Je kwam maar beter op tijd vanavond. The Waterboys hadden er voor gekozen om de doorgaans overbodige support act achterwege te laten en gewoon zelf twee sets te spelen. Daarbij gebruikten ze een nogal gedurfde formule. Daar waar de meeste bands hun nieuwe songs spelen in de aanvangsfase van het concert om dan later over te schakelen naar de klassiekers, kozen The Waterboys voor het omgekeerde. Het eerste deel was een samenbundeling van vintage Waterboys songs, terwijl deel twee bestond uit de nieuwste plaat ‘An appointment with Mr. Yeats’.

Deel één was alvast om duimen en vingers af te likken. De gretige opener “Rags” was meteen raak en toonde aan dat The Waterboys in hun beste vorm ooit waren. Ze rockten hevig verder met “All the things she gave me”, haalden daarna spetterende versies boven van “The thrill is gone” (met een flard “The healing has begun” in verwerkt”) en “A girl called Johnny” en schakelden even gemakkelijk over naar adembenemende lovesongs als het bloedmooie “The girl in the swing” en “How long will I love”, dat voor de gelegenheid in een ander kleedje werd gestoken. Helemaal wonderbaarlijk en stevig waren de klassiekers “Glastonbury song” en “The Pan Within”. Mike Scott en zijn fantastische Waterboys, met een briljante Steve Wickham op fiddle, sloten deel één af met een werkelijk fenomenaal “Lonesome old wind”, lang uitgesponnen maar geen seconde te veel. The Waterboys hadden onze stoutste verwachtingen overstegen. Hier zat hoegenaamd nog geen sleet op. Hoe kon men dit nog evenaren, laat staan overtreffen, in de tweede set ?

Vandaar dat wij nogal vreesden voor deel twee, temeer omdat wij ‘An appointment with Mr Yeats’ een laat ons zeggen middelmatige plaat vinden. We hadden onterecht gevreesd want het begon schitterend met de verbluffend sterke opener “The hosting of the shee”, een song die al het beste van the Waterboys in zich droeg. Alle twijfels waren voorgoed weg met “News for the Delphic Oracle”, we kregen kippenvel van de theatrale prestatie van Mike Scott en waanden ons even in een musical van het betere allooi. Ook “Song of Wandering Aengus”, “White birds” (nog nooit een fiddle zo mooi het geluid van een stel zeemeeuwen weten nabootsen) en “An Irish airman forsees his death” blonken uit in schoonheid.
Het hoogtepunt was een lang en prachtig “Mad as the the mist and snow” met nog maar eens een glansprestatie van Steve Wickham, met een al even geweldig “September 1913” er achter aan.
The Waterboys hadden duidelijk de beste songs uit die nieuwe plaat gehaald en die waren stuk voor stuk krachtiger, mooier en aangrijpender dan de albumversie. Ook deel twee meer dan geslaagd dus, wij waren even hard onder de indruk dan bij het eerste deel, en dat wil wat zeggen, met al die klassiekers.

Natuurlijk kwam een vanavond werkelijk grandioze Mike Scott met zijn groep nog eens terug voor een spetterend en uiterst fel “Don’t bang the drum” (amai !) en de onvermijdelijke krakers “The whole of the moon” en “Fisherman’s blues”.
Dat mogen er van ons nog veel meer doen, voorprogramma thuislaten en er een onvergetelijke avond van maken, gevuld met allen maar prachtsongs. Een even indrukwekkende back catalogue als deze van The Waterboys is uiteraard vereist.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel