Is Mike Scott te productief geweest of gewoon niet selectief genoeg ? Wij vrezen voor dat laatste. Scott heeft maar liefst 23 songs op dit nieuwe album gepleurd, goed voor meer dan ruim anderhalf uur zeer herkenbare Waterboys muziek. Het klinkt dus allemaal vertrouwd in de oren, Scott begeeft zich in zijn vertrouwde biotoop en lijkt niet de intentie te hebben om daar buiten te treden. Wij hebben het echter moeilijk om de pareltjes naar boven te halen uit dit overaanbod, als die er überhaupt al zouden tussen zitten. Dit is met name een album dat uit alle poriën de Waterboys sound ademt, maar die geen instant klassiekers voortbrengt zoals die weelderig voorkwamen op ‘This Is The Sea’ en ‘Fisherman’s Blues’.
Scott lijkt de meeste songs te hebben geschreven vanuit de automatische piloot-modus. Het klinkt allemaal wel best vermakelijk maar er is niets dat blijft hangen. Er is weinig diepgang, passie of vuur te bespeuren. Het lijkt een beetje alsof Scott zijn schaapjes op het droge heeft en niet echt meer moeite doet om ons te ontroeren.
De fans hoeven daarom nog niet ontgoocheld te zijn. Zij krijgen immers de Vintage Waterboys sound die ze mochten verwachten en ze mogen dus met gerust gemoed naar De Roma trekken op 16 november. We weten maar al te goed dat dit een band is die op een podium steeds beresterk voor de dag komt, en daar zal een ietwat minder album niets aan veranderen.
Wij vrezen echter wel dat de nieuwe songs live fel zullen afsteken tegen de talrijke onsterfelijke klassiekers.
Het Schotse The Waterboys van Mike Scott houden er al een enorme backcatalogue op na . Ze brengen zeerzeker nog steeds evenwichtige platen uit ; de klemtoon komt te liggen binnen de rootspop, met folky , bluesy en doowop tunes . Niet voor niks trok hij met z’n vaste violist – al dag & dauw - Steve Wickham naar Nashville .
Het is een sfeervolle , broeierige plaat , waarbij ruimte vrijgemaakt voor enkele indringende boeiende gitaarsolo’s . Het afsluitende “Long strange golden road” duurt ruim 10 minuten en verveelt op geen enkel moment . Opener “Destinies entwined” en “I can see Elvis” overtuigen even sterk . De andere nummers behouden onze aandacht .
In de dertigjarige carrière slagen The Waterboys er nog steeds in ons bij het nekvel te grijpen en dat is een glansprestatie!
The Waterboys - Glansprestatie gevuld met klassiekers
The Waterboys
OLT Rivierenhof
Deurne
Met hun glansprestatie in het Antwerpse Rivierenhof is het nog maar eens duidelijk geworden dat Mike Scott en Steve Wickham de steunpilaren en tegelijkertijd de kracht en de klasse zijn van The Waterboys. De andere groepsleden zijn, sorry voor de uitdrukking, niet meer of minder dan begeleidingsmuzikanten.
Mike Scott is sinds jaar en dag de leverancier van een stapel prachtsongs, Steve Wickham weet die steeds prachtig in te kleden met zijn briljante en vaak ook krachtige uithalen op elektrische viool. Het duo lijkt perfect met elkaar te zijn samengesmolten en daar kwamen de ganse avond vonken uit. De heren schitterden meermaals in vrij potige en stevige versies van een hoop alltime Waterboys klassiekers.
De set was zo een beetje een best of waarin The Waterboys zich meermaals van hun vinnig rockende kant lieten zien in onder andere uiterst scherpe versies van “Glastonbury Song”, “Be My Enemy” en als absolute hoogtepunt een briljant “Don’t bang the drum”. De Keltische zijde van de band, met alweer een glansrol voor Steve Wickham, werd prachtig beklemtoond met de folkroots van “The Raggle Taggle Gypsy” en een mooi uitgesponnen “Mad as the mist and snow”.
Met de nadruk op onverslijtbaar ouder werk als “Fisherman’s blues”, “A girl called Johnny” en een wel heel flinke greep uit hun eighties meesterwerkje “This is the sea” (met ondermeer een bloedmooie uitvoering van de titeltrack) wist de groep perfect de noden van het op nostalgie uit zijnde publiek in te lossen, wat resulteerde in een bijzonder fraaie en succesvolle avond. Er was geen tijd voor eventuele kennismaking met nieuw werk (tenzij u het ondertussen al twee jaar oude recentste album ‘An appointment with Mr Yeats” als nieuw materiaal beschouwt), maar daar morde geen mens om want The Waterboys zorgden immers voor een intens, warm en hevig concertje die een mooie samenvatting bleek van hun uitmuntende repertoire.
Dat op het einde de hemelsluizen opengingen, namen we er graag bij want een beetje regen kon nauwelijks de pret bedreven, getuige een overenthousiast publiek. Het zijn tenslotte Waterboys, er moest toch een beetje vochtige substantie aan te pas komen en dat kan niet altijd bier zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-waterboys-25-08-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Je kwam maar beter op tijd vanavond. The Waterboys hadden er voor gekozen om de doorgaans overbodige support act achterwege te laten en gewoon zelf twee sets te spelen. Daarbij gebruikten ze een nogal gedurfde formule. Daar waar de meeste bands hun nieuwe songs spelen in de aanvangsfase van het concert om dan later over te schakelen naar de klassiekers, kozen The Waterboys voor het omgekeerde. Het eerste deel was een samenbundeling van vintage Waterboys songs, terwijl deel twee bestond uit de nieuwste plaat ‘An appointment with Mr. Yeats’.
Deel één was alvast om duimen en vingers af te likken. De gretige opener “Rags” was meteen raak en toonde aan dat The Waterboys in hun beste vorm ooit waren. Ze rockten hevig verder met “All the things she gave me”, haalden daarna spetterende versies boven van “The thrill is gone” (met een flard “The healing has begun” in verwerkt”) en “A girl called Johnny” en schakelden even gemakkelijk over naar adembenemende lovesongs als het bloedmooie “The girl in the swing” en “How long will I love”, dat voor de gelegenheid in een ander kleedje werd gestoken. Helemaal wonderbaarlijk en stevig waren de klassiekers “Glastonbury song” en “The Pan Within”. Mike Scott en zijn fantastische Waterboys, met een briljante Steve Wickham op fiddle, sloten deel één af met een werkelijk fenomenaal “Lonesome old wind”, lang uitgesponnen maar geen seconde te veel. The Waterboys hadden onze stoutste verwachtingen overstegen. Hier zat hoegenaamd nog geen sleet op. Hoe kon men dit nog evenaren, laat staan overtreffen, in de tweede set ?
Vandaar dat wij nogal vreesden voor deel twee, temeer omdat wij ‘An appointment with Mr Yeats’ een laat ons zeggen middelmatige plaat vinden. We hadden onterecht gevreesd want het begon schitterend met de verbluffend sterke opener “The hosting of the shee”, een song die al het beste van the Waterboys in zich droeg. Alle twijfels waren voorgoed weg met “News for the Delphic Oracle”, we kregen kippenvel van de theatrale prestatie van Mike Scott en waanden ons even in een musical van het betere allooi. Ook “Song of Wandering Aengus”, “White birds” (nog nooit een fiddle zo mooi het geluid van een stel zeemeeuwen weten nabootsen) en “An Irish airman forsees his death” blonken uit in schoonheid.
Het hoogtepunt was een lang en prachtig “Mad as the the mist and snow” met nog maar eens een glansprestatie van Steve Wickham, met een al even geweldig “September 1913” er achter aan.
The Waterboys hadden duidelijk de beste songs uit die nieuwe plaat gehaald en die waren stuk voor stuk krachtiger, mooier en aangrijpender dan de albumversie. Ook deel twee meer dan geslaagd dus, wij waren even hard onder de indruk dan bij het eerste deel, en dat wil wat zeggen, met al die klassiekers.
Natuurlijk kwam een vanavond werkelijk grandioze Mike Scott met zijn groep nog eens terug voor een spetterend en uiterst fel “Don’t bang the drum” (amai !) en de onvermijdelijke krakers “The whole of the moon” en “Fisherman’s blues”.
Dat mogen er van ons nog veel meer doen, voorprogramma thuislaten en er een onvergetelijke avond van maken, gevuld met allen maar prachtsongs. Een even indrukwekkende back catalogue als deze van The Waterboys is uiteraard vereist.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het kan verkeren. Het ene moment wordt uw groepje als een voorname en invloedrijke band beschouwd, jaren later ligt niemand nog wakker van wat je doet en maak je een nieuwe plaat die quasi aan iedereen voorbijgaat.
Mocht het u ook ontgaan zijn, Mike Scott heeft met zijn Waterboys nu al enkele maanden een nieuw plaatje uit die er best wezen mag, ook al zal het geen muren meer slopen. Nu is de muziek van the Waterboys ook nooit echt rebels geweest, het lag mijlenver van de punk en wortelde meer in een nostalgische en epische folkrockwereld.
Net als zijn grote voorbeelden Bob Dylan en Van Morrisson heeft Mike Scott iets met dichters en prozaschrijvers, het nieuwe album is een ode aan de Ierse dichter William Butler Yeats, de teksten zijn van diens hand maar de muziek is vintage Waterboys.
‘An appointment with Mr Yeats’ is dus welgekomen voor de fans maar zal verder weinig vers bloed aantrekken. The Waterboys passeren hier zowat een beetje in al hun gedaantes, van orkestraal en episch (“The hosting of the shee”) tot rootsy en folky (“Mad as the mist and slow”, “Before the world was made”), er zijn dromerige ballads en voorzichtige rockers.
Het is niet bepaald de beste Waterboys plaat, daarvoor staan er te weinig onvergetelijke songs op en wordt ook al eens de grens der meligheid overschreden (op goedkope deuntjes als “Winter birds”, “Sweet dancer” en “Politics”), maar toch kunnen we spreken van een onderhoudend plaatje met voldoende boeiende momenten om enig bestaansrecht te verwerven, hoewel ‘This is the sea’ en ‘Fisherman’s blues’ nu toch echt wel heel ver lijken.
The Waterboys komen op zondag 18 maart de plaat voorstellen in de AB, en ze hebben beloofd om er een avondvullend tweeluik van te maken (geen support act) waarvan een helft gevuld met de nieuwe songs en een andere helft met instant Waterboys klassiekers. U heeft dus geen reden om daar niet te zijn.
Nederlands 
Français 
