Tiny Legs Tim - livestream - Een overtuigende energieke, emotioneel beladen bluesroots set
Vorig jaar bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijf op de markt, 'Elsewhere Bound', die een typische blues-sfeer van de oude dagen uitstraalt, en waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in ‘het nu’ staat.
Check de recensies
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73162-elsewhere-bound.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73781-elsewhere-bound.html .
Ondertussen heeft de man, ondanks deze corona tijden, niet stil gezeten. Na een zomer tournee, weliswaar coronaproof, die hem naar Dranouter bracht, kwam er zelfs een nieuwe plaat op de markt 'Call us when it's over', lees gerust, Call Us When It’s Over (musiczine.net) .
De bedoeling was om die plaat ook live voor te stellen, maar dat gaat dus nog steeds niet. CC Belgica in Dendermonde geeft Tiny Legs Tim echter de kans het via live streaming te doen. Tim De Graeve brengt zijn songs niet solo, maar met zijn volledige band, met Toon Vlerick op gitaar, Mattias Geernaert op bas en Bernd Coene op drums dus.
Tim trekt , wellicht onbewust, de aandacht naar zich toe als hij zijn kunsten op gitaar vertoont, en als hij zijn kristalheldere , warme , emotionele stem in de strijd gooit. Maar hij geeft zijn muzikanten, één voor één virtuozen in hun instrument, de nodige ruimte om naar hartenlust te soleren.
Bij blues denk je prompt aan oude, gezellige pubs waar een ietwat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs speelt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is dus Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant, een oude ziel in een jong lichaam, wat als compliment bedoeld is, schreven we.
Tiny Legs Tim raakt ons hart , brengt de blues van vroeger en nu samen , en overtuigt live. Bewonderenswaardig van Tim & zijn team.
Tim vierde ook zijn verjaardag en wilde dit doen met een knallend bluesroots feestje. Hij legt de lat hoog, vocaal als instrumentaal. Enorm veel emoties komen boven bij het ingetogen werk. Soms worden alle registers opengetrokken , er ontstaat zelfs een energiek rock feestje dat de dansspieren aanspreekt.
Hij schippert tussen die gevoelige en de dansbaar rockende kant van de blues; niet vies van een experimenteel tintje. We beleven een top avondje blues; de eerste song was er meteen één om van te snoepen . Het enige minpuntje? We misten een live publiek , dat enthousiast reageert op zo’n genre . Na een goed uur smaakte dit naar. Maar het was heerlijk genieten op die aanstekelijke sound , een versmelting van bas , gitaar en drums . Tiny Legs Tim straalde een enthousiasme uit die zijn publiek inpakt en diep ontroert.
Tiny Legs Tim zet de bluesroots opnieuw in de schijnwerpers, solo als met band . Een schitterende, adembenemende , doorleefde set zette het overtuigend in de verf .
Organisatie: CC Belgica, Dendermobnde ism Missy Sippy + GERUIS
Tussen de twee lockdowns in verzamelde Tiny Legs Tim zijn compagnons de route waarmee hij al eens jamt in de Gentse blueskroeg Missy Sippy. In de Yellow Tape Studio’s vonden Tim, Bernd Coene (Raman), Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en Toon Vlerick (Absynthe Minded, Guy Verlinde & The Mighty Gators) ongeveer dezelfde vibe als in dat bluescafé en namen ze in sneltempo zes songs op.
‘Call Us When It’s Over’ is in één opzicht een beetje dubbel: is het nu een album van Tiny Legs Tim of is Tim hier ‘slechts’ één deeltje van een groter geheel. Het album verschijnt onder zijn naam, op zijn label en hij schreef de meeste lyrics, maar de band doet meer dan wat braaf begeleiden op de achtergrond. Geernaert is hier niet zo avontuurlijk als bij zijn andere, meer jazz-gerichte bands, toch weet hij een bescheiden stempel te drukken op het geluid. Coene houdt zich aan wat je doorgaans bij blues kan verwachten en Vlerick toont zich een meester op gitaar. Als zanger en songschrijver trekt Tiny Legs Tim uiteraard een groot deel van het laken naar zich en dat is overigens heel terecht. Behalve een sublieme cover van RL Burnside’s “Go Down South”, dat sommigen nog zullen kennen van de versie van Don Croissant, krijgen we op dit album drie Tiny Legs-songs: “One More Chance” uit het vorig jaar uitgebrachte album ‘Elsewhere Bound’ en “I Believe” en “Ocean” van ‘One Man Blues’ uit 2011. Voorts open ten sluit het album met onuitgegeven werk: “Love Com Knocking” en “It’s All Over Now”.
Met slechts zes songs weet dit viertal onze aandacht ruim een half uur vol te pakken en niet meer los te laten. Een fijn (vinyl)album en een concept/bezetting dat ze voor mijn part nog eens mogen overdoen met een opname in de Missy Sippy zodra dat weer kan.
Tiny Legs Tim - Tim De Graeve - Muziek en cultuur creëren is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen uit de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oude ziel in een jong lichaam- en dat is als compliment bedoeld .
Op 1 februari 2019 bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in het heden staat. Over die plaat, over de corona crisis, Blues café en ontmoetingsplaats Missy Sippy en het ontkrachten van bovenstaande stelling en cliché, hadden we een fijn interview in Dranouter net voor Tim het podium zou betreden ivm de Zomersessie (op deze zonnige vrijdagavond 17 juli 2020).
Het verslag van Dranouter Zomer sessie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/79082-dranouter-zomersessies-2020-de-ideale-festivalsfeer-op-een-veilige-anderhalve-meter.html
Tim, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het zijn barre tijden voor muzikanten, de culturele sector bloedt. Hoe ga je als artiest, muzikant maar ook als mens daar mee om?
Het is allemaal zeer ingrijpend. Sommige mensen beseffen dat direct, bij anderen zinkt het besef langzamer. De eerste moment had ik ook iets van ‘we zullen doorgaan’ , dat was ook de algemene tendens eigenlijk. Maar geleidelijk aan zie je dat de kopjes gaan hangen, want dat blijft hier precies toch lang duren. In het begin had het iets weg van een welkome pauze, je hebt toch een en ander te doen ‘in uw kot’ maar dan komt toch een beetje dat zwarte gat. En dan mis je het leven van voordien. Zeker bijvoorbeeld die lange jamavonden in de Missy Sippy in Gent. Met het zwetende publiek op elkaar geplakt en zo. Dat zijn de zaken die me voldoening geven, en ik begin het hard te missen.
Het is nog niet voorbij hebben we nu gemerkt?
Nee, de cijfers zijn dus weer aan het stijgen. Na het annuleren van het voorjaar is ook het najaar nu onzeker. Ik maak me toch wat ongerust over de impact. Maar ook de impact op de horeca, waar wij als muzikanten toch ook afhankelijk van zijn. Stel dat die opnieuw dicht zou moeten , dan zou dat een regelrechte ramp zijn. Wat ik ook mis , is het samenspelen met de muzikanten. Ik ben ooit begonnen als solo artiest. De laatste jaren ben ik meer met andere mensen gaan spelen, en ik voelde me daar zeer comfortabel bij en nu moet ik terug solo verder, het voelt een beetje onwezenlijk aan, alsof we terug naar af gaan bij wijze van spreken. Ook op persoonlijk vlak is het niet gemakkelijk, ik woon alleen. Er is wel contact via sociale media en ik heb wel veel vrienden en zo, maar je blijft toch een beetje alleen achter eigenlijk. Dat menselijk contact was een gemis.
Hoe heeft Missy Sippy deze crisis doorstaan feitelijk? Denk je dat ze deze crisis zullen overleven?
Ik zit niet direct in een positie om daar eigenlijk op te antwoorden. Maar sowieso is Missy Sippy een gezonde zaak, ze bestaan vijf jaar en hebben een trouw publiek met een hart voor de muziek. Dus ze zullen dit wel overbruggen, het is aanpassen maar dat lijkt te lukken. Hoe moeilijk dat ook is.
Sommige plannen vielen door deze corona crisis in het water , ook bij jou? Welke?
Ik had een beetje geluk. Ik zat aan het einde van de tournee voor de voorstelling van mijn laatste plaat ‘Elsewhere Bound’. Er is nog een concert in Menen dat is niet kunnen doorgaan. Sommige concerten in het voorjaar zijn niet kunnen doorgaan, voor mij valt het mee. Moest dit vorig jaar geweest zijn, dan was het een ramp geweest zeker en vast.. Voor sommige bands, die net een plaat uit hebben is dat zeer problematisch.
Er verschenen tijdens deze crisis opvallend veel filmpjes, er was zelfs enkele streaming festivals (zoals Bel Jazz Fest in Brussel); hoe sta je tegenover zulke initiatieven? Ik vond het persoonlijk ‘leuk’ maar het mag niet het nieuwe normaal worden
Ik heb dat ook gedaan eigenlijk. Ik heb een facebook live gedaan en dan 2 huiskamer concerten via ZOOM waarvoor mensen een ticket konden kopen. Het voordeel van ZOOM is dat mensen niet alleen mij konden zien, maar ook elkaar en ik hen. Het was leuk dat je met de mensen kon communiceren, en zij onder elkaar. Dat is dus zeer goed gelukt, ik sta daar dus zeer positief tegenover want er was niets. Het is uiteraard ook tijdelijk want zodra er weer sprake was van echte live concerten, valt de relevantie weg natuurlijk. Niets boven the real thing!
Hoe denk je dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven? Nu het al door die digitalisering en streaming niet gemakkelijk is voor een muzikant om dat te doen
Ik kan natuurlijk enkel spreken vanuit de muziek. Alles staat op de helling. Ik kan alleen maar hopen dat het beter gaat. Maar ik ben er zeker van dat er altijd muziek zal blijven gemaakt worden. Misschien zal het wel weer underground worden, of kleinschalig. Maar verdwijnen gaat het nooit. Ik denk eerder een andere insteek, een andere beleving misschien. Dat wel. Het is niet ideaal met de terugval van de CD verkoop en de heel lage compensaties voor streaming en nu daarbovenop deze crisis. Muziek en cultuur creëren , is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen van de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan. Je hebt natuurlijk ook mensen die niets met cultuur hebben, die zullen daar wellicht minder last van hebben gehad.
Dat is ook bijvoorbeeld met sport of voetbal?
Ja, dat bedoel ik dus. Mensen hebben verstrooiing nodig. Ik heb niets met voetbal, en heb dat ook niet gemist. Maar ik kan me best voorstellen als je met je zoon gaat voetballen elke week, of met vrienden naar de voetbal gaat , je in een zwart gat terecht komt. En ook daar zal er misschien een aanpassing zijn, maar voetbal zal daarom niet verdwijnen.
Vorig jaar kwam via je project Tiny Legs Tim je schijf ‘Elsewhere Bound’ uit. Hoe waren de algemene reacties?
Die plaat is goed onthaald, de optredens zijn ook zeer geslaagd geweest. Super leuk met die grote band met 9 muzikanten en uiteindelijk hebben we meer kunnen spelen in die grote bezetting dan ik aanvankelijk verwacht had.
In een interview met DB lees ik dat er een link is naar je reis naar de VS. Vertel er eens wat meer over?
In 2017 ben ik voor de eerste keer naar New Orleans geweest. Hoe groot de impact van die trip op de plaat is , kan ik moeilijk inschatten. Maar ik neem aan dat het een versterkend effect heeft gehad. Ik zat al langer met het idee om ook eens iets met blazers te doen en een grotere band. Dat idee heeft wellicht geleid tot de reis naar NOLA en die ervaring zal ook wel doorschemeren in de plaat. New Orleans is fantastisch. De muziek vind je er overal.
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is, schreef ik daarover. Ik vind je ook een ‘oude ziel in een jong lichaam’ en dat is een compliment. Wat is uw mening hierover?
Over het feit van een jong lichaam, dat is al voor discussie vatbaar want ik ben ondertussen 41. Het cliché beeld van de oude blues man klopt niet, het is een vertekend beeld. Dat beeld is gegroeid doordat het genre bij het blank publiek pas bekend geworden is in de jaren ’60 onder invloed van de Britisch Blues Boom met o.a. The Beatles en Rolling Stones. Die hebben enkele grote namen binnen de Blues, die in de jaren ’20 tot ’30 als jonge snaken furore hebben gemaakt, terug in de picture geplaatst. 30 jaar later stonden ze plots als oude mannen in de schijnwerper. Dat is volgens mij de oorsprong van dat vertekend beeld. Want neem nu Robert Johnsson, die is in 1938 gestorven op 27 jarige leeftijd. Dat is heel jong! En nog steeds de standaard voor akoestische Delta Blues.
Blues is ook wel geëvolueerd toch? Bij jazz is dat ook bijvoorbeeld
Je hebt, zoals bij jazz, strekkingen binnen blues. Je hebt ook veel muzikanten in de Blues die oude songs in een nieuw kleedje steken. Ik ben sinds de start wel gegaan voor eigen werk. Ik heb mezelf altijd beschouwd als een soort singer-songwriter die zich bedient van het Blues idioom. Ik doe wel enkele covers, als ode bijvoorbeeld, maar schrijf toch vooral eigen nummers. Zo blijf je toch dichter bij jezelf, wat ik net een belangrijk aspect vind binnen de blues. Je eigen stijl ontwikkelen. Er is ook veel muziek die onder de noemer blues valt die mij persoonlijk niets zegt. Ik heb het niet echt voor bluesrock en ieder jaar heb je wel een of andere nieuwe gitaar prodigy die technisch heel sterk is, maar geen nummers heeft. Dat raakt mij niet en gaat snel vervelen.
Ik heb jullie vorig jaar gezien samen met Roland, ik had de indruk dat de energie die jullie uitstralen hetzelfde is eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Ja, voor mij is dat wat moeilijk om te zeggen of dit zo is. Hij is iemand waar ik naar opkijk, een inspiratie. Ik herinner me dat ik naar hem ging kijken toen hij kwam spelen in Café De Neerlplaats in Westouter. Ik was 14 en dan sta je zoveel jaar later plots samen met hem op het podium. Door samen te touren, leerde ik hem dan ook persoonlijk kennen. Een heel warme en sympathiek mens trouwens en a free spirit! Ik had datzelfde met Little Jimmy, die eerder dit jaar helaas is overleden, ik mis die enorm. Sommige mensen kruipen nu eenmaal gewoon onder je vel. En dat is bij Little Jimmy zeker het geval.
Onlangs kwam een zeer interessante schijf op de markt waar je ook je medewerking aan hebt verleend ‘Missy Sippy all Stars vol 1’ , een mooie ode aan een Gentse Blues club. Vertel eens wat meer over deze Gentse parel, en die plaat? Hoe waren de reacties?
Ik wilde een plaat maken ter gelegenheid van de 5de verjaardag van Missy Sippy. Tijdens de maandelijkse jams en de andere live optredens werd ik regelmatig van mijn sokken geblazen door de rijkdom aan getalenteerde muzikanten die de Gentse Scene rijk is. Het leek mij dan ook een goed idee om een plaat te maken met een selectie van huismuzikanten die de eerste 5 jaar van Missy Sippy muzikaal hebben ingekleurd. Er staan uiteindelijk 20 muzikanten op de plaat. Die werd opgenomen volgens het princiep van de blues jams. Live in de studio. Een vaste ritmesectie en dan roterende zangers, gitaristen, harmonica speleres. Op 2 dagen stond het erop. Heel trots op.
Ik kreeg ook het gevoel dat er een soort kruisbestuiving tussen jonge blues en oude blues die elkaar de hand geven
Dat is ook zo typisch aan Missy Sippy en is de bedoeling geweest van dat concept. Ik wilde dat absoluut ook weergeven op die plaat, en denk dat we daar zeker in geslaagd zijn. Missy Sippy etaleren op schijf zoals die plaats werkelijk is.
Weet je iets meer over de geschiedenis van Missy Sippy? Vertel er eens wat meer over aan lezers die deze prachtige plaats niet kennen, en waarom ze daar toch eens een bezoek zouden aan moeten brengen?
Voor een volledig antwoord kan ik je doorverwijzen naar een documentaire die onlangs is gemaakt over het ontstaan van de Missy Sippy en de Gentse blues scene https://vimeo.com/383024534 De moeite om eens te bekijken en dan heb je meteen het volledige verhaal
Met andere woorden, wat zijn de verdere plannen voor de toekomst?
Uit een crisis komen er op een gegeven moment altijd wel opportuniteiten , laat het ons daar bij houden. De rest is echt koffie dik kijken nu.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit binnenkort eens te doen in ‘uw tweede thuis’ Missy Sippy’
Pics homepag @No Pics Photography
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
2019-03-28
Erik Vandamme
Bij Blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke Blues songs naar voor brengt. Passende bij de rokerige omgeving, waar de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het Blues genre leek ons ondanks alles toch wat dood te bloeden. Maar er is gelukkig nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. In februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt 'Elsewhere Bound'. Daar waar hij het vroeger deed met enkel zijn eeuwige kompaan Steven Troch. Laat Tim zich deze keer omringen door een hele rits klasse muzikanten. Wat zowel live als op plaat zorgt voor een veel voller geluid, zo zou later blijken. Bovendien, door deze aanpak weet Tiny Legs Tim verleden, heden en toekomst van Blues muziek met elkaar te verbinden. Tot een wonderbaarlijk geheel.
Over dat Blues verleden gesproken. Als er één artiest is die dat genre in ons land mede op kaart heeft gezet dan is het Roland (****) wel. De man is ondertussen op een respectabele leeftijd gekomen, maar staat zowel naast als op het podium nog steeds te soleren als een jonge wolf in het Blues vak. Getuige daarvan zijn de samenwerking met artiesten als bijvoorbeeld Mauro, waarmee hij, toen we dit duo in het verleden zagen aantreden, ter plaatse een grens wist te verleggen binnen dat Blues en aanverwante gebeuren.
Roland is trouwens een graag geziene gast binnen de globale muziekwereld, net door zijn gezapige, eenvoudige en heel warmhartige houding tegenover medemuzikanten, fans en entourage. Zoals de speaker het min of meer zei in zijn introductie: '' Sommige artiesten spelen geen blues, ze leven het''. En dat laatste is bij Roland zeker het geval. Dat was in het verleden zo, en is in 2019 nog steeds het geval. Gedurende zijn volledige set zat hij neer op een stoel, maar houdt de teugels stevig in handen. Hij laat zich bovendien omringen door top muzikanten die met evenveel gretigheid op dat podium staan als hijzelf. En zorgt zo daardoor voor een ware glimlach op ieders lippen. Gezien zijn indrukwekkende status verwonderde het ons eigenlijk zelfs een beetje dat Roland deze avond moest openen.
Vandaar dat je deze avond kan beschouwen als een double bill, met gewoon twee headliners. Net omdat beide artiesten zo nauw aan elkaar gewaagd zijn. Door middel van een best langgerekte show was dit optreden van Roland, die ons weer eens onderdompelde in zijn typische gezapige blues atmosfeer, dan ook de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit anno 2019 nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus deze keer niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas tot piano zorgt dus ook live voor een veel voller geluid. Alsof Tiny Legs Tim (*****) heel bewust een nieuwe bladzijde wil omdraaien, met respect voor het verleden. Maar vooral dus met het oog naar de toekomst gericht. Binnen een gevarieerde set wordt het Blues genre uitgekleed, doorheen geschud, overgoten met sausjes licht experimenteren en vooral veel improviseren. En warm opgediend met een kruidige saus sprankelende blazers klanken die de haren op je armen doen recht komen. Hoewel Tim de teugels strak in handen houdt, zorgt hij , net als zijn voorganger, ervoor dat zijn muzikanten de volledige vrijheid krijgen hun ding te doen. Daardoor worden alle Blues registers gewoon van begin tot einde voortdurend open getrokken. Waardoor we dat ene oorgasme na het andere over ons heen krijgen, waardoor er nog maar eens een warme gloed over ons neerdaalt.
Maar ook verlegt de man dus duidelijk een grens binnen Blues, waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. En dat is iets dat ons dus ook op die nieuwe klasse schijf opviel, en eveneens live compleet in de verf wordt gezet.
Besluit: Oude blues in nieuwe zakken gestopt, dooreen geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we dit optreden van Tiny Legs Tim nog het best kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we, net als toen de we Tiny Legs Tim in het verleden aan het werk zagen, in diezelfde rokerig pub. Maar deze keer zien we dus geen twee jonge mannen op het podium staan die met een warme stem en mondharmonica ons in vervoering brengen, maar wordt Tim en Steven gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano je in van begin tot einde in vervoering brengt. Dat is eigenlijk hoe onze boterham Blues altijd moet klinken, maar als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren? Dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken.
Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons Blues hart meermaals naar een kookpunt doet stijgen, verliet ik de zaal dan ook met een brede glimlach op de lippen, de donkere nacht tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/tiny-legs-tim-29-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/roland-van-campenhout-28-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoetkomt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. Op 1 februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar met beide voeten in het heden staat.
Samen met zijn kompaan Steven Troch zorgde Tim in het verleden al voor adembenemend mooie bluesmomenten, die elk beetje fan van het genre een oorgasme bezorgde. Op de nieuwste schijf worden er weer eens grenzen verlegd. Het is dus niet zo dat het duo gewoon zichzelf blijft kopiëren. En dat laatste is een enorm pluspunt aan songs als “Elsewhere Bound”, “One More Change” en 'Still In Love”. De warme gloed, zo eigen aan blues, komt op jou af maar de band klinkt duidelijk nog meer volwassen dan voorheen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas en piano zorgt anno 2019 voor een duidelijk voller geluid. Een nieuwe bladzijde omdraaien, met respect voor het verleden, noemen we dat. Zo klinken de daarop volgende songs als “Nowhere My Home”, “Dont' Be Sorry” en afsluiter “I Ain’t Ready”: het ene meesterwerk na het andere schiet Tiny Legs Tim op ons af.
Oude blues in nieuwe zakken, door elkaar geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we deze nieuwe plaat nog het beste kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we in diezelfde rokerig pub, maar deze keer zien we een jonge man op het podium staan die met zijn warme stem en gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano - gebracht door klassemuzikanten - je in vervoering brengt. Terwijl je nog eens nipt van je glas whisky doet Tiny Legs Tim je dan ook vertoeven in heel andere werelden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dat is hoe onze boterham blues moet klinken. Als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren, dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken. Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons blueshart naar een kookpunt doet stijgen.
Tracklist: Elsewhere Bound, One More Change, Still In Love, In The Morning, Nowhere My Home, The Lovin' Kind, Don't Be Sorry, The Game, New Place,I Ain't Ready
Blues/Jazz
Elsewhere Bound
Tiny Legs Tim
Sing My Title/N.E.W.S.
Toch alweer het vijfde studio album van deze Vlaamse bluespurist, ondertussen al een begrip in Belgische blueskringen. Op zich is dat ook maar een klein wereldje met een beperkte historiek natuurlijk, maar toch. In ons Belgenlandje zijn er dan ook nooit katoenplantages geweest, de blues beperkt zich hier eerder tot een cafégebeuren, maar dan wel bij voorkeur in een bruine kroeg.
Het minste wat je van Tiny Legs Tim kan zeggen is dat hij niet in cirkeltjes blijft draaien. Met ‘Elsewhere Bound’ heeft den Tim het over een andere boeg gegooid. Uiteraard blijft hij binnen de paden van de blues, maar die liggen zoals u weet soms nogal ver uit elkaar. Tim heeft deze keer zijn blues wat meer aangekleed en er wat toeters en bellen aan gehangen. Maar gelukkig nergens te veel, het is geen kerstboom geworden. Tiny Legs Tim laat zich uitvoerig begeleiden door een horde doorwinterde muzikanten waardoor zijn blues misschien niet meer zo puur klinkt, maar wel avontuurlijker. Vooral een stel blazers brengen de schwung erin, en we bespeuren ook hier en daar wat latino percussie die voor een zuiders tintje zorgt. Klinkt het gek als wij al eens aan Los Lobos moeten denken ? Check.
Waar Tiny Legs Tim zich met zijn vorige platen meer op uw ziel richtte, heeft hij het nu meer op uw heupen gemunt. Er mag met name al eens gedanst worden op de blues, en dat is dikwijls het geval op ‘Elsewhere Bound’.
Maar bovenal schittert TLT toch maar weer met zijn subtiele gitaarspel, waarin John Lee Hooker nooit ver weg is. En natuurlijk ook met zijn gepassioneerd songschrijverschap, want er staan toch weer enkele pareltjes van het zuiverste water op dit album.
Dat maakt van ‘Elsewhere Bound’ een mooie aanvulling in het stilaan indrukwekkende repertoire van een kerel die 100% is opgetrokken uit Vlaamse kleigrond, al heb je dikwijls het vermoeden dat daar wat diep zuiders bloed recht vanuit de Mississsippi Delta door stroomt.
Het album wordt de komende weken voorgesteld in De Singer Rijkevorsel (22/02), AB Brussel (01/03), De Roma Antwerpen (08/03), Casino St Niklaas (28/03), 4AD Diksmuide (29/03) en Handelsbeurs Gent (14/05).
TINY LEGS TIM
In het Nederlands noemen ze deze emotie een dipje, alsof het om iets gastronomisch gaat. In het Frans bekt het wat stoerder. Daar gaat men voor le cafard. Amerikanen en Engelsen prefereren een kleur: the blues. Dit is van oorsprong het melancholische gevoel dat zwarte slaven hadden toen ze zich een bult moesten werken op de plantages. Door het zingen van de blues hoopten ze troost te vinden.
N.a.v. het Blueprint bluesfestival op 26 maart checken we even bij een nieuwe generatie bluesmuzikanten, zowel bij een mannelijk als vrouwelijk exemplaar. Geen van beiden is op een katoenveld geboren maar is blank en jong. Naast hun voorliefde voor hetzelfde muziekgenre hebben ze een drieledige artiestennaam als gelijkenis.
TINY LEGS TIM
Tim, jij hebt West-Vlaamse roots
Inderdaad, ik ben afkomstig uit het dorpje Westouter in de Westhoek. Hoop en al 1500 inwoners, tegen de Franse grens. Na mijn humaniora studeerde ik biologie in Gent en ben daar blijven plakken
Waarom koos je muziek als beroep? Geen evidente keuze
Vanaf mijn elfde heb ik altijd muziek gespeeld. Thuis werd gezegd dat ik eerst mijn studies moest afmaken en werk vinden. Daarna mocht muziek aan bod komen. Op mijn 23ste ben ik zwaar ziek geworden. Een aangeboren probleem met mijn lever. Na de eerste transplantatie volgde er een tweede. Ik ben zes jaar immobiel geweest. Ik beloofde mezelf dat als ik hier door raakte ik me 100% op de muziek zou richten. Momenteel gaat alles goed met mijn gezondheid. Ik neem medicatie tegen afstoting en ben ernstig vermagerd. Maar ik voel me gelukkig. Mijn artiestennaam Tiny Legs Tim is een grappige woordspeling op mijn tengere benen. Je hebt nog artiesten die dit doen zoals Blind Willie Johnson die, nogal wiedes, stekeblind was.
Vanwaar de liefde voor de blues?
Mijn ouders leefden volgens het gedachtengoed van mei ’68. Er werd veel muziek gedraaid thuis: zowel klassiek, jazz als Bob Dylan en blues. Er zaten zes echte bluesplaten, van die obscure, in de collectie. Zoals Lightnin’ Hopkins. Ik vond de sfeer en de klank van die muziek mysterieus en aanlokkelijk. Ondertussen ken ik de geschiedenis van de blues. Vroeger verstond ik geen Engels zodat enkel de muziek naar binnen kwam. Door mijn ziekte raakte ik ten volle gefascineerd door de blues. Ik had dingen om over te schrijven. De minder mooie kant van het leven… Tiny Legs Tim heeft een dubbele bodem. Iets negatiefs omtoveren tot iets positiefs. Ik heb parttime les gegeven maar dat zoog me op. Nu leid ik het leven dat ik wil leven: als muzikant. Weliswaar zonder alcohol en met voldoende slaap. Rock ’n roll, nietwaar.
Je opteert voor Deltablues. Geef eens wat uitleg hierover
Dat verwijst naar het zuiden van de Verenigde Staten, meer bepaald de Mississipi Delta bekend om zijn katoenvelden, de bakermat van de blues. Eén persoon die zingt én akoestisch speelt. In die stijl zijn de bekendste namen Robert Johnson, Charley Patton en Son House. Een favoriet uitpikken kan ik niet. Ik vind ze elke op hun manier even goed.
Je verzorgde het voorprogramma van enkele grootheden. Tijd voor roddels
Het concert van Pete Dorothy stelde niks voor. Hij was volledig gedrogeerd. Niemand trok er zich wat van aan. Zelfs zijn tourmanager was er gerust in. Richard Thompson daarentegen is een grappige gemoedelijke man. Hij gaf me complimenten. John Mayall heeft heel mijn optreden bijgewoond en raadde het publiek aan mijn cd te kopen.
In februari kwam je nieuwe cd uit
Mijn vierde plaat is een akoestische geworden in duo met Steven Troch, jarenlang de frontman van Fried Bourbon. We hebben twee dagen live opgenomen in de Yellow Tape studio met één klassieke micro van het merk Melodium. Zonder technische snufjes. Het klinkt eerlijk en bijzonder goed.
Hoe ziet jouw ideale groep er uit?
Aan de drumkit plaats ik Fred Below, Willie Dixon op bas en Hubert Sumlin op gitaar. Little Walter leeft zich uit op mondharmonica. Helaas, al deze muzikanten zijn gestorven.
Mijn band bestaat uit een aantal blanke negers als Frederik Van den Berghe (ex Arno) op drums, Steven Troch op mondharmonica en René Stock of Karel Algoed op contrabas.
Welke anekdote blijft je het meest bij?
Tijdens de opnames van mijn album Stepping Up zaten we vijf dagen met de groep in de studio. Tijdens het uitladen geraakten mijn vingers tussen een van de zware studio deuren. Shit, mijn linkerhand was gezwollen. Ondanks deze handicap hebben we toch opgenomen.
Luister je ook naar andere muziek?
Jawel hoor. Bob Dylan, Neil Young en Leonard Cohen bekoren me zeker. Ik volg ook de zaken van de collega’s. Ik moet toegeven, 90% van mijn aandacht gaat naar blues. Bij de hedendaagse muziek ben ik onder de indruk van Warhaus. Dit is het zijproject van Maarten Devoldere, frontman van Balthazar. Het jazzcombo Taxiwars rond Tom Barman vind ik straf. De Amerikaanse singersongwriter Kurt Vile staat eveneens hoog aangeschreven. Het moet mij raken en genoeg diepgang hebben.
Uw favoriete gitaar?
Ik lijd aan G.A.S. wat staat voor Gear Acquisition Syndrome. Het zorgt ervoor dat de spullen die bij de gitaar worden gebruikt slechts van korte duur bevredigend zijn. Er moeten altijd meer attributen of gitaren gekocht worden. Ik beken, ik koop veel gitaren. Maar ik heb er onlangs twee verkocht. Die ene ideale gitaar die alle andere kan vervangen ben ik nog niet tegengekomen.
Wat vind je van het Blueprint bluesfestival?
Het is een mooi samengestelde affiche die redelijk breed gaat. Van de hardere bluesrock tot het akoestische werk. Dat zal heel wat mensen aanspreken. Samen met Steven Troch stel ik er mijn nieuwe cd voor.
Is er nog iets dat je kwijt wilt?
Ik ben zeer tevreden van het parcours van Tiny Legs Tim na de donkere ziekteperiode. Ik ben altijd blijven doordoen. Traag maar gestaag. Ik bruis van de ideeën en heb nog veel om naar toe te werken. Kijk naar onze godfather Roland, 72 geworden. Die blijft verder doen op zijn eigenzinnige manier. Daar neem ik mijn hoed voor af.
BLUEPRINT BLUESFESTIVAL
-Joanne Shaw Taylor (U.K.)
-Marino Noppe band
-Tiny Legs Tim
-Ed De Smul
zondag 26 maart 2017, 16 uur
cc Zomerloos Gistel, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 059 27 98 71, € 18
‘Melodium Rag’ is de blues in zijnen puren. Het is al de vierde worp van Tiny Legs Tim en de plaat is nog naakter dan diens voorgangers, de stekker gaat er deze keer niet in. Tim De Graeve doet het met enkel een akoestische gitaar, een goudeerlijke bluesstem en de less is more-ondersteuning van de subtiele mondharmonica van Steven Troch. Het heeft letterlijk dus niet veel om het lijf maar des te meer in de onderbuik. Wat hier in zit is een ziel, een rootshart en een stokoude koffer gevuld met het talent van een bescheiden fingerpicking-bluesgod die de genen lijkt te hebben geërfd van Son House, Lightnin’ Hopkins en Woody Guthrie.
Je zou het hoegenaamd niet zeggen, maar dit is Belgisch. België bevindt zich ergens in een afgelegen hutje in het diepe moerassige zuiden van Amerika.
Geef ons een lazy chair en een ferme whisky en we gaan met ‘Melodium Rag’ lekker onderuit zakken.
Mississippi Delta Blues uit Vlaanderen, het kan. Tiny Legs Tim deed het al in zijn eentje op zijn twee vorige platen, en hij doet het nu nog eens losjes over, deze keer omringd met een stel puike muzikanten.
De sound is wat voller maar klinkt nog steeds behoorlijk authentiek, grote ijkpunten zijn alweer Muddy Waters, Jimmy Reed en Elmore James. Er komt deze keer ook wat grootstadsblues en een snuifje country de kop opsteken, en dat zorgt voor een aangename wind doorheen de bluesreis die Tiny Legs Tim maakt op ‘Stepping Up’.
Wat authentieke blues betreft moet dit zowat het strafste zijn wat er in de Vlaamse velden te vinden valt, en het komt rechtstreeks vanuit de Gentse katoenplantages.
Nederlands 
Français 
