De carrière van Jonathan Vandenbroeck aka Milow begon simpelweg met een man, z’n stem en z’n gitaar . Intussen heeft de charismatische sing/songwriter al een pak platen uit en al heel wat fans .
Hij brengt aangenaam luistervoer van dromerige, sfeervolle gitaarpop, semi-akoestisch of elektrisch, onder z’n zalvende , warme stem . De trip naar de V.S. was inspiratievol . “We must be crazy” en “Against the tide” zijn opnieuw mooie singles die de rest van de cd wel bepalen . Hij balanceert tussen geluk – melancholie en duisternis in zijn reeks nummers. De strijkers vullen aan en zorgen voor een rijkelijke aanvulling .
Opnieuw een heel gemoedelijk plaatje dus!

Paus
café de Zwerver
Leffinge


De organisatie van Leffingeleuren heeft duidelijk voeling met bandjes die hier kansen moeten krijgen en kunnen doorbreken.. Je moet dus niet altijd richting Brussel rijden , vanavond kunnen we een uitroepteken plaatsen achter het beloftevolle Paus uit Lissabon , die eerder al werden ontdekt op het Primavera festival .

Het kwartet is eigenlijk al een vijftal jaar bezig, heeft een paar EPs en platen uit en is te situeren ergens tussen de sound van Battles , Fuck buttons , Health en Caribou in . Inderdaad, muzikaal heb je mathrock, groovende indie psychedelica , tropical sounds , fis , broeierig, bezwerend, aanstekelijk en zelfs dansbaar.
Met twee drummers vooraan recht tegenover elkaar, op z’n Caribou’s (en beetje Trail of Dead) , keys , elektronica, en de toevoeging van bas en gitaar , zorgde nu net voor een boeiende klankkleur, met verrassende wendingen , die intrigeerde door een repetitieve , golvende, stuwende percussieve ritmiek en kon exploderen. De sound was op die manier vernuftig, subtiel , toegankelijk, venijnig , avontuurlijk en tegendraads . Hier kwam de klemtoon op de instrumentatie ‘an sich’ en het samenspel. Af en toe kwam een zangpartij aan bod .
Hoedanook , we ervaarden een aangenaam , leuk , ontspannend concept. Moeiteloos werden we meegesleept in dit patroon . Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje viel wel op z’n plaats.
Het kwartet werd voor een handvol mensen warm onthaald . Iedereen hield er wel van. Songs met Portugese titels zijn we niet gewoon; “Primeira” opende de set opende en verder “Bandeira branca” , “Mudo e surdo” , “Clarao”, de single “Cume” en afsluiter “Pelo pulsa” toonden aan dat dit collectief heel wat talent in huis had en de moeite waard is hier ontdekt te worden .

Paus – Band die ons in optimale stemming bracht . U (?) en ik in Leffinge waren er nu al bij ; ook het Vaticaan kan uitermate tevreden zijn !

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge 

Een kleine tien jaar terug was het NYse CYHSY rond Alec Ounsworth één van die hippe indiebandjes bij uitstek . Hun titelloos debuut werd de hemel ingeprezen . We werden meteen meegevoerd in die unieke sound van robuuste, broeierige en zalvende retro en freaky, dromerige, zwevende (sprookjesachtige)  psychedelicatunes, bepaald door die kenmerkende, zeurderige zang, slordig , speels en ongedwongen . Songs als “Over & over again” en ”The skin of my yellow country teeth” waren in het geheugen gegrift!
De daaropvolgende ‘Some loud thunder’ en ‘Hysterical’ hebben nog die bezwerende twinkelende grooves , maar beklijven minder. Natuurlijk sprongen er telkens een paar nummers bovenuit als “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” “en Maniac”, “Hysterical” en “Into your alien arms” van de laatste.
Hoewel de muziek met de jaren lauwer werd onthaald , Ounsworth al heel wat bandcrisissen heeft overleefd,  is de sound er niet minder om . De elektronica en synths zweven op sfeervol gepaste wijze over de nummers heen . Met songs als “Coming down” met Matt Berninger (The National btw) en “Beyond illusion” komt de band terug sterk weg door die bezwerende, fris rockende groove . Ook de dromerige “As always” , “Blameless” , “Little moments” en “Impossible request” zijn de moeite door hun evenwichtige stijl en  opbouw . De paar mindere nemen we er bij!
Kortom , CYHSY blijft een te koesteren band  en slaagt er nog steeds fijne pop af te leveren , alleen het jongere publiek is er minder warm voor …

PCPC
café de Zwerver
Leffinge

Parquet Courts en PC Worship, twee bands uit de indienoisescene, vinden elkaar met regelmaat , zijn momenteel samen op tournee en namen gretig de kans samen te spelen onder een uniek project PCPC.

We horen een lofi rammelende aanpak , een invloedssfeer van 60s/70s bands als V.U., Television ,The Doors , geïnjecteerd met eighties Wire , The Feelies, Sonic Youth  en overgoten van een Pavement , Butthole Surfers en  Pixies.
Parquet Courts klinkt ons het bekendst en ze refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal! Voorlopig hoogtepunt: hun set op Rock Werchter dit jaar!
Die van PC Worship, moeten we toegeven , kennen we niet echt , maar zij hebben alvast Thurston Moore en Butthole surfers in hun sound zo te horen. De toegevoegde sax is duidelijk een meerwaarde .
En kijk , samen op het podium hebben ze verschillende muzikale gezichten, zoals vanavond in ‘t café van de Zwerver, waar ze hun ding in een veertigtal minuten deden en deelden . We hoorden een rauwe rammelende, rommelende, speelse potpourri en jam van heel wat fantasietjes, waarbij de gitaren rijkelijk in feedbackgeraas overgingen en durfden te exploderen ; en de sax op z’n God (moet je echt eens opzoeken , die band btw) zweefde eroverheen.

Met zes waren ze op het kleine podium , waarbij de bas en de drums de repetitieve basis vormden voor het leuke, soms ontspoorde samenspel . Je kon zeker niet omheen de aanpak van een Thurston Moore , waarin wat 60s psychedelica zat verweven. We genoten van de gezamelijke tempowisselingen en verrassende wendingen. Geen wetmatigheden, dat was duidelijk.

Spijtig genoeg was er apart geen ruimte om een half uurtje hun eigen ding te doen; we konden ons dan nog beter inbeelden hoe beide bands vanuit hun eigen kijk, hun muzikale visie in PCPC deelden. Een gemiste kans!

Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge (+Autumn Falls)

Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle.  Er waren een goede zeven jaar terug een pak opkomende bandjes in het genre , nu schieten er maar een handvol meer over , waaronder ook Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje.
Eén plaat is zeerzeker in het geheugen gegrift , ‘Myths of the near future’ met de huppelende songs “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers” . Ze zaten dan ook op het eind van de set en zorgen nog steeds voor dat ietsje meer . Eigenlijk moeten ze het hebben van single werk, want de temperatuur steeg en de aandacht verscherpte bij een “Echoes” en de huidige single “There is no other time” uit ‘Love frequency’, sterkhouders om het ander mainstreamwerk (zeker in het midden van de set) wat op te vangen .

Aan dynamiek ontbrak het zeker niet . Het kwartet , onschuldig wit gekleed , ging gretig te werk . De eerste songs “New reality”, “Atlantis to interzone”, “Gravity’s rainbow” en “Valley of the calm trees” klonken snedig ; hier gaven de samenzang  en de wisselende zangpartijen zeggingskracht.
Een uitverkocht Bota onthaalde z’n band erg warm . Net als de andere concerten die vanavond in de Bota geprogrammeerd stonden , werkten de songs aanstekelijk dansbaar. In de bis werden eerst alle rockregisters opengetrokken en kwam zelfs een Iggy om de hoek kijken. De frisse, twinkelende grooves hadden we dan opnieuw met “Children of the sun” en het afsluitende “It’s not over yet”.

The Klaxons  kunnen hun materiaal op plaat wat aan het herkauwen zijn , live zijn en blijven ze leuk en opwindend.

Organisatie: Botanique , Brussel

Voor wie houdt van de dancepop/elektronica /synthpop van het Britse Hot Chip komt aardig aan zijn  trekken op wat New Build te bieden heeft . Hot Chip is nauw verbonden , gezien Felix Martin en vooral Al Doyle van de band er deel van uitmaken; deze laatste  staat dan ook in voor 2 Bears.

Soms zijn ze zelfs met zes maar vanavond waren ze te zien als trio die nu net hun tweede plaat uithebben . ‘Pour it on’ volgt ‘Yesterday was lived & last’ op , een heerlijke portie electropop , die op dampende , zeemzoete, hypnotiserende en aanstekelijke wijze jaren 80 Eurotrance en house integreert.
Een goede 45 minuten werden in dit dancebad ondergedompeld . De aanwezigen in de pittoreske Witloof Bar , konden het zaterdagavond gevoel ideaal inzetten. Het materiaal werkte op de dansspieren ,  trancegerichte , bezwerende , opbouwende , groovende, pompende beats op z’n Underworld en de opzwepende percussie maakten songs als “Different kind” en “The sunlight” nog hitsender.  Wat gas terugnemen kon geen kwaad op enkele sfeervolle , zalvende sounds . Het luchtig , ontspannende , dansbare gehalte bleef hier zelfs meer dan overeind; het publiek kon meteen de realiteit loslaten en zich laten gaan op het klankpalet . Iedereen genoot ervan en het trio werd dan ook sterk onthaald .

New Build - Interessante zijproject of is het meer dan dat …

En intussen konden we verder nagenieten van de man –girl bandje, de Ting Tings die in de Bota Rotonde nog wat bezig waren . Zij hebben al fors moeten inboeten in populariteit … Een opkomend talent en hitbandje rond 2010 , die van de Bota naar de AB gingen en nu bij de nieuwe plaat ‘Super critical ‘teruggeschroefd zijn tot de Rotonde .
Tonnen charisma straalt het duo Jules de Martino en de bevallige Katie White nog steeds uit; ze zijn  aangevuld met een derde aan de knoppen en de keys . Een speels , frisse , sprankelende aanpak toch wel, waarbij we nog even konden nazinderen op de tunes van “That’s not my name” en de pompende electro funky beats van waarschijnlijk “Impacilla carpisiung” . Een leuk dansfeestje op het eind dus , na New Build …

Organisatie: Botanique , Brussel

De nieuwe , vijfde plaat ‘48:13’ ligt in het verlengde van de vorige cd ‘Velociraptor’. Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en zorgt voor een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze zijn zeerzeker niet vies om alle registers open te trekken met bezwerende , verslavende , pompende beats . Ze hebben al heel wat singles uit die in het genre de moeite waar zijn als “Processed beats” , “Club foot” , “Swarfiga”, “Fire”, “Where did our love go” en “Days are forgotten”, “Re-wired” uit de vorige.
Ook op deze nieuwe moeten ze met “Bumblebee”, “Doomsday” en “Eez-Eh” niet onderdoen . In eigen land zijn zij al uitgegroeid tot een stadionband , hier is het beduidend minder . De rest zijn lekker in het gehoor liggende synthpopnummers , met een vleugje retro rock’n’roll als “Stevie”, “Treat” of  “Explodes” of sfeervol goed verteerbare popsongs en dan komen we uit op “Glass” en afsluiters “Bow” en “S.P.S.”. Kasabian leunt nog het dichtst aan Primal Scream met z’n sound .
Ze hebben dus een uiterst behoorlijke , overtuigende plaat uit.

Coldplay werd groots en grootser omdat ze hun melodieus broeierige pop voorzagen van de nodige bombast , breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes. ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . Al bij de vorige ‘Mylo Xyloto’ ging het terug richting hitgevoelige droompop  en de nieuwe ‘Ghost stories’ zet die lijn, door  de break-up van Chris Martin en Gwyneth Paltrow verder. . Geen galmende anthems en uitbundig gezongen ‘oohoos’ meer op deze platen .
Het zijn minimaal gehouden gearrangeerde liedjes , waarbij de keys , de piano, bassloops en wat beats wat op het voorplan worden geduwd, naast de emotievolle stem van Martin; de gitaar en drums zijn dus minder prominent. “Magic”, “Midnight” en zeerzeker “A sky full of stars” (met Avicii geschreven) zijn de meest extraverte, hebben een spannende intensiteit en kunnen zelfs aanstekelijk zijn .
De rest zijn sfeervolle , rustig voortkabbelende tracks , die de moeite waard zijn en de gevoelige kant van Coldplay nog meer benaderen . Mooie liedjes in z’n totaliteit , maar dat wisten we onderhand wel van Coldplay …

De bezielde Duitse band uit Berlijn - spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie -, onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig. Ze zoeken binnen dit concept naar de subtiliteit , de finesse en schoonheid , naast het experiment in hun sound. De laatste plaat dateert van 2008 , ‘Alles wieder off’, en in 2010 stelden ze hun ‘3 decades of’ voor in de AB, Brussel .
Het resultaat is en blijft iets unieks , indrukwekkend. Het muzikale beleven werd omgezet in een nieuwe langspeler en performance , ‘Lament’, ter nagedachtenis  van het uitbreken van de eerste wereldoorlog 100 jaar terug.
Het geheel klinkt innemend , sfeervol , aangrijpend , bezwerend, huiverend, stuwend , energiek . In drie landstalen krijgen we de songs . Een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel uitermate boeiend , gevoelig , ontroerend maakt en veel tot de verbeelding overlaat .
“Kriegsmaschenerie” is een pracht van inleider vol afvalmateriaal en percussie en “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” zijn Einstürzende op hun best, die nog steeds voor iets aparts zorgen. Hun muzikale kunst houden we hoog in het vaandel. Iets wat doet denken aan The Residents …
… "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…

GoneWest 2014 - Einstürzende Neubauten – ‘Lament’ - Pakkend oorlogsepos
Einstürzende Neubauten
Loods NMBS (Diksmuide)
Diksmuide
2014-11-08/
Johan Meurisse

Indrukwekkend , imposant , boeiend , gevoelig , pakkend , dat zijn de eerste woorden die ons te binnen schieten na de twee uur durende wereldpremière ‘Lament’ van Einstürzende Neubauten. De bezielde Duitse band , onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig , en is , blijft spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie.
Live slaan ze ons steeds met verstomming en laten een diepe indruk na. In het kader van de Groote Oorlog heeft Blixa/Hacke en hun band de nagedachtenis van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog 100 jaar terug in een muzikaal beleven en performance omgezet (‘Lament’).
Een enorm ambitieus project, een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel interessant , ontroerend maakt ; de sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel tot de verbeelding over.

GoneWest heeft al een paar opmerkelijke events vorige maand georganiseerd (o.m. Arno , Ozark Henry, Amatorski ), heeft met Einstürzende alvast een unieke band gestrikt en overtuigd en in december volgen er nog een paar nl. Alan Stivell en John Cale .

De plaat is nog maar net uit en voor velen hier dus hier de wereldpremière in een kille loods van de NMBS in Diksmuide te zien en te horen, op een steenworp van de IJzertoren, wat de vroegere ervaringen in de Westhoek nog intenser maakten.
Een internationale opkomst , want naast ons landje kwamen een pak Duitse fans + uit alle uithoeken van Europa . Respect dus .  De locatie was historisch en deed ons terugdenken aan de begindagen waar deze band zo al optrad;  een ideaal decor , een Magasin 4 in de zoveelste macht om de schroot/ afbraaksound, de soundscapes en de percussie (in welke vorm ook) van Einstürzende optimaal tot hun recht te laten komen . En dat was zeker imposant bij het eerste nummer “Kriegsmaschinerie”, waar van alles van zelf geconstrueerde instrumenten , percussie, staven , metalen platen , kettingen, vuilbakken , plastic pipes, kortom rommel werd bovengehaald; meteen werden we met verstomming geslagen . Alsof de kanonnen over ons heen donderden … Zonder een woord houdt Blixa pancartes omhoog van o.m.  "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Einstürzende  is meer dan zomaar een optreden , jawel het is een totaalbeleven, waarbij we hier vanavond een aangrijpende , treurnis geschiedenis les kregen  … ‘een neverending oorlog in onze wereld van vandaag’ .
Geen projecties op het achterplan , nee, ze laten het aan onze verbeelding over wat hun muzikale kunst te vertellen heeft . Een voorstelling die ontroert, soms niet onder woorden te brengen is , zelfs ongrijpbaar is ...

De ganse plaat kregen we in chronologie . “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” waren Einstürzende op hun best, ongenaakbare hoogtes, door de percussie op platic pipes , een mars  door de loopgraven, een telegramconversatie,  hymnes of het strijdlied van de Harlem Fighters ( de eerste Afro- Amerikaanse infanterie die meevocht met de Fransen) door Hacke gezongen , later dan nog eens door Blixa zelf .
Een strijkersensemble maakte het geheel zalvender of kon huiveren .
Blixa z’n vertel/praatzang was in de drie landstalen , kippenvel kregen we met “In de Loopgraaf” , deze van  Hacke in het Engels en Duits.

Wat er ook te beleven viel , in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium . Op het eind was het terug even doorslikken op het sober, verstilde “Sag mir wo die blumen sind” en op “Der beginn des weltkrieges” , waar Blixa nog meer in onze ziel boorde als dierenimitator .
Enkele oudere nummers werden toegevoegd in de setlist , het energieke “Let’s do it a Dada” en het sfeervolle “Ich jehe jetzt”, wat sterk werd geapprecieerd en een tandje bijzette in zeggingskracht.

Wat we vanavond zagen en hoorden, zinderde na . De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . De samenwerking van talrijke organisaties onder GoneWest kan fier terugblikken op wat deze band  heeft verwezenlijkt met de jaren . Nog steeds zorgen zij voor iets aparts, unieks.
Een ‘E.N.’ op z’n best mét een niet te missen tour!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einst-rzende-neubauten-08-11-2014/

Meer info van de events  www.gonewest.be

Organisatie: GoneWest