underworld scherp, stevig en agressief, wat goed bekrachtigd werd door de wisselend gebalde en met engelenvocht gesmeerde vocals, die in zijn hoogste regionen klinkt als Bono op zijn zoetst. Zo moet U2 klinken door de ipod van de duivel.
Een bis zat er na een honderd minuten door een kapot gespeelde snare er niet meer in, en zou eerder onnodig geweest zijn daar deze hevige set van het begin tot einde volledig af was. Klassewerk!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Nederlands 
Français 
