Ghinzu - Ghinzu's triomfantelijke terugkeer in AB voor de 20ste verjaardag van 'Blow'

Op een natte en koude juni avond in de Ancienne Belgique vierde de Belgische indierockband Ghinzu de 20ste verjaardag van hun iconische album ‘Blow’. Dit al voor de tweede avond op rij, en er volgt nog een derde, eveneens uitverkocht concert de avond erop! Een merkwaardige comeback door de grote poort van een groep die bekendstaat om hun unieke, energieke stijl en intense live-optredens. “Ça fait très longtemps. Ça fait trop longtemps!” Met deze woorden knalt de charismatische leadzanger John Stargasm de kurk van de champagnefles.

Een overweldigende Energie en Dynamiek - Het concert begon met het prachtig uitgesponnen “Blow”, een treffende opener die meteen de ambiance erin bracht. Vanaf het begin steeg de temperatuur in de zaal voelbaar. “Olala, il fait chaud”, geeft hij meteen aan. De andere bandleden (Greg Remy, Mika Nagazaki, Antoine Michel en Jean Waterlot) gaven eveneens alles wat ze hadden, al dan niet in ontbloot bovenlijf.
De set-list omvatte zowel klassiekers vanop ‘Blow’ (zoals “Jet Sex” en “Cockpit Inferno” als favorieten van de andere albums zoals “Dracula Cowboy” (vanop ‘Electronic Jacuzzi’) en “Cold Love” (vanop ‘Mirror Mirror’). Deze laatste song was met voorsprong het hoogtepunt van de avond, waarbij de keyboards het nummer een extra dimensie gaf. Ook “The Dragster-Wave” ontlokte daarna een oorverdovend gegil uit het publiek. De band wisselde moeiteloos tussen verschillende ritmes, wat zorgde voor een dynamisch en meeslepend optreden.

Een Vergelijking met dEUS - Vaak wordt Ghinzu in één adem genoemd met de invloedrijke Vlaamse band dEUS, wiens eerste drie albums ‘Worst Case Scenario’, ‘In a Bar, Under the Sea’ en ‘The Ideal Crash’ het geluid van de Vlaamse alternatieve rockscene bepaalden. Net zoals dEUS dat deed voor Vlaanderen, heeft Ghinzu met hun trio aan platen albums een blijvende impact gehad op de Franstalige rockscene. Toch gaat de vergelijking op andere vlakken niet echt op. Ghinzu durft nog net iets meer werken met krachtige melodieën en suggestieve teksten (zoals op “Do You Read Me?” en afsluiter “Til You Faint”) en brengt zo niet alleen indie, maar ook een boeiende fusie van alternatieve rock, new wave en electro.

Een Onvergetelijke Encore - Niet één, maar twee keer komen de heren terug het podium op voor extra nummers. Een adembenemende stilte overviel de zaal toen de eerste noten van “Sweet Love” klonken. Een krachtige tegenstelling met het gebrul tijdens afsluiter “Mine”. Tijdens het tweede bisgedeelte vormden “This War Is Silent” en “Forever”  de laatste uitspattingen van een verrassend geoliede machine. De zuivere zang van Stargasm werd soms overstemd door het waanzinnige enthousiaste publiek, maar dit deed geen afbreuk aan de algehele ervaring; integendeel, het voegde een rauwe authenticiteit toe aan het optreden.

Conclusie: de invloed van ‘Blow’ leeft voort, en Ghinzu blijft een bron van inspiratie voor zowel oude als nieuwe generaties rockliefhebbers, van zowel boven als onder onder de taalgrens.

Pics homepag @Karel Uyttendaele (Karel Uyttendaele Photography for Ancienne Belgique)

Organisatie: Progress Booking ism Ancienne Belgique, Brussel

The Good, The Bad And The Zugly, met bandleden die ook bij Kvelertak en Kosmik Boogie Tribe spleen, kwamen hier al eerder aan bod. Op hun vorige album, ‘Algorithm  and Blues’, keerden ze terug naar de brutale punkrock en op hun  nieuwe album ‘Research  And Destroy’ doen ze dat nog eens netjes over.
De band heeft naar eigen zeggen een groot aantal fans en een uitstekende reputatie in thuisland Noorwegen. In de rest van de wereld loopt het allemaal niet zo’n vaart. Er zit deze keer wat meer garagerock in hun punkrock, maar vooral veel humor in de songtitels. “What’s My Rage Again”, “The PKA Took My Money Away”, “Nostradumbass”, …
Dat deden ze al op eerdere albums en die formule houden ze dus aan. Daar is weinig op aan te merken. Satire en punk gaan goed samen. De tracks op ‘Research And Destroy’ komen met een rotvaart voorbij en zijn earcandy voor al wie punkrock een warm hart toedraagt. Knappe intro’s, veel power en agressie, vaak een meezingbaar refrein, … het plaatje klopt helemaal.
Een paar tracks klinken wat vetter of harder dan de rest: “Bridge And Tunnel Guy”, “Diet 1-2-3” en de hit-in-wording “Here Come The Waterworks”.
Wie al fan is van pakweg Turbonegro of The Hellacopters, moet zeker ook deze Noorse punkband eens checken. Dit album is op vinyl beschikbaar.

https://www.youtube.com/watch?v=qjvyuQptAXU

Uniek zijn is dezer dagen eigenlijk onmogelijk geworden, alles is wel eens ooit voorgedaan. Maar toch ontdekken we nog bijna maandelijks tot dagelijks bands of artiesten die net door een bijzonder aanstekelijke en tot de verbeelding sprekende inbreng toch net iets meer uniek kunnen genoemd worden dan de doorsnee rock- en punkbands. Eén daarvan is de Belgische rock act Beuk, die met Nederlandstalige rockmuziek ons in 2018 al een paar keer heeft omvergeblazen. Nu, er is ook een Duitstalige versie van Beuk. Die luistert naar de naam Zuperking. De groep rond zanger en gitarist Frank Bahmuller, geboren en getogen in Stuttgart, werd opgericht in 2003. De band kende enkele personeelswissels, en laste zelfs een pauze in van circa vijf jaar. Sinds 2018 trekt Zuperking weer de boer op om, we citeren ''Eager to play, always ready to party and they are going to blow your mind''.
Hoewel ze puur muzikaal eigenlijk niet in de zelfde richting liggen als Beuk, gaan beide bands wat manier van brengen van hun lekker aanstekelijke rock en punk muziek wel degelijk dezelfde kant uit, zo merken we voortdurend op bij het beluisteren van 'Zuperking'.  
Met 'Zuperking' onder de arm draait de band inderdaad een gloednieuwe bladzijde om en is duidelijk klaar om zijn plaats binnen het rock- en punkgebeuren terug in te nemen. Vanaf het catchy en aanstekelijke “Scheisdreck” tot “Untergang”, “Egotripper”, “Die Mauer” en afsluiter “Lacherlich” valt ons de humoristische kijk op. Maar de band houdt je meteen ook een soort spiegel voor. Vandaar dat we in het begin van deze recensie ook verwijzen naar een band als Beuk. Want net zoals die laatste straalt Zuperking iets uitzonderlijk uit dat ervoor zorgt dat dus niet alleen daken er zullen afvliegen, maar dat je ook dooreen wordt geschud en wakker wordt uit je roze bubbel. Het grote pluspunt aan deze schijf is trouwens dat de songs smeken om live te worden gebracht. Pas op het podium komen ze nog het best tot hun recht, en daarmee is de vergelijking met Beuk dus compleet.
We kunnen dan ook, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, losweg stellen dat Zuperking het Duitstalige antwoord is op Nederlandse rockbands als Beuk. Met diezelfde energieke ingesteldheid ramt Zuperking als een losgeslagen bulldozer alle heilige huisjes omver, en laat geen spaander heel van je hersenpan. Dit allemaal gekruid met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Dat dit bovendien allemaal gebracht wordt in het Duits is een enorme meerwaarde binnen het geheel, en zorgt ervoor dat we wel degelijk een heel unieke rock- en punkband voorgeschoteld krijgen, die zonder moeite kan wedijveren met menig punk en rock act in gelijk welke taal en strekking. Want puurder dan dit kan rock-'n-roll  niet zijn.

Tracklist: Scheisdreck; Untergang; Egotripper; Die Mauer; Lacherlich

Neoklassiek, Folk en een streepje postrock. Dit is hoe het gezelschap Zura Zaj uit Gent zichzelf omschrijft. Via het Luikse label homerecords.be bracht Zura Zaj zijn debuut 'Small Obstacles' op de markt. De band profileert zich als 'huiskamermuziek'. En dat is inderdaad ook een sfeer die wordt gecreëerd op deze schijf. Zoals in een rustige omgeving in je eigen huiskamer zonder het geluid van voorbijrazende auto's, draaiende machines en stressvolle taferelen om je heen, kom je in jouw eigen huiskamer namelijk nog het best tot rust. Niet? Lieze Van Herzeele (viool), Jonathan Baltussen (French Horn), Gowaart Van Den Bossche (gitaar en percussie) brengen bij elke song betoverende mooie klanken naar voor die een diepe indruk nalaten. Telkens opnieuw.

Volgens de biografie op bandcamp timmert dit trio al circa tien jaar aan de weg en dat is ook te merken. De innerlijke rust van viool, gecombineerd met hoornklanken komende uit het Hemels  paradijs en percussie en gitaar waarbij nooit geluidsmuren worden gesloopt, maar harten des te meer. Ze verraden meer dan eens dat Zura Zaj niet aan zijn proefstuk toe is. Door die jarenlange ervaring vinden de bandleden elkaar dan ook voortdurend blindelings. Dit resulteert uiteindelijk in dit sprankelend tot magisch mooi debuut, dat ons van begin tot bitter einde met verstomming slaat.

‘Small Obstacles’ is dan ook een langgerekte rit geworden over wegen boordevol innerlijke rust tot zachtmoedigheid, die je bedwelmd en tot complete 'zen' brengt. Dit trio pint zich bovendien totaal niet vast op één muziekstijl en slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Vandaar de subtiel verwijzingen naar Jazz, die we terugvinden in sommige biografie. Dit dus allemaal zonder die trommelvliezen te doen barsten of geluidsmuren op te trekken. Maar eveneens zonder je in slaap te wiegen uit verveling.

Besluit: Valt het u op dat we geen enkele songs hebben vernoemd? Dat deden we heel bewust. En dat kunnen we ook niet genoeg herhalen. Deze schijf moet je dus eerder in zijn totaliteit zien, beluisteren en beleven. Gebruik hiervoor dan vooral al je zintuigen. Het gehoor om die wonderbaarlijke klanken op te vangen, de ogen - bij voorkeur gesloten - om magische kleurrijke beelden op te roepen. En 'het gevoel' om de koude rillingen en de warme gloed letterlijk over je rug te voelen lopen. Want ‘Small Obstacles’ is dus vooral een plaat die je moet voelen en niet enkel beluisteren. Zura Zaj verstaat die unieke kunst om hun muziek zodanig op te bouwen dat je letterlijk onder hypnose wordt gebracht en weggevoerd naar een eigen diep verborgen hemels paradijs, waar percussie , viool en hoorn je tot een innerlijke rust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Meer nog, niet kunt ontsnappen. Want door de intensiviteit van elk van die instrumenten, word je meegezogen naar een onontgonnen prachtige, mooie wereld.

Tracklist: Exhale 04:11 Landfall 07:30 Eastbound 04:35 Nigh 03:07 Acres 03:12 Atoll 04:49 Tide 01:55 Still 02:17 Ever 01:22 Alight 03:48

Blaudzun aka Johannes Sigmund is een sing/songwriter die we in het hart dragen . Hij kan het materiaal sober , innemend als volmondig georkestreerd presenteren . Hij zorgt voor knap gearrangeerde songs en geeft er een gevoelige, emotievolle tune  aan. Er is een (terechte) link met Arcade Fire , maar hij heeft een eigen invalshoek .
Blaudzun staat niet stil , na twee gerespecteerde albums ‘Heavy flowers’ en ‘Promises of no one’s land’. “Flame in my head” , “Elephants” , “Hollow people” en natuurlijk “Promises of no one ’s land” zelf zijn een handvol singles die in het geheugen gebreiteld staan .
Hij is een muzikaal kunstenaar , wikt , weegt en brengt spannend broeierige , innemende songs . Hij ging eerder nog een artistiek geslaagde samenwerking aan met de Utrechtse producer David Douglas in ‘Haty Haty’ .
Hij werkt nu een nieuw concept uit van drie ‘Jupiter’s’ met een aantal bandleden . Binnen het jaar krijgen we drie albums , waarvan de eerste ons nu  alvast overtuigt . Zijn basis van popsongs , die je meteen je in beroering brengen , springen er hier niet meteen uit , maar per beluistering wint deze plaat . Zeker de variatie , ze zijn geleest op pakkend pianospel als op een breed instrumentarium ; je komt dan uit op ballads als “Don’t waste the shadow”, de titelsong “Jupiter” als het bredere “Between a kiss and a sorry goodbye” . Er is een voelbare spanning en intensiteit in “Out of mind” , “Echo heartache” en “Rotterdam”. Het geheel wordt gekenmerkt door een zekere directheid en minder subtiliteit en finesse . Hoeft ook niet , het toont de diversiteit van Blaudzun aan , en maakt ons nieuwsgierig voor het volgend materiaal. Blaudzun is een talenrijk , begenadigd sing/songwriter  en is met de juiste mensen omringd sterk materiaal af te leveren . Uitkijken naar de andere (drops of) ‘Jupiter’ …

Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu

Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.

Na  het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.

Met daznk aan Luminousdash.com  http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent