Trixie Whitley - Great Gigs in The Park 2025 – Intensiteit broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht
Een magische avond kregen we met de multi-instrumentaliste Trixie Whitley (*****), die intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht vooropstelt. In de instrumentatie is ze bedreven op gitaar, piano en drums en ze heeft een bijzondere indringende, heldere variërende stem, diep en hoog uithalend. "De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame." schreven we nog over haar optreden op Live/s Live vorig jaar. Een jaar later weet Trixie Whitley nog alle aspecten te overtreffen. Sjiek.
Vanaf de eerste tunes, gebaad in bloedrood licht, en geflankeerd door haar medemuzikant Bert Cools, ontpopt ze zich als een echte diva op het podium. Ze pakt iedereen moeiteloos in, krijgt het park muisstil en waar nodig, door de groovy sound, weet ze de dansspieren aan te spreken.
Een emotioneel beladen set, vormgegeven door haar herkenbare verhalen voor iedereen. Intiem, kwetsbaar klinkt het als ze aan de piano zit en de gevoelige snaar raakt. En de sound bouwt op , broeierig, intenser, spannender, extraverter. Het is een voortdurend balanceren hierin.
We worden meegesleept. We voelen het in die zachte streling op gitaar en de twinkelende pianoklank. Op drums durft ze hels tekeer gaan en ontketent ze al haar demonen.
Ze komt van de trappen en zoekt haar publiek op, de gedachten en emoties worden met hen gedeeld.
Een unieke sfeer in het park wordt gecreëerd. We waanden ons even in die mooie, aparte, weemoedige, sprookjesachtige wereld, ver verwijderd van de harde, alledaagse realiteit. Ontroerend, spannend, krachtig allemaal die muzikale droomwereld. Kortom, een indrukwekkend concert!
We waren eveneens diep onder de indruk van de support Iskander Moon (*****), eveneens een ware multi-instrumentalist; aan de piano of met elektrische/akoestische gitaar krijgt hij het park ook stil. De kristalheldere vocals zijn een meerwaarde in dit concept.
Net als bij Trixie is er hier sprake van diezelfde intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht, met een lach en een traan.
Hij onderhoudt het contact met het publiek; hij is aan een nieuwe plaat bezig en van wat we vanavond hoorden , is het iets om naar uit te zien. Een kleurrijke aanpak die siert en ons moeiteloos overtuigde.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Trixie Whitley
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7674-trixie-whitley-25-06-2025?Itemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7675-iskander-moon-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Soms hoor je een stem die je onmiddellijk in een houdgreep neemt. Je verweren is zinloos, het enige wat je kan doen, is ademloos luisteren. Zo'n klankbord heeft de Belgisch-Amerikaanse Trixie Whitley, dochter van de veel te jong overleden singer-songwriter Chris Whitley. Haar muzikale genen benutte ze al op jonge leeftijd, zo stond ze als vierjarige kleuter al aan vaders zijde op het podium in de Gentse Vooruit, op haar tiende begon ze te drummen, en enkele jaren later tourde ze de wereld rond als frontvrouw van de superband Black Dub (met andere zwaargewichten als Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson).
Haar solodebuut kon niet uitblijven, en in 2013 verbaasde ze met het indrukwekkende ‘Fourth Corner’. In muzikaal opzicht kiest de in Gent opgegroeide maar tegenwoordig vanuit New York opererende zangeres voor een eigenwijze mix van soul, triphop, en uiterst ingetogen songs. Het donkere blues-randje heeft ze duidelijk van haar vader geërfd. Haar grote zangkwaliteiten staan buiten kijf, en live maakt ze veel indruk. Toch polariseert haar stem: sommigen ergeren zich mateloos aan haar vocale manierismen, waarbij ze tijdens sobere nummers de toonladder op en af klimt om aan de buitenwereld te tonen dat ze weldegelijk een geweldig stembereik heeft.
Zo start het concert ook: de intro voelt aan als een soort stemtraining, maar het daaropvolgende “Heartbeat” zet meteen de toon voor de rest van het concert: Rechttoe rechtaan zingt ze “You ain’t got no thing on me”, een stevige synth-bas en een beest van een drummer staan haar bij. Met “Long Time Coming” en het energieke “May Cannan” volgen de twee singles vanop haar derde worp ‘Lacuna’. De afgelopen jaren was het wat stil rond haar, maar Trixie is ‘back in town’, en we zullen het geweten hebben. Ze neemt wat meer afstand van de rootsmuziek en flirt nog openlijker met zwoele soul, maar dit vol en opwindend geluid op haar nieuwe plaat slaat echt aan.
Haar beweeglijke lange benen en armen bepalen het strakke ritme, een ook “Touch” palmt het publiek makkelijk in. De gitaren hebben plaats geruimd voor hypnotiserende beats, waarbij de ondertussen 32-jarige Trixie de grenzen van een aantal genres verkent en aftast. De moeder van een vierjarig dochtertje voelt zich op haar gemak in de Vooruit, en bij een thuismatch als deze mogen de schoenen dan ook uit na een aantal liedjes. Op het sobere, ingetogen “Fishing for Stars” raakt ze ons met fraai akoestisch gitaarspel, ze vertelt ook over haar drang om haar creaties te delen sinds het moederschap, en het dubbel gevoel van thuiskomen in Gent en tegelijk haar kind missen in de Verenigde Staten.
De band brengt iets unieks, de duistere sound kruipt onder de huid, bedwelmt je. “Soft Spoken Words” vanop ‘Porta Bohemica’ vormt een eerste hoogtepunt, meteen daarna weet het drietal dit moment zo mogelijk zelfs te overtreffen met een prachtige versie van “Breathe You in My Dreams”. Trixie loopt doorheen het publiek, tot bij de public address. “Are you receiving it?”, gilt ze? Het zal wel zijn! “Merci, gasten! Gent is mijn geboortestad, en ‘k heb d’r een dikke vette “r” aan overgehouden”, grapt ze nog. Daarna verdwijnt ze even in de coulissen, en steekt haar arm uit het gordijn om het publiek te laten beslissen: “Wilde of wilde nie?”.
Natuurlijk willen we meer. Trixie is duidelijk in haar sas, te midden “Oh, the Joy” krijgt ze de zaal voor een volle minuut muisstil, vol kippenvel snakken we naar het vervolg. Op het laatste bisnummer drumt ze er zelf op los en trakteert ze ons op een uptempo elektronisch einde. Haar stem, haar sound, haar overgave, ik geef me gewonnen. Hupsakee, weer een thuismatch winnend afgesloten, en weer een schare nieuwe fans erbij. Proficiat Trixie!.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, Sint-Niklaas op 3 december 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/trixie-whitley-03-12-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/juicy-03-12-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Trixie Whitley behoort steevast tot de beste vrouwelijke artiesten die België momenteel te bieden heeft en ze liet ons de afgelopen jaren zien dat ze een echt meesterbrein is. Nadat ze enkele jaren muziek maakte en tourde als lid van Black Dub, zag haar solo debuutalbum ‘Fourth Corner’ in 2013 het levenslicht. Het leverde haar internationale erkenning op en maakte haar al snel tot één van de favorieten van de Belgische muziekscene. In 2015 volgde haar tweede album ‘Porta Bohemica’, waarmee ze haar status van rasmuzikante bevestigde. Met een beetje vertraging kwam eind maart dan de derde langspeler ‘Lacuna’ uit, die toonde dat haar nieuwe sound minstens even sterk is als haar vorige twee albums. Verwonderd waren we niet toen we aan de inkom het uitverkocht-bordje zagen hangen.
Muzikaal herbronnen en op zoek gaan naar de kern van de muziek; het is wat Annelies Van Dinter het laatste jaar heeft gedaan met haar project Echo Beatty. Aanvankelijk maakte ook Jochem Baelus deel uit van Echo Beatty, maar tegenwoordig is het een soloproject geworden. En solo werd het ook op het grote podium van de AB, want ze stond er daadwerkelijk alleen voor. De rustige en toch soms wat ruige muziek van Echo Beatty vond voor een redelijk gevulde zaal gehoor en zo luisterde zowat iedereen muisstil naar wat Van Dinter muzikaal te vertellen had. Uitschieters waren afsluiter “Hunger Hunger” en de nieuwe single “High On A Memory”.
Na acht uitverkochte avonden dEUS, was het gisteren aan de Amerikaans-Belgische Trixie Whitley om haar eerste van twee uitverkochte shows in de legendarische Brusselse muziektempel te geven. Netjes op tijd betrad Whitley de scene en het was vooral haar intrigerende bodysuit die vanaf het begin voor open monden zorgde, maar ook muzikaal was het begin meer dan in orde. Opener “Intro” klonk mysterieus, onbereikbaar en beklijvend en vormde een naadloze overgang naar “Heartbeat”. Live klonk het zelfs nog net iets overtuigender dan de al steengoede studioversie.
Terwijl de meeste acts tegenwoordig hun shows doorspekken met hun grootste hits en nu en dan een nieuw nummer, brengt Whitley haar nieuwe plaat zowaar integraal. Een rariteit in het muzieklandschap, maar eentje die zeer goed uitpakte, aangezien ‘Lacuna’ geen zwakke nummers kent. Zo heb je bijvoorbeeld het nu al tijdloze “Time”, dat je tijd en ruimte liet vergeten en het beste uit Trixie’s stem haalde. Het stembereik van de zangeres grijpt nog altijd naar de keel en klonk gisterenavond indrukwekkender dan ooit te voren. De witte wijn tussen de nummers door leek haar stembanden dus goed te smeren.
“Closer”, het enige nummer van haar vorige album ‘Porta Bohemica’ in de setlist, was de uitgelezen kans om het hoge tempo wat te verlagen door zichzelf enkel te laten begeleiden door de piano. In de zeer minimalistische, intieme versie genoot ze werkelijk van het moment en zocht ze het contact met het publiek. Het daaropvolgende “Fishing For Stars”, dat overigens het eerste nummer is dat ze na de geboorte van haar dochter schreef, bleef in diezelfde sfeer hangen. Met haar gitaar onder haar arm zat ze op het randje van het podium voor misschien wel het meest magische moment van de avond.
Na een ietwat rustiger middenstuk, kwam de 31-jarige furieus terug. “The Hotter I Burn” zorgde voor gloed en kreeg ons nog eens helemaal warm. Setafsluiter “Dandy” werd de laatste mokerslag, waarvoor ze zelfs achter haar drums plaatsnam. Het werd een pakkend slot dat de overgang vormde naar de bis-ronde, dat met het sublieme “Breathe You In My Dreams” geopend werd. In de pianoversie kwam het nummer nog harder binnen en ook de meesterlijke uithalen waren niet van de poes. Terwijl haar dochtertje vanuit de coulissen toekeek, sloot ze de set dan uiteindelijk af met de gitaar in handen en het even intieme “Oh The Joy”.
Trixie Whitley’s leven is de laatste jaren enorm veranderd en ook muzikaal klinkt ze wat anders. Samen met een multi-instrumentalist trekt ze nu rond met haar klein gezinnetje en laat ze de wereld kennis maken met het ijzersterke wereldje van ‘Lacuna’. Van furieuze uithalen tot intieme momenten; we kregen het allemaal en in elke discipline blonk de zangeres uit. De soms iets te lange pauzes tussen de nummers door namen misschien lichtjes het tempo uit de show, maar de vrolijkheid waarmee Trixie dan naar het publiek keek en ermee babbelde, was op zijn minst charmant. Trixie Whitley is en blijft een van de beste alternatieve artiesten van België, dat werd gisteren des te duidelijker.
Setlist: Intro - Heartbeat - Long Time Coming - May Cannan - Time - Touch - Closer - Fishing For Stars - Dare To Imagine - Bleak - The Hotter I Burn - Dandy - Breathe You In My Dream - Oh The Joy
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Trixie Whitley doet alle concertzalen vollopen. In Gent moest zelfs een extra show worden ingelast om iedereen van haar stem te kunnen laten genieten. Gelukkig, want haar tweede optreden in de Vooruit was een voltreffer van formaat.
Sinds 2013 en haar langspeeldebuut ‘Fourth Corner’ worden de songs van Trixie Whitley internationaal geroemd. Met opvolger ‘Porta Bohemica’ gaat de Gent-Newyorkse Whitley nog een stap verder.
Trixie Whitley begon haar set met “Faint Mystery”, waarmee ze het publiek poeslief meenam in haar set. Trixie toonde zich als een gerijpte artieste en liet zich perfect dragen door haar band die ze had meegenomen uit New York. Zij speelden fantastisch in op hun ‘spits’, met name de stem van Trixie Whitley. Het is die stem die het optreden zo betoverde. Beheerst haalde ze uit in de hoogte, steeds in functie van de song. Dat was het geval in “A Thousand Thieves” en “Gradual Return” waarin de zangeres haar ongelooflijke vocale kracht etaleerde. Ook haar rauwe gitaarspel mocht er zijn.
Daarna was het tijd voor de iets tragere nummers. We zagen een koppel slowen tijdens “Fourth Corner”, de liefde hing duidelijk in de lucht. “Pieces” en “New Frontiers” klonken eerder zweverig. Tijdens “Oh, the Joy” ging Trixie Whitley even helemaal alleen op het podium staan, en kwam ze heel erg breekbaar uit de hoek. Het zorgde voor kippenvel bij het publiek, waarna iedereen even naar adem moest happen. Daar kregen we niet al te veel tijd voor. Met het langs alle kanten vliegende nummer “The Shack” ging Trixie er weer vandoor. Na een erg experimenteel “Hotel No Name” ging de band helemaal los. “Oeps, dit had meer weg van een ejaculatie dan van een song”, klonk het bij Trixie Whitley. Dat was helemaal niet zo erg, al zullen sommigen zich andere hoogtepunten herinneren.
Zo hadden we bijvoorbeeld het afsluitende “Breathe You In My Dreams”, waarin Trixie zich ontpopte als een erg volwassen artieste. Alles zat goed, de zangeres deed het allemaal simpel lijken, maar weinig zullen het haar nadoen. Ten slotte konden we nog nagenieten met bisnummers “Surrender” en “Eliza’s Smile” en konden we gelukkig terug naar huis. Trixie Whitley heeft alles uit de kast gehaald om ons te plezieren, en we moeten zeggen: dat is meer dan gelukt.
Setlist:
Faint Mystery/A Thousand Thieves/Irene/Gradual Return/Fourth Corner/New Frontiers/Soft Spoken Words/Pieces/Oh, The Joy/Salt/Closer/The Shack/I Need Your Love/Hotel No Name/Breathe You In My Dreams/Surrender/Eliza’s Smile.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/trixie-whitley-18-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Trixie Whitley - Adembenemend mooie stem, nu nog songs
Trixie Whitley
Grand Mix
Tourcoing
2016-05-03
Lode Vanassche
Trixie heeft duidelijk de genen geërfd van haar vader en begint begeesterd solo met drum. Ze laat zich niet doen door de communicatie en vanuit haar verschillende roots, van de States over het Franse gedeelte tot en met het niet te versmaden Gents accent legt ze een internationale toon en brengt ze ook een ode aan Marokko. Mix up languages and cultures gevolgd door een ‘Sweet Jane’ riff.
Zij is van het podium en het is duidelijk haar podium. Ze palmt rustig en verzekerd het publiek in en stoelt zich met een Gentse intro achter de piano. Twee muzikanten, een backing vocaliste en backtapes doen iets. Snel gaat ze over naar wat zwaardere stuff en we zien een vrouwelijke Jeff Buckley. “Color Wave” geeft kippenvel en de effecten versterken alles. Ze beheerst haat metier quasi perfect. “Feel Mystery” kan genieten van een heuse Lou Reed intro en met “Never Enough” denkt ze even aan haar te vroeg gegane vader, zonder in meligheid te vervallen.
Trixie heeft het vooral van melodieuze zangen op oerriffs met hier en daar een knipoog naar onze klassieke helden Reed en zelfs The Stooges. Weer even terug achter piano proef je de erfelijke muzikaliteit en generositeit van daddy Chris. Er wordt danig gevarieerd tussen singer songwriter en the hot stuff.
De eerste helft kwam vooral uit het nieuwe album, met onder andere “Soft Spoken Word” en de nieuwe single “Closer”, ook het prachtige “Salt”. “Need your love” en “Breathe you in my dreams” uit het debuut worden zoals de rest rauw en bloot uitgearrangeerd gespeeld en het wordt zelfs bij momenten heel pakkend. Een klein probleempje: de nummers kunnen sterker. Maar toch, intens genieten van stem en gitaar.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Trixie Whitley - Rockende huiskamerset in de Lotto Arena!
Trixie Whitley
Lotto Arena
Antwerpen
2016-04-29
Johan Meurisse
Trixie Whitley is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest.
28 is ze intussen en toe aan haar tweede plaat … ‘Fourth corner’ was haar debuut , in 2013 verschenen , en dat verzilverde ze met het puike ‘Porta Bohemica’, die vanavond natuurlijk in de spotlights kwam te staan.
We voelden het al aankomen de voorbije jaren . Ze was al een talent op jonge leeftijd, liet ons kennismaken met nummers op gitaar en piano en raakte door haar heldere , indringende ‘crooner’ stem . Wat wil je , ze is de dochter van de overleden bluesrockende Chris Whitley , ze is Belgisch-Amerikaanse , het zit haar in de genen en ze kreeg de muziek in de papfles. We hebben hier heerlijk doorleefde rootsamericana, sfeervol; broeierig en intens spannend; een paar jaar terug toonde ze met het Black Dub project van Daniel Lanois al de nodige bravie.
In de klein anderhalf uur durende set creëert ze verschillende stemmingen , die haar multi- talent als artieste, sing/songschrijfster , zangeres en instrumentaliste onderstrepen .
Ook vergeten we haar band niet . De drie anderen staan dicht bij Trixie opgesteld , wat voor chemie zorgt . De vonken voelden we , het vuur spatte . “A thousand thieves” met z’n tempowissels, tekende vroeg voor dit beleven , die klankkleur, die spanning , die wisseling van introspectie en extravertie in een sober, diffuus lichtdecor.
De woeste golven op zee vormden het decor bij de eerste nummers; “Faint mystery” , die de set opende en iets verderop het donkere sfeervolle “Irene” kregen een cinematografische touch . “Gradual return” bracht een rockende Trixie en op het podium kwam er meer licht en lichtvariatie. Op “New frontiers” eist elektronica zijn recht op .
De songs konden we ten volle beleven , ook is een zaal als de Lotto Arena misschien ietwat te hoog gegrepen voor haar geluid. Het oude “Oh , the joy” tintelde door een pakkend elektrisch gitaarspel van de lady in zwarte avondjurk . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De single “Soft spoken words” was beladen, kenmerkte heel wat wisselingen en overtuigde sterk . Op het broeierige “Nature boy” was zij op een tweede drum te zien, niet vies om even van koers te veranderen , en een vleugje experiment door wat jamming toe te voegen . Om dan over te stappen naar het herkenbare , van het integere “Closer” en het rockende “Need your love”.
Diep ging het kwartet evenzeer op de afsluitende reeks “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams” door de dreigende , onrustige , hobbelige ritmiek. Sterk wat we hier te horen kregen!
Een frisse aanpak hoorden we op Prince’s “Nothing compares to you” , die zich niet direct liet herkennen en een mate van grilligheid had.
Tot slot wuifden emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” , die het beeld van een verlaten, rokerige kroeg opriep, ons definitief uit.
Vanavond geen Trixie unplugged of op piano. Kortom, mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengaan in een rockende huiskamerset!
Organisatie: Live Nation
De Belgisch-Amerikaanse Trixie is de dochter van de overleden bluersrockende Chris Whitley (2005). Ze pendelt tussen New York en Gent . Een multi-talent die in 2013 debuteerde met de plaat ‘Fourth corner’, heerlijk doorleefde rootsamericana , sfeervol , broeierig en intens spannend. Ook kwam ze in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois .
Intussen 28, jonge moeder , heeft ze opnieuw een sterke , diverse plaat uit , ‘Porta Bohemica’, die verwijst naar de oude spoorlijn die ooit Oostenrijk met Duitsland verbond . Het is een metafoor voor haar eigen expeditie richting de diepten van haar creatieve bestaan .
Ze wisselt af in sfeervol , dromerig , broeierig materiaal, ze rockt op “Closer”, “Soft spoken words” , en haar gitaarspel tintelt op “Hourglass” en "Salt" . Innemender zijn “Faint mystery” , die de cd opent en “The visitor, die de cd besluit, enkel gedragen door sober pianospel en haar indringende, emotievolle stem.
Songs over verlangens, angst en kwetsbaarheid zijn beladen en gaan intens diep.
Mooi allemaal hoe talent , gevoel en emotie samengaan in die negen wonderschone songs.
De eer om te mogen openen voor Trixie Whitley was andermaal weggelegd voor Echo Beatty. De band maakt sferische donkere melodische muziek die sterk doen denken aan o.a. PJ Harvey. Het duo opende sterk in de AB met “Spastic Dansers”, een nummer waarbij Annelies Van Dinter meteen het beste van haar zelf gaf. De hoge zanglijnen deden hier en daar ook denken aan Trixie Whitley. De nummers waren goed , maar misten hier en daar wat extra punch. Het was geen slechte opener maar ik werd er ook niet meteen warm van.
Waar ik wel warm van werd, was de plotse toestroom van toeschouwers voor dame Trixie Whitley, voor de tweede avond op rij met haar band in de AB ... iets na 21u. Later zou blijken dat de korte vertraging te wijten was aan haar dochter Phoenix die voor de gelegenheid haar eerste concert zou meemaken …
“A thousand thieves” start ingetogen maar miss Whitley blijkt meer in haar mars te hebben dan vroeger. Het nummer ontploft, de nieuwe band heeft duidelijk een invloed achtergelaten. Het energieke drumwerk, de strakke baslijn tilt het vroegere rustige nummer naar een hoger niveau. Iets wat we de rest van de avond mogen meemaken bij de oude nummers. Het nummer “Ireen” opgedragen aan de orkaan die New York indertijd teisterde, rolt als een golf over het publiek heen. Het nummer is steviger, rauwer dan ik ooit hoorde. Maar ook de nieuwe plaat kan zich staande houden in de AB.
De nummers leunen sterk aan bij de eerste cd, de uitwerking op het podium is van beide cd’s steeds anders. Midden in de set zakt het niveau even. We krijgen een aantal rustige nummers voorgeschoteld waarna Trixie zelf achter de drums kruipt, een golf van verwondering door de zaal wanneer ze dan ook nog andere schoenen aantrekt. We krijgen een versie van “Nature Boy” te horen (origineel van Nat King Cole). Het is een slaapliedje, maar ons in slaapwiegen doet het zeker niet. Het hele nummer straalt jazz uit, we kunnen niet anders dan in trance meebewegen op het ritme van de beat.
De avond laat een overweldigende indruk op me achter, van het ingetogen meisje is weinig overgebleven. Trixie is een vrouw met ballen en je zal het geweten hebben. De set was puur emotie en een plezier om het te mogen beleven. De nieuwe bandleden helpen hier zeker aan mee om sound in z’n totaliteit naar een hoger en strakker niveau te tillen.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Een krachtige stem in een klungelig meisje. Zo heeft het publiek Trixie Whitley intussen in de armen gesloten. De laatste jaren speelde ze steevast in uitverkochte zalen. Ook maandag zat de AB afgeladen vol. Vol verwachtingen. Verwachtingen die het multitalent slechts deels inloste. Trixie bracht een afwisselende set van soul, blues en vooral heel veel rock, maar klonk het allerbest gestript van alle begeleiding. Alleen aan haar piano.
Trixie, intussen 26 jaar, schreed mooi op tijd het podium op in een lange zwarte kapmantel. Wanneer ze – enkel vergezeld van een gitaar – de eerste tonen van “A Thousand Thieves” inzette, hield het publiek de adem in. De song klonk sober, uitgepuurd en rauw. Miljoenen armhaartjes werden in Brussel omhooggestuwd. “Can only go stronger”, klonk het herhaaldelijk. De toon was gezet.
De breekbaarheid van haar eerste solo nummer werd doorprikt wanneer Alan Gevaert en co. haar op het podium bijtraden. De kapmantel ging af en de gitaren worden bovengehaald. Voor “I Need Your Love,” met de scheurende elektrische uithalen en de stem van Alan -nonkel- Gevaert. Een hoogtepunt in de set. Of “Silent Rebel Pt. 2”, met een indrukwekkend, of is het vreemd, stukje gesproken tekst in de midden. En “Never Enough”, het nummer dat momenteel zwart gedraaid wordt op de radio. De regelmatige rauwe uithalen, afgewisseld met de hese vertelstem van Trixie duwden zelf de meest sceptische luisteraar richting overtuiging.
Pas na vijf nummers kroop Trixie eindelijk achter haar piano. Voor het sublieme “Pieces”. Een beklijvende evenwichtsoefening tussen soul en gospel. Om na één nummer alweer naar de gitaar te grijpen en stevige, schurende nummers uit ‘The Fourth Corner’, haar langverwachte debuutplaat waar ze momenteel mee tourt, op het publiek los te laten. “Het is de derde dag van een tournee die er dertig zal duren”, stamelde Trixie. “Ik wil iets nieuws proberen.” Daarmee leek ze zich half te verontschuldigen dat we “I'd Rather Go Blind”, “The Engine of Favorite Stranger”, nummers van op eerdere ep's, niet te horen zullen krijgen. “The Shack”, “Ja, je hoort het goed: The Shack, I love the title”, lachte de Gents-Amerikaanse, krijgen we wel voorgeschoteld. Gloednieuw werk. Met veel gitaarwerk, stemuithalen en flitsende rode lichten.
Wanneer Trixie eindelijk weer richting haar piano liep, trok een golf van verwachting door het publiek. “Breathe you in my dreams” legde de AB het zwijgen op. Iets wat Trixie zelf ook opviel. “Jullie zijn een stil publiek. Ligt dat aan jullie of aan ons?” Een onzekerheid die ook in haar stuntelige bindteksten – over onder meer de verkoop van merchandise – kroop. Blijf nu even langer aan die piano zitten, hoorde je het omvergeblazen publiek denken. Tevergeefs. Telkens wanneer de zangeres wisselde van piano naar gitaar en nog een ander gitaar, werd je uit de magie gerukt.
Afsluiten doet Trixie zoals ze begonnen is. Met “A Thousand Thieves”. Maar dan nu onder begeleiding van haar driekoppige band. Om daarna nog één keer alleen terug te komen. Om een gloednieuw, momenteel titelloos, nummer aan de piano te spelen. Meer van dat. Sprak ook het publiek na afloop.
“Straffe madam!”, “Ongelofelijk stem, maar ik had haar liever iets meer aan de piano gezien.”. Wij ook.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Echo Beatty - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4235
Trixie Whitley - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4234
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley heeft na jaren uiteindelijk haar debuut uit . De 25 jarige blondine , dochter van de bluersrockende hero Chris Whitley heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook solo wekte ze nieuwsgierigheid op door een handvol elegante, sobere nummers , deels terug te vinden op dit langverwachte debuut .
We hebben te maken met doorleefde rootsrock/americana , die invloeden van soul/jazz/gospel toelaat . De songs op haar plaat variëren, en klinken sfeervol , broeierig en intens spannend . Op die manier gaan we van een cleane “Irene” , naar een ingenomen “Pieces”, een sfeervol dromerige “Need your love” en “Breathe you in my dreams” tot het sobere “Morelia” en “Oh the joy” .
Niet alle nummers zijn even sterk , en dat hoeft ook niet , maar wat we weten is dat hier talent, gevoel en emotie schuilt.
Trixie’s plaat ‘Fourth Corner’ is vooralsnog geen echte hoogvlieger, maar wel een beloftevol plaatje die getuigt van een onmiskenbaar talent. In Gent moest Trixie niet veel moeite doen om het publiek aan haar voeten te krijgen, het was al op voorhand een gewonnen thuismatch, want de 25 jarige deerne wordt in haar geboortestad echt op handen gedragen.
Trixie’s talent schuilt vooral in haar stem die meermaals schitterde deze avond. “Breathe You in my Dreams” ontpopte zich zo tot een knappe soulballad die volledig rond haar prachtige stem is opgebouwd. Maar Trixie heeft ook nog zoiets als een gitaar en daar zat kennelijk nog wat van vaders bloed in vanavond, alsof Chris Whitley vanuit de eeuwige jachtvelden nog steeds dochter lief haar gitaren stemt. De grauwe blues en desolate americana van daddy zat er niet in, daarvoor zijn Trixie ’s songs een beetje te clean en te afgelikt, maar de intensiteit en de bezetenheid herkenden wij wel.
Het enige wat we het kind verwijten is dat alles een beetje te proper klonk en dat er nooit eens over de rooie werd gegaan, maar Trixie deed vooral haar eigen ding, aan de andere kant sierde dat haar dan ook. Trixie koos voor haar eigen songs, haar bloedeigen kindjes die ze koesterde en met zorg behandelde. In haar eentje legde ze tonnen bezieling in haar meest intieme songs, of ze dat nu deed op gitaar (een wondermooi “Morelia”) of van achter de piano, telkens waren het pareltjes die schitterden in al hun puurheid.
Elders, als haar puike begeleidingsband op volle toeren draaide, kregen de nummers dan een stevig rockkleedje aangemeten en ook daar kon Trixie goed mee om, het was wederom vaders bloed die hier stroomde. Van ons mocht het zelfs een beetje meer van dat zijn. Maar goed, Trixie Whitley’s talenten kwamen rijkelijk naar boven vanavond en ook wij zagen dat het goed was.
Dat er bovendien nog heel wat potentieel zit in die dame, weten wij nu ook, en dat had onder andere Daniel Lanois ook al door. Het Black Dub avontuurtje vinden wij trouwens een betere plaat van ‘Fourth Corner’, doch dit volledig terzijde.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set in de AB, Brussel een dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Het moet gezegd, ik was vrij sceptisch toen ik het aanbod kreeg om Trixie Whitley live aan het werk te zien in de AB. Maar wat geef ik graag mijn ongelijk toe nu ik stilaan aan het bekomen ben van haar meer dan geslaagde passage in Brussel!
Iedereen kent intussen de geschiedenis van Trixie : dochter van, roots in Gent, vertrokken naar New York, samenwerking met Daniel Lanois en vooral bakken talent!
Het voorprogramma werd trouwens met veel overgave verzorgd door een ander jong talentvol muzikant uit Gent : Ian Clement. Misschien kennen sommigen hem als frontman van het stevige Wallace Vanborn… maar de man kan het blijkbaar ook iets rustiger en gevarieerder, maar even pakkend van veel lef en muzikale feeling. Getuige hiervan de sfeervolle nummers die hij bracht van zijn te verschijnen solodebuut ‘Drawing Daggers’ (verschijnt op Unday Records/N.E.W.S., inderdaad hetzelfde label van Trixie). Daar waar in sommige nummers toch de intensiteit van de felle Wallace Vanborn om de hoek kwam piepen, vielen vooral de zachtere nummers van de set op en werden deze het meest gesmaakt door het publiek. “Little knife” en “The Great Escape” zijn de 2 nummers die me het langst zijn bijgebleven die avond…Tot Miss Whitley het podium betrad!
De AB was intussen helemaal vol gelopen! Trixie Whitley was meer dan welkom! En zou niet teleurstellen.
De set begon heel intiem met “A thousand thieves’ en maakte meteen duidelijk wat een prachtige stem deze frèle dame toch heeft! Hoe verlegen en bescheiden Trixie ook overkwam op het podium, het zette nog meer de kracht en klasse van haar stem in de verf!
“Irene” en “Fourth Corner”, beiden van haar debuut CD , volgden met veel overgave en het was toen al duidelijk dat het een heel fijn optreden zou worden! Zelfs wat technische mankementen en een af en toe wel heel stil publiek konden daar niets aan veranderen. Trixie dankte trouwens voor die ‘stille’ momenten. Het publiek dankte met wat meer volume en enthousiasme!
Ze was natuurlijk wel omringd met een stel klassemuzikanten en is zelf outstanding op gitaar en toetsen! Speciaal voor het optreden vloog haar toetsenman en muzikaal vertrouwenspersoon net op tijd over van Australië en op de bas herkenden we de immer coole Alan Gevaert van dEUS. “Pieces” en “Morelia” werden heel ingetogen gebracht maar op een manier die echt wel aantoont wat een enorme klasse en grote toekomst deze dame heeft!
In het tweede deel van de set zaten de meer gekende nummers “Need your love” en “I’d rather go blind”, in 1 vloeiende beweging gevolgd door “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams”.
Ten slotte was het tijd voor enkele gevarieerde bisnummers : “Oh the joy” solo, herneming van “A thousand thieves” (met band deze keer) en terug solo het prachtige “Undress your name” dat ze schuchter opdroeg aan haar vader.
Zonder twijfel een heel geslaagd concert van een breekbare, eigenzinnige maar toch zo talentvolle muzikante en stem!
Er zit ongetwijfeld nog groei in haar performance maar het geheel is nu al van een vrij uitzonderlijk niveau! Maar we mogen al eens chauvinist zijn en eindelijk trots zijn op onze eigen Anouk…al is dit misschien een wat vergezochte vergelijking die Trixie allicht zelf niet ziet zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-clement-09-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Trixie is de Amerikaans/Belgische dochter van wijlen Chris Whitley , een sing/songwriter binnen de bluesroots/americana. Een paar opmerkelijke platen als ‘Living with the law’, ‘Din of ecstacy’ en ‘Terra incognita’ sierden z’n werk. Hij pendelde tussen New York en België. Met z’n vrouw Hélène Gevaert had hij een dochter Trixie , die net als haar vader de muzikale microbe in het bloed had . Na de scheiding van haar ouders , ging ook zij heen en weer tussen Gent en New York. Ze werd een multi-instrumentaliste, die piano, gitaar en drums onder de knie had . Al op jonge leeftijd kon ze haar talent tentoon spreiden .
Eerder het jaar maakte ze nog deel uit van Daniel Lanois’ Black Dub en ze verdiende al haar strepen in samenwerkingen met Meshelle Ndegocello, Marc Ribot, Brian Blade en Robert Plant . Ze zijn allemaal te vinden voor haar aparte; indringende, doorleefde, emotionele soulfulle stem , meeslepend, rauw en elegant .
Met de kerst- en nieuwjaarsdagen verblijft ze een tijdje in Europa en in België bij haar familie. En dan neemt ze de gelegenheid te baat voor enkele gigs … Een ideale kans om de getalenteerde jonge blonde 24 jarige artieste aan het werk te zien; in Antwerpen, Oostende en met het nieuwe jaar in de Handelsbeurs, nog voor de release van haar eerste studioplaat …
Ook vanavond tijdens de soort tryout , was de unieke locatie in Oostende uitverkocht om de dame solo aan het werk te zien . Een intiem clubsfeertje drong zich op. Ze zat ietwat verscholen op het podium achter haar piano, met de lampedeires, kandelaars en een bloemengordijn. Verder wisselde ze nog af op akoestische en elektrische gitaar. En ze voelt nog steeds aan, als ze hier is, dat er een gezonde dosis spanning en stress heerst …
Overwegend hadden we een rustige , ingenomen, intieme set die af en toe wat meer rauwe energie ademde en vaart of kracht voorzag in het materiaal. Op die manier waren we onder de indruk van o.m. songs als “I’ breathe you in my dreams” en “I’d rather go blind” van de frêle jongedame . Een paar stukjes van de te verschijnen plaat kwamen vanavond te berde .
Ze pakte in de bis uit met gevoelige ballads , “Strong blood” en “Undress your name” die door stiltes extra beladen klonken . Puur oprecht, innemend , pakkend en charmant.
Gesmolten waren we in de uur durende set. Ongekunsteld en treffend … Met op de achtergrond het klotsende water van het ‘zei-tjen’ en de fonkelende sterretjes … Merry Xmas Mrs Whitley … En haar brede glimlach was in ons geheugen gegrift …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vrijstraat-o-oostende/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver)
Na 2 uitverkochte avonden in de Roma te Antwerpen mocht ook de Handelsbeurs het bordje uitverkocht aan de deur hangen op deze vrijdagavond.
JOpwarmer van dienst bleek Ian Clement te zijn, de frontman van het Gentse rocktrio Wallace Vanborn, een veelschrijver liet ik me vertellen want de cd release van de band is voorzien begin februari en net nu treedt hij op de voorgrond met z'n solo project.
Ian bracht 6 akoestische nummers die op een eigenzinnige, intieme manier gespeeld werden en aantoonde dat hij eigen sound gevonden heeft zonder daarbij veel compromissen te maken.
Invloeden van Lanegan, Cave en Waits waren nooit ver weg maar toch slaagde hij erin met een naturelle flair het publiek te vermaken en die lieten hun appreciatie blijken door stilte tijdens de nummers en warm applaus na de composities, het is ooit anders bij voorprogramma's... Een geslaagde performance van de singer/songwriter die we best blijven volgen.
Toen de zaal goed aangedikt was, dook opeens een schaduw uit de coulissen, een tenger lijf nam plaats achter de piano en zette de eerste noten in van wat een sfeervolle set zou worden.Trixie Whitley, de 22 jarige schone en onlosmakend verbonden met vader Chris Whitley kwam even haar visitekaartje afgeven.
Na de opener op piano werd ze versterkt door Kas Longman, Maarten Standaert en Frederik Van Den Berghe, muzikanten die het klappen van de zweep kennen maar in deze setting eerder een bijrol vertolkten.
Het Gent/New Yorkse vocale wonder toonde dat niet enkel haar stem een wapen was, de ene keer op gitaar een volgend nummer plaats nemend achter de drumkit en dan weer met de piano, het was kenmerkend en veelzeggend naar de zoektocht van haar eigen geluid.
Door de vele afwisseling en diversiteit was er soms weinig samenhang maar laten we haar dat maar vergeven op die leeftijd.
Haar warme stem switchend van soul en blues tot soms jazzy stukken is uniek en dat bewees ze op "I believe" , een nummer van Black Dub, het project waarvoor ze samenwerkte met Daniel Lanois en Brian Blade. Ze bedankte meermaals het publiek dat duidelijk geboeid luisterde en meezong met "I'd rather go blind" en "Undress your name".
Dit was haar voorlopig laatste live passage in ons Belgenlandje want in New York legt ze de komende tijd de laatste hand aan haar plaat, haar samenwerking met o.a. Chocolate Genius, Robert Plant en Sean Lennon schept hoge verwachtingen maar na dit hoogstaande concert weten we wel zeker dat het niveau zeer hoog zal liggen. We zijn alvast benieuwd naar het eindproduct en zien ze wellicht later dit jaar terug in een gezellige club.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
