Frankie & The Witch Fingers - Psych-rock op kruissnelheid
Frankie & The Witch Fingers + Hooveriii
Een kleine domper op de feestvreugde was de afzegging van de geweldige Australische punk’n’roll band COFFIN, iets waar wij nochtans naar uitkeken. Jammer, maar de vervanger maakte dat al snel goed. In laatste instantie werd Hooveriii opgetrommeld, een psych-rock band uit Los Angeles die we eerder dit jaar nog in dezelfde Aéronef als support act van Slift mochten meemaken.
Hun act van vanavond was toch alweer iets anders dan deze van een paar maanden gelden, vooral driftiger zeg maar. Hooveriii heeft immers ondertussen een nieuw album ‘Quest for Blood’ uitgebracht, eentje met oude opnames, demo’s en prille songs die nooit een release hebben gekregen. Dat hoorde je ook, het album klinkt redelijk primitief, lo-fi en punky en dat straalde ook meteen door in de set vanavond.
Met songs als “John’s Room”, “Quest For Blood” en “Ghouls” gaf Hooveriii zo een punky boost aan hun act. Daartussenin zaten nog een paar onvervalste psych-rocksongs als “Out Of Time”, “Can’t You Hear Me Calling”, “Electric Eyes” en “Bird On A Wire” waarin de band de gitaren meer de hallucinogene kant op stuurde. Dit alles resulteerde in een bijzonder sterke set van Hooveriii die ons heel nieuwsgierig maakt naar welke richting ze nu eigenlijk zullen uitgaan, want hun laatste reguliere album ‘Pointe’ van 2023 is toch meer aan de lichtvoetige kant terwijl hun présence vanavond vooral stevig doordenderde met straight in your face psych- en punkrock.
Qua energieboost moesten Frankie & The Witch Fingers al zeker niet onderdoen. Integendeel, het ging er hier nog wat straffer en heter aan toe. Deze jongens hebben qua geluid, beroering en intensiteit nogal wat gemeen met de al even energieke en wat ons betreft legendarische Osees. Dit is even driftig en wild. Let op, Frankie & The Witch Fingers zijn zeker geen copycats, ze hebben immers zelf een arsenaal aan geweldige songs die een clubzaal als de l’Aéronef kunnen binnenstebuiten keren.
Ze schoten al meteen raak met “Empire” uit die alweer fantastische nieuwe plaat ‘Data Doom’, de vaart zat er meteen in en dat zou gedurende het komende uur niet stoppen. Nog uit dat nieuwe album schitterden “Syster System” en een extatisch “Electricide”. De klassieker “Dracula Drug” uit ‘Zam’ (2019) was alweer een wonderlijk hoogtepunt, een song waarin Frankie & The Witch Fingers zich van al hun beste kanten lieten bewonderen met heerlijke tussenpozen en ronkende riffs, van hard naar ingetogen en terug. “Realization” en “Work” hielden er het razende tempo in, “Reaper” bracht dan weer iets meer subtiliteit in het hele gebeuren.
Snedige punk-rock en hoogst ontvlambare psych-rock, daarmee schitterde de band gans de avond, immer geweldig en bijzonder gedreven.
Als ultieme toetje kregen we nog een uitzinnige versie van de Stooges klassieker “I Wanna Be Your Dog”, een ideale afsluiter voor dit pittig en explosief concertje.
Organisatie: Aéronef, Lille
Frankie and The Witch Fingers - Psychedelisch vuurwerk met een funky ondertoon
Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar uiteindelijk kon Kookaburra dan toch haar debuutelpee ‘Dry Lies/ White Mice’ komen voorstellen in De Zwerver en dat werd een aangename verrassing. In het promotekstje werd deze groep uit Antwerpen, genoemd naar een Australische vogel die ook bekend staat als de lachvogel vanwege zijn op een menselijke lach lijkende roep, omschreven als een garage/fuzz/psych/punk band en daar was alvast geen woord van gelogen.
Het kwartet begon vrij furieus aan de set en zou die onstuimigheid niet meer laten varen. Onder aanvoering van de erg gedreven zanger/gitarist, Mads D'Hulster, wisselde Kookaburra garagerock, die meestal voorzien was van waanzinnige tempo's, af met aanstekelijke rammelpunk.
Tegenwoordig ben ik al blij als een jonge groep de elektronica links laat liggen en resoluut voor de gitaar kiest maar hier klonk dat instrument ook nog eens behoorlijk imponerend. Zoals in "Eddy in space" waarin wat gas werd teruggenomen en de gitaren nog eens lekker ouderwets vet mochten klinken, fantastische song!
En zo waren er nog meer in een set die de ganse tijd bleef boeien en me meermaals deed denken aan het Doornikse Thee Marvin Gays, een groep die van elk optreden een wild feestje wist te maken.
De frontman van Frankie and The Witch Fingers heet gewoon Dylan Sizemore. Frankie was er niet bij want dat is de naam van zijn kat en The Witch Fingers vond hij dan weer tijdens het spelen van een schaduwspelletje. Net als drie jaar geleden was de gelijkenis tussen Dylan Sizemore en John Dwyer van Thee Oh Sees frappant.
In korte broek, de gitaar net onder de kin geklemd, af en toe datzelfde gekke stemmetje en zelfs de muziek tapt uit hetzelfde psychrock vaatje. Beide bands varen evenwel duidelijk een eigen koers wat hen steeds verder uit elkaar laat drijven. Terwijl Osees (laatste spelwijze) nogal eens over de top durft gaan en tegen de mathrock aanschurkt blijven Frankie and The Witch Fingers meer down to earth en vinden ze hun inspiratie veelal in de seventies.
Drie jaar geleden wisten Frankie and The Witch Fingers me op Leffingeleuren ook al te charmeren maar een gebrek aan solide songs verhinderde toen dat ik er helemaal wild van werd. Dat euvel was alvast opgelost want diezelfde nummers klonken nu plots een stuk deugdelijker doordat de groep het dit keer bijzonder strak hield. En dat had dan weer alles te maken met de twee toptransfers die de band kon realiseren. De jonge, explosieve drummer Nick Aguilar, die zijn sporen reeds verdiende bij Slaughterhouse, Neighborhood Brats en zowaar ook Mike Watt, en bassiste Nikki Pickle die we kennen van het onvolprezen Death Valley Girls.
Zij zorgden voor een onwrikbaar raamwerk waarin het psychedelische vuurwerk tussen de gitaristen Dylan Sizemore en Josh Menashe kon losbarsten. Vanaf de eerste noten al zorgde de band voor een onweerstaanbare drive maar vanaf het derde nummer sloeg de vlam pas echt in de pan. Het hypnotiserende "Dracula drug" van de dubbelelpee ‘ZAM’ uit 2019 klonk beter dan ooit en was het startschot voor de danslustigen om in actie te schieten.
Frankie and The Witch Fingers mengden hun psychedelische rock subtiel met elementen uit prog, krautrock en funk terwijl de ritmes voortdurend opzwepend klonken. Bij een nummer als "Cavehead", dat van een funky groove was voorzien, was het verdomd moeilijk om de heupen stil te houden. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld "MEPEM...", titeltrack van hun laatste reguliere plaat, "Monsters eating people eating monsters...", een, euh, monsterlijke rollercoaster van prog-rock riffs, zwijmelende Pink Floydiaanse gitaar escapades en seventies clichés.
Het leek een onmogelijke mix maar Frankie and The Witch Fingers wisten er een eigen universum mee te creëren waarin het de ganse set heerlijk toeven was.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!
Esben & The Witch is een trio uit Brighton, rond de tengere verschijning van Rachael Davis (vroeger op percussie, nu gitaar/bas) die over een sterke stem beschikt. Ze debuteerden met ‘Violet cries’, die perfect paste binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock. Verder haalden we nog de invloed aan van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise). Een suspens geluid van prikkelende gitaarloops , - getokkel, onheilzwangere elektronica en dof apocalyptisch drumgeroffel; het vormt de spanningsboog van het trio , door een broeierige gevoelige opbouw. Het geheel klinkt in die ‘spooky’ coldwave/indiepop nu gelaagd, dromerig toegankelijk en betoverend . Het levert een reeks overtuigende songs af als “Shimmering”, “Deathwaltz” en “Putting down the grey”. Opener “Iceland spar” en afsluiter “Smashed to pieces” zijn niet vies van wat shoegaze effects en de midtempo snedige “Slow wave”, “When the head splits” en “Despair” trekken de aandacht en overtuigen ... Jawel Esben & The Witch hebben opnieuw iets fraais afgeleverd!
Thought Forms situeert zich ergens tussen postrock en postpunk en wordt gevormd door Charlie Romijn, Deej Dhariwal en Guy Metcalfe. In 2009 kwam hun self titled album uit, gevolgd door enkele cassette releases en dit jaar brachten ze Ghost Mountain uit onder Invada Records. Ze brengen atmosferische, cinematografische muziek afgewisseld met vocals die sterk op de achtergrond blijven. Doorheen de show blijven ze dan ook aan de oppervlakte en blijf je als luisteraar wachten op een muzikale doorbraak. Die komt er dan ook tijdens hun laatste nummer. Niet slecht geprobeerd, maar een onderdompeling in Sleepmakeswaves of TV Buddhas zou hun niet misstaan, hiermee bedoel ik dat een keuze dient gemaakt te worden in stijl om echt met je sound door te breken. Nu bleef het nog te vaak aan de oppervlakte. Het inzetten van meer vocals of muzikanten, een visuele ondersteuning, een aangepaste lichtshow had Thought Forms dat ietsje meer kunnen geven.
Esben & The Witch werd in 2008 gevormd in Brighton, UK. De naam van de band is afkomstig van een Deens sprookje. In 2010 kregen ze een contract bij Matador Records en in 2011 kwam hun eerste album ‘Violet Cries’ uit. ‘Wash The Sins not only the face’, hun tweede album, kwam uit in 2013 en naar aanleiding van deze release startte hun tour deze avond in de Botanique samen met Thought Forms.
Esben & The Witch bestaat uit een gemengd trio waar Rachel het meest opvalt door haar eenvoudige, tengere verschijning in een zwarte polo gedragen door combats. ‘Wash the sins not only the face’ heeft een meer elektronische dimensie dan ‘Violet Cries’ die eerder neigde naar een post industriële sound. Waar Rachel vroeger de meesteres der pauken was is ze nu overgeschakeld op gitaar en bas. Dit creëert een minder intieme atmosfeer en geeft de nummers een minder vol geluid. Niettemin betovert Esben & The Witch als een sprookje met hun dreunende, invasieve goth sound. Ze wisselen vocale stukken af met instrumentale staaltjes om U tegen te zeggen. Ze proberen zo goed als mogelijk op elkaar in te spelen, dat merk je als publiek duidelijk aan hun constante uitwisseling van blikken naar elkaar. Heel even verliest Rachel het ritme, de groeipijnen van het bespelen van een nieuw instrument of het nog niet goed ingespeeld zijn van de nieuwe nummers? Niettemin herpakt ze zich met klasse en werkt alle nummers af met een grandesse. Ze brengen zowel nummers uit ‘Violet Cries’ als hun laatste parel ‘Wash your sins not only the face’.
Esben & The Witch had een stralende lichtshow, van felrood tot helderblauw, van sacraal wit die door zeven spotlights ronddartelden als een betoverend licht . Het publiek was duidelijk laaiend enthousiast en ze werden beloond met twee bisnummers waarvan hun laatste toonde wat ze in hun mars hebben. Uit ervaring kan ik zeggen dat Esben & The Witch niet het beste van zichzelf gaf, maar het was een mooie start van hun ‘Wash your sins not only the face’ tour. Komende shows vinden plaats in Duitsland, Nederland, Frankrijk, USA, Zwitserland, Portugal en eindigen in hun thuisbasis.
Organisatie; Botanique, Brussel
‘Violet Cries’ is een opmerkelijke debuutplaat van Esben & The Witch , een trio uit Brighton, gitaar/keys Thomas Fischer, gitaar/elektronicaloops Daniel Copeman en Rachael Davis op percussie, die over een etherische stem beschikt. Hierdoor past de band makkelijk binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock.
Terecht kan je ook van vroeger de invloeden aanhalen van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise).
Traag slepend, beklemmend songmateriaal door het dof apocalyptische drumgeroffel, prikkelende gitaarloops en onheilzwangere elektronica zorgen ervoor dat “Argyria”, “Marching song”, “Warpath” en “Eumenides” in het oog springen. ‘Suspense’ daar draait het ‘em om bij het trio en ze hebben hierdoor een fraai plaatje afgeleverd.
Nederlands 
Français 
