Het Britse The XX mag zich een plaatsje toe eigenen tussen de groten . Twee uitverkochte concerten in Vorst Nationaal is niet niks en ze zijn één van de headliners op Pukkelpop.
Live staat het trio er en zorgen ze voor een pakkend denderend geluid , dat warm en koud klinkt. De lightshow is sober of toont alle kleuren van de regenboog. Het decor is eenvoudig doeltreffend door kantelende spiegels die alles mooi weerkaatsen . Spitsvondig.
Het zit allemaal goed in elkaar , de sound , de présence , het decor . Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
Het trio nam de tijd na ‘Coexist’, hun tweede plaat , gaven elkaar ruimte , maar slaan nu bikkelhard terug met ‘I see you ‘, de meest toegankelijke plaat totnutoe binnen hun kenmerkende minimal spaarzame fluisterende popnoir .
The XX heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader.
We bleven ruim anderhalf uur gekluisterd en geboeid in hun meeslepende , emotievolle sound. Elke geluidje van de drie neemt een belangvolle rol op in het geheel ,de synths, de beats , de drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim. Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelt in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld.
Het valt op dat Jamie ‘xx’ meer ruimte krijgt in de set, vooral in het tweede deel rollen de beats op gepaste wijze in de nummers en over ons heen . Heerlijk heupwiegend ervaarden we het in “Shelter” en “Loud places”. Middenin de set kregen we al een glimp van zijn kunsten als DJ en techneut op “Dangerous”. Meer dynamiek. Hij was omgeven van een indrukwekkende DJ booth , en de bijhorende percussie en cymbalen sierden .
Al meteen een schot in de roos hadden we met het intrigerende “Say something lovin’” , uit de nieuwe plaat die toegankelijkheid en avontuur mengt. De wisselende zangpartijen, de uptemo grooves en de groeiende snedig wordende aanpak maken de song sterk. “Crystalised”, “Islands” en “Lips” uit ‘I see you’ behouden die intensiteit , krijgen een forsere beat en worden met finesse gespeeld.
Jamie ‘xx’ leeft zich uit achter de decks , Oliver kronkelt en schaatst zich rond zijn bas en zijn tegenspeelster, ietwat uitdagend , grimassend , maar met een warm hart . De tracks volgen elkaar snel op , ze hebben een ingehouden , opbouwende , broeierige spanning van hartzeer, huivering , verlating, en zijn geweven in warmte , levenslust en samenhorigheid .
De respons is groot . Het doet hen deugd en ze zijn dan ook hun fans dankbaar . Oliver neemt het voortouw en laat een jawoord toe van een koppeltje , die hier hun droom werkelijkheid zien worden .
Er komt wat rust over de set met sober, dromerig, donker materiaal; “Sunset” , “Basic space” en “Performance” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel houdt ; zijn gekenmerkt van slepende (soms dreunende beats) , 80s tunes en licht exploderende ritmes . “Brave for you” , één van de recente plaat , toont z’n sterkte door de helder , innemende , indringende zang van Madley–Croft . Schitterend.
“Infinity” bouwt de set terug op. We zijn intussen in het tweede deel van de set die beduidend extravert klinkt ; alle ingrediënten zijn samengevoegd , soberheid , elegantie als de bredere context met aanstekelijke , aangename grooves . Het spiegeldecor doet zijn werk en wordt zelfs wat vervormd. Alles bij elkaar, in één woord Klasse!
In de bis kon de doorbraaksingle naar het grote publiek niet ontbreken , “On hold” deed de temperatuur stijgen en de zaal ontploffen . Dit is de popsingle die het voorjaar 2017 siert! “Intro” benadrukt het filmische karakter , en doet een Portishead opborrelen . Tot slot het stuiterende “Angels” , vol muzikaal bochtenwerk .
The XX werd terecht sterk onthaald , en stond er , zonder ook maar een zwak moment . Die bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is en blijft het handelsmerk , nu verweven in een breder, grootser , toegankelijk concept . Die intensiteit is omgezet in een magische sound … Een xx in het kwadraat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-xx-02-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Wie had het voor mogelijk gehouden dat The XX zo’n carrière ging uitbouwen na hun debuut ‘XX’ in 2009. Dit debuut werd onder de prijzen bedolven en de vrees bestond dat ze toen reeds hun beste kruit verschoten hadden. Doch hun opvolger ‘Coexist’ deed het in de charts nog beter en ook het solo album ‘In Colour’ van Jamie deed het heel goed en toonde een meer dansbare kant van hem.
Zo te horen heeft dit wel de leden van The XX geïnspireerd bij het maken van ‘I See You’. Het album gaat verder waar ‘Coexist’ stopte en voegt er iets warme elementen, samples (bv “On Hold”) en beats aan toe. Elementen zoals warme baslijntjes ( zie bv “Dangerous”) en rijkere synthesizers (“A Violent Noise”).
Het resultaat is The XX maar iets dansbaarder (“I Dare You”) en het klinkt ook iets voller. Alles straalt nog een zekere onzekerheid en smart uit (vooral de teksten) maar The XX is hier toch een nieuwe weg ingeslagen. Het siert hen dat ze geen kopie van hun vorige hebben gemaakt. Het toont ook dat ze geen ééndagsvliegen zijn en voldoende in huis hebben om over een langere periode te weten boeien.
Het resultaat is een prachtige plaat dat zeker en vast naast hun twee vorige mag staan. Een warme en hartbrekende plaat die gegarandeerd in veel lijstjes van 2017 zal voorkomen.
We waren al onder de indruk , een paar jaar terug van de unieke stijl van het Londense The xx. Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound. En die het live perfect konden uit voeren …
En kijk , opnieuw verbaast The xx , met de tweede ‘Coexist’. Ze hebben een passend vervolg uit , en gaan iets dieper door de subbassen , soundscapes en synthsamples van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Het aparte sfeerbeeld blijft behouden, die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept.
Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt … Spitsvondige variaties , met finesse uitgewerkt en die een meerwaarde bieden.
Met precisie allemaal . En sommige minimale onheilzwangere melodieën hebben een lichte swing en groove , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf en triphop hoog in het vaandel houden!, waardoor een heupwieg en de dansspieren zowaar worden aangesproken . Op die manier heb je van hen een reeks hoogtepunten als “Angels” , “Chained”, “Fiction” , “Reunion” en “Tides”. Ook de andere nummers die lomer , trager, slepender zijn, moeten niet onderdoen. Hun onderhuidse spanning is meesterlijk .
Resultaat : opnieuw een kwalitatief hoogstaand album, die in het geheugen is gegrift! Live is het trio er nog op vooruit te gaan!
The xx mag de ‘xx’-en met fierheid op hun borst dragen en laten schitteren op de dj booths, na de overtuigend standvastige sets in de l’Aeronef, Lille , tijdens hun StuBru Club 69 sessie en in de Lotto Arena, Antwerpen … Twee ‘xx’ tot in de derde macht …
Hun concerten blijven ons écht bij , wat al bij al niet zo eenvoudig is als je hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ beluistert. The xx mag een sobere, meeslepende gig prefereren, de sound en de belichting intrigeren, prikkelen en verrassen.
The xx schittert!, een unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ ; weinig franjes om het lijf, maar het plaatje is er eentje die impact heeft! Thx xx heeft alle troeven om groots te worden . Toegegeven, als je de optredens van hen op één week er door weet te jagen, houdt het een beetje dezelfde lijn , maar wat is het heerlijk wegdromen en huiveren op hun apart toegankelijk en avontuurlijk geluid, die op de tweede plaat ‘Coexist’ wat meer diepgang heeft gekregen.
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept. Tja, de synths en drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende galmende gitaartokkels van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim, elk geluidje van hen neemt een belangvolle rol op …en tot slot de sterke zalvende zangpartijen, alles te samen biedt nét dat tikkeltje meer. Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld, en toch op en top gevoelig, broos en kwetsbaar!
Qua setlist en opbouw hebben we zo goed als dezelfde keuze, maar wat opvalt zijn de slepende, diep dreunende beats, de 80s tunes en de (licht) exploderende ritmes, op songs als “Reunion” , “Sunset” en “Swept away” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden! De gekende singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. En tot slot de afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel , grimmig en gingen naar een climax toe. Ook hun “Intro” , “Tides” en “Stars” trekken de karakteristieke ‘xx’ elementen naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering , met een verslavende, verdwaalde , spooky trippende melodie.
Het trio geniet van de respons . Een terecht onthaal, want The xx staat er volledig , zonder ook maar een zwak moment . Die toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is groots geworden. Meer diepgang … Magie!
Eerder werden we opgehitst door het goedgemutste Canadese Austra . Een kleurig en fleurig feestje hoorden en zagen we door hun dansbare, hypnotiserende ‘sprookjes’electropop. We hotsten mee in die aanstekelijke, bezwerende en bedwelmende trancepop . Geen podiumvrees, maar positieve energie, die mag knallen, én voor de nodige smileys zorgde op de gezichten. Austra stond garant voor een energieke, bruisende set en entertainment.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-21-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-21-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Deze zomer kregen we op Rock Werchter al een voorsmaakje van The xx, uit Londen, van wat later het jaar zou volgen, nl. een nieuwe cd en een daaropvolgende clubtour. Een concert dat ons is bijgebleven, ondanks het feit dat jongeren de andere kant opzochten , en het toen relatief rustig was aan de Mainstage.
Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound.
Ze hebben hun tweede cd ‘Coexist’ uit , een passend vervolg op hun ‘xx’ debuut , vertrouwde ingrediënten dus, maar met meer diepgang door de subbassen , soundscapes en synthsamples van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim; wat nu nét dat tikkeltje meer wist te bieden vanavond in hun anderhalf uur durende set .
Ze zijn voor drie concerten in de buurt , de l’Aéronef, Lille , de Club 69 van StuBru en in de Lotto Arena, A’pen .
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept . Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt …
Toen een groot wit doek met allerhande projecties en spatten verf naar beneden viel , werden we ondergedompeld in die unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ aan de dj booth sierden het decor .
De eerste single “Angels” van ‘Coexist’ scherpte al meteen de aandacht , “Heart skipped a beat” en “Fiction” volgden . De indringende blikken, de spastische, zwierende bewegingen en de duels die Madley-Croft en Sim uitvoerden, vielen op.
De aangepaste versies van hun gekende singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. Spitsvondige variaties die een meerwaarde waren.
Op de nieuwe songs “Reunion” , “Sunset”, en “Swept away” , middenin de set, werden de dansspieren aangesproken en zagen we meer heupwiegende mensen , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden!
De afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel en grimmig en gingen naar een climax toe. Het trio werd sterk onthaald , en ook al mag de sound onderkoeld en kil zijn, de warme respons deed hen enorm veel deugd en werd op respectvolle wijze bedankt .
Ze haalden op “Tides” en “Stars” de karakteristieke xx elementen nog eens naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering en verslavende verdwaalde , spooky trippende melodieën.
The xx heeft een diepe indruk gemaakt en staat er volledig om een groot publiek voor zich te winnen . Tja, tot wat toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir allemaal in staat is …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-19-11-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
The New Puritains slaagden er vandaag niet in de Eurotunnel te kruisen door het helse winterweer. De jonge indierockende band houdt van bezwerende elektronica, stoeit met ritmes en zorgt voor onverwachtse wendingen, zoals we het o.a. kennen van Animal Collective en Yeasayer. Hun optreden zou alvast mooi meegenomen zijn met de Londense hype The XX.
The New Puritains vormen alvast de voorhoede van een nieuwe rits beloftevolle bands in 2010 … In ons landje komen ze in de maand april en zullen waarschijnlijk dan niet meer opgehouden zijn … Intussen legden we hun puike plaat ‘Hidden’ nog eens op…
Maar niet getreurd, alles draaide vanavond rond die andere Britse band The XX. Het jonge Londense trio was nog tot vorig jaar een kwartet. Baria Qureshi (keyboards) kon de druk niet meer aan en liet band en populariteit voor wat het was. Het gemis hebben Romy Madley Croft (lichthese stem (Kim Gordon), zang/gitaar en Tracy Thorn EBTG –lookalike), Oliver Sin (zang/bas en Nitzer Ebb lookalike) en Jamie Smith (knoppenman/producer en Lou Barlow lookalike) voldoende kunnen opvangen.
De groep kreeg niets anders dan lovende kritieken op hun debuut, die het houdt op broeierige, intense en intieme darkwave pop. Een soort ‘pop noir’, fluisterpop die een bijzondere spaarzame mix bevat van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b. En die duidt op een ‘less boven more’ princiep: een maximum aan intensiteit creëren door een minimum aan middelen, ontdaan van alle opsmuk door het minimalisme en de intrigerende, subtiele melodieën, die een ingehouden spanning hebben, bitter en koel maar boeiend, warm en zoet.
Het trio verwezenlijkt het door de beheersing en de schoonheid van het spooky gitaarspel, - getokkel en de eenzame reverb gitaarlijnen, die sterk refereren aan de BRMC/Chris Isaak’s verdwaalde, donkere bluesrock’n’roll, de aan Joy Division wave basses en de gestripte synths, toetsen en beats. De sound krijgt nog meer richting door de prachtduetten van Madley Croft en Sim, die op het podium om elkaar cirkelen, elkaars gedachten en blikken weten aan te vullen en zingen in een soort half brabbelende vertelzang en flarden tekst uitwisselen.
Het lijkt wel een soundtrack die het vroegere Young Marble Giants, Low en de Portishead/Tricky triphop bij elkaar brengt.
We waren sterk onder de indruk van hun intieme, sfeervolle broeierige aanpak die een betoverend melancholisch plaatje opleverde van subtiliteit en finessse. Ze overtuigden me nog meer als de muzikale hype van 2009/2010.
De songs zijn te interpreteren als één geluidstapijt en één luisterervaring en, die niet zomaar kunnen geswitcht worden, waardoor de volgorde live op één song na, helemaal gerespecteerd werd. Het emotievolle “Vcr” stak ergens middenin. De intro speelden ze achter een wit doek, meteen gevolgd door de eerste single “Crystalized”, die aangaf hoe minutieus elk geluidje z’n plaats vond binnen het geheel. Donkerder en dreigender waren “Islands” en “Fantasy”, opgetrokken door een glamrockend getokkel. De gedempte spotlights, de stroboscoops en het rookgordijn bepaalden mee de donkere sfeer en romantiek. “Shelter” startte sober en ging naar een crescendo krachtige, felle opbouw. Ook de daaropvolgende “Basic space” en “Nighttime” waren in dezelfde stijl en hadden een forse electrobeat. “Vcr” deed denken aan een oude IlIketraIns song en ( het nieuwe) “Do you mind” – Kyla-cover’ onderstreepte de unieke spannende dreiging. Tot slot ging het met “Infinity” naar een apotheose door de verrassende wendingen en het avontuurlijke karakter; de song werd mooi uitgesponnen, kreeg een krachtige outtro op cymbalen en tilde het door de “Blue Hotel/Wicked game” riff en refrein (van Chris Isaak (jawel!) naar een hoger niveau.
Tussen de nummers hoorden we bedankjes zachtjes onwennig prevelen. De weinige woorden stoorden niet binnen het XX-concept.
Door het warme onthaal en de sterke respons speelden ze een ingehouden “Stars” in de bis, maar net als in het tweede deel van de set kreeg het nummer een stevige eruptie! De coversongs “U got to love” en “Teardrops” werden in de koelkast opgeborgen.
Het succes van The XX is terecht te danken aan hun eenvoud, eerlijkheid en bescheidenheid; de songs zijn ontdaan van alle bombast, pathos en tierlantijntjes. Ze raken met hun cool, catchy, timide aanpak … en soms moet dat niet meer zijn om te kunnen overtuigen …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in de AB op 17.02
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The XX is een jong Londens kwartet, 2 meisjes, 2 jongens, die zich in de spotlights plaatsten met hun ‘XX’ debuut. Ze maken deel uit van de huidige lichting The Maccabees, Chairlift, Big Pink en verder hebben ze een connectie met de groove van o.a. Hot Chip. Ze houden het op broeierig intense, intieme ‘darkwave’ songs. Fluisterpop die een bijzondere spaarzame mix bevat van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b. Een ‘pop noir’, die door ‘the less is more’ aanpak van minimalisme intrigerende, subtiele songs met een ingehouden spanning oplevert. Een boeiende sound dus. Het ‘spooky’ gitaarspel en getokkel, de prikkelende, gestripte synths en beats en de prachtduetten van Romy Madley Croft en Oliver Sim bepalen dit hemels debuut. De groep linkt aan het vroegere Young Marble Giants (een paar jaar geleden brachten ze nog de verzamel 3 cd ‘Colossal Youth’ uit - een terechte aanrader, trouwens!), halen elementen funk en r&b aan en zoeken het in de subtiliteit en finesse van Cocteau Twins sferen, een psychedelisch Stereolab en een donkere Chris Isaak.
Na de inleidende intro zijn er meteen prachtsongs “VCR”, “Crystalised”, “Islands” en “Heart skipped a beat” … intiem sfeervolle, emotievolle songs; na de tweede instrumental “Fantasy” hebben we in het tweede deel van de cd overtuigende, sterke songs als “Shelter” en “Basic space”.
Betoverend melancholisch plaatje van deze vier twintigers …
Nederlands 
Français 
