Prince, Justin Timberlake, Michael Jackson, James Brown en Lennert Coorevits van Compact Disk Dummies. De laatste degene hoort niet in het rijtje thuis ? Allerminst : de blonde van de broers Coorevits heeft net zoals de eerder vernoemde grootmeesters een snedige en sexy combi in zijn lijf. Hij zingt, en, wat een plezier om naar te kijken, hij kan dansen.
Na de succesvolle doortocht op de Humo’s Rock Rally in 2012 en de EP ‘Mess with us’ 2013 was het een dikke drie jaar wachten op het debuutalbum ‘Silver Souls’. De nummers van deze plaat ademen de electrosound van hun eerste voetstappen tijdens de Rock Rally uit. Er wordt echter ook plaats vrijgemaakt voor een ambachtelijk warm geluid, incluis blazers en een koor.
Is het een thuismatch in de Handelsbeurs of is het publiek gewoon blij ? Duidelijk : bij de opkomst van de broers Lennert en Janus, strak in het circuspak zoals de speelgoedfiguurtjes op de hoes van het album, is het enthousiasme groots. Bij de toegankelijke beats van “Silver” als opener en “What you want” wordt duidelijk dat gillende meisjes de golden circle bevolken. Bij iedere stap van de zanger dichter bij de rand van het podium gaan de decibels de hoogte in en start het dansapparaat van de zanger op : een lichtvoetige meringue, springen ofwel gewoon keihard beuken terwijl hij helder blijft zingen. “Mess with us” en “Monster” gaan op hetzelfde elan verder : de muziek is spontaan, lichtvoetig en Janus Coorevits brengt goedlachs een zeer cleane sound voort. Bij “Holy Love” en de Tame Impala-cover “Let it happen” gaat de verwarming ietsje de hoogte in met het opgetrommelde blazerskwartet, wat zorgt voor instant herfstelijke gezelligheid en soul.
Echt interessant en een beetje vuil wordt het zo ergens tussen “True Colours” en “Girls keep drinking” . Dan daagt het dat de zanger niet gaat stoppen met dansen en dat zijn gitaarspel slick en sexy is. Een flard “Controversy” van Prince, en daar is het aha-moment : Vlaanderen heeft met Compact Disk Dummies simpelweg zijn eigen electro mini Princeversie. Hij geeft met zijn charisma dat onvergetelijk extraatje aan het optreden.
Het afsluitingstrio “The Reeling”, “Feers” en “Remain in light” zijn perfecte binnenkoppers, de zanger gaat met zijn gitaar nog even het publiek en de dankbaarheid van de broers is hartverwarmend en sprankelend.
Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Dansen op een vrijdagavond? Waar kon het afgelopen week anders dan in een uitverkochte Ancienne Belgique. De vrouw die voor het dansfeestje zorgde was Dua Lipa, de nieuwe poprevelatie van het moment.
Het ritme zat er van de eerste noot in. Dua Lipa opende met één van haar eerste singles “Last Dance”. Het beloofde een stomende avond vol hits te worden, waarop we bijna elk nummer konden meezingen. De tienermeisjes en het groot aantal jonge mannen, die in de zaal aanwezig waren, bevestigden dit.
Wat de nieuwe popzangeres zo leuk maakt is haar eerlijkheid en directheid met de fans. Tijdens “Blow Your Mind” selecteerde Dua Lipa lukraak enkele fans uit het publiek, die met haar mee mochten dansen op het podium. En dat werkte. Het publiek werd nog enthousiaster en ging nog meer uit zijn dak op nummers als “New Love” en “Running”, die we binnenkort kunnen terug vinden op haar eerste plaat.
Dua Lipa presenteerde in haar muziek vooral pop melodieën, onderdrukt door stevige beats. Soms zong ze wat op band, soms zelfs iets valser. Maar hey, we zijn nog steeds een popzangeres aan het bekijken.
Een full album heeft ze nog niet, maar toch kan ze al een hele resem fans op haar palmares schrijven. Hoe kan het ook anders met hits als “Be The One”, waar Dua Lipa tevens het eerste deel van haar set mee afsloot.
Bissen deed de nieuwe queen of pop met een iets rustiger en onbekend nummer “For Julian”. Nadien vuurde ze nog een keer een bom op het publiek van de AB af met publiekslieveling “Hotter than hell”. Het publiek ging nog een keer uit zijn dak, danste alles er uit.
Zingen is Dua Lipa haar sterktste punt nog niet. Sfeer maken en ‘hotter than hell’ - zijn dan weer wel. Wij zijn alvast benieuwd naar dat binnenkort te verschijnen debuut!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dua-lipa-14-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Het New-Yorkse Parquet Courts heeft zijn met ‘Human Performance’ veruit zijn beste plaat uit: minder experiment, van het eerste tot het laatste nummer voldragen nummers, rustiger ook, maar daardoor tot volle wasdom gekomen. Bij vorige platen dachten we nog, niet slecht, maar ook niet pakkend. Maar ‘Human Performance’ is toch een van de rockplaten van 2016, ook al halen ze heel erg de mosterd uit de jaren zeventig bij een Velvet Underground van de latere platen en vooral The Modern Lovers.
Het bestuur Openbare Werken had besloten om bij de start van het weekend de Brusselse tunnels af te sluiten, zodat we pas dik in het tweede nummer de Orangerie betraden. Er bleef genoeg Parquet Courts over, want ze zouden vanavond zo maar eens 22 nummers er door jagen, en dat ondanks de lange onderbrekingen tussen de nummers die de band opvulde door onzin te spuien. Ze waren in vorm, de klank zat goed, de gitaarnummers werden opgesmukt door een orgeltje, en de meer punky nummers die Andrew Savage zong, stonden recht op hun pootjes. Normaal zijn we meer fan van de nummers die de boomlange Austin Brown zingt, maar vanavond viel het in balans.
Naast de duidelijke jaren zeventig proto-punk invloeden, maken Parquet Courts ook meer dan geslaagde uitstapjes naar andere genres: “Captive of the sun”, met zijn parlando rap, had wel van Beck Hansen kunnen zijn, en “One man, no city” was een dikke kwak guacamole met zijn huppelend salsa ritme. Parquet Courts wordt dikwijls onterecht vergeleken met Pavement, landerig wordt het nooit bij deze New- Yorkers, en beide zangers zijn ook veel toonvaster dan Stephen Malkmus, maar kijk “Steady on mind” was toch een country trage die op het conto van Pavement had kunnen staan.
Het tegendraadse zat er hier en daar toch nog in, bv. in de non-song “I was just here”, maar dat was toch de uitzondering: vijf kwartier lang bewezen Parquet Courts dat ze sterke songschrijvers geworden zijn. Het orgelpunt was wellicht het country geinspireerde “Berlin got blurry”, met zijn, pun-intended, invallend orgeltje.
Hun punk-ethos hebben ze nog: geen bisnummers en veel onzin tussen de nummers die de flow er wat uit halen. Deze band zal altijd het best tot zijn recht komen in de kleine en middelgrote zalen, en moet wat mij betreft niet groter worden. Small is beautiful!
Organisatie: Botanique, Brussel
Amongster - Explosies en hypnose gaan hand in hand
Amongster
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-13
Niels Bruwier
“We hebben iets te vieren”, zei frontman Thomas Oosterlynck na drie nummers in de set. Het klopt, begin september kwam hun debuutplaat ‘Trust Yourself To The Water’ uit en die moest Amongster wel voorstellen in de AB. In het lijstje electropop toppers dat ons kleine Belgenlandje de laatste tijd rijker werd (denk Bazart, Oscar & The Wolf, Warhola,…), klinkt Amongster als de puurste. In 2014 nog winnaar van De Nieuwe Lichting, maar ondertussen al helemaal ingebed in de Belgische muziekscene. Zwoel, sexy en sensueel wist de band de uitverkochte zaal te begeesteren en had daarvoor niet meer nodig dan hun eigen, lekkere nummers.
Wanthanee, een andere winnaar van De Nieuwe Lichting, mocht het concert openen. Zoals we dat gewoon zijn van de dame, bracht ze gevoelige indie folk met een indrukwekkende stem. Ze kreeg de zaal zowaar helemaal stil, straf voor een voorprogramma!
Uiteindelijk zat iedereen vol ongeduld te wachten op Amongster (vanzelfsprekend). De band vloog er meteen in met “Teacher”, de eerste single van de plaat. Een herkenbaarheidsfactor is altijd goed om mee te beginnen, slimme zet van de band. Al snel werd duidelijk dat Oosterlynck zijn beste moves niet had thuis gelaten. Op de beats van de muziek bewoog hij zeer langzaam mee waarna het publiek niet anders kon dan hem na te bootsen.
Al snel werd duidelijk dat Amongster in het begin vooral inspeelde op de dromerigheid van zijn muziek. Met twee synthesizers op de achtergrond ontstond er wel een broeierige sfeer die de warmte in de zaal naar het kookpunt bracht. Af en toe kropen er ook wat psychedelische invloeden in de muziek, wat de variatie in de set alleen maar versterkte. Met “Trust Yourself To The Water” kregen we zelfs een zonnige, vrolijke sfeer. De rauwe stem van Oosterlynck maakte ieder nummer zo eerlijk en open. Het gevoel dat hij er in stak, kwam er live helemaal uit door de manier waarop hij zich inleeft in zijn muziek.
Dat is de sterkte van deze band: een frontman die op het eerste zicht wat schuchter oogt maar zich al snel ontpopt tot een echt podiumbeest. De band verbleekte er bij, al mag ook gezegd worden dat zij een fantastische ondersteuning gaven. Af en toe wat samenzang, soms zelfs een gitaarsolo en vooral de warme sfeer die zo goed bij de nummers past. Met wat rustigere songs kabbelde de set wat verder. Op zich niet erg, maar na een tijdje wou het publiek toch wat meer dansen. En alsof ze de gedachten van het publiek konden lezen, speelde Amongster “Bright Life”, één van de eerste hits van de band. Een spannend en explosief nummer dat eindigde in een fantastisch gitaarspel dat zelfs wat post rock invloeden bevatte. Meteen opgevolgd door “Butcher’s Boy”, het dansbaar nummer waar iedereen zo op wachtte. De vette synths penetreerden je oren en de gitaren deden denken aan Balthazar. Ja, daar zal Jasper Maekelberg wel voor iets tussen zitten. Het is een catchy song die zeker blijven hangen. Is het niet door het aanstekelijke sfeer dan wel door de instrumentaliteit.
Met “Runalong” doet het publiek voor het eerst mee met een sing-a-long. Toch wat vreemd, want het is niet de grote hit die op de radio word gespeeld. Plots nodigde Amongster voorprogramma Wanthanee mee op het podium. Ze is duidelijk goeie vrienden met de band en mocht zich even in het geheel mengen. Met haar zoete stem en viool bracht ze wat extra romantiek op het podium. “Leo” en “Salrow” staan niet op de plaat, maar behoorden wel tot de hoogtepunten van de set. Een dreigend geluid, angstaanjagende gitaarsound en vooral de hypnotiserende stem van Oosterlynck brachten deze nummers tot een waanzinnige apotheose. Het was alsof de wereld zijn laatste adem uitblies en Amongster ons mocht voorzien van de passende soundtrack. Jammer genoeg blies de band ook zijn laatste adem uit en verlieten ze met “Fear Until You Leave Me” het podium.
Gelukkig was er nog een enthousiast publiek dat meer wou! Eerst kwam Thomas Oosterlynck helemaal alleen terug het podium op om het gevoelige “Welcome To My Friends” te brengen. Je kon een speld horen vallen in de zaal, iedereen was geconcentreerd op dit emotioneel nummer. Hij stuurde hij ons naar huis met een rustig en zweverige song om zo met een gerust gemoed te kunnen slapen.
Amongster bewijst met deze set dat ze helemaal volwassen zijn geworden. Klaar om nog meer zalen plat te spelen met hun duister geluid boordevol verrassende wendingen.
Met dank aan Dansende Beren - Link: http://www.dansendeberen.be/2016/10/14/amongster-ab-club-explosies-en-hypnose-gaan-hand-in-hand/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blij dat we terug iets horen van The Wedding Present , een goed bewaard Brits muzikaal geheim uit Leeds van zanger/componist/gitarist David Gedge . Hij is nog de enige vaste waarde van een band die we in het 90s indielandschap maar al te graag koesteren . De platen ‘Seamonsters’ , ‘Watusi’ en ‘Saturnalia’ zijn onmiskenbaar groots; maar vergeet dat debuut uit de eind80s ook niet , een hommage aan UK speler ‘George Best’ . Gedge trok zelfs meteen de aandacht met “Give my love to Kenny”, uit die plaat . En “My favourite dress” werd op het eind nog opgestoft; hij hield ons in zijn greep door die repetitieve , opbouwende grooves en ritmes.
Inderdaad , je tekent voor een avondje goed in het gehoor liggende, fris sprankelende, rockende gitaarpopsongs van een getalenteerd artiest , die net als een Go-Betweens of The Chills hier nooit écht kon doorbreken. De songs worden omfloerst van een gedoseerde portie effects , maar verliezen nergens hun warmte en schoonheid.
Door de jaren zagen we de band in wisselende bezetting . Gedge brengt een nieuwe plaat zo om de vier jaar en komt nu aandraven met ‘Going Going’ . Hij heeft jonge wolven rond zich met een bevallige bassiste , de lange blonde haren en kort gerokt . De drie waren erg goed ingespeeld op hun grootmeester en in de concentratie kon er zelfs makkelijk een grapje van af.
Dertig jaar indie in anderhalf uur. Hij grasduinde in het oeuvre en voegde er een tweetal nieuwe songs aan toe van de nieuwe dubbel ‘Going Going’ . “Rachel” is de popsong, “Little silver” en “Birdsnest” rocken en op het afsluitende “Santa Monica”, ging het kwartet stevig door , diep , erg diep , ruim tien minuten lang .
We kregen een gevarieerde set , waar nog enkele snedige rockers aan bod kwamen als “Come play with me”, “Mothers” en “Brassneck” , naast hun kenmerkende lekker dromerige, meeslepende, broeierige, opbouwende rollende gitaren en ronkende basstunes van een “Dalliance”, “Spange” , “End credits” en “What have I said now”. Beheerst durven ze te exploderen . Naar het eind hadden we overtuigende versies van “Dare” en “Drive” , twee intense, rauwe, energieke nummers.
Ze hebben nog een pak popparels uit , maar anderhalf uur is voor Gedge meer dan genoeg. We werden dan ook voorbereid dat er geen bissen aan te pas kwamen , waar hij voor gekend is , alles wordt in één geheel gespeeld . Gedge is een aangenaam persoon, die graag reacties oproept en inspeelt op zijn publiek .
In de goed gevulde Rotonde zagen we een ouder publiek . Jammer dat de jonge garde deze invloedrijke underground band niet kent of ontdekt . Een buitenbeentje , eentje die Indie-Rock koestert en in z’n puurste vorm speelt . Sterke set!
Organisatie: Botanique , Brussel
Wild Beasts gooien het op hun vijfde album ‘Boy King’ over een andere boeg: de elektronica naar de achtergrond en veel meer gitaren. Die plaat lieten ze produceren door John Congleton, die eerder al platen van St Vincent en Swans opnam.
Dat vertaalde zich ook op het podium van de Botanique. Het concert begon heel sfeervol, met de openingsmuziek van This Mortal Coil: “Song to the siren” werd volledig uitgespeeld, qua sfeerschepping kon dit tellen en die sfeer liep naadloos over in het instrumentale openingsnummer waarin een koorzang maar bleef aanzwellen. De twee zangers van de groep, bassist Tom Fleming en toetsenman Hayden Thorpe, namen om beurten de zang voor zich, waarbij die laatste zich liet opmerken door zijn diepe keelklanken die aan Boy George of Antony Hegarty deden denken.
Veel gitaren in dit optreden, soms werden ze op een onconventionele manier gebruikt, om rare geluidjes te produceren, in “Bed of nails” bespeelde de gitarist zijn gitaar met een strijkstok.
Het nieuwe geluid van Wild Beasts lag dicht bij dat van Foals, en tijdens de momenten dat de gitaren begonnen te scheuren, ook wel bij Muse. De LED-panelen brachten het bombast van Muse ook visueel naar de kleinere setting van de Orangerie.
Echt los kwam het concert pas vanaf “Wanderlust”, een topnummer waarop iedere band jaloers zou zijn, met de onvergetelijke zinsnede “ Don’t confuse me with someone who gives a fuck”. Zet de Nobelprijs literatuur 2017 al maar klaar, zou ik zo zeggen. Ook “Alpha female” was top, dit nummer had ruimte in zich, een beetje zoals wat Mark Hollis bij Talk Talk deed. Dit elan werd doorgetrokken in de bissen, met “Celestial creatures” een hitsige paardans tussen Scissor Sisters en Depeche Mode, en afsluiter “All the king’s men”, waarbij bassist Tom Fleming het publiek indook.
Wild Beasts kwamen wat traag op gang, maar toen was het echt de moeite.
Setlist: Big Cat – Taste-Ponytail- Simple beautiful – Bed of nails – Colussus –Hooting – Mecca – 2BU – Lion’s share – though guy – Wanderlust – Alpha Female
Bis: Get my bang – Celestial creatures – Kings men
Organisatie: Botanique, Brussel
Ultimate Painting is begonnen als bescheiden project van twee vrienden, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls. Het gaat zo gesmeerd tussen de twee dat zij op goed twee jaar tijd al drie platen uithebben. Met vier verschijnen ze on stage . De ene heeft alvast de looks van Thurston Moore. Ze vallen op door de korte broekspijpen , die net als hun materiaal kort gevat zijn . De introductie in het amicale zaaltje , de Witloof Bar, mocht er alvast zijn in een setje van nog geen uur …
Ze zijn ingebed in het wereldje van Parquet Courts en grasduinen in de vergaarbak van oerindies de VU , Feelies , Chills , Teenage Fanclub en de lofi rauwheid van Guided By Voices en Pavement . En die laatste ‘Dusk’ ademt een 60s laidback , een uitwuiven van de zomer en de invitatie naar een herfstig palet .
Een goed gevuld Witloof Bar ging mee in hun muzikale trip en genoot van het afwisselend materiaal dat heerlijk genietbaar , aangenaam , sfeervol was. Inderdaad , de recentste plaat werd voorop geplaatst en een strandgevoel ervaarden we op een “Bills” , “Song for Brian Jones” en “Monday morning , somewhere central” . Het twinkelgitaargepingel heb je meer op het ‘oudere’ materiaal , openers “Ultimate Painting” en “Rolling in the deep end” zijn net die lofi gitaarpareltjes met een fijne samenzang , die ons aan de groep verkochten . De opbouw is spannend , intrigerend . De sound rammelt een beetje, traag slepend of rockend , beheerst door een repetitieve ritmiek . Een dromerige groove , een relaxte vibe maakt zich meester in het materiaal. We worden op de golven van de zee meegevoerd, een wereld waar het lekker vertoeven is . Enkel op het eind ramden de vier door , wat de gedachte deed opborrelen dat het iets meer van dit mocht zijn …
Je hoort ons niet klagen, Ultimate Painting was goed; maar ook niet meer dan dat, los uit de pols klinkende indiepop die een verslavende werking had door de ritmes en grooves.
Organisatie: Botanique , Brussel
Het was Bazart weekend, want zowel op zaterdag als zondag zat de Ancienne Belgique stampvol om de revelatie van het moment aan het werk te zien. Een eerste plaat, dus heel wat nummers om aan het publiek voor te stellen. Nieuw waren ze niet echt, want deze zomer was Bazart niet weg te slaan van de festivals en kon het publiek al genieten van hun nieuw werk.
Support kwam, zoals hun vorige AB shows, van Glints. Geen nieuwe band dus voor de echte fans die Bazart al meerdere keren aan het werk zagen. Glints overtuigde opnieuw en stond er misschien wel meer dan ooit tevoren. Neem beats van The Streets, voeg daar het dromerige aspect van Oscar & The Wolf en een Brits accent aan toe en je bekomt het perfecte plaatje dat Glints ons zondagavond in de AB serveerde.
Een nieuw decor had Bazart niet mee, al werden de drie eentonige streepjes, die achter hun te zien zijn, wel veranderd in 3 gigantische strepen die licht geven op de muziek. De opstelling bleef wel hetzelfde, en materiaal dat je nog niet tijdens de festivals gehoord had, werd er ook niet gespeeld.
Wat wel verbeterd werd was de sound. Bazart klonk veel bombastischer, wat volledig tot uiting kwam in de AB, waardoor ze klonken als nooit tevoren.
Een stormloop van meisjes en een overkill aan smartphones die elke beweging van de band probeerden vastleggen. Ergens deed het ons denken aan de Bieber-mania die zich afgelopen week afspeelde, maar dan iets of wat kleinschaliger. Aan verkoop van merchandise ontbrak er ook niet, want de AB liep vol met mensen die een t-shirt of totebag van de band bij zich hadden. Bazart wordt meer en meer een groep waar tienermeisjes fan van zijn, al viel het vanavond op dat ook volwassen mensen de Nederlandstalige pop kunnen smaken.
Hun optreden werd een trein vol hits. Nogal logisch wanneer je in het Nederlands zingt en de nummers super aanstekelijk zijn. Hun eerste EP met onder andere “Koortsdroom” en “Zienderogen”, werd nog eens opgefrist, maar ook debuut plaat “Echo” werd bijna volledig voorgesteld. En jawel, het publiek kon zo goed als volledig meezingen nummers als “Lux”, “Kloon” en “Echo”, waarmee Bazart tevens hun eerst deel van de set afsloot.
Bisronde bestond uit een nieuw nummer “Zonder” en uiteraard uit monster hit “Goud”. Als je Bazart deze zomer aan het werk gezien hebt, hoeven wij je niet uit te leggen hoe het springen tijdens dit nummer in zijn werk gaat. Indien je dit nog niet weet en toch benieuwd bent, raden we je aan Bazart te gaan bekijken in de Lotto Arena.
Geen gouden speciale, maar wel een heel krachtige zilveren prestatie. Dat was wat Bazart zondagavond in de AB neerzette.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-09-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glints-09-10-2016/
Org: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Het podium van de Handelsbeurs, badend in zachtrood licht. Een serene opstelling van de instrumenten : een drumstel in het midden, met aan weerszijden een rek met drie gitaren, en twee microfoons op de voorgrond. Alles ziet er sfeervol en gezellig uit, net vóór het optreden van Wovenhand.
Met de release van het album ‘Star treatment’ is het oorverdovend duidelijk dat plaat nummer 8 hard is, zeer hard. Het DNA bij Wovenhand, en met name bij zanger David Eugene Edwards, is en blijft het waardenpatroon van het christendom: niet de naastenliefde of verering voor God, wel het worstelen met geloof, twijfel, pijn, innerlijke oorlogen en hopelijk een uiteindelijke kans op verlossing. De songteksten zijn stuk voor stuk een afdruk van bijbelse teksten, waar het vechten van de mens voor zijn plek op de wereld voorop staat. De evolutie bij de muziek is dat naast de mix van folkrock en bluegrass er nu een stevige portie postpunk en metal bijkomt.
Het stemmige gevoel slaat over naar broeierigheid wanneer Edwards het podium opkomt, met de metaluitvoering van The Karate Kid als tweede gitarist in zijn kielzog. De zanger ziet er met bandana, cowboyhoed, strakke broek, zwarte stip op het voorhoofd en lizard skin boots, uit als een hedendaagse gothicrock rattenvanger van Hamelen. Wanneer de groep de set start is er bijna enkel nog plaats voor duister doorsneden door witte achtergrondlichten, die zorgen voor grote schaduwen van het karakteristieke profiel van de zanger en de andere leden.
Geen tijd voor bindteksten, wel voor snoeiharde gitaren en adembenemende drumsessies. Van de teksten is bijna geen woord te begrijpen, wat jammer is, want het is gissen naar de betekenis van wat de zanger tijdens het zingen uitbeeldt. Het constante spel van ritme in gitaar, bas en drum is echter magisch en leunt dicht aan bij de muziek van de indianen. Stilstaan is onmogelijk, je kan niet anders dan meebewegen met de kadans van de muzikanten.
De beat, in samenspel met het veranderend licht en de bewegingen van de zanger, wordt bezwerend. En als je de veelheid van betekenissen van het woord bezwering opzoekt, namelijk aanroepen, afwenden van gevaar, betoveren, bidden, onder zijn macht brengen, en boeien, dan is er maar één besluit : Wovenhand heeft dit allemaal in hun set uitgevoerd.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
De dagen worden korter, het weer grimmiger en de mens weemoediger: alle omstandigheden zitten dus mee om de nieuwe plaat van het Amerikaanse gothic Americana gezelschap Wovenhand in de nabijheid van een knetterend haardvuur aan een intieme luistertest te onderwerpen. En ja sire, er zijn nog zekerheden in deze wankele tijden. Met ‘Star Treatment’ heeft David Eugene Edwards, sinds anderhalf decennium het enigmatische opperhoofd en enige vaste lid van de band, alweer een huiveringwekkend opus ingeblikt.
Wovenhand mag dan al stiefmoederlijk worden behandeld door de radiostations, toch kan de groep in ons landje steevast rekenen op een behoorlijke opkomst tijdens haar broeierige live sets. Zo ook donderdagavond in Het Depot, waar een groot deel van het publiek klaarblijkelijk genoeg lentes op de teller had staan om uit eerste hand te kunnen getuigen over de hoogdagen van 16 Horsepower. De alt.country folkrock van Edwards’ vorige groep valt echter in weinig of niets meer te vergelijken met de huidige exploten van de man, evolutie heet zoiets. Op de jongste drie albums ‘The Laughing Stalk’ (‘12), ‘Refractory Obdurate’ (‘14) en de nieuwe worp ‘Star Treatment’ blijkt Wovenhand immers ook voorheen minder voor de hand liggende genres als postpunk, gothic en metal innig te hebben omarmd. Niet toevallig dus dat Edwards het nieuwe album inblikte in de Electric Audio studio van noiseguru Steve Albini onder leiding van een heuse metal producer, Sanford Parker. Fans van het eerste uur zullen misschien wat ontgoocheld huiswaarts getrokken zijn, want net die drie ongemeen harde albums vormden de ruggegraat van de set in Leuven.
Op een spaarzaam verlicht podium trok Edwards vergezeld van zijn vier kompanen van meet af aan ongemeen hard van leer. Wovenhand blijkt niet langer het eenmans hobby project van Edwards, hier stond een hechte groep op de planken die het publiek een uur en drie kwartier in een spreekwoordelijke wurggreep hield. Met Bauhaus, The God Machine en Swans noteerden we drie referentiepunten om maar aan te geven dat een live set van Wovenhand bijzonder pover scoort op de feel good schaal, maar daarentegen geen mens onberoerd achterlaat.
Zeker live blinken de songs niet meteen uit in herkenbaarheid, dus voor de aanwezige puristen was het nagelbijten om wat titels te ontwaren in de epische wall of sound. Ah wat zou het, wij gingen steevast voor wat tegenwoordig ‘totaalbeleving’ heet. De met godsdienst en spiritualiteit doorweekte teksten van een als een gewonde jachthond huilende Edwards deden zowat overal haren ten berge rijzen: het is nog steeds een onfeilbare graadmeter om ‘goede’ van ‘memorabele’ optredens te onderscheiden. Op tijd naar adem happen was de boodschap, want de in reverb badende donderpreken tegen een achtergrond van breed uitwaaierende gitaren, tribal drums en spooky soundscapes kneep ongemerkt de keel dicht.
Reverend Edwards cultiveert reeds twee decennia lang het imago van een door God gezonden zonderling die uitgerekend in het op excessen terende muziekwereldje De Boodschap komt verkondigen. Wij waren al fan, nu zijn we ook nog bekeerling.
Organisatie: Depot, Leuven
Swans – Al dertig jaar een buitenbeentje!
Swans en Anna Von Hausswolff
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-10-06
Johan Meurisse
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormden in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
We waren op de afspraak bij elke nieuwe plaat. Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Op de nieuwe plaat en in de huidige set kunnen we zelfs zeggen dat we middenin meer ‘songstructuur’ hoorden , een begin en een eind . Nog meer, het tweede deel van hun 2 ½ u durende set klonk redelijk toegankelijk met een groovy ritmiek die een heupwieg en danspas afdwong .
Gira’s muzikale opvattingen werden in lange en steeds meer uitdijende en dwingende aanpak gestopt , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise in hun sound . Het is een totaal concept met materiaal van 12, 20, 25, 30 minuten, waar je van de ene in de andere ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira . Een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat, zeker als “The knot” , “Cloud of unknowing” en “The glowing” worden opgerakeld …
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid. De sound staat centraal , niet voor niks ben je voorbereid dat het combo speelt tot 114 db om de intensiteit , beleven van het klankenbestand hard te maken .
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen …
Op tour met Swans is de Zweedse Anna Von Hausswolff , ook geen onbekende die uithouding vooropstelt in haar materiaal, dat het midden houdt tussen huivering en schoonheid . Een filmische sound tussen verdwaalde tochten in grotten en het genietbare van poollandschappen, tussen Philip Glass’ ‘Koyaanisqatsi’ uit vervlogen tijden en de ‘Walking Dead’ soundtrack , waarover heen haar ijzige , dreigende zang sluimert , een bosnimf met rood doorlopen, indringende ogen . De tunes klonken subtiel , snedig , scherp als ontspoord …
De grondvesten van de Bota daverden na zo’n avondje … Maar alles staat er nog hoor!
Organisatie: Botanique , Brussel
Een voorprogramma had Tsar B ditmaal niet nodig voor haar eerste eigen show in de Botanique. De Rotonde was goed gevuld, maar niet volledig. Wel vreemd voor een artieste die in mei de AB Club uitverkocht.
Een kwartier te laat kwam Tsar B het podium van de Botanique opgelopen. Even dachten we taferelen mee te maken zoals die van Rihanna op Pukkelpop, maar daar bleven we uiteindelijk toch van gespaard. De zenuwen die tijdens haar AB show eerder in mei te merken waren, waren nu helemaal verdwenen. Vol overtuiging stond ze op het podium. Misschien wel iets te veel overtuiging, waardoor het soms wat pretentieus over kwam.
Justine Bourgeus, want zo heet Tsar B echt, heeft ondertussen een EP’tje met 4 nummers uit. Die nummers werden één voor één voorgesteld, maar kwamen jammer genoeg niet zo sterk over als op de plaat. “Myth” klonk wat zwak en ook publieksliefhebber “Escalate” kwam niet echt overtuigend over. Waar we dan wel weer een beetje fan van waren was het nummer “Monsoon” van Tokio Hotel dat Tsar B als geen ander covert. Maar dat is ondertussen niet echt vernieuwend meer aan haar set.
Echt verveeld hebben we ons niet tijdens het optreden van Tsar B, maar overtuigd heeft ze ons ook niet. Misschien gaat het allemaal wat te snel, is er nog wat gebrek aan materiaal en is het mysterieuze verhaal rond de zangeres al opgebrand. We hopen alleszins van niet!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
