Geweldig nieuws, de legendarische underground noise-rockers van The Jesus Lizard hebben elkaar teruggevonden na een stilte van maar liefst 25 jaar.
De vraag is dan ook: kunnen zij nog zo fel, driftig, frontaal en energiek klinken als op de onvolprezen meesterwerkjes ‘Goat’ (1991) en ‘Liar’ (1992)? Het antwoord is een volmondig ‘JA!’.
‘Rack’ mag met geheven hoofd plaatsnemen naast die twee klassiekers, dit dankzij een stel ijzersterke, rauwe en zinderende songs. Hier zijn absoluut geen tekenen van ouder worden te merken, The Jesus Lizard is springlevend en bijt, snijdt, briest en sneert als nooit tevoren. Het gaat hard en bronstig in post-hardcore kopstoten als “Hide & Seek”, “Grind” en “Moto(R)”. Het sleept, sluimert en dreigt in “Armistice Day” en “What If?”. In het rauwe “Alexis Feel Sick” waart de geest rond van wijlen Steve Albini, een fan van het eerste uur die niet weg te denken is in de geschiedenis en entourage van de band. Hoewel Albini, die het loodje legde enkele maanden voor de release van ‘Rack’, deze keer niet de producer van dienst is lijkt hij toch prominent aanwezig in de rauwe, ongelikte, bruuske en naakte sound. Geen toeval, Albini heeft gewoon mee dat unieke geluid van The Jesus Lizard gevormd en zal voor eeuwig met deze band verbonden blijven.

Wij twijfelen er niet aan dat The Jesus Lizard na al die jaren deze intensiteit en ongebreidelde energie ook zal kunnen neerzetten op een podium, en dat mogen we aan den lijve gaan ondervinden op Les Nuits Botanique op 18/05/2025.

The Jesus & Mary Chain - 40st anniversary show mocht er duidelijk wezen …
The Jesus & Mary Chain, Deathcrash

The Jesus & Mary Chain heeft met dit optreden nog steeds bestaansrecht. We kregen meer dan anderhalf uur lang een boeiend optreden die groef in hun backcatalogue, zeker van de beginjaren én die de spotlight plaatste , na een kleine tien jaar non actief, op hun return met ‘Glasgow eyes’, refererend aan Schotland, thuisbasis van de broers Jim en William Reid. De ooit destructieve reputatie maakte plaats voor een geoliede machine. De 40st Anniversary mocht er dus duidelijk wezen …

Bizar genoeg loopt het niet meer zo storm om zo’n iconische band aan het werk te zien, want het optreden raakte pas net op het laatst uitverkocht. De band stond aan de wieg van de shoegaze en samen met Sonic Youth hielden ze graag de gitaarpedalen ingedrukt. Feit is dat hun materiaal medio de jaren 80 baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid. In die begindagen waren hun optredens soms ultrakort en waren ze met de rug naar het publiek toegekeerd. Maar met de jaren werd dit een band die stekeligheid, smerigheid, melodie, emotie en gevoeligheid samenbracht in heerlijk materiaal!
Een rits puike platen noteerden we in tien vette jaren als ‘Psychocandy’, ‘Darklands’, ‘Automatic’ en uitlopers ‘Honey’s dead’ en ‘Stoned & dethroned’.
Ook met de jaren werd de relatie tussen de twee broers gespannener. De broers vonden elkaar wel eens terug, maar de standvastigheid groeide pas echt opnieuw sinds 2017 met ‘Damage & joy’ en nu een kleine tien jaar later met ‘Glasgow eyes’. Een bio van het hobbelige parcours in hun oeuvre, muzikaal als persoonlijk , is ook uit nu. Ze hebben een diverse plaat uit die van verschillende walletjes eet, van ‘Darklands’ melancholie, coole rock’n’roll tot meer elektronica en fuzzpop, allemaal een toegankelijker jasje aangemeten.
Er was in het verleden al eens een ‘rewind’ concert , maar nu kregen we een breed aanbod van hun 40 jarige carrière, niet vies van nostalgie, waarbij maar al te graag in onze gesprekjes onder elkaar naar die memorabele optredens op Futurama, Caracalla en de Lokerse Feesten wordt teruggeblikt.

The Jesus & Mary Chain kon een paar dagen terug nog het Roadburn festival in Tilburg afsluiten en in die sfeer kwamen we meteen met het opwindende “Jamcod”, één van de nieuwe nummers, die uitwaaide naar het oud gekende “Happy when it rains” en het groovende “Far gone & out”. Ook de lichteffects bepaalden het geheel mee, met blauwe, rode, gele spots en stroboscoops. Alvast een mooi trio om goed ondergedompeld te worden in die muzikale wereld.
De band rockte, knauwde, gromde, streelde en speelde een evenwichtige set die snedig, gedreven, meeslepend als emotievol, innemend, donker klonk. Jim hing zich soms voorovergebogen of aan z’n microstatief, zoals het ‘em vroeger steeds kenmerkte.
De goed op dreef spelende band overtuigende met “Amputation” , “Some candy talking”, “In a hole”, “Blues from a gun” en de nieuwtjes “Pure poor”, “Venol joy” en “The eagles en the beatles”, met die “I love rock’n’roll” riff van Joan Jett (oude helden). Een mistgordijn werd wel eens opgetrokken, het klonk toegankelijk, rockend, gruizig, grauw, dromerig, donker. Het zat goed in elkaar en de terecht sterke respons werd door Jim warm bedankt. “Just like honey” sloot gepast de set af.
In de bis werd het volume wat meer aangescherpt en de pedaaleffects wat meer ingedrukt op songs “Taste of cindy” en “I hate rock’n’roll” ( een mooie wijsvinger naar … ). Apotheose was het  afsluitende “Reverence” (met de heilige woorden “I wanna die just like Jesus Christ”), die intrigeerde door de repeterende, opbouwende ritmes; het werd mooi uitgesponnen en gekruid door psychedelica, Indiase invloeden en Britpop; op die manier wisten ze Primal Scream, Cornershop, Ozric Tentacles en BRMC te omarmen. Wat een intensiteit en spanning.

Ondanks het feit dat we hier een rits goede nummers misten als “Never understand”, “April skies”, “Head on”, “Come on”, hadden we vanavond een heerlijk nostalgische trip, die de brug moeiteloos maakte naar het recente materiaal. Een mooi sluitstuk, de kers op de taart van hun 40 jarige carrière, in een broeierige, meeslepende, dromerige en extraverte, homogene set die hen nog steeds bestaansrecht biedt …

Support was Het Londense kwartet Deathcrash, al eerder te gast in de Botanique (support Codeine) en tijdens Les Nuits Bota. Het kwartet profileert zich binnen de ‘duyster’ slowcore/postrock met hun repeterende, opbouwende ritmiek, die af en toe eens kon ontploffen en uitwaaien. Je werd meegesleept, meegezogen, je kon lekker wegdromen en wakker worden geschud door die wisselende aanpak en (praat)zangpartijen, die dromerig, zalvend als schreeuwerig zijn. Interessante band die hier o.m. Slint en The Spirit That Guides Us deed opborrelen …

Organisatie: Live Nation