Villagers - Vertrouwde melancholie met duistere wendingen
Melancholische mijmering en een balans tussen warmte, romantiek en kille realiteit. Dit is in een notendop wat Conor O’Brien van Villagers ons serveert in ‘That Golden Time’ (2024). In deze zesde plaat diept hij zijn typische alternatieve folk verder uit met een eclectische en soms duistere sound. Een passage in de Ancienne Belgique was dus een logische zet om zijn nieuwe materiaal voor te stellen.
In een zeldzame opstelling met vooral zitplaatsen, nam Hamish Hawk de opwarming voor zijn rekening. De praatgrage en sympathieke Schot bracht zijn unieke folksongs, die vaak boeiende lyrics bevatten. Opener “Dog-Eared August” klonk als een rijkelijk beschilderd tafereeltje waarin Hawks unieke baritonstem al schitterde. De vroege muziekliefhebbers genoten merkbaar tijdens het glijdende “Bridget St. John”. Hawk was duidelijk in zijn element en bedankte ons in vloeiend Frans en Nederlands, waarna hij indrukwekkend zong in “Bakerloo, Unbecoming”. In een halfuurtje won hij heel wat zieltjes en bezorgde hij ons een meer dan geslaagd voorprogramma.
Onder een licht enge track en met de spots op de grote mot op de achtergrond, betraden O’Brien en zijn vier kompanen rustig het podium. Opener “Nothing Arrived” was meteen een verrassing en etaleerde het sterke muzikale geheel met de typerende stem van de Ier. Daarna was er veel ruimte voor nieuw materiaal met onder andere het duistere en wat vreemde “Truly Alone”, het gelaagde “First Responder” en het opwekkende “Brother Hen”. Al huppelend en met lang uitgesponnen vocals toonde de aanstekelijke frontman zijn goede humeur en enthousiasme.
Het nieuwe materiaal klonk soms ver van wat we gewend zijn van Villagers, maar dat bleek een succesformule in "That Golden Time". Ideaal om vervolgens “Everything I Am Is Yours” als publieksfavoriet gezwind en pakkend te brengen. “Pieces” moest qua overgave zeker niet onderdoen voor de langgerekte wolfkreten en de opzwepende muzikale uitspattingen van de drummer en de pianist.
Van dat gekletter gleden ze vlotjes naar het sterke “You Lucky One” dat ook een rustige, ingetogen tweede helft van de set inluidde. Innemendheid stond centraal in het pareltje “Courage” terwijl de lichte funk met altsaxofoon het vrolijke “So Simpatico” extra vulling gaf.
Als vreemde eend in de bijt klonk “No Drama”, maar het rode lichtspel en de duistere sfeer maakten het des te interessanter. Het publiek toonde zich al meermaals zeer dankbaar totdat “Twenty Seven Strangers” laaiend en enthousiast applaus losweekte.
O'Brien, die nog meer in zijn element zat, liet zijn stem nog eens de vrije loop in “Becoming A Jackal”, waarbij hij noten indrukwekkend lang aanhield. Tijdens “Waves” baadde de zaal in diepblauw licht en de licht elektronische met stevige rock-outro sloeg in als een stortgolf.
Een eigenzinnige maar geslaagde keuze in de encore met het nieuwe “Keepsake” en “Behind the Curtain” met opnieuw een freewheelende outro. De band kon zelfs tot het einde verrassen. Zo staken ze “Trick of The Light” in een volledig nieuw jasje dat nu eens sneller en funkier klonk.
Het nieuwe materiaal mag dan wel dieper en duister klinken, toch slaagde Villagers erin om een zeer uitgebalanceerd en aangenaam concert te brengen.
Setlist: Nothing Arrived - Truly Alone - First Responder - Brother Hen - That Golden Time - Everything I Am Is Yours - Pieces - You Lucky One - I Want What I Don’t Need - Courage - So Simpatico - No Drama - Twenty-Seven Strangers - Becoming A Jackal - The Waves - Keepsake - Behind That Curtain - A Trick of the Light
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Villagers - Conchúr en Conor benaderen de perfectie
Jasper Vanassche
Om klokslag 20u begint support act Conchúr White aan een half uurtje intieme muziek. De Noord-Ier bracht tijdens de lockdown van 2020 voor het eerst solomateriaal uit. Na de EP ‘Bikine Crops’ volgde recent ook ‘Dreamers’; hopelijk is dit een voorbode voor meer. Want Conchúr – spreek uit als Conner – overtuigt als voorprogramma. Net als zijn leermeester Conor J. O'Brien levert hij zorgvuldig uitgesponnen nummers vol clevere, satirische teksten. Voeg daar een uiterst breekbare stem bij en u weet waarom ik zo vol lof ben over deze jonge knaap.
Zijn moeder blijft hem maar vragen om foto’s te sturen van zijn toer, en hij wil maar al te graag een foto van hem in het wondermooie NTGent, maar hij heeft zelf geen goeie. Ondergetekende kan helaas geen hulp bieden met zijn derderangsgsm… Dan maar focussen op de muziek. Een geslaagde cover van de ‘True Detective’ soundtrack en het aanstekelijke “Vocation Vacation” vormen een knap slotakkoord. De zaal is alvast opgewarmd voor het hoofdgerecht.
Dat is Villagers, de indiefolk-band uit Malahide (Ierland) die tegenwoordig als duo rondtoert en hun hits in een ietwat rustiger jasje stopt. Openen doen ze met “Twenty-Seven Strangers”, het mooiste en meest relatable verhaal over een busrit ooit. “The bus was late”, het klinkt maar al te bekend in de oren van pendelaars, gelukkig was iedereen vanavond op tijd om dit topconcert van begin tot eind mee te pikken. Helaas is dit het enige nummer vanop debuutplaat ‘Becoming A Jackal’ dat we te horen krijgen.
Toch zal ook de rest van de set smaken. “Hot Scary Summer” en “Courage” nemen ons terug mee in de tijd naar 2015, het jaar waarin ‘Darling Arithmetic’ gereleased werd. Ook de tweede worp ‘{Awayland}’ – uit 2013 – komt kort aan bod met het hitje “Nothing Arrived”. “I guess I was busy”, prevelt de engelenstem van frontman Conor J. O'Brien – spreek ook uit als Conner. Deze muziek werkt net tegenovergesteld: onthaastend, dromerig, bijna magisch. Conor is de spilfiguur, maar ook de toetsenist verdient een eervolle vermelding.
Op “Soul Serene” brengt die plots een sax naar boven en breit hij een jazzy einde aan de song. Conor antwoordt gevat door zijn trompet vast te nemen, een stukje improvisatie dat het publiek duidelijk kan appreciëren. Erna volgt een naadloze overgang naar “Momentarily”, een sterk nummer vanop de laatste plaat ‘Fever Dreams’. Die werd internationaal nogal lauwtjes onthaald, maar live komen de liedjes veel beter tot hun recht. Bij “Everything I Am Is Yours” krijg ik plots het gevoel dat ik het album nu pas echt ‘snap’.
Ook “Song In Seven” is heel leuk, een jazzy nummer over de warme Noordzee. De scherpe teksten komen ook terug op “Occupy Your Mind”, en afsluiten doen de heren met het uptempo “Trick Of The Light”. Bij de bisnummers komt Conor helemaal onder stoom. Hij draagt “Dawning On Me” op aan de andere Conchúr en heeft ook een boodschap voor het publiek: “Als je de lyrics kent, zing ze liever niet mee… Ik heb dit al geprobeerd, het werkt niet!”.
Met het nieuwe, kalmere “So Simpatico” zorgt Villagers zelf voor een stijlbreuk na de zorgvuldige opbouw richting de meer levendigere nummers. “The First Day” is dan wel weer een waardige afsluiter.
Een sterke performance dus, bij momenten zelfs briljant te noemen en de perfectie nabij. Villagers levert keer op keer maatwerk af, ik kijk alvast uit naar hun volgende doortocht in ons land.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTG, Gent)
Op het vorige album, het prachtige ‘Awayland’, was duidelijk een band te horen die de breekbare songs van Conor J.O’Brien heel sierlijk wist in te kleuren. Op ‘Darling Artithmetic’ heeft O’Brien die stijlvolle aanpak terug afgeschud, hij heeft de muzikale inkleding tot een minimum teruggedrongen en is uitgekomen bij een stel intieme en goudeerlijke akoestische liedjes, ruwe pareltjes die voor zichzelf spreken. Maar hoe mooi zijn liedjes ook mogen klinken, wij missen toch een beetje dat avontuurlijke van ‘Awayland’.
Door zijn eigen universum te beperken heeft O’Brien ongewild ook de sterktes van de daarop gecreëerde sound geëlimineerd. Misschien was dat ook wel zijn bedoeling en verdient dit nieuwe album het niet om met zijn voorganger vergeleken te worden, maar wij konden het weer eens niet laten.
‘Darling Arithmetic’ is gewoon een andere plaat geworden, ook een mooie trouwens, maar niet zo begeesterend en pakkend als ‘Awayland’, en daardoor blijven wij een beetje met een hongergevoel zitten.
Villagers bracht al vroeg in het jaar hun tweede plaat ‘Awayland’ uit, die overal goed ontvangen werd. De songs waren wat meer ingekleurd met elektronica en andere toeters en bellen dan die op hun debuutplaat, maar het belangrijkste was dat frontman Conor O’Brien opnieuw bewees dat hij een fantastische songsmid is. De toegankelijke indiefolk van de band ligt gemakkelijk in het gehoor, maar toch hebben we hier niet te maken met dertien-in-een-dozijn muziek. De grote kracht van de band is de begenadigde schrijver die O’Brien is. Hij slaagt erin om haarscherp taferelen en verhalen op je netvlies te tekenen en laat zijn personages echt tot leven komen.
Iets voor 22 uur kwam de frontman alleen het podium op en zette hij vervolgens a-capella “Cecelia & Her Selfhood” in. De zaal werd meteen muisstil, waardoor er een hele intieme sfeer ontstond. Meer dan een handvol gitaaraanslagen en zijn stem had O’Brien niet nodig om het publiek aan zijn lippen te laten hangen. De keyboardspeler kwam na de opener ook zijn plekje opeisen, en tot ieders verbazing begon het duo daarna een akoestische versie van “Nothing Arrived” te spelen. Je moet toch wel een flinke dosis lef en eigenzinnigheid bezitten om een nauwelijks ingeklede versie te brengen van je populairste en meest poppy nummer. Het was bovendien niet de laatste keer dat Villagers ons aangenaam verraste die avond. Het prachtige introspectieve “The Meaning of The Ritual” had voor de gelegenheid een alternatief einde gekregen en de finale van “The Waves” was veel steviger en indrukwekkender dan wat we in ons stoutste dromen durfden denken. Moedig dat de band zich live niet per se wil houden aan de studioversies.
De passie waarmee de band op het podium stond was indrukwekkend, zeker O’Brien ging helemaal op in zijn eigen songs. Hij sloot zijn ogen, schudde hevig met het hoofd en schreeuwde alsof de duivel hem op de hielen zat. Songs die ons op plaat niet helemaal overtuigden zoals “Passing A Message” en “Judgement Call” wegens te veel inkleuring, te weinig song, kregen daardoor live wat meer cachet en zorgden ervoor dat het optreden in een stroomversnelling geraakte. “Earthly Pleasure” profileerde zich als hoogtepunt door zijn broeierigheid en de manische praatzang van O’Brien en met het epische “Ship Of Promises” kregen we een mooi einde van de reguliere set.
In de bisronde kregen we nog drie nummers voorgeschoteld, die hetzelfde concept volgden als de drie openers van die avond. Een nummer alleen gebracht door O’Brien (“That Day”), een song samen met de keyboardspeler (“In a Newfound Land You Are Free”) en afsluiten met de hele band (“Becoming a Jackal”).
Villagers leverde een optreden af waar helemaal niets op af te dingen viel. Goeie songs, een strakke liveperformance, een perfecte sound en voldoende afwisseling. Meer vragen wij niet, 5-sterrenoptreden!
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
![[Awayland]](/media/k2/items/cache/aa59fb166378734fdb46df769ae847ea_S.jpg?t=20130420_113959)
Villagers is het muzikaal project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien , die wel ergens iets put uit die folk , maar z’n getalenteerd sing/songwriterschap gebruikt in een rits hartverwarmende , dromerige, broeierige songs, die mooi uitgewerkt , uitgebalanceerd zijn en hun invloed hebben uit de americana traditie .
Op de nieuwe plaat komt het ‘band’ gevoel meer naar boven , tav het debuut ‘Becoming a Jackal’, die eerder intens folky, poëtisch, breekbaar materiaal bevat.
Meer ‘band’ gevoel dus , betekent dus ook meer ruimte voor de arrangementen , naast het (akoestisch) gitaarspel als toetsen , piano, elektronica en soundscapes , gedragen door z’n innemende , indringende stem .
Het is natuurlijk nog altijd sfeervolle sing/songwriting, indiefolk/americana ‘kamer’ pop , die mooi doordacht is , getuigt van finesse en bezieling , forser kan klinken, en niet vies is van avontuurlijke wendingen .
Spannend allemaal, zoekend , twijfelend én groeiend . Villagers heeft opnieuw een heel boeiende plaat uit , en met de single “Nothing arrived” als motor voor een definitieve doorbraak!
Villagers is zo een typische indie band die met lof overladen wordt door critici en recensenten, maar die daarom de weg naar het grote publiek (nog) niet gevonden heeft. Ook Frankrijk loopt voorlopig nog niet zo warm voor de subtiele, dromerige en gelaagde muziek van de Ierse singer/songwriter Conor J. O’Brien en zijn band. Le Grand Mix was niet volgelopen, maar aan het enthousiasme te horen waren praktisch alle aanwezigen wel trouwe fans die met het werk van Villagers goed vertrouwd zijn.
Vanavond kwam O’Brien met zijn Villagers de nieuwe boreling ‘Awayland’ voorstellen, een plaatje die wat moeite vergt.’t Is te zeggen, het duurde ook bij ons een tijdje vooraleer we doorhadden dat we hier met een pareltje op onze schoot zaten. Of om het met een lelijk woord te zeggen, een groeiplaat. Een album met knappe folkpop verpakt in een klein dozijn subtiele en originele mini meesterwerkjes.
O’Brien, voorzien van een fluwelen stem, bracht de nieuwe songs met de nodige zorg en finesse en liet ze op het podium rijkelijk open bloeien. Het was genieten van ongeslepen diamantjes als “Earthly Pleasures” en “Nothing Arrived”. Soms lieten Villagers de songs al eens openbarsten in een brandende finale, dat maakte van het heerlijke “The Bell” en het oplaaiende “The Waves” twee hoogtepuntjes. Maar het kon ook veel soberder, de naakte akoestische song “My Lighthouse”, waarin O ‘Brien zich even kwetsbaar als wonderlijk opstelde, bleek een stukje goud te zijn die Le Grand Mix letterlijk het zwijgen oplegde. Werkelijk muis- en muisstil was het, de ganse zaal hield heel de song lang de adem in (nog een geluk dat het een kort nummer was, anders moesten hier een paar concertgangers gereanimeerd worden).
We mochten ook niet vergeten dat Villagers enkele jaren geleden met ‘Becoming a Jackall’ ook al een uitmuntend schijfje uit hun mouw hadden geschud. In subtiele melancholie verweven songs als “Becoming a Jackall”, “Ship of Promises” en “That Day” kwamen hier mee de show stelen.
Zo wist Villagers, met amper twee albums onder de arm, een verbluffende sterke setlist te spelen zonder ook maar één seconde aan bloedarmoede te lijden. Mooi is dat.
Wij waren vooral onder de indruk van de prachtige songs van Conor J. O’Brien en de bezieling waarmee Villagers deze vertolkten. Knap concertje zowaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/villagers-06-03-2013/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Gek dat uitgerekend vanuit Ierland, waar folkmuziek nog in zijn meest authentieke vorm beleefd wordt, vandaag het meest verfrissende geluid komt overgewaaid. Na het met superlatieven overladen debuut ‘Becoming A Jackall’ sprong Villagers begin dit jaar met ‘{Awayland}’ met veel gemak over de horde van ‘moeilijke tweede plaat’. Enkele jaren geleden speelde de groep rond Conor O’Brien als voorprogramma zowaar Grizzly Bear naar huis. En deze tour de force waren ze blijkbaar nog niet vergeten in een lang op voorhand uitverkochte Botanique.
Net zoals op plaat was ook dit concert allerminst een hapklare brok, maar wel eentje die als geen ander dwingt tot luisteren tot je onvermijdelijk overstag gaat. Eerlijk gezegd, folkmuziek was die avond eigenlijk niet meer dan een los aanknopingspunt, of beter gezegd een veilige basis van waarop avontuurlijke excursies gemaakt werden naar pakweg de woestijn waarin ook Calexico zich thuisvoelt (“The Bell”) of zelfs naar andere planeten (”The Waves”). “Rhythm Composer”… wellicht kwam deze songtitel nog het best in aanmerking om de muzikale opzet van Villagers te omschrijven.
Spaarzaamheid en uitbundigheid, dat waren de twee uiteinden aan het spectrum waarvan Villagers zich afwisselend bediende. Al bleek tijdens “Grateful Song” ook een combinatie binnen één nummer perfect mogelijk.
“Home” en “Twenty-Seven Strangers” uit het debuutalbum uit 2010 hebben intussen al enkele jaren liggen rijpen, wat de afdronk ervan live des te smakelijker maakte. Iets zegt ons trouwens dat ze met het verstrijken van de tijd zeker nog verder aan kwaliteit zullen winnen.
Soms mocht het ook wel eens recht voor de raap klinken. Tijdens “Nothing Arrived” bijvoorbeeld, de knappe single die opbouwt naar een climax met heuse Bruce Springsteen stadionrock allures. Grappig om te zien hoe Conor O’Brien, die er nog altijd uitziet als een tenger jongetje die graag van een biertje nipt, zich op zulke momenten tot een charismatische rock icoon ontpopt.
“You‘ ll Be My Master And I’ll Be Your Fever”, zong Conor O’Brien op “The Pact (I”ll be Your Fever)”. Wie nog niet vertrouwd is met Villagers, wees bij deze gewaarschuwd. Het is een koorts waar je bijzonder moeilijk vanaf geraakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Grand Mix Tourcoing , een dag later
http://www.musiczine.net/nl/fotos/villagers-06-03-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
