Blaudzun – Melancholie het centrale thema
In 2014 wist een artiest ons op Les Nuits Botanique compleet omver te blazen, door z’n sound in een zweem van melancholie en weemoed onder te dompelen en er een groove in te steken. Blaudzun (*****) is de naam, het alter-ego van Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond. Hij is al sinds 2006 bezig en bracht enkele knappe platen uit. Hij is nu toe aan z’n negende, 'Latter Days'. In een zo goed als uitverkocht Ha Concerts in Gent konden we hem bewonderen. Op het laatste album horen we toegankelijkheid en avontuur met een bevreemdend, donker kantje.
Live is de sound veelzijdiger en wordt deze nog meer uitgepuurd, in een set die melancholie centraal plaatst en er een groove aan toevoegt. Puik werk opnieuw.
Na de intro “The Sun Shines Down On Me” van Daniel Johnston werd meteen de aandachtr gescherpt door sterk drumwerk. Blaudzun zien we in glinsterend donker pak, dito donkere grote bril, het podium opkomen. “Wicked Ball” is eentje die ontploft. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De nieuwste single “Kayo” zit al vroeg in de set, en klinkt energiek, gedreven. De emoties borrelen op, de sound is hypnotiserend, bedwelmend, weemoedig als broeierig, meespelend, gedragen door z’n kenmerkende vocals en extraverte uitstraling. Telkens houdt hij zijn publiek bij de leest.
Het klinkt spannend door de intieme en explosieve sound , waar de registers durven open getrokken te worden als op “Coma” (ook eentje van de nieuwe plaat).
We waren onder de indruk van het sublieme drumwerk en de beweeglijke gitarist, die naast Blaudzun was opgesteld en dus meermaals de show stal. “Elephants” werd door het dankbare publiek meegezongen. Ook de nieuwere nummers moesten niet onderdoen en gingen erin als zoetenkoek, o.m. het wondermooie, lekkere dansbare “Better Man”. Een rustiger moment volgde met het pakkend mooie “Spark Chaser”.
Uiteraard worden clichés aangehaald in 'ooo en aaa's' meezingen en het bovenhalen van de gsm lichtjes. Ze zorgen voor magische momenten. Het mazakt de show als het geheel bijzonder. Het toont hoe dicht een artiest als Blaudzun na al die jaren nog steeds bij zijn fans staat. En die liefde is wederzijds. Het publiek gaat gretig in op wat hij hen aanbiedt en geniet met volle teugen.
Het intieme “Wolf's Behind the Glass” speelt Blaudzun akoestisch middenin het publiek. Puur, oprecht, broos en breekbaar. Een song als “Dontfuckitup” onderstreept de frustraties van deze tijd, de middenvinger omhoog naar wat mis gaat in onze maatschappij. Die boodschap kregen we wel te verstaan.
Song na song bleef Blaudzun zijn publiek entertainen. Veelzijdigheid troef van intimiteit tot dynamiek. Hij danste letterlijk doorheen de zaal op “Wasteland.
Apotheose in de bis met het prachtige “Hey Now”, solo. Het zorgde voor een kippenvelmoment. Waarna de band inpikte op “'Dreamers”. Mooi overtuigend. Blaudzun sloot af , met wellicht z’n grootste hit “Promises of No man’s land”.
Dit was een uiterst geslaagde avond … Melancholie was het centrale thema, het was in balans een kleine twee uur puur muzikaal genieten van bittere ernst en humor. Klasse!
Setlist: Wicked Ball //Kayo //Bonfire //Coma //Elephants //Better Man //Wingbeat //Spark Chaser //Pin //Wolf's Behind the Glass (acoustic in audience)Faint Of Heart //We Both Know //Heavy Flowers //Prophecy //Dontfuckitup //Summer Song //Wasteland //Real Hero //Too Many Hopes for July (ending with Solar snippet) Encore: Shades //Hey Now (solo) //Dreamers /Promises of No Man's Land
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Ghinzu - Ghinzu's triomfantelijke terugkeer in AB voor de 20ste verjaardag van 'Blow'
Op een natte en koude juni avond in de Ancienne Belgique vierde de Belgische indierockband Ghinzu de 20ste verjaardag van hun iconische album ‘Blow’. Dit al voor de tweede avond op rij, en er volgt nog een derde, eveneens uitverkocht concert de avond erop! Een merkwaardige comeback door de grote poort van een groep die bekendstaat om hun unieke, energieke stijl en intense live-optredens. “Ça fait très longtemps. Ça fait trop longtemps!” Met deze woorden knalt de charismatische leadzanger John Stargasm de kurk van de champagnefles.
Een overweldigende Energie en Dynamiek - Het concert begon met het prachtig uitgesponnen “Blow”, een treffende opener die meteen de ambiance erin bracht. Vanaf het begin steeg de temperatuur in de zaal voelbaar. “Olala, il fait chaud”, geeft hij meteen aan. De andere bandleden (Greg Remy, Mika Nagazaki, Antoine Michel en Jean Waterlot) gaven eveneens alles wat ze hadden, al dan niet in ontbloot bovenlijf.
De set-list omvatte zowel klassiekers vanop ‘Blow’ (zoals “Jet Sex” en “Cockpit Inferno” als favorieten van de andere albums zoals “Dracula Cowboy” (vanop ‘Electronic Jacuzzi’) en “Cold Love” (vanop ‘Mirror Mirror’). Deze laatste song was met voorsprong het hoogtepunt van de avond, waarbij de keyboards het nummer een extra dimensie gaf. Ook “The Dragster-Wave” ontlokte daarna een oorverdovend gegil uit het publiek. De band wisselde moeiteloos tussen verschillende ritmes, wat zorgde voor een dynamisch en meeslepend optreden.
Een Vergelijking met dEUS - Vaak wordt Ghinzu in één adem genoemd met de invloedrijke Vlaamse band dEUS, wiens eerste drie albums ‘Worst Case Scenario’, ‘In a Bar, Under the Sea’ en ‘The Ideal Crash’ het geluid van de Vlaamse alternatieve rockscene bepaalden. Net zoals dEUS dat deed voor Vlaanderen, heeft Ghinzu met hun trio aan platen albums een blijvende impact gehad op de Franstalige rockscene. Toch gaat de vergelijking op andere vlakken niet echt op. Ghinzu durft nog net iets meer werken met krachtige melodieën en suggestieve teksten (zoals op “Do You Read Me?” en afsluiter “Til You Faint”) en brengt zo niet alleen indie, maar ook een boeiende fusie van alternatieve rock, new wave en electro.
Een Onvergetelijke Encore - Niet één, maar twee keer komen de heren terug het podium op voor extra nummers. Een adembenemende stilte overviel de zaal toen de eerste noten van “Sweet Love” klonken. Een krachtige tegenstelling met het gebrul tijdens afsluiter “Mine”. Tijdens het tweede bisgedeelte vormden “This War Is Silent” en “Forever” de laatste uitspattingen van een verrassend geoliede machine. De zuivere zang van Stargasm werd soms overstemd door het waanzinnige enthousiaste publiek, maar dit deed geen afbreuk aan de algehele ervaring; integendeel, het voegde een rauwe authenticiteit toe aan het optreden.
Conclusie: de invloed van ‘Blow’ leeft voort, en Ghinzu blijft een bron van inspiratie voor zowel oude als nieuwe generaties rockliefhebbers, van zowel boven als onder onder de taalgrens.
Pics homepag @Karel Uyttendaele (Karel Uyttendaele Photography for Ancienne Belgique)
Organisatie: Progress Booking ism Ancienne Belgique, Brussel
The Good, The Bad And The Zugly, met bandleden die ook bij Kvelertak en Kosmik Boogie Tribe spleen, kwamen hier al eerder aan bod. Op hun vorige album, ‘Algorithm and Blues’, keerden ze terug naar de brutale punkrock en op hun nieuwe album ‘Research And Destroy’ doen ze dat nog eens netjes over.
De band heeft naar eigen zeggen een groot aantal fans en een uitstekende reputatie in thuisland Noorwegen. In de rest van de wereld loopt het allemaal niet zo’n vaart. Er zit deze keer wat meer garagerock in hun punkrock, maar vooral veel humor in de songtitels. “What’s My Rage Again”, “The PKA Took My Money Away”, “Nostradumbass”, …
Dat deden ze al op eerdere albums en die formule houden ze dus aan. Daar is weinig op aan te merken. Satire en punk gaan goed samen. De tracks op ‘Research And Destroy’ komen met een rotvaart voorbij en zijn earcandy voor al wie punkrock een warm hart toedraagt. Knappe intro’s, veel power en agressie, vaak een meezingbaar refrein, … het plaatje klopt helemaal.
Een paar tracks klinken wat vetter of harder dan de rest: “Bridge And Tunnel Guy”, “Diet 1-2-3” en de hit-in-wording “Here Come The Waterworks”.
Wie al fan is van pakweg Turbonegro of The Hellacopters, moet zeker ook deze Noorse punkband eens checken. Dit album is op vinyl beschikbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=qjvyuQptAXU
Als een band zijn visitekaartje aflevert, kan dat alle kanten uitgaan. Meestal voel je aan dat een beginnende band zeker over potentieel beschikt om ooit potten te breken, maar dat er vooral nog groeimogelijkheden zijn. Het komt zelden voor dat we zodanig omver geblazen worden dat we de biografie van een band opzoeken om er zeker van te zijn dat het om een nieuwe formatie gaat. Dat was ook het geval met Tezura, een melodieuze thrash/coreformatie die pas is ontstaan in 2018 en met 'Voices' een EP uitbrengt die ons inderdaad met verstomming slaat.
“Behind the Glow” is al een eerste verschroeiende mokerslag in het gezicht. De gitaarlijnen klinken opvallend perfect, als scherpe scheermesjes. Drumsalvo's die aanvoelen als kanonsballen worden gekruid met een vocale aankleding die zorgt voor meerdere adrenalinestoten. De melodieuze aanpak van het thrashmetalgenre is zelfs vrij uniek te noemen. Een lijn die de band verder doortrekt op de daarop volgende “Voices”. Een klepper van circa vijf minuten lang, waarvan huidige topbands in het genre nog kunnen van leren. Het lijkt wel alsof deze band al ruimschoots twintig jaar bestaat. Zodanig hoog is dit niveau dat we zoeken naar minpunten, en die zelfs na meerdere luisterbeurten niet vinden.
Want ook bij “Apotheosis” voel je diezelfde adrenaline door je aders stromen, waardoor enige sceptische kijk op de zaak naar de vuilnisbak kan doorverwezen worden. Tezura doet er gewoon nog wat schepjes bovenop met de afsluiter “Sun”. Waar geen speld valt tussen te krijgen.
Het is namelijk verdomd moeilijk geworden om een unieke boom te worden in dat grote bos van thrash en metalcore. Maar Tezura slaagt erin grenzen te verleggen binnen deze muziekstijl, waarvan we het bestaan niet kenden. Dat is de verdienste van muzikanten die op zodanig hoog niveau hun ding staan te doen, dat we niet zomaar worden omver geblazen. De mokerslag in ons gezicht laat ons totaal verweesd achter.
Dit is een soort visitekaartje dat we niet elke dag tegenkomen. Meer nog. Dit is het soort thrashmetal waardoor we ooit fan zijn geworden van het genre, ergens in de jaren '80. Alleen slaagt deze band erin daar gewoon een paar stevige schepjes boven op te doen. Klasse, pure klasse schotelt Tezura ons voor.
Tracklist: Behind the Glow 06:44, Voices 05:15, Apotheosis 04:51, Sun 05:52
Uniek zijn is dezer dagen eigenlijk onmogelijk geworden, alles is wel eens ooit voorgedaan. Maar toch ontdekken we nog bijna maandelijks tot dagelijks bands of artiesten die net door een bijzonder aanstekelijke en tot de verbeelding sprekende inbreng toch net iets meer uniek kunnen genoemd worden dan de doorsnee rock- en punkbands. Eén daarvan is de Belgische rock act Beuk, die met Nederlandstalige rockmuziek ons in 2018 al een paar keer heeft omvergeblazen. Nu, er is ook een Duitstalige versie van Beuk. Die luistert naar de naam Zuperking. De groep rond zanger en gitarist Frank Bahmuller, geboren en getogen in Stuttgart, werd opgericht in 2003. De band kende enkele personeelswissels, en laste zelfs een pauze in van circa vijf jaar. Sinds 2018 trekt Zuperking weer de boer op om, we citeren ''Eager to play, always ready to party and they are going to blow your mind''.
Hoewel ze puur muzikaal eigenlijk niet in de zelfde richting liggen als Beuk, gaan beide bands wat manier van brengen van hun lekker aanstekelijke rock en punk muziek wel degelijk dezelfde kant uit, zo merken we voortdurend op bij het beluisteren van 'Zuperking'.
Met 'Zuperking' onder de arm draait de band inderdaad een gloednieuwe bladzijde om en is duidelijk klaar om zijn plaats binnen het rock- en punkgebeuren terug in te nemen. Vanaf het catchy en aanstekelijke “Scheisdreck” tot “Untergang”, “Egotripper”, “Die Mauer” en afsluiter “Lacherlich” valt ons de humoristische kijk op. Maar de band houdt je meteen ook een soort spiegel voor. Vandaar dat we in het begin van deze recensie ook verwijzen naar een band als Beuk. Want net zoals die laatste straalt Zuperking iets uitzonderlijk uit dat ervoor zorgt dat dus niet alleen daken er zullen afvliegen, maar dat je ook dooreen wordt geschud en wakker wordt uit je roze bubbel. Het grote pluspunt aan deze schijf is trouwens dat de songs smeken om live te worden gebracht. Pas op het podium komen ze nog het best tot hun recht, en daarmee is de vergelijking met Beuk dus compleet.
We kunnen dan ook, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, losweg stellen dat Zuperking het Duitstalige antwoord is op Nederlandse rockbands als Beuk. Met diezelfde energieke ingesteldheid ramt Zuperking als een losgeslagen bulldozer alle heilige huisjes omver, en laat geen spaander heel van je hersenpan. Dit allemaal gekruid met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Dat dit bovendien allemaal gebracht wordt in het Duits is een enorme meerwaarde binnen het geheel, en zorgt ervoor dat we wel degelijk een heel unieke rock- en punkband voorgeschoteld krijgen, die zonder moeite kan wedijveren met menig punk en rock act in gelijk welke taal en strekking. Want puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Tracklist: Scheisdreck; Untergang; Egotripper; Die Mauer; Lacherlich
Neoklassiek, Folk en een streepje postrock. Dit is hoe het gezelschap Zura Zaj uit Gent zichzelf omschrijft. Via het Luikse label homerecords.be bracht Zura Zaj zijn debuut 'Small Obstacles' op de markt. De band profileert zich als 'huiskamermuziek'. En dat is inderdaad ook een sfeer die wordt gecreëerd op deze schijf. Zoals in een rustige omgeving in je eigen huiskamer zonder het geluid van voorbijrazende auto's, draaiende machines en stressvolle taferelen om je heen, kom je in jouw eigen huiskamer namelijk nog het best tot rust. Niet? Lieze Van Herzeele (viool), Jonathan Baltussen (French Horn), Gowaart Van Den Bossche (gitaar en percussie) brengen bij elke song betoverende mooie klanken naar voor die een diepe indruk nalaten. Telkens opnieuw.
Volgens de biografie op bandcamp timmert dit trio al circa tien jaar aan de weg en dat is ook te merken. De innerlijke rust van viool, gecombineerd met hoornklanken komende uit het Hemels paradijs en percussie en gitaar waarbij nooit geluidsmuren worden gesloopt, maar harten des te meer. Ze verraden meer dan eens dat Zura Zaj niet aan zijn proefstuk toe is. Door die jarenlange ervaring vinden de bandleden elkaar dan ook voortdurend blindelings. Dit resulteert uiteindelijk in dit sprankelend tot magisch mooi debuut, dat ons van begin tot bitter einde met verstomming slaat.
‘Small Obstacles’ is dan ook een langgerekte rit geworden over wegen boordevol innerlijke rust tot zachtmoedigheid, die je bedwelmd en tot complete 'zen' brengt. Dit trio pint zich bovendien totaal niet vast op één muziekstijl en slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Vandaar de subtiel verwijzingen naar Jazz, die we terugvinden in sommige biografie. Dit dus allemaal zonder die trommelvliezen te doen barsten of geluidsmuren op te trekken. Maar eveneens zonder je in slaap te wiegen uit verveling.
Besluit: Valt het u op dat we geen enkele songs hebben vernoemd? Dat deden we heel bewust. En dat kunnen we ook niet genoeg herhalen. Deze schijf moet je dus eerder in zijn totaliteit zien, beluisteren en beleven. Gebruik hiervoor dan vooral al je zintuigen. Het gehoor om die wonderbaarlijke klanken op te vangen, de ogen - bij voorkeur gesloten - om magische kleurrijke beelden op te roepen. En 'het gevoel' om de koude rillingen en de warme gloed letterlijk over je rug te voelen lopen. Want ‘Small Obstacles’ is dus vooral een plaat die je moet voelen en niet enkel beluisteren. Zura Zaj verstaat die unieke kunst om hun muziek zodanig op te bouwen dat je letterlijk onder hypnose wordt gebracht en weggevoerd naar een eigen diep verborgen hemels paradijs, waar percussie , viool en hoorn je tot een innerlijke rust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Meer nog, niet kunt ontsnappen. Want door de intensiviteit van elk van die instrumenten, word je meegezogen naar een onontgonnen prachtige, mooie wereld.
Tracklist: Exhale 04:11 Landfall 07:30 Eastbound 04:35 Nigh 03:07 Acres 03:12 Atoll 04:49 Tide 01:55 Still 02:17 Ever 01:22 Alight 03:48
De bandnaam The Good, The Bad and The Zugly zal waarschijnlijk fantastisch hebben geklonken na meer dan vijf pintjes na de eerste gezamenlijke repetitie, maar om er nu echt een international carrière mee uit te bouwen? Nochtans heeft deze Noorse punkrockband best wel wat troeven in huis om door te breken.
The Good, The Bad and The Zugly (GBZ) brengen op het pas uitgebrachte album ‘Misanthropical House’ stevige punkrock in de traditie van The Hellacopters en Turbonegro. Drummer Tommy Akerholdt van Turbonegro mag zelfs even komen meezingen. Hun punkrock is snel en catchy, maar niet plat commercieel en mooier uitgewerkt dan pakweg de Britse oldschoolpunk. Stevig en vinnig, maar niet bijster origineel. Zo klinken ze op "I Lied About Being A Hardcore Man”, “Mindlessness”, “Ripe For The Grave” en – het beste nummer op het album - “International Asshole”. Inhoudelijk gaat het niet altijd over de grote wereldproblemen, maar soms ook over de eigen lichamelijke teloorgang of persoonlijke ergernissen. GBZ brengt het ‘zagen en klagen’ terug in de punk, zoiets.
GBZ heeft op dit album een paar nummers waarmee ze inzake songopbouw, akkoorden en geluid dicht in de buurt komen van die andere, net iets bekendere Noorse band Kvelertak. Dat gebeurt op o.m. openingstrack “H-Bomb”, “Vik Bak Meg Satan”, “Sickness Unto Death” en “West Coast Exile”. In andere songs of intro’s klinken daar soms nog echo’s door, maar dan subtieler. Hoewel de referentie naar Kvelertak wel geen toeval zal zijn, blijven de verschillen groot genoeg om GBZ een eigen gezicht te geven. Er zijn ook slechtere bands om je aan te spiegelen en deze aanpak zorgt ervoor dat The Good, The Bad And The Zugly toch een beetje uit de band springen.
‘Misanthropical House’ is een vermakelijk album dat zowel de doorwinterde punker als de ruimdenkende metalhead zal aanspreken. Deze Noorse band is reeds uitgenodigd voor Hellfest in Frankrijk en hopelijk komen daar nog een paar Belgische festivals of zaalshows bij.
Blaudzun aka Johannes Sigmund is een sing/songwriter die we in het hart dragen . Hij kan het materiaal sober , innemend als volmondig georkestreerd presenteren . Hij zorgt voor knap gearrangeerde songs en geeft er een gevoelige, emotievolle tune aan. Er is een (terechte) link met Arcade Fire , maar hij heeft een eigen invalshoek .
Blaudzun staat niet stil , na twee gerespecteerde albums ‘Heavy flowers’ en ‘Promises of no one’s land’. “Flame in my head” , “Elephants” , “Hollow people” en natuurlijk “Promises of no one ’s land” zelf zijn een handvol singles die in het geheugen gebreiteld staan .
Hij is een muzikaal kunstenaar , wikt , weegt en brengt spannend broeierige , innemende songs . Hij ging eerder nog een artistiek geslaagde samenwerking aan met de Utrechtse producer David Douglas in ‘Haty Haty’ .
Hij werkt nu een nieuw concept uit van drie ‘Jupiter’s’ met een aantal bandleden . Binnen het jaar krijgen we drie albums , waarvan de eerste ons nu alvast overtuigt . Zijn basis van popsongs , die je meteen je in beroering brengen , springen er hier niet meteen uit , maar per beluistering wint deze plaat . Zeker de variatie , ze zijn geleest op pakkend pianospel als op een breed instrumentarium ; je komt dan uit op ballads als “Don’t waste the shadow”, de titelsong “Jupiter” als het bredere “Between a kiss and a sorry goodbye” . Er is een voelbare spanning en intensiteit in “Out of mind” , “Echo heartache” en “Rotterdam”. Het geheel wordt gekenmerkt door een zekere directheid en minder subtiliteit en finesse . Hoeft ook niet , het toont de diversiteit van Blaudzun aan , en maakt ons nieuwsgierig voor het volgend materiaal. Blaudzun is een talenrijk , begenadigd sing/songwriter en is met de juiste mensen omringd sterk materiaal af te leveren . Uitkijken naar de andere (drops of) ‘Jupiter’ …
Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu
Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.
Na het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.
Met daznk aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
In een uitverkocht AB kwam zondag één van de Nederlandse exponenten die hier bij ons op handen wordt gedragen, de amicale multi-instrumentalist Johannes Sigmond aka Blaudzun. Hij ziet er misschien een beetje excentriek uit met zijn aparte, rare kapsel en z’n enorme bril maar geen probleem, hij is een prima muzikant en performer.
Blaudzun heeft zich de laatste jaren sterk opgewerkt van achtergrondzanger tot de eigen band nu. Hij leende z’n naam aan een Deens wielrenner uit de jaren 70 , is al bezig van 2006 , en bracht een paar niet opgemerkte platen uit .
‘Heavy Flowers’ betekende de definitieve doorbraak en de single “Flame on my head” gaf na jaren de verdiende respons, ook in ons landje! Het vervolgverhaal ‘Promises of no man’s land’, dito single, kon rekenen op een even grote belangstelling! Heel wat leden vervoegen hem ( 7 tot 8 man!). De nummers zijn groots, de muziek bombastisch . Arcade Fire als referentie is dan ook niet vreemd.
De sound was bijgevolg perfect uitgebalanceerd, niet langdradig of uitgesponnen maar uiterst genietbaar en herkenbaar , gedragen door de heldere, indringende stem van Johannes. We kunnen het maar niet genoeg herhalen wat een uitstekend zanger en muzikant hij wel is .
Vooral de nummers “Flame on my head” en “Promises of no man’s land” bracht het publiek in extase.
De rake gevatte opmerkingen tussen de nummers in, maakten hem een echt sympathiek man. Hij verwees naar al het goede dat in Vlaanderen wordt gemaakt, trouwens zijn laatste videoclip werd door Vlamingen in elkaar gebokst. Ook solo moest hij niet onderdoen, wat begeestering gaf. Plots stond hij te midden de AB , enkel met gitaar, zonder micro; het was muisstil en gevoeligheid, emotie domineerde …
We hoorden de verschillende invalshoeken van Blaudzun, in variatie en soberheid . Zelf zorgde hij voor een bepalende push , wat het concert sterkte en ons doet besluiten hoe geslaagd dit anderhalf uur durend concert wel was . We kunnen maar hopen dat hij de komende jaren even intens kan ontroeren.
Het voorprogramma, was één van StuBru’s Nieuwe Lichting, Amongster van Thomas Oosterlynck; we kregen elektro, fonkelende elektrische, melancholische akoestische gitaren, wat synths , beats en drumloops. Een apart trippopsfeertje dus door de van-alles-aanpak. Ergens schuilde hier die andere beloftevolle band uit Gent ooit Headphone. Die indiepop werd gesmaakt door het talrijke publiek. Een song als “Bright Life” kreeg de handen op elkaar. Een kort aangenaam , overtuigend optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amongster-30-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blaudzun-30-11-2014/
Organisatie : Live Nation
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond heeft nog maar goed z’n doorbraak ‘Heavy flowers’ verwerkt of we krijgen al een vervolgverhaal . De sing/songschrijver heeft een voltallige band achter zich en wordt intussen al enorm gerespecteerd . “Flame in my head” en “Elephants” waren al twee overtuigende singles die Blaudzun brachten in de richting van 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Arcade Fire .
Opnieuw krijgen we op ‘Promises of no one’s land’ een reeks knap gearrangeerde songs, waarbij “Hollow people” en de titelsong al meteen het uitgansbord vormen . Zijn songs zijn mooi uitgewerkt , bouwen op en krijgen een volle , rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie .
Blaudzun heeft de kunst prachtige nummers te schrijven en zorgt voor stevige gefundeerde, beklijvende, bloedstollende pop die blijft hangen . Naar het einde toe , o.m. op “Halcyon “en “Wingbeat” komt de donkere toon wat meer bovendrijven .
Moeiteloos loodst hij ons opnieuw door de plaat heen met z’n gevoelige emotievolle zang. Sterk gewoonweg wat deze Johannes verwezenlijkt!
Zulu Winter - Een Brits kwintet om in het oog te houden . Het ensemble houdt het op subtiel uitgewerkt melancholisch sfeervolle, broeierige songs . De songs zitten goed in elkaar en zijn boeiend . Met een song als “We should be swimming” kunnen ze alvast een doorbraak forceren . Atmosferisch gelaagde , golvende , aanstekelijke melodieën, ingehouden , hoekige ritmes en een dromerige naar een falset neigende zang , het is het muzikaal recept van dit aangenaam album , dat deuren opent naar de toekomst .
Blaudzun, de naam zegt waarschijnlijk nog niet iedereen iets, maar velen onder ons zullen zijn muziek herkennen als ze die horen. Tijd dus om de man eens te gaan bekijken. In de MaZ in Brugge wordt hij voorafgegaan door Flying Horseman. Deze bonte groep brengt iets wat tussen ‘Woven Hand’ en ‘Gravenhurst’ ligt… Vaak aangenaam aan het oor, af en toe wat zwaar, steeds melancholisch. “Als dit spek naar je bek is, binnenkort komt er een EP”, zo vertelde frontman Bert Dockx.
Blaudzun laat even op zich wachten. Om iets over 22u komt hij samen met zijn gevolg het podium op; met kop en schouders steekt hij er bovenuit. Hun set gaat behoorlijk stevig van start en met de tweede track “Solar”, in Vlaanderen een veel gedraaid nummer, scoren ze meteen. De set gaat alle kanten uit. Eens stevig, dan weer intiem. Zeker wanneer zanger Johannes zich, gewapend met niks dan een ukelele, in het publiek waagt en ons moeiteloos het zwijgen oplegt met een porseleinen versie van “Wolfs behind the glass”. Het wordt echter geen enkel moment agressief en het publiek is dan ook aan de bühne gekluisterd, al heeft dat misschien ook een klein beetje met de meer dan bevallige violiste te maken ... Een bijzonder man, Johannes Sigmond, maar wat een muzikant. Gezegend met een stem die meer dan eens aan Tracy Chapman doet denken en songs die rechtstreeks uit de hemel lijken te zijn neergedaald, palmt hij samen met zijn ijzersterke (het mag gezegd) muzikanten alles in wat op zijn weg komt.
Het is dan ook allesbehalve een verrassing dat de zaal op het einde van de set unaniem naar meer vraagt. En of we meer krijgen! Eén van de jongste toehoorders wordt uit de zaal geplukt, een shaker in zijn hand geduwd, prompt gepromoveerd tot extra percussionist voor afsluiter “Elephants” en mag het kleinood zelfs meenemen naar huis. Zeker weten dat hier een slagwerkertje ontstaan is…
Blaudzun bewijst met de vingers in de neus dat hij niet enkel letterlijk een grote meneer is. Als dit niet genieten was, dan weet ik het ook niet meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/flying-horseman-13-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blaudzun-13-10-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond spitst zich naar ons landje toe en heeft een nieuwe plaat ‘Heavy Flowers’ uit . Een groots artiest in wording, eerder verscheen al (semi-akoestisch) werk, maar kreeg hier praktisch geen airplay. ‘Heavy Flowers’ van de sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat is een overtuigende plaat . We waren onder de indruk, gezien hij hier 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn brengt door z’n innemende, opbouwende, broeierige songs, een emotievolle zang en z’n songteksten.
Ofwel brengt hij materiaal op sobere , ingehouden wijze als “Monday” en “Another ghost rocket”. Ofwel kreeg hij de hulp van een heuse band , die afgewogen rijkelijker gearrangeerde songs spelen met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gaan door het bredere instrumentarium, alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . De single “Flame on my head” is er eentje die in het geheugen gegrift staat . “Le chant des cigales” en “Sunday punch” zijn de twee opzwepende tracks; we noteren een zwierige “Elephants” en de titelsong leunt het nauwst aan het mysterieuze en mystieke van Woven Hand door de onheilspellende tokkels , de dwarrelende synths en de accordeon.
Blaudzun loodst ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop van ‘Heavy Flowers’, die uitermate gevarieerd klinkt binnen het genre.
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond , overtuigt sterk met ‘Heavy flowers’ . Een handvol Nederlandse artiesten weten me nu écht te ontroeren , en daar behoort deze sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat zeker bij , want hij schrijft klassesongs. Hij had eerder al twee platen uit en toerde vooral in eigen land met z’n broer en af en toe met band .
Een groots artiest in wording , die in ons landje amper heeft opgetreden (onlangs nog in de Vooruit café). Hij wenst hier ervaring op te doen, en in het najaar zal hij een heuse clubtour in ons landje ondernemen, o.m. Muziekodroom , AB; 4ad, Cactus, de Roma en Stuk . We waren alvast sterk onder de indruk, hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn door de innemende, opbouwende, broeierige songs, de emotievolle zang en de songteksten.
In de (vernieuwde) Nijdrop kwam hij met een heuse band aantreden , met zeven waren ze in totaal . De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) bracht op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium , alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . Ruim anderhalf uur behield hij de aandacht van het publiek en werd hij warm onthaald . Het deed Blaudzun en z’n band erg veel deugd .
Meteen werd van wal gestoken met die puike doorbraaksingle “Flame on my head”, die het sing/songwriterschap onderstreept . Een sterk op elkaar ingespeelde band speelde dan een broeierige “Who took the wheel” , en “We both know” explodeerde ergens halverwege . Drie knallers!
Ook in z’n stem stak hij voldoende afwisseling zoals op “Chant des Cigales” en “Wolf’s behind the glass” die eindigde op het getokkel op de ukelele . De titelsong “Heavy flowers” had dan veel mee van het donkere, mysterieuze en mystieke van Wovenhand door de onheilspellende tokkels en de dwarrelende synths en accordeon . “Sunday punch” en “Jezebell” en een semi-akoestische “Street corner” raakten diep. “Quiet German girls” en “Sunshine parade” klonken zwierig, dweepten met dubbele percussie en zetten aan tot handclaps . Een folky “Elephants” sloot de set af .
Blaudzun loodste ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop. Hier werden ‘parels’ van nummers gespeeld. Majestueus, onthutsend en overrompelend!
De band won aan charisma en werd het podium op geroepen en speelde nog een paar sfeervolle songs o.m. de nieuwe single “Solar”, “Monday” en “Another ghost rocket”.
Een ‘wauw’ gevoel hielden we hier aan over . Hij komt deze zomer nog naar Festival Dranouter en in het najaar moet je deze man zeker checken in het clubcircuit die daar stond als een troubadour in een versleten ‘death to the pixies’ shirt, een zwart vestje en een amicale band als muzikaal vangnet .
Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey, die net op StuBru de vi.be on air in de wacht sleepte . Haar intimistische, dromerige , breekbare songs ontroerden zowel solo als met de beperkte toevoeging van contrabas , drumtics en allerhande tierlantijntjes en geluidjes . Heerlijk eerlijk materiaal , zowel van de EP als nummers die nog moeten verschijnen. Muzikaal en vocaal sterk gerespecteerd! De elegant gevoelige single “Heavy heart” werd op het einde gehouden .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blaudzun-24-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/love-like-birds-24-05-2012/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
De Franstalige Brusselaars hebben lang, héél lang op zich laten wachten om de opvolger klaar te hebben op de in 2004 verschenen tweede plaat ‘Blow’. Het lijkt zowat een beetje een vaste formule voor onze Waalse vrienden, want ook Girls In Hawaii nam de tijd te werken aan hun ‘Plan Your Escape’. Muzikaal ligt ‘Mirror Mirror’ in het verlengde van de vorige cd: broeierige gitaarrock, soms snedig en scherp uit de hoek komend, met een vleugje bombast en kitsch.
Ghinzu staat voor een Japans merk voor messen, en naarmate ze vaker gebruikt worden, snijden ze beter. Ook met het groeiplaat is dit het geval, dat per beluistering zich beter nestelt in je hersenen. Songs als “Cold love”, “Take it easy”, “Mother Allegra”, This light” en de titelsong overtuigen sterk, op “The end of the world” neigen ze naar The Veils , en de eigen Franse taal horen we op het intense “Je t’attendrai”. Ook zijn ze niet vies van een wat electrorock, “Kill the surfers”.
Een doorbraak is Ghinzu zeker gegund, nu dat Waalse bands als Girls In Hawaii, The Tellers, Experimental Tropic Blues Band en de tweede linie Hollywood Porn Stars en Showstar duidelijk in de lift zitten.
Nederlands 
Français 
