2012 was wel het jaartje voor de uit Leeds afkomstige Alt-J . Op ‘An awesome wave’ horen we een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde  ritmes en vocale trucjes. Hun sound is  verfijnd – toegankelijk – organisch – complex .
Intussen is de band gereduceerd tot een trio en is er opnieuw sprake van een muzikale schoonheid op die tweede . Een sferische, etherische sound , die gelaagd , gevarieerd en enkele poppy (mainstream) nummers bevat als “Hunger of the pine” , “Left hand free” , “In every other freckle” , “Arrival in Nara” , “Leaving Nara  en “Nara”.
Een muzikale aanpak , die sierlijk , spannend , dreigend is en in z’n compacte vorm van indietronica – ambient - folk en pop vindingrijk, kleurrijk als gewoon klinkt .
We hebben  evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes waar elk geluidje zijn plaats vindt, ondersteund door een speelse, meerstemmige en aanvullende zangpartij, wat ervoor zorgt dat dit opnieuw een prima album is geworden, van een goed op elkaar afgestemd trio ,  die het aardse durft te overstijgen op een “Pusher”, “Bloodflood”, en “The gospel of John Hurt” .
Band die zich (opnieuw) laat ontdekken !

Ze zijn al zo’n twintig jaar bezig en zijn nog steeds een goed bewaard geheim in de Amerikaanse indie. Inderdaad Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel speelt intens broeierige, strakke en zwevende  pop , met een roots/americana touch en die gruizige vocals .
Tien songs in een kleine veertig minuten , heerlijk genietbaar door die die melodie , de hooks en die sfeervolle , stuwende ritmiek . “Rent I pay” en “Inside out” zijn al twee sterke openers , maar de (indie) passie straalt op een “Rainy taxi” , “Do you”  en “Let me be mine” . “Knock knock knock” en “I just don’t understand” zijn innemender, ingetogener en gevoeliger .
Vlotjes , ongedwongen en dwarrelend gaan we door de plaat heen . Kortom , dit is opnieuw een plaatje voor de fijnproevers in het genre en onderstreept het kwaliteitsvolle oeuvre en het (miskende) talent van Daniel .

Het gaat snel voor Royal Blood van het duo Mike Kerr en Ben Thatcher . Ze werden al gerespecteerd en getipt door de NME , waren aanwezig op de toonaangevende festivals als Eurosonic , SXSW, London calling , Les Nuits Bota , Rock Werchter, Lowlands  en hebben nu uiteindelijk het debuut uit .
Enkel met bas en een basic drumstel zorgen zij voor strakke , catchy, dynamische , groovende rock , dat genietbare riffs en hooks bevat . Een heerlijke trip in de beste traditie van White stripes , Blood red shoes en niet vies van wat Therapy?/Life of Agony metal en stoner  op z’n QOSA.
Potig materiaal dus , wat we horen op de singles “Figure it out”, “Ten tonne skeleton” en “Little monster” . Openers “Out of the black” en “Come on over” scherpen meteen de aandacht en tonen wat het duo in z’n mars heeft .
In een kleine veertig minuten is alles voorbij , maar in die tussentijd heb je tien sterke , overtuigende songs gehoord die een broeierige spanning en intensiteit hebben vol stootkrachten .
Royal Blood - powerduo , doorbraak in 2014 en bevestiging in 2015!

Alvvays - Interessant 5tal uit Canada die ergens het midden houdt van Magnapop  - Belly – Throwing Muses en Beach House . De groep brengt frisse  , dromerige , sfeervolle en relaxte indie/shoewavepop , gedragen door de melanchole , licht zeurderige zang van Molly Rankin. Jawel de songs intrigeren door de melodie en die kenmerkende uitwaaierende, licht galmende gitaarlijnen.
De eerste songs “Adult diversion”, “Archie, marry me” zijn extraverter en hebben ons door de fraaie ritmiek meteen vast . Iets verder is er het tintelende “Atop a cake”. De andere songs zijn rustig voortkabbelend en ingetogener. Het debuut duurt zo’n half uur en Chad Van Gaalen stond in voor de productie . Fijn plaatje!

We hebben altijd al Basement Jaxx  van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton een apart plaatsje gegeven … Zij braken door met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al vijftien jaar terug intussen.
Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, drum’n’bass, , gospel, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug en een echt geslaagde return was het niet echt. Deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden , zorgen nog steeds voor een party stemming met die kenmerkende verlossende, frisse, lekker in het gehoor liggende popdance en – beats, geruggensteund door een rits vrouwelijke gastvocalistes. Tja , niet voor niks haalden huidige bands als Rudimental, Major Lazer en Disclosure de mosterd bij deze Basement Jaxx.
Fleurig en kleurig als je songs beluistert als “Power to the people”, “Unicorn” , “Never say never”, “We are not alone”, “What’s the news” en “Summer dem”.  Songs met heerlijk hoekige, leuke , dansbare ritmes . Af en toe wordt wat gas teruggenomen en zijn de beats minder pulserend met sfeervoller, chillend werk , “Something about you”, “Mermaid of salinas” en “Love is at your side” . De grillige , neurotische wendingen , die vroeger al eens opborrelden , zijn op de achtergrond geduwd …
Basement Jaxx overtuigt hier meer dan op hun vorige plaat en omhullen nog altijd alle kleuren van de regenboog …

De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is intussen uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging.
De helft van de plaat kan zo een single zijn. “Time” en “Busy earnin’” waren al twee kleppers … “The heat” , “Son of a gun” en “Lucky I got what I want” , misschien iets minder opvallend sterk, kunnen volgen .
En ja , ook met “Platoon” en “Julia” komen ze goed weg . Toegegeven, muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Maar we worden op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje en je hotst mee op de tunes en de grooves van hun rits heerlijke songs. Jungle klinkt  hartverwarmend, vrolijk, dansbaar. Puik debuut dus!

The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!

De nieuwe Stooges plaat is er eentje zonder Iggy, maar zijn geest is alom aanwezig.
‘Raw Power’ gitarist James Williamson, met die ene plaat alleen al verantwoordelijk voor een set van de meest gortige riffs uit de rockgeschiedenis, heeft onder meer bassist Mike Watt en drummer Toby Dammit opgetrommeld om een set ‘verdwaalde’ Stooges songs terug in de schijnwerpers te zetten. De heren toeren nu al jaren samen met Iggy en beheersen als geen ander die unieke vuile Stooges sound. Ook originele saxofonist Steve Mackay is mee aan boord gesprongen en blaast zich geregeld een striemende weg doorheen deze miskende klassiekers.
Alle songs zijn ettelijke jaren geleden door James Williamson en Iggy Pop geschreven en waren bestemd voor de opvolger van ‘Raw Power’ die er helaas nooit gekomen is omdat de heren destijds het ganse studiobudget liever door hun neus boorden. De meeste van die songs zijn later in rudimentaire en premature versies op diverse bootlegs terechtgekomen in een vaak barslechte opnamekwaliteit.
Het live album ‘Metallic KO’, die een stel van die songfoetussen in huis heeft, mag dan al met de jaren een legendarische status verworven hebben, de plaat klonk alsof ze ergens honderd meter onder de grond met een aftands cassetterecordertje werd opgenomen.

Met een vettig gestemde gitaar, een strakke ritmesectie en een indrukwekkende resem gastzangers heeft James Williamson de tijdloze songs nieuw leven ingeblazen. Al die special guests hebben met tonnen respect en bewondering voor levende legende Iggy Pop hun bijdrage geleverd. Heus niet alle nummers halen de intensiteit van hun soms betere rauwe bootleg-versies, maar bij momenten worden de oerdrift en de ongetemde energie van de jonge Iggy sterk geëvenaard. Ariel Pink komt zelfs akelig dicht op een broeiend “She Creatures of the Hollywood Hills”, je zou zweren dat Iggy hier zelf aan de micro hangt. Punkvetraan Jello Biafra (Dead Kennedys) steekt een portie snedigheid in “Head On The Curve” en Bobby Gillespie (Primal Scream) geeft zich met brio over aan “Scene Of The Crime”. De splinterbom “I got A Right” heeft dat woeste Bellrays wijf Lisa Kekaula aan boord gekregen, haar wilde strot zit die onsterfelijke proto-punksong als gegoten, op “Heavy Liquid” komt ze het trouwens nog eens fijntjes overdoen. Eentje die wij nog niet kenden ‘Pinpoint Eyes’, gezongen door de fantastische Joe Cardamone van het schandelijk onderschatte The Icarus Line, is een heerlijk sudderende vuile blues. De tot op heden onbekende Caroline Wonderland ontpopt zich als een echte rock’n’roll bitch op een verdomd heftig “Gimme Some Skin”, smerige rock’n’roll songs als “Cock In My Pocket” en “Rubber Legs” klinken op hun beurt geweldig dankzij furieuze en gore vocals van Gary Floyd (The Dicks) en J.G. Thirlwell (beter gekend als Foetus).

Natuurlijk kunnen we ‘Re-Licked’ niet op het hoogste schavotje zetten naast ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’ maar de plaat heeft volgens ons tonnen meer bestaansrecht dan ‘The Weirdness’ en ‘Ready To Die’. En ook al doet Iggy zelf niet mee, hij is aanwezig in elke riff, noot, grom, zucht en stoot.
Onze oproep aan James Williamson : terug Iggy aan boord hijsen en op tournee met die handel !

Het Leuvense Willow heeft nogal wat hitpotentieel  in huis . Met hun debuut hadden ze al een handvol singles en ook met deze nieuwe moeten ze niet onderdoen . “Ready” en “Danger” zijn catchy, fris twinkelende , leuke singles, en een nummer als “Control” dringt zich op . De groep laat de elektronica en keys vloeien in hun dansbare , aanstekelijke popsongs . Af en toe worden de vrolijke, happy tunes gewisseld voor wat donker melancholisch werk als “Stay stay stay” en “Atlantis” .
Willow kan alvast een pak zieltjes bijwinnen met dit (nieuwere) concept …

Een heerlijk, sfeervolle, trippy lounge sound hebben we bij Glass Animals uit Oxford , die debuteren met ‘Zaba’.
We drijven mee op hun rustig voortkabbelende, sluimerende ritmiek , de keys en een dromerige zang op z’n Alt-J’s . Beelden van kleurrijke cocktails, nachtelijke strandfeesten, zweterige (ontblootte) lichamen of after party’s flitsen ons voor de ogen. “Pools” en “Walla Walla” zijn aanstekelijk en werken meer in op de dansspieren. . Maar als je even muzikaal wenst te onthaasten , kun je best bij hen aankloppen .