The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs
Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.
20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back.
Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Underworld – Underworld blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken
Het Britse Underworld is misschien niet meer jongste, hipste band binnen de dancescene, maar deze 60 plussers wekken nog steeds respect en bewondering op, voor wat ze in staat zijn om een kleine drie uur lang (pauze tussenin!) een bezwerende, groovy, fris, sprankelende show neer te zetten, die letterlijk kleur kreeg op grote schermen, met mooie visuals, de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects.
De Underworld trance van de jaren 90 blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken …
Underworld houdt ons nu al dertig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks, je geniet, golft, heupwiegt, zwalpt, danst en je hotst heen en weer, soms met de armen wijdopen, in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek, de geraffineerde opbouw, de tempowissels, de explosies, de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats, de bleeps en de soundscapes, waarover de praatzang en dromerige zanglijn zweeft.
Het laatst daterend werk is al van een pak jaren geleden, ‘Barbara, Barbara , we face a shiny future’, er waren de ‘Drift’ EPs, en er werd af en toe een samenwerking en een nieuw nummer gedropt, die ons reikhalzend deden uitkijken wat 2024 voor Underworld en ons inhoudt, o.m. met songs “Denver luna”, “And the colour red” en “Fen violet”, die vanavond niet ontbraken; in het tweede deel van de set tekenden zij het danceverhaal van hi-tech elektronica en discothèqua invloeden.
Overwegend heersten warme melodieën en beats in (soms) lange stukken, opbouwend, opzwepend, ontploffend om dan terug zacht zalvend te klinken; ambient, trance, drum’n’bass, techno, dat venijnig hard als zacht smerend klinkt.
De twee van Underworld, Karl Hyde en Rick Smith, geven hun elektronica een gezicht, toegankelijk, eigenwijs, ongrijpbaar, pakkend als deugddoend uitleven met een mystiek, mysterieus randje op z’n Hans Zimmers ; een overkoepelende, intrigerende spanningsboog in van alles.
Goed op dreef kwamen we in het eerste deel met oudjes “Dirty epic”, “Kittens” en “Mmm skycraper, i love you”, die met enkele niet evidente tracks als “Nylon strung” en “Tin there” hun weg vonden om in Vorst een samenhorigheids-clubsfeer te creëren. De praatzang van Hyde is warm , onderkoeld, eigen uniek. Hij geeft met z’n brabbelende praatzang het tempo aan met z’n spastische handbewegingen, de ogen halfopen, met danspasjes en de armen in de lucht, terwijl Smith, als knoppenfreak, zich uitleeft op z’n apparatuur. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een langverwacht, deugddoend paasweekend. Opwindend dus, die een staat van euforie en extase bereikte, zeker in deel twee met classics “Pearls’s girl”, “Two months off”, “Rez/Cowgirl” en “King of snake” , die elkaar opvolgden.
Het publiek, van alle leeftijden, genoot en liet zich leiden. Underworld teerde niet op nostalgie, het recente(re) materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe.
Tot slot konden we lekker loos gaan op die stuiterende elektronica en percussie beats van “Born slippy” , de favoriet, die de twee definitief uitwuifde.
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we zijn nog steeds verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwere, boeiend materiaal probleemloos doet aansluiten op de oude (dancefloor) killers.
Terecht, met opgeheven hoofd, namen ze afscheid. Hun gouden jubilée is niet veraf meer. De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd. Schitterend dus!
Organisatie: Live Nation
Underworld - De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd!
Het Britse Underworld serveerde ruim twee uur lang een fris , sprankelende groovy show; die kleur kreeg op de vijf grote schermen, de mooie visuals , de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects deden hun werk .
Underworld houdt ons nu al vijfentwintig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks , je geniet, golft , zwalpt, danst en je hotst heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven.
De doorbraakkiller ‘Dubnobasswithmyheadman’ (94) en zijn opvolger ‘Second toughest in the infants’ plaatsten hen in de frontlinie van de Britse dance. Underworld gaf samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht . Underworld is gelijmd rond het vaste duo Karl Hyde (62 - zang) en Rick Smith (60 - knoppenfreak) die de elektronica een gezicht geeft.
Een dubbel jubileum , want de twee zijn zo’n veertig jaar geleden samen begonnen muziek te maken. Hun nieuwe project ‘Drift series’ (een zevendelig albumset btw!) is een concept waarbij ze een jaar lang elke week een nummer opnamen, een creatief hoogtepunt in het Underworld-oeuvre; een handvol lieten ze hier vanavond los op de menigte.
Na de passage op Werchter afgelopen zomer , hadden we opnieuw vuurwerk dus! Beter kon het weekend niet worden ingeleid . De NOTP hebben hun credo om de mensen te entertainen, Underworld heeft als motto een clubsfeer en samenhorigheid creëren … Straf staaltje!
Underworld brengt uitgerekte meeslepende minimal , groove georiënteerde elektronica , Britpop, perfect op elkaar afgestemd en kleurrijk via de visuals en de lichteffects in een opwindende show .
Beneden was het in de Lotto Arena een fijn samen-grooven , en boven was stilzitten geen optie. Sjiek dus , wat die twee op het imposante podium verwezenlijkten.
In de sfeer geraakte je met de openers “Star” en “Listen to their no” , eventjes de heupen loswiegen en de schoenveters dichtknopen. Hyde gaf het tempo aan met z’n handbewegingen, de ogen halfopen en de danspasjes op de stage en op een verhoogje .
Adembenemender werd het met “Rez/Cowgirl” , met een knipoog , eerbetoon aan Christophe Lambrecht van StuBuu, die Underworld tot z’n favorieten rekende. Mooi .
De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een weekendgevoel. Opwindend ! Een staat van euforie!
Oud en nieuw werk versmolten , het publiek was van alle leeftijden , het genoot en liet zich leiden door de repetitieve, opbouwende ritmes en knallende beats. Underworld teerde niet op nostalgie , het recente materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe , met “This must be drum street” en “Border country” als absoluut hoogtepunt. Imponerend.
‘Can you feel it’, mompelde, brabbelde Hyde tussendoor , heerlijk doordenderend met een “Juanita” in al z’n muzikale vormen, “Beautiful burnout” , “Dirty epic” en een rockend , ronkende “I exhale”, die een extatisch gevoel creëerden. “Push upstairs”, “Two months off” effenden het pad naar een climax van rollende beats op “King of snake” en “Born slippy (.NUXX)”, die de ‘Underworld’ clubsfeer en samenhorigheid bevestigden.
Virtuositeit met de praatzang van Hyde, warm , onderkoeld, op z’n eigen unieke manier en Smith die de batterij elektronica bediende. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. “Moaner” was de terechte afsluiter in dit concept .
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we waren verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwe, boeiende materiaal probleemloos deed aansluiten op de oude (dancefloor) killers. Underworld stapt met opgeheven hoofd naar hun gouden bruiloft van vijftig jaar samenzijn . De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd dus!
Organisatie: Live Nation
Het Britse Underworld houdt ons stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven.
De doorbraakkiller ‘Dubnobasswithmyheadman’ en zijn opvolger ‘Second toughest in the infants’ plaatsten hen in de frontlinie van de Britse dance horden . Underworld gaf samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht . Het vaste duo Karl Hyde (zang) en Rick Smith (knoppenfreak) zijn nu al een paar jaar aangevuld met Darren Price.
Twintig jaar later , wisselend succes , en een rewind van hun doorbraak, dringt positivisme diep door, wat de nieuwe plaat ‘Barbara Barbara, we face a shining future’ , een beetje gekke, omslachtige titel, wenst uit te stralen. Meteen raak is het met die single “Exhale” , die ons acht minuten lang in zijn greep houdt . Je geniet , golft , zwalpt, danst , hotst heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen op die intrigerende repetitieve, opbouwende ritmes en grooves . Ook het daaropvolgende “If rah” met een (mompelende) praatzang op z’n Mark E Smiths van The Fall zet de trend (rustig, sfeervol ) verder. De aangename trance, dub, technobeats, de dwarrelende gitaarloops en de zweverige , nasale (vocoder) vocals doen hun werk . World (hier op “Santiago cuatro”), ambientstukken en lounge eisen hun plaatsje op. “Ova nova” en “Nylon strung” zijn meeslepende deephouse, rustpunten, die melancholisch aanvoelen en een hemelse zangpartij omvatten.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. De clubsfeer, de huiselijkheid en samenhorigheid … Underworld heeft het als hun motto. Straf!
Nog maar goed bekomen van de ‘rewind’ ‘Dubnobasswithmyheadman’, vorig jaar in de AB, Brussel (hun doorbraak , 20 jaar terug btw) en het concert dat ze gaven als één van de afsluitende acts in de dance hall op Pukkelpop , overdonderde het Britse trio Underworld ons – opnieuw – met ‘positive feelings’ , ‘smileys’ en ‘handjes in de lucht’.
Liefst twee uur lang hield Underworld zijn publiek stevig vast met een heerlijk genietbare trip, waar we meegevoerd en -gezogen werden op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . De projecties, met selfies van Hyde, vloeistof dia’s en ga zo maar door, ondersteund van kleurrijke en witte flashlights, deden de rest op die sfeervolle en knallende beats .
Vanavond geen echt jong publiek , maar allemaal x-plussers , die in de nineties aanvoelden dat Underworld samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht gaven. En dat publiek genoot, golfde , zwalpte, danste , hotste heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen; een sterk onthaal bij elke wisseling, sfeer , ambiance, kortom een Koninklijk Circus letterlijk op zijn kop . Wat een enthousiasme en uitzinnige menigte!
Positivisme wenst de nieuwe plaat ‘Barbara Barbara, we face a shining future’ , een beetje gekke, omslachtige titel, uit te stralen, -‘you bring light into a dark place’- haalde Hyde ergens aan. Muzikaal heeft het nieuwe werk niet meer het overweldigende niveau van vroeger , maar “I exhale” en “If rah” zijn twee te koesteren nummers, die de set vanavond openden .
Het vaste duo Karl Hyde (zang) en Rick Smith (knoppenfreak) zijn nu al een paar jaar aangevuld met Darren Price. Achter een hoop elektronica staan de drie dicht bij elkaar opgesteld .
Met de eerste twee geraakten we snel in de juiste stemming. De aangename trance, dub, technobeats, de dwarrelende gitaarloops en de zweverige , nasale vocals doen hun werk . De mompelzang van Hyde , op z’n Mark E Smith’s, valt hier het meest op . Een ontspannende, leuke start, heupwiegend en met halfopen ogen werden de eerste danspasjes gezet …
“Dark & long” ( nu omgedoopt tot “Dark train”) en “Juanita” volgden . Vonken en vuur ervaarden we . “Juanita” was een absoluut hoogtepunt, ruim vijftien minuten lang werden we in die repeterende , opbouwende, stuwende ritmiek met z’n kenmerkende subtiele loops en bleeps omgeven. Duidelijk was ook hoe elk geluidje op zijn plaats viel. We klokten op ruim veertig minuten na de vier songs. De chemie van de sound zette zich over op z’n publiek . Af en toe kon en mocht het tempo zakken en dan kwam je al gauw bij de nieuwe terecht “Ova nova” en “Nylon strung” , meeslepende deephouse, rustpunten, die melancholisch aanvoelden en een hemelse zangpartij omvatten.
Elk nummer had zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. “Eight ball” zweefde naar het aard paradijs en “Two months off” verscherpte terug de aandacht en het dansplezier. Het KC werd een danstempel met sterkhouders “Jumbo”, “Push upstairs” en “King of snake”. Ook “Ring road” overtuigde voldoende met z’n rockende dansbare grooves. Na een beheerste “Dirty epic” ( hier “Dirty club”) en het bezwerende “Low burn” , overladen van vocoders, kon Smith zich nu volledig laten gaan op kunstwerkjes “Rowla”, “Rez” en “Cowgirl” , die scheurden en schuurden . En het knalde tot slot op “Born slippy”, die na al die jaren met evenveel opwinding en speelplezier wordt gebracht . Iedereen in extase, niks anders dan dampende lichamen en lachende gezichten, zweetdruppels op het voorhoofd … En dan was het over & out . De drie vielen bijna in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid!
Net als bij hun vorig concerten snoven we hier de clubsfeer op, beleefde iedereen ‘the time of his life’ en hadden we een samenhorigheid . Missie van Underworld geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
The Hickey Underworld – een uurtje lekker rammelen
The Hickey Underworld
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2015-10-30
Johan Meurisse
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De harde verwoestende , rauw klinkende sound blijft hun handelsmerk zoals bij de openingssalvo’s van “Floor opened up” en Whistling”, strakke rock’n’roll rollende songs , die een stevige scheut noise verdragen . Met “Mystery bruise” , “Blonde fire”, “Future words” en “High school lawyer”, die laatste, single van de nieuwe cd ‘III’, hebben ze al vier sterke overtuigende singles die mooi verdeeld werden in de set .
De derde cd was klaar in april met Tim Vanhaemel nu in de rangen die Jonas Govaerts vervangt , die zich nu op een rol als filmregisseur heeft gestort (zie maar eens de Vlaamse ‘Welp’). Op zijn eigen unieke manier zorgt hij , net als bij Millionaire of bij Evil Superstars, voor wat tegendraadsheid in de sound , hoewel … het nieuwe werk bevat wat bedaarde slepende tracks, die de indie op z’n Pavements, Slint of Wedding Present goed verteert . “Weed greed” is een klassesong in het genre met zijn verslavende inwerkende , opbouwende gitaarriedels , die ergens middenin de set was ; ook “Frog” zorgt voor die slopende intensiteit en een breed uitgesponnen “Cold embrace” intrigeerde door explosieve injecties .
In het voorjaar moesten enkele optredens worden uitgesteld door de beenbreuk van Tim , maar al kort erna , beperkt in zijn beweeglijkheid , was hij er al (zittend) op het podium. De hese screamo’s van zanger Younes Faltakh, drukken hun stempel op het materiaal .
Alle registers werden in de (korte) bijna uur durende set nog eens opengetrokken op een “Dwamgoz” .
Stevig gedreven rauw rammelende gitaarrock , met een zalvend indierandje , heerlijk genietbaar, daar tekenen ze nu voor tijdens deze tour , die de derde puike ‘III’ elan geeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas (11 november 2015)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-11-11-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Met opener “High School Lawyer” vragen we ons luidop af of The Hickey Underworld niet een beetje braafjes is geworden, maar met “DWAMGOZ” worden we al meteen gerustgesteld en krijgen we opnieuw een staaltje van die nerveuze gekte die we van hen gewoon zijn. Toch is het allemaal wat bedaarder dan voorheen, maar de tegendraadsheid is gebleven en The Hickey Underworld stuift hier alweer verschillende richtingen uit zonder daarbij zichzelf te verliezen. Met manusje van alles Tim Vanhaemel nu ook in de rangen is het niet verwonderlijk dat er uit diverse vaatjes wordt getapt. Opmerkelijke prachtsong is “Colosall” die op een aangenaam verslavend gitaarriedeltje gedragen wordt en dan een paar stappen verder compleet uit zijn voegen barst, The Hickey op zijn best is dat. Niet alle kogels zijn echter van hetzelfde kaliber, het weinigzeggende “Conquistador” legt de boel iets voorbij halfweg wat ongewild stil en “Chill Their Souls” lummelt ook maar een beetje verveeld rond, maar spitante knallers als het bijzonder hitsige “Floor Opened Up” (lekker brokken maken als in die goeie ouwe tijd) en het gespierde “Weedgreed” steken op tijd de lont weer aan.
Kortom, alweer een sterk plaatje van deze ex Rock Rally winnaars.
We hebben er een ongelofelijk avondje opzitten … Underworld gaf een prachtconcert van hun Rewind ‘Dubnobasswithmyhead man’ uit ‘94. Underworld stelde die doorbraakplaat – 20 + 1 jaar - integraal voor en schitterde. De veertigers onder ons hadden de ‘time of their life’. Twee uitverkochte AB concerten en dat telde!
Hier in ons landje begon het eigenlijk wel allemaal voor het vaste duo Karl Hyde (zang/gitaar) en Rick Smith (knoppenfreak). Als we even het archief opstoffen , lezen we nog volgende cd bespreking ‘Een heerlijk genietbare trip waar we meegevoerd en -gezogen worden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen, zang in een web van flashy lights en stroboscoops. Een mijlpaal voor de scene!’
Underworld heeft een eigen weg geplaveid en was samen met Daft Punk, Prodigy, The Chemical Brothers de belangrijkste vertegenwoordigers van de 90s dancepop. Een golf van DJs en bands volgden die net ook iets hadden met dance, techno, electro en retro acid.
De heren zijn nu aangevuld met Darren Price (mede pionier Darren Emerson verliet Underworld rond 2000 btw!) en het was een uitdaging om alle nummers in hun volledigheid te spelen : de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . Elk nummers werd ook afgebeeld .
Het publiek genoot ervan, zwalpte, hotste heen en weer, de armen in allerlei bewegingen en in de lucht; een sterk onthaal bij elke wisseling, kortom sfeer , ambiance en een AB letterlijk op zijn kop . Wat een uitgelatenheid en enthousiasme!
Die dynamiek , opwinding werd dan ook overgezet op de drie op het podium . Hyde zat letterlijk in een droomwereld en vooral Smith kon zijn ding doen en ging loos op z’n computer en knoppen.
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht door “Dark & long” , dat mooi uitgesponnen werd . Duidelijk was ook hoe subtiel elk geluidje in zijn repetitieve ritmiek en opbouw op zijn plaats viel.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. Een beetje dwarse sounds misstonden niet op “Mmm skyscraper” en “Spoonman”. “Surfboy” duwde vervolgens het gaspedaal in , maar de duivels werden een eerste keer écht ontbonden op de gekende “Dirty epic” en “Cowgirl”. Verder met een “Rez” en de twee afsluitende tracks op plaat , die in al die jaren praktisch nog geen hoor kans hadden gekregen, “Bigmouth” (met die onweerstaanbare bluesy loops en mondharmonica) en het slepende “Spikee”, waar het tempo omhoog werd gekrikt , steeds krachtiger werd en net niet explodeerde door die ingehouden spanning . Tussenin hadden we een rustmoment door de loungy groove van “Tongue”, “River of bass” en “M.E”.
We werden letterlijk een laatste keer bij het nekvel gegrepen op “Born slippy”, waarmee Underworld het grote publiek bereikte . Een long version , die iedereen in extase bracht! Zweetdruppels parelden op het voorhoofd … En dan was het over & out . Ze vielen in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid op hun songs!
Hier snoven we de clubsfeer op , was iedereen op dezelfde golflengte en in optimale stemming. Totaal wat anders dan een rockconcert ! We hadden ‘the time of our life’!
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
De vier uit de kluiten gewassen heren van The Hickey Underworld, die in 2006 Humo’s Rockrally in de wacht sleepten vóór kleppers als Balthazar en The Black Box Revelation , kwamen in de Gentse Vooruit hun 2de album voorstellen. Drie jaar trokken ze uit om nieuw materiaal op plaat vast te leggen. Die 2de CD kreeg ‘Under The House, I’m Dying’ als titel en bevat elf tracks die deels in dezelfde lijn liggen van het debuut, maar ook durven breder en catch-ier te klinken. Heel benieuwd zijn we of ze met dit nieuw materiaal even veel potten kunnen breken als ze deden bij hun debuut.
Voorafgaand op hun show mochten de meiden van Nightwitches de revue passeren; de zo goed als volledige vrouwelijke Black Sabbath-tributeband kreeg de taak om de met mondjes maat vollopende Balzaal van de Vooruit op te warmen. De vier knappe ladies trokken stevig van leer en vuurden de ene Black Sabbath klassieker na de andere op een dolenthousiast publiek af. Een kleine 40 min lang gaven ze een meer dan stomende set die bij de meeste aanwezigen in goede aarde viel. Afsluiten deden ze met instant klassieker “Paranoid” waarop een ondertussen zo goed als volgelopen zaal volledig uit zijn dak ging! Een ideaal voorsmaakje gezien Ozzy & de zijnen later op Graspop concerteren …
Met rustige en ritmische drumslagen begonnen de mannen van The Hickey Underworld aan hun set, als opener hadden ze gekozen voor “Untitled”, een toepasselijke verwijzing naar hun vorige titelloze plaat. Ze kozen voor een iets poppy sound zonder de typerende schurende stem van frontman Younes Falktah te verwaarlozen. Meteen daarna lieten ze “Whistling” op ons los, een snedige gitaar en pompende drums grepen naar de keel. Moeiteloos deden ze op dit elan verder en werd het overduidelijk dat deze heren er staan, even snedig, rauw en hard als we hen gewoon zijn. Even op adem kwamen ze met het overbekende “Future Words” een nummer waarmee ze in 2010 weken lang op nummer 1 in de Afrekening bleven staan.
Met “Frog” brachten ze een nummer dat we niet van hen gewoon zijn, de typerende schreeuwende zanglijnen maakten plaats voor wat intiem gefluister met een hoog meezing gehalte. Na dit kort intermezzo werden we opnieuw wakker geschud met klassieker “Blond Fire”. En op die manier hoorden we een boeiende afwisseling van pittig gedreven, rammelende en broeierge songs .
Na drie jaar stilte slaagden de heren van The Hickey Underworld er in om een verpletterende indruk achter te laten, en bewezen ze tot de beste Belgische live bands te behoren. Met hun ‘Under The House, I’m Dying’ hebben ze terug een ijzersterk album gemaakt waar de scherpe randjes afgewerkt zijn; het zijn opnieuw beresterke songs waarmee ze ongetwijfeld in de bovenste regionen van de Afrekening zullen vertoeven.
… Iets zegt ons dat dit zal resulteren in veel plat gespeelde festivals. U bent gewaarschuwd, de komende zomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics ( van hun optreden in Depot Leuven eerder de week)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-23-02-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nightwitches: Dé Belgische Black Sabbath-tributeband vol vrouwelijk (behekst) schoon. 4 ruige dames die op het podium hun muzikale power loslieten en door menig man werd goedgekeurd. De gitariste Ciska Vanhoyland toverde klassevolle gitaarrifs aangevuld door basklanken van Mimi van de Put. De drums door Katrien Matthys waren hevig, de stem van Peggy Winters was hier tegenover wat te zwak; al klonk het geheel niet slecht.
Setlist: Black Sabbath, War pigs, Into the void, Children of the grove, Iron man, NIB, Paranoid … Een fijne harde opener en voor velen een hete opwarmer…
The Hickey Underworld: Onder het wakend oog van Wim Peralta (artworks THU) brachten de 4 jonge kerels van THU een stevig staaltje muziek. De 4e in rij, drummer Jimmy, werd deze avond vervangen door een getalenteerd Nieuw-Zeelander. De man zijn mimiek bracht de muziek kracht bij alsof het bijna pijn deed…
Younes Faltakh warmde zich reeds op met een drumsessie bij de Nightwitches en deed in
“ Whistling” zijn stembanden luidkeels te keer gaan. Al klonk het af en toe meer als pijnlijk.
Georgios Tsaradikis had zin een feestje maar dan ‘eentje zoals op zaterdagavond’. Die huppelde er lustig op los en genoot van de set. “Pure Hearts” werd ingeleid door een beat die je harstslag een tel sneller deed slaan. Een eerder in de stijl van pop-nummer waarin gitarist Jonas Govaerts zijn zangtalent versmolt met dat van Younes.
Niet alleen schreeuwen maar ook sensuele klanken vergezeld van een schitterend gitaarspel brachten dit tot het eerste merkbare enthousiast gejuich in het publiek. De beat ebde weg in een psychedelisch samenspel bij de intro van “Cold embrace”. We werden overspoeld door een tornado van hevig gitaarspel. Waarna de windhoos langzaamaan verdween en een zwakke bries deed weerkeren waarbij de dooreengeschudde hoofden weer tot rust kwamen tot een laatste zucht.
In “Space Barrio” bleven de 4 Antwerpenaren hun muzikale woede en agressie hoogstaand aanhouden en menig publiek ging spontaan headbangen. “The frog ( I can make you come/ anywhere you want)” deed even hun verroeste metalkant vergeten en liet ons genieten van een sexy duozang, die ieders gehoor streelde. “Where is Thierry” bracht ons alweer naar de herkende heavy stijl die we van deze rockers reeds kenden. Als laatste brachten ze “Blonde Fire” dat het publiek als aangenaam ervaarde en hen dan ook terug vroeg voor de bis-nummers.
“Martain’s Cave”, één van hun hits klonk aan het einde van hun set heel goed en bracht een gesloten verrassend einde. Al zou ik niet graag de stembanden van Younek willen zijn. Als laatste brachten ze het fijne “ Of asteroids and men…plus added wizardry”.
Een avondje hard ‘labeur’ met enkele aangename triggers van verfijnde pop-rock invloeden . En hij ( W.P.) zag dat het goed was!
Setlist: Mystery Bruise – Whistling - Under the House, I’m dying - Year of the rat - Pure Hearts in mud
– Flamencorpse - Cold embrace -Space Barrio -The frog – Thierry - Blonde fire -
- Martian’s cave – Of Asteroids and men…
‘I’m under the house, I’m dying’ geproduced door Das Pop
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-19-2-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De titelloze cd klonk rauw, hard rockend en verwoestend. De tien nummers waren stevig, scherp en venijnig . Ze kregen zelfs een stevige scheut grunge en noise. “Mystery bruise” en “Future words” waren alvast twee puike singles.
Hevig, intens en overdonderend was het debuut in 2009, de opvolger , drie jaar later, is splijtend, broeierig en slepend; de rauw, rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken hebben ze nog niet verleerd, luister maar eens naar die single “Whistling”.
Het geheel is iets meer gevarieerd, verfijnd en uitgebalanceerd; en een jaren ’70 psychedelica toets vult aan, zoals op “Martian’s cave” en “Pure hearts in mud”.
Toegankelijkheid, avontuur en creativiteit, daar staat de Hickey garant voor. Klasse opnieuw.
Net als hun ‘90s spitsbroeders, The Chemical Brothers in het dancelandschap, zullen Karl Hyde en Rick Smith van Underworld geen nieuwe, jonge zieltjes winnen, daarvoor is hun muziek te weinig dancefloor kill gericht en spelen ze niet echt meer in op de huidige ontwikkelingen van de dance, dubstep, retro acid enz.
Het album heeft wel iets mee van die huidige muzikale aanpak van de Brothers, behalve dat zij bouwden op een handvol producers. We houden nog steeds van die opbouwende, trancegerichte, zalvende, dromerige groovy beats en pop, die af en toe krachtiger durft te gaan, doordrongen van dubstep, drum’n’bass, psychedelica en allerhande bleeps en geluidjes. Hun handelsmerk vergt wat meer luisterbeurten, intrigeert, doet ons wat zweven en prikkelt de dansspieren.
Een aannemelijk album door songs als “Always loved a film”, “Scribble” en “Grace” die een sfeervolle wave bevat. Verder wordt de plaat aangevuld met enkele (soundscape) instrumentals.
Underworld heeft een goede plaat uit … voor het eigen publiek van dertig- en veertigers … maar hier staan de jongeren niet echt meer voor te springen …
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. The BBR gaan al een mooie toekomst tegemoet, maar het ziet ernaar uit dat dit kwartet hen langzaam achterna gaat. Na lang zwoegen hebben ze nu ook hun debuut uit. De titelloze cd klinkt hard rockend, rauw en verwoestend. De tien nummers klinken stevig, scherp en venijnig . Ze krijgen zelfs een stevige scheut grunge en noise. Luister maar eens naar “Sick of boys”, “Zorydan”, “Mystery bruise” en “Flamencorpse”. Ze klinken spannend en geweldig door de krachtige hooks en de diverse snedige tempowisselingen, ondersteund door een felle schreeuwzang.
”Blonde fire” en “Blue world order” zijn op hun beurt meer aanstekelijk en broeierig. Binnen dit concept is de alom bekende single “ Future words”(die de cd lang vòòr ging) de meest poppy.
De groep heeft met dit hevig, intens overdonderend debuut een plaat uit met internationale uitstraling!
The Rones klonken in de Nijdrop als een Europese droom waarbij Trent Reznor en Josh Homme als twee Limburgers in de Queens Of The Nails zouden spelen. Een sterke wall of sound, goed in mekaar gestoken songs met de nodige industrial beat intro's - die er soms wat net iets té cliché vingerdik oplagen - zorgden soundsgewijs voor een sterke prestatie. Wat men van een Reznor-en-Homme band vermoedelijk zou kunnen verwachten is een show waarbij de leden zich de ziel uit hun lijf spelen, terwijl dit bij The Rones echter ontbrak en als groot storend element ervoor zorgde dat het plaatje niet echt klopte. Misschien oogde de backstage maaltijd eerder naar kots of stonk het publiek onsmakelijk naar urine, er leek een vrees in de band te schuilen om zich helemaal te geven. Goeie songs, goeie sound, maar een band op hun reserve.
Aan meer actie en speelplezier ontbrak het niet bij Confuse The Cat. Hun postpunk klinkt als een agressieve omarming van psychedelische invloeden waarbij een knipoog naar de Editors en bij momenten een Sonic Youth niet ver weg zijn. Waar het dan bij CTC wel aan ontbrak was een goeie sound. Of hoe een geluidsman de boel zodanig kan verknoeien zodat het publiek door een te luid en wollig gemixte basdrum en bas, niet anders kan dan de vingers in de oren te proppen en het bier tussen de lippen te persen. Jammer, zeer jammer, want het was moeilijk om te kunnen genieten van deze band die het goed doet in zowel ons Belgenland als erbuiten.
Het Antwerpse The Hickey Underworld had beide positieve troeven van de vorige bands probleemloos in handen. Goeie sound en action & fun on stage, wat resulteerde in een uitstekende show en dat terwijl de te verwachten plaat nog niet in de rekken ligt. Een jarige Jonas Govaerts en zijn companen brachten meesterlijk een mix tussen hun spetterende noisrock en popsongs in een intense set. De op het eerste zicht nonchalant ogende frontman en Muppet's Animal inventieve meesterdrummer Jimmy Wouters bedienden de zwepen van de band en hadden het tienerpubliek van bij het begin in een Boschiaanse onderwereld op hun speren gespied. Buiten de ingetogen single “Future Words” klonken The Hickey Underworld scherp, stevig en agressief, wat goed bekrachtigd werd door de wisselend gebalde en met engelenvocht gesmeerde vocals, die in zijn hoogste regionen klinkt als Bono op zijn zoetst. Zo moet U2 klinken door de ipod van de duivel.
Een bis zat er na een honderd minuten door een kapot gespeelde snare er niet meer in, en zou eerder onnodig geweest zijn daar deze hevige set van het begin tot einde volledig af was. Klassewerk!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Daft Punk, The Chemical Brothers en Underworld zijn drie belangrijke muzikale pijlers van de nineties binnen de dancepop. Zij worden momenteel overspoeld door jonge technowolven als Digitalism, Justice, Simian Mobile Disco, Goose, … Voor wie houdt van geraffineerd opbouwende trancegerichte en forser klinkende beats, lichtvoetige elektronica en een popmelodie, laat het duo van Underworld niet links. Ze gaan hun eigen weg en leunen maar weinig aan de huidige ontwikkelingen binnen de dance, techno, electro en retro acid.
Het duo moest noodgedwongen in november laatstleden op ‘I Love Techno’ forfait geven (keelontsteking Hyde). Ze sloegen in het tweede deel van de set bikkelhard terug. Smith is de knoppenfreak en Hyde, gekleed in een blinkend gouden jasje, maakte lichte danspasjes en armbewegingen, en zong beheerst (al/nt vocodervocals) met halfopen ogen. Aan de apparatuur werden ze af en toe door een derde man bijgestaan. De sound kreeg elan door flashy lights, projecties, opgeblazen verlichte plastic palen en met een filmcamera aan de microfoon.
Underworld startte zalvend door het broeierig, repetitieve “Beautiful burnout”, de huidige single van de cd ‘Oblivion with bells’. Zelfs het tweede “Pearls girls” was op een ‘lower’ tempo. “Best mangu” en “Banstyle” zetten deze lome, sfeervolle richting verder…een droomwereld die Underworld ons niet liet ontgaan.
Na een goed halfuur waren het de oudjes “Spoonman” en “Mmm skyscraper” uit ‘Dubnobasswithmyheadman’ (’94!) die aanzetten tot meer krachtige beats. Het groovy “Jumbo” werkte in op de dansspieren, wat luidkeels en enthousiast werd onthaald. “Two months off”, “Born slippy” en “King of snake” volgden; de dancebeats bonkten door de speakers . De AB werd omgetoverd tot een ‘rave’ dans-ko-theek, waar stevig met handjes en armen werd gezwaaid …een schitterende apotheose!
Het recente “Crocidile” en het prachtige uitgesponnen “Juanito”, uit ‘Second toughest in the infants’ klonken aanstekelijk en besloten na een kleine twee uur de party. Het publiek riep hen luidkeels terug, maar zonder resultaat … de lichten floepten aan. Songs als “Cowgirl”, “Rez” of “Moaner” werden in de koelkast opgeborgen en konden het fijn opgebouwde dansfeestje niet verder zetten.
Underworld trok de kaart van de diversiteit in z’n twee uur durende set : van zalvend ambiente soundscapes-pop tot groovy, strakke dance ‘techno’ pop . Alvast een breder muzikaal spectrum tav de huidige generatie techneut-groupies.
Organisatie: Live Nation
De nieuwe cd ‘Oblivion with bells’ van het Britse Underworld maakt de cirkel rond met hun opzienbarend doorbraakalbum ‘DubNoBassWithMyHeadMan’ uit (’94). Dit is niet geheel onverwacht, want de vorige cd ‘A hundred days off’’ ( ook al vijf jaar terug), greep al ten dele terug naar deze plaat.
Karl Hyde en Rick Smith hebben elf songs klaar, waaronder vier instrumentals als aangename ambient soundscapes: “To heal”, “Glam bucket”, “Cuddle bunny” en “Good morning cockerel”.
De acht songs intrigeren door de opbouwende trancegerichte beats, die af en toe forser klinken, een vleugje psychedelica, Indiase invloeden en dubby basses. Boeiend. Per beluistering winnen deze songs aan zeggingskracht: “Crocodile”, “Ring road” en “Boy, boy, boy”.
‘Oblivion with bells’ is een loungy plaat, heeft een sfeervol, dromerig karakter en leunt weinig aan de huidige ontwikkelingen binnen de dance, pop en retro acid, en wordt ondersteund door de uiterst beheerste vocoder vocals van Karl Hyde.
De cd wordt door verschillende mensen als flauw aanzien; toegegeven, door het uitblijven van verrassingen, zal ‘Oblivion with bells’ geen nieuwe zielen winnen, toch is en blijft hun sound zalvend uniek!
Nederlands 
Français 
