The Horrors - Vergane glorie?
The Horrors
Depot
Leuven
2017-11-10
Kimberley Haesendonck
Wat vroeger behoorde tot een van de hippe Britse bands, is nu een band geworden met maar weinig overtuigingskracht. The Horrors hadden eerst en vooral moeite om Het Depot iets of wat gevuld te krijgen. Ook het publiek afgelopen vrijdagavond overtuigen, verliep zeer moeizaam.
The Horrors brachten eerder dit jaar hun album ‘V’ uit. Het album daarvoor dateerde al van 2014, maar geen haan dat daar echt om kraaide. Terwijl ‘Still Life’ nog potten brak, doofde het licht nadien stilaan uit voor The Horrors.
Beginnen deed de band met “Hologram” en “Machine”, 2 nummers uit hun laatste plaat. Wat er niet kan gezegd worden is dat The Horrors geen charisma hebben, want Faris Badwan uitte zich perfect als frontman. De lichte punk-attitude die hij aannam, ging hem best goed af.
Tijdens het middelste deel van hun set gingen ze over naar wat ouder werk, met o.m. “Mirror’s Image” en “Sea within A Sea”, nummers waar het publiek enthousiast van kan worden, maar iedereen stond nog steeds een beetje verstijfd. Niet omdat het niet boeide. Wel omdat het publiek het gewoon allemaal niet zo goed begreep. “Endless Blue” en “Still Life” werden dan enthousiaster onthaald, maar compenseerde niet aan het matige optreden van The Horrors vrijdagavond in Het Depot brachten.
Al bij al was het optreden van The Horrors niet slecht. Het enthousiasme langs beide kanten ontbrak gewoon een beetje, waardoor het een moeilijke doortocht werd. Leuven was duidelijk nog niet klaar voor de comeback van deze Britten. De band volledig afschrijven is misschien wat overdreven, maar ze zullen toch hun best mogen doen om terug op het vroeger niveau te geraken ...
Organisatie: Depot, Leuven
Al van de vorige plaat ‘Skying’ klinkt de Britse Horrors toegankelijker . De lijn wordt hier verder doorgetrokken naar vakkundig onderhouden , elegante dreampop , die de donkere goth/shoewave rock op de achtergrond hebben geduwd . De synths en sequencers nemen een prominente rol in de reeks gezwollen eighties wave en epische shoegazepop.
Op beheerste wijze zweven uitgesponnen soundscapes en (galmende) pedaaleffects over de gelaagde nummers. De spooky sounds en het mistige rookgordijn lijken meer en meer opgetrokken.
Een subtielere klinkende Horrors dus , die nog steeds overtuigen hoor , want check maar eens volgende songs, “So now you know”, “Jealous sun” , “I see you”, “Change your mind” en “Mine & yours”; het zijn een handvol broeierig, dromerig zalvende juweeltjes .
The Horrors stralen een warme gloed in hun materiaal uit, een afslag die nu definitief lijkt genomen?!
De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. We horen in hun snedige rockers en in enkele lang uitgesponnen nummers nog een flinterdunne link naar hun debuut ‘Strange house’ door de repetitieve structuur en beheerste galm, fuzz en pedaal effects.
The Horrors zijn groter geworden door die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze, psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects.
Een mistig rookgordijn zie je voor de ogen en een zwevende, brabbelende (soms) onverstaanbare galmstem van Faris Badwan zweeft erover heen …
Het vrij poppy ‘Skying’ hangt nauw samen met de vorige cd ‘Primary colours’, een vrij logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden.
Op die manier worden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen Suede, The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het garagerockende aspect is dus ook subtieler en gestroomlijnder geworden.
Broeierige, meeslepende songs horen we met “Changing the rain”, “I can see thru’ you” en “Endless blue”. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en ”Moving further way”, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound.
Als opwarmer brachten The Horrors de jonge straffe kerels mee van Cerebral Ballzy. Een voorprogramma met een stevig Hardcore gehalte. Nummers over 'the cops' die ze liever zien gaan dan komen, 'chicks', bier, skateboarden,… beschreven zowat het leven dat zij in Brooklyn kennen. De groep liet ons, typerend voor dit genre, krachtig korte nummers horen, weliswaar onverstaanbaar maar toch gesmaakt door menig publiek.
De groep The Horrors liet zich in 2007 vaag opmerken met hun debuutalbum ‘Strange House’. In 2009 werden ze gespot door hun nieuwe cd ‘Primary colours’ en singles als "Sea within a sea" en "Who can say" klonken. Het uitbrengen van hun 3e cd ‘Skying’ werd door velen goed bevonden en zal vermoedelijk in de toekomstige charts goed scoren. Dit deed uitkijken naar hun geplande shows in België. De plannen voor Pukkelpop keerden met de wind, dus konden we deze avond net over de grens- in Le Grand Mix- niet zomaar laten voorbijgaan.
Gelijk hadden we… Een show met op stevig staande voet gebrachte nummers . Het donkere in hun muziek werd gekleurd met de aangename stem van frontman Faris Badwan en verlicht door een goedbevonden sterk staaltje lichtshow. De elektro/new wave klanken die Rhys 'Spider' Webb door zijn vingers liet glijden, zorgden voor een aangenaam afwisselend beatgehalte. Hoorden we daar in ons verre achterhoofd niet Goose of eerder INXS en invloeden van The Cure? Een show waarvan we de invloeden van buitenaf en de stijlen van binnenin The Horrors niet kunnen bundelen in 1 genre. Het eighties gehalte stond strak ,was aangenaam voelbaar en tevens te merken aan de gemiddelde leeftijd van het niet overdreven enthousiaste publiek!
Hun opener "Changing the rain" werd aangenaam onthaald en de eerste vuisten balden zich boven de hoofden. Algauw werd iedereen meegezogen in het mysterieuze zelfs psychedelische, waarbij we konden genieten met de ogen dicht. Doch werd ons netvlies getrakteerd op fijn belichte schimmen tegen een donkere 'wall of sound' waarbij de gitaar van Joshua Third vrij spel kreeg in onder andere "Who can say" en de drums van 'Coffin' Joe Spurgeon zich lieten gelden.
Hun eerste single "Still Life" van het album "Skying" nam het publiek mee. Andere songs zoals "Sea within a sea" werden iets te lang uitgerokken waardoor de aandacht wegebde. Van het inspelen op het publiek konden ze het ook niet hebben. Faris , verschuild achter zijn weelderige haardos liet het bij een voorname "dank je wel"! Alhoewel hij dan toch de fans meekreeg met 'de handen in de lucht' uitdraaiend in crowdsurfen en hevig hoofdgeschud!
De set duurde iets te kort om goed te zijn, na 50 minuten was deel 1 afgerond! Die mannen hebben toch meer in hun mars? Hun terugkomst bracht meer…én beter! De beats deden je hartslag dubbel slaan, de gitaarriffs gingen door merg en been en de combinatie bas van Tomethy Furse en de basdrum hier bovenop zorgden dat "Mirror's image" een hoogtepunt in de avond werd. De laatste nummers bleven scoren, alhoewel de stem van Badwan wat kracht verloor. Wat show met de micro en de afsluitende serious beats zorgden voor een mooie afsluit.
Kortom een hoogstaand muzikale avond waarin The Horrors lieten horen en zien hoe 'groots' ze reeds zijn. Groeien doen ze zeker, binnenkort veroveren ze de grote podia. Ik kijk uit naar de zomer van 2012 waar we ze vast en zeker zullen te zien krijgen op verschillende festivals.
Setlist: Changing the rain, Who Can say, I can see through you, Scarlet fields, Dive inn, Endless Blue , Sea within a sea, Still life
Mirror’s image, Three decades, Moving further away
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-horros-10-12-2011/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille ism Grand Mix, Tourcoing
De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. Van het debuut ‘Strange house’ is geen splinter meer over op de setlist … Spijtig, want we hielden van die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze , psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects. Een mistig rookgordijn werd opgetrokken en een brabbelende, overstaanbare galmstem van Faris Badwan zweefde erover heen … Lekker rauw en rommelig ... Exit, in de prullenmand dus, wat betekent dat het materiaal afkomstig is van de vorige cd ‘Primary colours’ en het vrij poppy ‘Skying’, een logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden. Op die manier werden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het graragerockende aspect is ook subtieler en gestroomlijnder geworden. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en “Endless blue” , een warmer geheel dan hun vroegere kille sound.
Stijlcitaten storen niet want we zagen een overtuigend straf optreden van de heren. Wat een broeierige intensiteit!
Als schimmen traden ze eerst aan , gehuld in een rookgordijn in een omgeving van spaarzaam gehouden blauwe, rode en paarse spotlights. Vroeger gunden ze hun publiek praktisch geen blik, nu porden ze hun publiek aan en bedankten hen voor de support.
We waren al meteen in de muzikale leefwereld met de aanstekelijke “Changing the rain” , ”I can see through you”, “Scariet fields” en “Who can say”. Beheerst starten “Dive In” en “Endless blue” , bouwen op, zwellen aan en raken diep. “Sea within a sea” volgde, een lange bezwerende, verslavende psychotrip, die alle wavestijlen in melodie en fuzz maar kan kruisen. Intrigerend en Adembenemend …Eén van de beste Horrors songs! Over naar de huidige gevoelige single “Still life”, een eerbetoon aan ‘From the lion’s mouth’ ( remember “Winning , “Sense of purpose”) van Adrian Borland en de Sound, die verrassend de laatste song was na vijfenveertig minuten .
Maar ze hadden nog een kerstcadeau klaar , want na het electro-minnende “Mirror’s image” en het snedige “Three decades”, overweldigden ze met “Moving further away” , één van de sterkhouders van de recente cd , die hier lekker 15 minuten zweefde . Als vanouds gingen ze op het eind eens totaal loos, Sonic Youth meets My Bloody Valentine, heerlijk, horrorpunk als op de eerste plaat … om ons dan verdwaasd achter te laten .
The Horrors bevestigden en behoren tot één van de meest interessante en creatieve club van de ‘80s heruitvinders .
Support was Cerebral Ballzy , een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Ze refereerden aan de oude Horrors , injecteerden het met flink wat hardcore/punk en zorgden voor een rauwe, rammelende, energieke, chaotische sound …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-horrors-08-12-2011/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
“The Horrors are playing hard to get”... het zou voor de Democrazy een passende promoslogan geweest zijn om dit hip Londens vijftal na twee keer uitstel dan uiteindelijk toch op het podium van de Minnemeers te krijgen. Een bende jonge honden die het in nauwelijks een aantal maanden voor elkaar krijgt om als voorprogramma te worden uitgenodigd door mega-acts als Muse en Depeche Mode kiest uiteraard voor de iets grotere (?!) muziektempels zoals de Royal Albert Hall; de vraag is alleen of hun nieuwe muzikale handelsmerk, een zwartgallige mix van postpunk, shoegaze en psychedelische garagerock, kan aanslaan bij het ‘grote publiek’. Maar eerlijk, who cares? The Horrors leverden afgelopen jaar met ‘Primary Colours’ een indrukwekkende opvolger af voor hun fel gehypte debuut ‘Strange House’ (’07), en belandden daarmee steevast in de bovenste regionen van diverse eindejaarslijstjes. Ondanks het uitblijven van commercieel succes en radiohits leverde dit album hen alvast wel een hondstrouwe aanhang op aan beide kanten van het kanaal, en ook de Minnemeers was afgelopen zondagavond aardig volgelopen met jongeren-van-alle-leeftijden die zich doorgaans een zwarte dresscode hadden aangemeten.
Op de tonen van een elektronische klankenbrij en gecamoufleerd door een zorgvuldig opgetrokken rookgordijn verschenen de vijf Horrors op het podium in een, jawel, zwarte outfit. Opener “Mirror’s Image” bleek een uitstekende keuze om meteen de juiste sfeer op te bouwen; de atmosferische synths van Spider Webb, de stuwende baslijntjes van Tomethy Furse, de holle drumpartijen van Coffin Joe en de breed uitwaaierende gitaar van Joshua Von Grimm vormen de basisingrediënten van de Horrors sound die op dit openingsnummer uit ‘Primary Colours’ laagje per laagje in een lekker smerige geluidsmix werden gegooid. Een kil geluid dat onmiskenbaar naar de 80ies verwijst, hetgeen nog wordt versterkt doordat de groep in de persoon van Faris Badwan een bezielde frontman in de rangen heeft wiens stemgeluid het midden houdt tussen Julian Cope, Brett Anderson en de onvermijdelijke Ian Curtis.
Tijdens het uptempo “Three Decades” kwam de groep echt op kruissnelheid en kon de manische Badwan voor het eerst zijn duivels ontbinden, gevolgd door het inmiddels klassieke “Who Can Say” en het rauwe aan Black Rebel Motorcycle Club schatplichtige “I Can’t Control Myself”. Eigenaardig genoeg bleek de enige echte adempauze in de set, “I Only Think Of You”, het onbetwistbare hoogtepunt van de avond. De pastorale pracht van deze lang uitgesponnen oefening in monotonie deed onvermijdelijk denken aan Joy Division’s “Atmosphere”, waarbij de cirkel tussen heden en verleden ineens gesloten leek. De kille sound straalde ook af op het podium: de bandleden wisselden nauwelijks een blik, en behalve de verschoning “It’s good to be here, finally” onthield Badwan zich dan ook van elke interactie met het publiek. Het lijkt allemaal mooi te passen in het imago van een groep die zo authentiek mogelijk wil zijn op en naast het podium.
In de korte bisronde werd met een handvol nummers terug gegrepen naar het manische Horrors debuut waarbij Von Grimm’s gitaardecibels duidelijk de bovenhand haalden op Spider Webb’s spaarzame keyboards. Het bleek een verstandige keuze in de setlist, want de psychotische garagerock van de begindagen lijkt mijlenver verwijderd van de doomerige gothic waar de groep tegenwoordig voor staat.
Mogelijks tot spijt van de fans van het eerste uur bewees deze Londense band in amper 75 minuten dat hun gedurfde muzikale metamorfose ook live meer dan geslaagd is. Wie als 80ies adept zijn gitaren en keyboards graag een pak scherper en smeriger opgediend krijgt dan deze van generatiegenoten White Lies of The Big Pink kan dus zondermeer aankloppen bij The Horrors.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Britse The Horrors werd twee jaar geleden al gehypetet met hun debuut ‘Strange house’. Een doorbraak bleef uit, aangezien de plaat nét niet voldoende kon overtuigen en beklijven door de rommelige en rauw rammelende aanpak.
Deze vijf in zwart geklede (graatmagere) heren grijpen terug naar de ‘80’s waverock en halen er de muzikale stijlen garagerock’n’roll, punk, galmende shoegaze en glamrock bij. Op de opvolger ‘Primary Colours’ gingen ze doordacht en bezield te werk. Het geheel klinkt beheerst, toegankelijk en melodieus wat de song op zich ten goede komt; ze raken dieper en vormen een gestroomlijnd, opwindend en boeiend geheel.
The Horrors situeren zich ergens tussen The Cramps, Joy Division, The Cure, Psychedelic Furs, Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine.
Binnen dit concept brengt het vijftal voldoende variaties aan in gitaren, pedaaleffects, synths en vocals. De eerste songs “Mirror’s image” en “Three decades” rocken stevig met shoegaze en galm; het gaat dan over in poppier songs, “Who can say” en “Do you remember”. Vervolgens horen we sfeervoller materiaal, “Scariet fields” en “I only think of you”. De groep zweert alvast trouw aan de ‘80’s waverock/shoegaze en overtuigt hierin met “I can’t control myself” en de titelsong van de cd. De vijf Londenaars besluiten en verve met het acht minuten durende, de in fuzz gedrenkte electrowave –er “Sea within a sea”, waarin alle stijlen eens overhoop worden gehaald.
The Horrors bijten van zich af als vaandeldragers van deze onder het stof gehaalde stijl …
Nederlands 
Français 
