Het Amerikaanse combo uit Brooklyn, Yeasayer liet een tijdje op zich wachten . Het duurde wel vier jaar tot de opvolger na de derde ‘Fragant world’ verscheen . Ze experimenteren graag met allerhande geluidjes , ritmes , creëren een soort synthpop met elektronica, gitaren in een adhd randje; een aanstekelijke chaos, balancerend tussen kitsch en kunst in.
Ze maken (nog steeds) knappe muziek , met een poppy art, koortjes, een psychedelische groove en een semi-mysterieuze tint. De plaat mag dan beduidend toegankelijker zijn , de heerlijke hippiegekte verdwenen, creatief blijft het gezelschap wel , de experimentjes hebben meer vorm , er zijn de verrassende wendingen en Indiase geluidjes worden toegevoegd als op een “Half asleep” . “Silly me”, “Gerson’s whistle” en “Cold night” vallen het meest op. Terug meer dan de moeite .
Je kan als band de tijd te ver vooruit zijn: Yeasayer’s mix van psychedelische pop en electronica is pas de laatste jaren doorgebroken naar de mainstream zodat Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en Alt-J de grote festivals headlinen. Yeasayer, generatiegenoten van MGMT, zijn een beetje blijven steken, en de nieuwe plaat ‘Amen & Goodbye’ zal daar wellicht niet veel aan veranderen want ze werd door veel critici maar matig onthaald. Geen uitverkochte AB of Vorst Nationaal dus, maar de Handelsbeurs zodat Yeasayer al de vierde maal in Gent kwam optreden, waar de band best tevreden over was. Yeasayer speelde vanavond een straf concert bijeen, dat niet onderdeed voor die meer populaire bands, en de nieuwe nummers uit ‘Amen & Goodbye’ stonden een stuk steviger dan de bordkartonnen pop-art podiumrequisieten die als belichting dienst deden.
Met “Half asleep” begon het concert in Oosterse sferen, met gitarist Anand Wilder in een glansrol. Die nam, afwisselend met toetsenman Chris Keating, afwisselend de zang voor zijn rekening, waarbij de falsetstem voor die laatste was. “Gerson’s whistle” was elektronische psychedelica met stadionambities. Toch viel het op hoeveel nieuwe nummers toch op gitaarklanken gebouwd zijn, zij het dan sterk vervormde klanken.
Het grootste deel van de set kwam uit de nieuwe plaat, maar toch was de band niet te beroerd om zelfs uit hun debuut ‘All hour cymbals’ te putten: “2080” met Afrikaanse gitaar, klonk nog altijd even fris als in 2007: Talking Heads met een twist.
Het eerste meezingmoment kwam er met “Madder red”, euforisch en ijskoel tegelijkertijd, je moet het maar doen. Na dit eerste hoogtepunt, was het behoudens een dipje van één nummer, enkel maar in stijgende lijn naar de bisnummers: “Sunrise” uit ‘All hour cymbals’ schitterde even mooi als “I am chemistry” uit de nieuwe plaat.
De bis begon zonder drummer met “UMA”, kende een typisch rustpunt met “Silly me” om dan naar een absolute hoogtepunt te gaan met de topsingles uit ‘Odd blood’: “Ambling Alp” met zijn vervormde gitaar en “O.N.E” , die het dak van de Handelsbeurs er deed af gaan.
Voorlopig staat Yeasayer nog niet op een Belgisch festival, niet twijfelen Pukkelpop, dit gaat zóó goed werken in de Marquee of de Dancehall.
Setlist: Half asleep-Gerson’s whistle-Henrietta-2080-Cold night-madder red-tightrope-divine simulacrum-dead sea scrolls-Sunrise- I am chemistry
Bis: UMA-Silly me-Ambling alp-One
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Wat kan een rit naar de AB een geseling en nagelbijten zijn . Een helse rit van ruim twee uur, vast in de tunnel, parking zoeken , en overspoeld worden door de warme kerstsfeer in hartje Brussel …
Yeasayer , het kwartet van de zangers Wilder –Keaton , zijn toe aan de derde plaat ‘Fragrant World’ , een niet makkelijke, als je de muzikale lijn van de cd’s ‘All hour cymbals’ en ‘Odd blood’ op nahoudt. Yeasayer trekt hier nog meer de kaart van de elektronica.
Yeasayer weet de elektronica goed te mengen met indie, psychedelica, world, Aziatische tunes, pop , rock , waarbij gretig wordt geëxperimenteerd met ritmes , samples , stemmen en stijlen; onderhuids met een invloed van Japan en MGMT. Het vergt soms wat luisteroefening, en toch … ze leveren een rits toegankelijke , melodieuze songs, “O.N.E.”, “Madder red”, “Ambling alp”, “Wait for the summer” en de nieuwe single “Henrietta”, die vanavond niet werden vergeten , mooi verdeeld tijdens de set, vrolijk kunnen klinken , hitpotentie hebben, en kunnen rekenen op een sterke respons .
Live valt het dus allemaal op z’n plaats , een beetje een Hot Chip concept, de geluidstechnische en de vocale snufjes en de ritmisch verrassende wendingen. De gestroomlijnde aanpak , uiterst geraffineerd, harmonieus en met finesse in de Yeasayer schizofreen neigende klankenrijdom, is goed en brengt wat zalvende rust aan die vindingrijkheid op z’n Animal Collective’s. Songs van het niet lichtvoetige ‘Fragrant World’ kregen een heerlijke, dansbare boost mee , met 80s elektronica, en een warme, exotisch tint , vooral “Longevity” , “Reagan’s skeletons” , “Demon road” en “Don’t come close” , een nieuw geschreven nummer intussen.
Iets meer zijn we te vinden voor de zachte, fluisterende stem van multi-instrumentalist (keys/gitaar) Wilder tav de meer directe , soms grauwe zang van Keaton; af en toe werden de vocals vervormd , maar dat viel al bij al mee . Het decor van trapeziumstukken ; de lichteffects en de rondstrooiende confetti waren aangename sfeermakers.
Yeasayer , een fantasierijke, aparte band , stoeit met allerhande elektronica , ritmes en stijlen, zorgt voor een muzikale speeltjestuin , en bracht op die manier een uitermate boeiend concert…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dat de hipsters van Yeasayer geen schrik hebben om nieuwe paden te bewandelen, hadden ze al bewezen met ‘Odd Blood’, de opvolger van hun debuut ‘All Hours Cymbals’. Terwijl ze bij hun eerste worp vooral de mosterd gingen halen bij wereldmuziek, sloegen ze met hun tweede een totaal andere weg in. Ze brachten synthpop met een adhd-randje. Balancerend op de rand van kitsch en aanstekelijke chaos, maar gelukkig net overhellend naar dat laatste.
Op hun derde en nieuwste plaat ‘Fragrant World’ gooien ze het weer over een andere boeg. Deze keer drukken ze het gaspedaal minder vaak in, waardoor het tempo een stuk lager ligt. De gitaren zijn bijna volledig naar de achtergrond verwezen en we krijgen R&B en psychedelica-invloeden voorgeschoteld. De songs zitten volgepropt met elektronische achtergrondgeluidjes en zetten de luisteraar vaak op het verkeerd been. Dit alles zorgt ervoor dat ‘Fragrant World’ wellicht de minst toegankelijke plaat van de groep is geworden. Het is even doorbijten bij de eerste luisterbeurten, maar daarna is het bijna onvermijdelijk om geen lichte verslaving aan deze cd over te houden.
“Henrietta” behoort bijvoorbeeld zeker tot hun beste songs. Hier wordt het experiment voor de verandering wel eens tot het minimum beperkt, en dat blijkt goed uit te pakken. Het bewijs dat deze jongens ook goede songschrijvers zijn. De bloedmooie mantra “Oh Henrietta, we can live on forever”, dat de laatste twee minuten constant herhaald wordt, blijft dagenlang in je hoofd rondspoken. Ook “Reagan’s Skeleton” met zijn botergeile baslijn , aanstekelijke synths en killerrefrein is verdraaid catchy en zal wellicht het grootste hitje op ‘Fragrant World’ worden. De rest van de songs zijn moeilijker te doorgronden, maar door de vele weerhaakjes blijft het boeiend luistervoer.
De eerste minuut van “Folk Hero Shtick” doet denken aan Goose, maar dan zorgt een akoestisch intermezzo ervoor dat de song een heel andere richting uitgaat dan eerst gedacht. De strijkerspartij op het zeer R&B-achtige Longevity en de dwarsfluit in het begin van “Demon Road”, trekken het geluid van de plaat verder open. Enkel het einde van “Blue Paper” rakelt nog eens herinneringen op aan de beginperiode van Yeasayer. De harmonieuze, meerstemmige zanglijn had zo op ‘All Hour Cymbals’ kunnen staan.
Het is altijd spannend, concerten van bands die experimentele muziek voortbrengen. Het durft wel vaker te gebeuren dat op het podium een kliederboeltje ontstaat, waarin alle gewaagde instrumenten afbreuk doen aan elkaars geluid. Tja, we hebben het hier ook over het Brooklyn, NYse Yeasayer …
Maar vanaf het eerste nummer, het vrij bekende maar daarom niet minder goede “Madder Red”, wordt meteen duidelijk dat deze jongens hun mix van indie en psychedelische rock perfect beheersen en instrumentaal van een fantastische harmonie kaas hebben gegeten. Het ontbreekt hen niet aan gedurfde gelaagdheid; hoge en lage stemmen die op het eerste zicht een rare combinatie vormen, voegen een lekker pittig detail toe aan de muziek.
Na hun hit volgen de iets minder gekende pareltjes van hun tweede album, ‘Odd Blood’. Rustige meewiegers zoals “Strange Reunions” en “Grizelda”, die iets meer de folktoer opgaan, krijgen de hele zaal stil. Gelukkig bewijzen ze daarna algauw opnieuw hun veelzedigheid met “Rome”, waarin er duidelijke invloed is geweest van de Talking Heads. Teruggrijpen naar oude helden en er je eigen toets aan toevoegen? Geweldig idee! Ook “Mondegreen”, dat er een stuk harder aan toegaat en de zaal niet minder opzweept, valt zeker in de smaak .
Toch zijn de hoogtepunten zonder meer “O.N.E.”, waarbij een gevoel van nostalgie je omklemt en niet meer loslaat. Er volgt een langgerekte versie, waarbij de woorden stuk voor stuk door alleman wordt meegezongen. Verder is ook “Ambling Alp” een schot in de roos, omdat dit dan weer zorgt voor het vrolijke gevoel waarmee we graag allen naar huis vertrekken.
Het is dan ook fijn als uiteindelijk blijkt dat dit toch niet het laatste nummer is, en we nog toemaatjes krijgen als “The Children”, waarin er gespeeld wordt met stemvervormingen. Dat valt een leuk experimentje te noemen, maar iedereen haalt opgelucht adem als het einde voor “2080” weggelegd is – oef, toch nog een dijk van een lied uit ‘All hour Cymbals’, het eerste album. Het enige minpuntje is de relatief korte duur van het concert, dat een klein uurtje mag genoemd worden. En dat terwijl deze mannen van Brooklyn nog zo’n heerlijk oeuvre hadden om nog eindeloos uit te putten. Ja, jammer dat al dit verrukkelijk geluid ooit moest ophouden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Begin 2008 verschenen verschillende bands uit de New Yorkse wijk Brooklyn op het alternatieve rocktoneel. MGMT, Vampire Weekend, White Rabbits…. Ze profileerden zich allen als eigenwijze bands met een eigen geluid waarbij ze rock en pop wisten te vermengen met wereldse en spirituele invloeden.
Ook Yeasayer mag je als een van de vaandeldragers van deze muziekscène beschouwen. Hun eerste plaat ‘All hour Cymbals’ , een mix van psychedelische samenzang, experimentele pop, hoekige gitaarrifs, exotische sferen, dreigende ritmes, bizarre tempowisselingen en al even vreemde teksten sloeg in als een bom. Zelf omschreven ze hun sound als ‘Middle Eastern-pscyh-snap-gospel’!
Net als de meeste van reeds genoemde groepen komt ook Yeasayer dit voorjaar met een nieuwe plaat op de proppen. ‘Odd Blood’ is allesbehalve een doorslagje van het debuutalbum en Yeasayer heeft duidelijk niet voor de gemakkelijkste weg gekozen; er wordt op deze plaat volop geëxperimenteerd met een wirwar van instrumenten. De band componeerde tien zeer uiteenlopende nummers die wonderbaarlijk genoeg toch één geheel vormen.
Nog steeds overheerst het psychedelische geluid van de eerste schijf maar ‘Odd Blood’ klinkt toch iets toegankelijker (uitgezonderd dan het dreigende openingsnummer “The Children”). De zweverige zang van Chris Keatin is niet meer weggestopt in de geluidsmix maar knalt fris uit de speakers. Opvallend ook is dat de percussie meer op de voorgrond staat en dat levert met het poppy “One”, “Rome” en het zeer catchy “Love me girl” enkele zeer dansbare nummers op. De iets tragere composities zijn evenzeer de moeite waard, uitschieters zijn de single “Ambling Alp” en het liefdesliedje “I Remember” dat door de synths nogal doet denken aan Kraftwerk.
Het is duidelijk dat Yeasayer in al zijn experimenteerdrift er opnieuw in geslaagd is een zeer fijn plaatje te maken die het zeker op de zomerfestivals prima zal doen.
Yeasayer: jonge gasten uit Brooklyn die in het verre Gent hun kunstjes komen tonen voor een select clubje toeschouwers. Was de band al een beetje een hype in de pers en in hun thuisland, hier moest nog alles bewezen worden. We zagen een zeer beloftevolle band in opmars, het moest nog allemaal een beetje in de juiste plooien vallen en er werden al een paar schoonheidsfoutjes gemaakt, maar toch waren we hier getuige van een uiterst talentvol bandje die barst van de creativiteit. Ook al waren de songs niet allemaal even sterk, we voelden een soort zeldzame genialiteit die met de jaren alleen maar kan groeien. Een avontuurlijke smeltkroes van stijlen en sounds deed ons denken aan ondermeer Talking Heads, Afro Celt Sound System, Peter Gabriel, Virgin Prunes, Cold War Kids, Vampire Weekend, Tom Verlaine en weet ik veel wat nog allemaal. Nogal veel sounds werden gehaald uit een ritmebox, maar dat kon ook niet anders, die verscheidenheid aan geluiden zou anders wel een tiental extra muzikanten vergen en daarvoor hebben deze groentjes hoegenaamd nog geen budget genoeg.
De set van Yeasayer duurde amper een uurtje en werkte zichzelf naar een climax toe, ook al omdat de beste songs netjes tot op het einde werden behouden, in tegenstelling tot hun debuutalbum waar ze mooi vooraan staan. Hier hebben we het dan over prachtsongs als “Sunrise”, “Wait for the summer” en “2080”. De stoom en de groove zat daarmee helemaal juist naar het einde toe en het gezelschap overtuigde ons van hun ontegensprekelijke talent. Nog een paar albums met dit soort songs en ze kunnen de volgende keer een absoluut wervelend en onvergetelijk concertje vullen. Maar nu was het ook al meer dan goed.
In afwachting hadden we ook nog het Belgische Du Parc gekregen. Een beetje ongepast, want ze brouwden een soort inspiratieloze slow-core die deed denken aan een vierderangs Black Heart Procession. Niet echt iets om te onthouden.
Organisatie: Democrazy, Gent
Yeasayer is een collectief uit Brooklyn, New York en heeft met ‘All Hour Cymbals’ een interessant debuut uit, die een pak stijlen integreert: indierock, psychedelica, pop, folk, gospel,afro en een vleugje Indische world. Deze beloftevolle band, onder geluidskunstenaar Chris Keating, dompelt ons onder in een wonderbaarlijke trance. Een zweverig, freaky geluid, dat lichtvoetig en rustgevend kan zijn, maar ook bevreemdend, onheilspellend als apocalyptisch. Moeiteloos slaagt de band erin deze sfeertjes in elkaar laten overgaan. Avontuurlijk, smachtend onder die zalvende groepsvocals/zegzang. Een plaat die per beluistering wint aan zeggingskracht. De groep leunt nauw aan bij een TV On The Radio en Animal Collective. “Sunrise”, “Wait for the summer”, “2080”, “Forgiveness” en het afsluitende “Worms/waves” zijn opvallende songs op dit debuut. Maar overtuigend is “Wait for the wintertime”. We mogen even de dagdagelijkse realiteit vergeten door Yeasayer …
Nederlands 
Français 
