De ons, in 1993 alweer, ontvallen Frank Zappa lijkt alom tegenwoordig dezer dagen. Vooreerst is er de cd, ‘Dance me this’, met onuitgegeven werk dat hij vlak voor zijn dood opnam, al kan ik me moeilijk inbeelden dat de maestro deze probeersels ooit op plaat zou hebben gekwakt.
Maar ook in de concertzalen is hij niet weg te slaan. Onlangs nog waren de Grandmothers Of Invention in de Spirit Of 66 in Verviers. Op 4 december speelt Sinister Sister (groep Belgische topmuzikanten rond vibrafonist Pieter Claus) werk van hem in de Rataplan in Antwerpen. Op 1 november komt oud Zappa-drummer Terry Bozzio naar de Zwerver in Leffinge en op 30 oktober prijkt Band From Utopia op de affiche van de 4AD in Diksmuide. Die laatsten lijken me, met ex FZ leden Ray White, Bobby Martin en Tom Fowler in de rangen, het interessantst. En dan was er zeer onlangs ook nog het overlijden van weduwe Gail Zappa maar daar repte Dweezil met geen woord over.
Intussen is het project Zappa Plays Zappa, waarmee Dweezil de muziek van zijn vader levend wil houden, ook al zo’n 10 jaar oud. Voor deze avond in een uitverkochte Roma was ons naar aanleiding van de 40ste verjaardag van de plaat een integrale uitvoering van ‘One size fits all’ beloofd. En die integrale uitvoering mag wel erg letterlijk genomen worden. De nummers werden in exact dezelfde volgorde afgewerkt zonder ook maar één woord commentaar tussendoor, als betrof het een klassiek werk. Eerst werden we nog op het verkeerde been gezet met het ellendige thema van ‘Star Wars’ maar na enkele minuten ontwaarde ik toch de eerste noten van “Inca roads” waarin de zang van Chris Norton aardig in de buurt kwam van George Duke destijds.
De meeste zang nam evenwel Ben Thomas voor zijn rekening en daar was ik heel wat minder over te spreken. Zo miste ik tijdens het heerlijke “Florentine Pogen” de van de soul barstende strot van Napoleon Murphy Brock. Voor de rest viel er weinig aan te merken. De uitvoeringen stonden heel dicht bij het origineel. Het instrumentale “Sofa No. 1” viel zo goed als niet te onderscheiden van de plaatversie. We hoefden niet te mopperen want “One size fits all” bevat negen ijzersterke songs die allen zo goed als feilloos gebracht werden. Maar wanneer je het zo brengt , wordt alles wel erg voorspelbaar terwijl de schaarse afwijkingen nooit voor enige meerwaarde zorgden.
Gelukkig volgde hierna nog zoveel moois waardoor ik zeker niet op mijn muzikale honger bleef zitten. Het begon al sterk met “Black napkins” waarin Dweezil zijn talenten als gitarist mocht etaleren. Het eigen “Dragon master”, een heavy metal-pastiche waarvoor vader destijds de tekst schreef, begon met de plots uit de coulissen opduikende stuntzanger Pete Jones niet onaardig maar ontspoorde op het einde toch compleet. Deze uitschuiver was ik echter snel vergeten want wat volgde liet mijn hart toch een paar tellen sneller slaan : “The Grand Wazoo”, titeltrack van één van Zappa’s meest onderschatte platen en wat mij betreft zelfs zijn allerbeste. Een lome, jazzy compositie waarin zowel de blazers , de toetsen als de gitaar uitblonken.
Na deze parel vond The Dweez dat het tijd was voor wat publieksparticipatie. De drie delen van de zaal mochten elk een kunstje leren wat erg vlot ging. Alleen gebeurde er daarna niets mee. Onze taken werden niet geïntegreerd in een song en er werd ook niets nieuws mee gecomponeerd, iets wat Zappa senior wel deed! Totaal overbodige oefening die gevolgd werd door het geweldige “Cletus Awreetus-Awrightus”, ook al uit ‘The Grans Wazoo’, en waarin saxofoniste Scheila Gonzalez een glansrol speelde. Later zou ze nog een paar keer schitteren. Het waren niet meteen de meest evidente nummers die Dweezil had uitgekozen. Neem nu “The evil prince”, een track uit de verschrikkelijk taaie driedubbelaar ‘Thing-fish’, dat volledig gedragen werd door de hemelse samenzang van de bandleden en waarin Ben Thomas wel tot zijn recht kwam. Meer nog, hij zong gewoon de sterren uit de hemel. Vanaf hier bleef het uitermate genieten met onder meer nog “I’m the slime” en het obligate “Montana”.
Tot slot liet Dweezil de helft van de groep vertrekken om zich samen met bassist Kurt Morgan en drummer Ryan Brown te vergrijpen aan een brok verzengende gitaarrock dat begon met “Apostrophe”.
Uiteraard volgde er nog een feestelijke bisronde waarbij het onmogelijk werd te blijven zitten : “Cosmik debris”!, “Dancin’ fool”!!, “Muffin man”!!!
Dweezil Zappa heeft duidelijk niet het charisma van zijn vader in de genen en het concert kende wel enkele pijnpunten. Toch viel er meer dan voldoende te genieten in een bijna twee en een half uur durende set vol tijdloze muziek gebracht door zes schitterende muzikanten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zappa-plays-zappa-21-10-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent ism De Roma, Antwerpen
De Gentse Vooruit was behoorlijk volgelopen voor Zappa Plays Zappa, het gezelschap waarmee Dweezil nu al een paar decennia lang de ronduit fenomenale muziek van vaderlief Frank laat verder leven.
Meer dan de helft van de aanwezigen waren uiteraard de gebruikelijke Zappa freaks (Zappa heeft geen fans, Zappa heeft freaks!), lui die bij elke noot die aangeslagen wordt meteen weten welke song het is, uit welk album dat komt en wie de muzikanten waren die er op meespeelden. Het soort gasten die, tot groot ongenoegen van hun vrouw, thuis een ganse kamer in beslag hebben genomen met hun Zappa collectie en memorabilia (geen idee hoe het komt, maar Zappatitis is in 99 % van de gevallen een mannelijke aandoening, vrouwen die aan het virus lijden zijn even onvindbaar als kleurlingen op een Vlaams Belang congres).
Een mens kan zich afvragen waarom een briljant gitarist als Dweezil nu al een derde van zijn leven de wereld rondtrekt met enkel en alleen het -weliswaar zeer omvangrijke- repertoire van zijn vader. Wij proberen het u uit te leggen. De geniale Frank Zappa (straks in december 20 jaar dood, en sedert kort een robbertje aan het vechten met nieuwkomer Lou Reed die op zijn zachtst gezegd geen ‘freak’ was) was een meesterlijk songschrijver, een begaafd componist, een wonderbaarlijke humorist, een excellente tekstschrijver en een fenomenaal gitarist. Te veel talenten om in één spermalading door te geven aan zijn nageslacht, zo bleek. De fortuinlijke Dweezil heeft het gitaartalent meegekregen, en dat is al heel wat. Aan goede songs schrijven heeft hij een broertje dood. Waarom zou hij ook, als er gewoon een immense berg uitmuntend songmateriaal in zijn erfeniskast ligt. Om de royalty’s hoeft hij zich geen zorgen te maken, hoe meer platen uit de onmetelijke backcatalogue van Frank worden verkocht, hoe beter Dweezil er van wordt.
Voor de laatste tournee had Dweezil zich, samen met zijn uitstekende muzikanten, verdiept in ‘Roxy & Elsewhere’, één van de zovele vijfsterren platen van vader. Bij wijze van opwarming koos men eerst nog voor het instrumentale “The Gumbo Variations” uit het superbe ‘Hot Rats’, dit om snel even aan te tonen welke bedreven muzikanten hier op het podium stonden. Zowaar geen prutsers, zeg ik u. Een glansrol was hier weggelegd voor de geweldige saxofoniste Sheila Gonzalez, en Dweezil toverde al bij wijze van inleiding een eerste indrukwekkende solo uit zijn mouw.
Vervolgens was de integrale vertolking van ‘Roxy & Elsewhere’ nagenoeg perfect, de muzikanten haalden stuk voor stuk ongekende hoogtes en ook de humor van de plaat werd vakkundig en lichtjes theatraal meegegeven (“Dummy Up” en “Cheepnis”).
‘Roxy & Elsewhere’ bevat wel meerdere moeilijke en ingewikkelde passages (welke Zappa plaat eigenlijk niet ?), de band wist hier knap raad mee en maakte het geheel uiterst vermakelijk en verteerbaar. “Echidna’s Arf of you” en “Don’t you ever was thing” liepen over van muzikale virtuositeit en Dweezil’s gitaarvernuft kwam wondermooi naar boven in het overheerlijke “Son of Orange County” en in het schitterende “More trouble everyday”. Om de plaat op jolige manier af te sluiten mocht in het behoorlijk geschifte “Be-Bop Tango (of the old Jazzman’s church)” het publiek bij wijze van enkele knotsgekke danspasjes even deelnemen in de zotte Zappa capriolen.
Na een korte pauze was het tijd om vooral de virtuositeit van gitarist Dweezil nog wat meer in de verf te zetten. Hij soleerde met de genialiteit van de meester zelve in een betoverend “The torture never stops”, een bewogen “Florentine Pogen” en een prettig gestoord “I come from nowhere”. Als u geen liefhebber bent van virtuoze en lange gitaarsolo’s, dan zat u hier serieus uw tijd te verdoen. Als u zelf gitarist bent, dan ging u met een joekel van een minderwaardigheidscomplex naar huis (zo ook mijn jonge neef die tot voor vanavond nog dacht dat hij een aardig potje gitaar kon spelen).
De ganse band was, volledig overmand door die typische Zappa gekte, bijzonder goed op dreef in “Teen age wind”, “Teenage Prostitute” en “Wonderful Wino” (met een briesende roadie als overtuigende guest vocalist). En dan hebben we het nog niet over het werkelijk memorabele ‘Sheik Yerbouti’- tweeluik dat de band in petto had met het razend knappe en buitengewoon geestige “Flakes” (waarin Sheila Gonzalez op bijzonder amusante wijze de fijne Dylan persiflage voor zich nam) en het gutsende “Broken hearts are for assholes”.
Omdat Zappa freaks er maar nooit genoeg van krijgen trakteerde Dweezil ons na ruim twee en een half uur hoogstaand amusement op nog twee absolute klassiekers. De band ging een laatste keer voluit op “Cosmik Debris” en de onvermijdelijke eeuwige rocker met die onsterfelijke gitaariff “Muffin Man” als kers op de taart.
Dit was alweer een volle avond (drie uur, alstublief) puur Zappa vertier. De hemel voor de freaks, maar hier zou eigenlijk iedere muziekliefhebber moeten van snoepen. Onze vierde ontmoeting met Zappa Plays Zappa (the real thing hebben we gelukkig ook twee keer mogen meemaken), maar zeker niet onze laatste.
We kijken al vol verwachting uit naar de volgende ZPZ passage. En naar de setlist, natuurlijk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4284
Organisatie: Democrazy, Gent
Zappa Plays Zappa - Het briljante Zappa erfgoed
Zappa Plays Zappa
Ancienne Belgique
Brussel
Al enkele jaren trekt Dweezil Zappa de wereld rond met in zijn koffer de imposante songbook van zijn vader. Dit was de zesde doortocht van Zappa Plays Zappa in België, en die was alweer bijzonder interessant omdat er terug voor een heel andere setlist werd gekozen.
Met zo een catalogus is er nu éénmaal veel keuze. Niet zo simpel natuurlijk, want Zappa composities vereisen een pak muzikaal vernuft. Vandaar dat Dweezil zich steevast laat omringen met de allerbeste muzikanten, net zoals zijn vader destijds ook niet tevreden was met de eerste de beste klojo’s.
Om zichzelf en zijn magistrale band te blijven uitdagen, kiest Dweezil trouwens niet voor de gemakkelijkste oplossing. Het zijn immers niet de meest voor de hand liggende songs die de setlist halen en dit tot grote vreugde van de fans. Doorwinterde Zappa fans zitten trouwens niet te wachten op de zoveelste versie van “Bobby Brown”, “Joe’s Garage” of Dancin’ Fool”. Neen, Zij willen eerder de speciallekes horen, want Zappa freaks zijn al even gek als hun idool. En wij kunnen het weten, want we hebben zo een zot meegenomen op de terugweg.
Al meteen viel op hoe bedreven, talentrijk en toegewijd de verschillende muzikanten waren.
Een onmisbare schakel binnen ZPZ is ongetwijfeld zanger Ben Thomas, met zijn vocale prestatie wist hij op een prachtige manier de kracht en de humor van al die prachtsongs te vertolken. Tussendoor haalde hij ook nog eens een schuiftrompet naar boven om de resterende inhoud van zijn longen er uit te persen. Tevens hadden wij een boontje voor Scheila Gonzalez die allerlei Zappateske dingen deed met dwarsfluit, saxofoon en andere toetertjes en bellen.
Dat Dweezil als gitaarvirtuoos niet moet onderdoen voor Frank werd vanavond ook nog maar eens duidelijk. Tijdens een schitterend “Ride my face to Chicago” toverde hij een wonderlijke lange solo uit zijn gitaar, wat hij trouwens nog enkele keren zou overdoen, ondermeer tijdens “Packard Goose” en “Zomby Woof”.
Niet alleen de gitaar blonk uit, want dankzij zijn uitmuntende band kon Dweezil de veelzijdigheid van de Zappa catalogus laten spreken. Dweezil had er voor gezorgd dat met de samenstelling van de alweer indrukwekkende setlist alle aspecten en stijlen van het Zappa erfgoed aan bod kwamen (voorzover dit mogelijk is, want als je Zappa tot zijn volle ontplooiing wil laten komen, dan zit je met een optreden van zowat een week). De geniale zotheid van The Mothers herleefde in “Hungry Freaks, Daddy”, “Motherly love”, “Who are the brain police” en “Take your clothes of when you dance”.
De humor en gejaagde hard rock gitaren in het ‘Sheik Yer Bouti’ drieluik “Im so cute”, “Baby Snakes” en “Tryin’ to grow a chin”, met een vocale glansprestatie voor keyboardspeler Chris Norton, zorgden voor een hevig rockend hoogtepunt. Een eerbetoon aan het betreurde wereldvreemde genie Captain Beefheart werd gebracht met een heerlijk geschift “Debra Kedabra” uit ‘Bongo Fury’.
In de bisronde werden de fans beloond met het niet te overtreffen sublieme instrumentale “Peaches and Regalia” en verrassend genoeg ook met een klassieke compositie van de meester “Strictly Genteel”, een even gedurfd als geslaagd einde van een onvergetelijke Zappa avond.
De volgende keer er terug bij. Reken maar ! Die onuitputtelijke catalogus heeft nog een hoop pareltjes in petto.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eind dit jaar zou wijlen ‘Nonkel Vlees’ 70 geworden zijn ! Frank Zappa, de muzikale duizendpoot, het virtuoze genie dat ons bij leven en welzijn, verraste met zijn volstrekt unieke muzikale aanpak, waarin hij geen enkel genre schuwde: rock, jazz, avant-garde, doowop, blues, funk, klassiek, heavy rock, reggae ... Alles kon en alles mocht, en alles passeerde dan ook de revue bij FZ, getuige daarvan zijn muzikale output van om en bij de 60 platen in amper 30 jaar tijd (1966-1993!). Platen die stuk voor stuk weer verrasten, intrigeerden, shockeerden, boeiden (muzikaal EN tekstueel !!) en uiterst verslavend werkten voor diegenen die vielen voor ’s mans werk (de Zappa ‘freaks’).
Sinds ’93 moeten we het echter stellen zonder ‘Uncle Meat’, en hebben we het gissen naar wat de man anders nog meer voor ons in petto had. FZ had tijdens zijn carrière ook de gewoonte om ALLE concerten op te nemen. Vele van die tapes verwerkte hij eind jaren 80 zelf in de ronduit magistrale CD uitgaves ‘You can’t do that on stage anymore’, een reeks van niet minder dan 6 dubbel CD’s met uitsluitend onuitgebracht live werk !
Inmiddels zijn we 17 jaar verder en de muziek van FZ leeft (nog)! Joe Travers, ‘de officiële archiefmeester’ van de ‘Zappa Family Trust’ is belast met de taak om het omvangrijke archief van FZ uit te spitten om ons regelmatig nog te verrassen met onuitgebracht werk of alternatieve versie en dies meer. Daarnaast is ‘vaultmaster’ Travers ook nog actief als drummer bij ‘Zappa Plays Zappa’, de -als we het zo mogen noemen- tribute band waarmee Dweezil Zappa sinds enkele jaren de hort op trekt, als eerbetoon aan zijn vader.
ZPZ is echter veel meer dan een tribute band! In het verleden dikwijls met voormalig FZ muzikanten op de planken, zo waren Napoleon Murphy Brock, Ray White, Steve Vai, Terry Bozzio en anderen reeds van de partij, dit jaar echter zonder voormalige ‘Mothers’, maar met een schitterende jonge band.
Spilfiguur is Dweezil zelf, een eveneens geniale gitarist die het werk van vader Frank op een schitterende manier vertolkt. De 8 koppige band opende de 2 uur durende set in het Depot te Leuven, al meteen met een klassieker van formaat: “The Gumbo Variations” uit de legendarische jazz rock LP ‘Hot Rats’ (1969), naar verluidt de eerste jazz rock plaat ooit). Een instrumentale kraker die ons ook al direct kennis liet maken met verbluffend sax werk van Scheila Gonzales. Miss Gonzalez zou immers de hele avond lang voor vuurwerk zorgen, zowel op sax, dwarsfluit, keyboards en met de nodige vocale bijstand!
Voor de huidige tournee werd een integrale versie van “Apostrophe” (1974) aangekondigd, en na de fabuleuze instrumentale opener was het meteen de beurt aan zanger Ben Thomas om zich te bewijzen. Voor Thomas was immers de meest ondankbare taak weggelegd om ons deze avond een waardig alternatief te bieden voor de originele unieke vocale aanpak van de meester zelf en zijn toenmalige kornuiten (deze keer geen voormalige FZ vocalisten te gast!). Thomas kweet zich echter meer dan voortreffelijk van zijn taak in de openingstrits van deze LP: “Don’t eat the Yellow Snow”, “Nanook Rubs it”, “St. Alphonzo’s Pancake Breakfast” en “Father O’Blivion”, vocaal (en instrumentaal) niet meteen de gemakkelijkste stukken uit FZ’s oeuvre.
Ook onthouden we een sublieme versie van “Stinkfoot” (wie anders dan Zappa schreef ooit een song over ‘zweetvoeten’ ?) en de stevige rock van titelsong “Apostrophe”, waarin een glansrol was weggelegd voor bassist Pete Griffin, die met veel overtuiging de baslijnen bracht zoals Jack Bruce (Cream) die destijds op de originele LP neerpootte! Voor “Cosmik Debris” werd Zappa sr. er op het grote scherm zelf bijgehaald: de grootmeester zong en soleerde als vanouds terwijl de band bleef instaan voor de muzikale omlijsting. Dit werd later in de show nog overgedaan tijdens o.a. “Montana” en “Inca roads”. Vooral die laatste bleek terug een knaller van formaat! Net zoals het halverwege de jaren 70 jarenlang een sleutelstuk was in Zappa’s live set, met toendertijd funk-pionier George Duke als zanger, was het ook deze avond een absoluut hoogtepunt.
Toetsenist Chris Norton, het groentje van de band (er pas bij sinds mei dit jaar), nam op een perfecte manier Duke’s zangpartij voor zijn rekening, daarbij knap aangevuld door een terug schitterende Miss Gonzalez, en ook percussionist Billy Holting kon zich in deze prachtsong helemaal uitleven.
De sfeer zat er intussen goed in en Leuven bleef maar verwend worden: “Peaches en Regalia” (eveneens uit ‘Hot Rats’), het minder bekende “RDNZL”, een schitterend instrumentaal stuk uit midden jaren ’70 dat voor het eerst het licht zag op ‘Studio Tan’ (de ‘overschotjes’ LP uit 1978), en tot slot “I promise not to come in your mouth”: een lang uitgesponnen en perfect gebracht meesterwerk (uit ‘Zappa in New York’ - 1978) met misschien wel de meest vunzige titel ooit! Of hoe een instrumental zelfs het label ‘explicit lyrics’ kan opgekleefd krijgen, typisch FZ!
”Baby Snakes”, dat pas sinds deze tournee in de ZPZ live set zit, opende de bisronde, gevolgd door alweer eentje om vingers en duimen bij af te likken: “Titties ’n Beer”, met Ben Thomas en tweede gitarist Jamie Kime respectievelijk in de rollen van FZ en de duivel, voor de legendarische passage zoals die in 76’ op grandioze wijze werd neergezet door FZ en Terry Bozzio (ref. alweer die schitterende live dubbelaar ‘Zappa in NY’).
De avond werd afgesloten met een grandioos “Muffin man” uit de plaat ‘Bongo fury’ die FZ in ‘75 opnam met zielsverwant en vriend Captain Beefheart. Een prachtige finale van een prachtig avondje - vooral ‘seventies’ - Zappa nostalgie.
Moge Dweezil deze traditie nog lange tijd voortzetten, want er rest materiaal genoeg om nog een halve eeuw door te gaan! Volgens de geruchten op het net zit het er zelfs dik in dat ie volgend jaar Flo & Eddie er bij haalt (= Mark Volman en Howard Kaylan), die twee van The Turtles (“Happy Together” !) die begin jaren 70 op hun eigen unieke manier het mooie weer maakten als frontmannen van The Mothers. Dus alvast weer iets om naar uit te kijken ! Zappa rules !
Organisatie: Depot, Leuven
Er zijn waarschijnlijk praktisch niet veel muzikale formaties die je elke keer aan het werk wil zien en horen als de gelegenheid zich voordoet. Met Zappa plays Zappa heb je dat dus wel: het gaat nooit vervelen. Ik ben dat aan het uittesten en moest het toch zover komen, dan laat ik het weten. Er zijn genoeg redenen om uit te leggen hoe het komt dat dit zo is. Sedert 2006 hebben we namelijk een interessante evolutie meegemaakt in de optredens van de groep van Zappa’s zoon. Toen kwam Dweezil Zappa zich voorstellen (Vorst Nationaal) met in zijn zog vele grote namen, oudgedienden uit het leger van Frank zaliger. We vermelden vocalist-saxofonist Napoleon Murphy Brock, gitarist Steve Vai en drumbeest Terry Bozzio.
Eind 2007, tijdens Dweezils doortocht in de Elisabethzaal te Antwerpen, waren de veteranen al flink uitgedund en werden het concert opgesmukt met allerlei beelden uit het archief van de meester. We herinneren ons nog goed dat op het scherm de vader zich overgaf aan een briljante gitaarsolo, terwijl het de zoon was die op het podium de snaren beroerde. Het was een perfecte dubbing over het graf heen.
Bij de volgende concerten werd het repertoire telkens aangepast met ander materiaal, zodat zelfs de kenner zijn muzikaal geheugen moest afscannen om er telkens de juiste titel bij te plaatsen.
In het OLT Rivierenhof in Deurne heeft de groep blijkbaar de ideale bezetting gevonden. Dezelfde muzikanten als in de Gentse Handelsbeurs (mei 2009) treden aan. Dweezil neemt zijn tijd om iedereen een goeie avond te wensen. Hij belooft ons om zo stil mogelijk te spelen en zal zich daar geruime tijd aan houden. Je kon de drums tegelijk versterkt en akoestisch horen vanop 20 meter afstand. Uniek en heerlijk.
Leuk is ‘our youngest fan’, een dreumes van enkele jaren oud die al wacht op de muziek en al op voorhand staat te dansen op de gegalvaniseerde roosters in de ruimte tussen het amfitheater en het podium. Een ramp zoals in het casino van Montreux kan zich hier echter niet voordoen, want de toeschouwers op de eerste rij zitten klaar om het kereltje desgevallend uit het water te halen als hij zijn stap zou missen. Blijkbaar is dit het ritueel voor het slapengaan voor het zoontje van drummer Joe Travis, want als zijn tijd er opzit en hij met zijn mama zijn bedje opzoekt, krijgt hij van hem zijn nachtzoentjes toegestuurd.
Als leadsinger neemt Ben Thomas de meeste zangpartijen voor zijn rekening. Een grappige kerel: ziet eruit als de ideale schoonzoon, ware het niet dat zijn roze hemd niet in zijn broek steekt maar rond zijn benen flappert. Als vocalist is hij zo juist gekozen dat hij ons af en toe laat geloven dat het Frank zelf is die ons onderhoudt met zijn grollen en fratsen.
Met “Montana (Overnite Sensation)” is de toon gezet voor een onvergetelijke avond. Geen enkele moeilijke passage wordt geschuwd en elke noot die de overleden componist op papier gezet heeft valt op het juiste moment.
”Easy Meat” volgt en krijgt een heel lang tussenstuk mee in een Oosterse toonaard, door Dweezil met een fiddlesound geserveerd. “Daddy, Daddy, Daddy (200 Motels)” is nu aan de beurt en saxofoniste-keyboardster-fluitiste Scheila Gonzales verdedigt zich ook vocaal heel goed tegen de vermaningen ‘what kind of girl do you think she are’. Nog vettiger is uiteraard “Keep it Greasy (so it’ll go down easy)” van ‘Joe’s Garage’, maar ook daarvoor is elke Zappafan toch ook wel voor een stuk naar hier gekomen. Tijd dan voor “Blessed Relief (The Grand Wazoo)”, een jazzy schijf die in geen enkele collectie mag ontbreken. Het kan echt niet op, want tijdens het magistrale “Inca Roads” bedenken we dat een dergelijke uitvoering veel meer deugd doet dan het beluisteren van het ingeblikte materiaal dat we thuis door onze dure luidsprekers sturen. We krijgen nu “Advanced Romance (Bongo Fury)” met een onweerstaanbaar meezingmoment (we moesten). “Big Swifty (Waka Jawaka)” valt dan op door de gekke vibrafoon en saxsolo’s. Tijdens “The Blue Light (Tinseltown Rebellion)” worden de Belgen door zanger Thomas in hun hemd gezet, maar van goeie vrienden kan men veel verdragen. Hij laat ons in onze eigen ziel kijken, want blijkbaar hoort hij van ieder van ons dat Duvel lekker is en Trappist nog beter, maar – opgelet vreemdeling – oh so many degrees of alcohol heeft. Het nummer zelf is mij eigenlijk minder bekend maar het blijkt een hoogtepunt in het hele optreden te zijn.
Dweezil kiest toch wel met oneindig veel zorg de allerbeste songs uit het repertoire van zijn vader. Ook de minder gekende composities worden steengoed geserveerd. Het publiek begint uit de bol te gaan en er wordt om het luidst geschreeuwd om de verschuldigde dank over te brengen. “Do you think this is your personal concert?” vraagt Dweezil aan de roepers die hem met suggesties bestoken. Het wordt dan “The Fillmore record” en “The Little House I used to Live” in. Van “Hot Rats” zullen we ons de hallucinante intro nog lang herinneren. “Apostrophe” krijgt een lange bassolo mee van Pete Griffin, allicht één van de grootste Zappafreaks ter wereld want zijn bevlogen attitude is mooi om zien.
Even gewoon opsommen nu: “Don’t eat that Yellow Snow”, “The Purple Lagoon” (enkel het thema), “Echidna’s Arf of You”, “Wild Love”, “Maybe you should stay with your mama“ (het is bassist Griffin die telkens met het fijne stemmetje op zijn mama roept).
De bisnummers worden: “Peaches”, “Regalia” en “I’m the Slime”.
Was je er zelf ook bij? Even tevreden als ik? Of was je elders? Waar zat je dan, toch niet gewoon thuis? Besef je wat je hebt laten passeren? Maar er komen nog gelegenheden. Ik zal er ook zijn. Na het concert kan je trouwens al wat je wilt vragen aan Zappa Junior. Hij poseert voor elke gewenste foto met jou erbij en ondertekent elk stuk dat hem wordt voorgelegd (wel geen contracten). Hij wacht tot iedereen bediend is en tot iedereen doorgaat. Hij ziet er heel tevreden uit. Hoe zou je zelf zijn als je in staat bent om de muzikale erfenis van je vader op zo’n grandioze wijze over de wereld uit te dragen?
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne ism met Arenberg, Antwerpen + Greenhouse Talent, Gent
Nederlands 
Français 
