Met de ronkende debuutplaat ’Snapshot’ hadden we het al door, dit groepje gaat potten breken. Ook bij hun doortocht in de bombastbunker Vorst Nationaal, als support act van de tot goddelijke proporties verheven Arctic Monkeys, werd ons vermoeden bevestigd. Ware het niet dat de klankman in Vorst Nationaal altijd maar komt opdagen als de hoofdact begint, The Strypes zouden toen al Arctic Monkeys overklast hebben. Wij dachten in Vorst al luidop “Dit moet vonken geven in een kleine clubzaal”. En zie, gisteren gaven ze van jetje in de Bota, vandaag in de Grand Mix. Ons vermoeden is met glans bevestigd, twee dagen aan een stuk droop de rock’n’roll van de muren.
Nochtans zaten de jonge lefgozers nog niet eens in de luiers toen hun grote voorbeelden Chuck Berry, The Yardbirds, jonge Stones en Dr. Feelgood furore maakten met wilde en rebelse rock’n’roll. Ze zijn zelf opgegroeid met Arctic Monkeys en Black Keys maar de kwajongens hebben spelenderwijs wat gesnuisterd in opa’s platen en hebben daar stiekem papa’s albums van The Clash, The Sex Pistols en The Ramones in vermengd. Daaruit hebben ze dan een eigen gloeiende sound gepuurd, ouderwetse rock’n’roll die gebracht wordt met de bevlogenheid van de eerste twee platen van Arctic Monkeys.
Vanavond speelden The Strypes niet alleen rock’n’roll in zijn puurste vorm, ze waren het ook. Ze hadden de looks, de présence en de attitude. In combinatie met een geut onvermijdelijke Britse arrogantie was dat meer dan voldoende om de Grand Mix danig op te jutten.
Aan een verschroeiend tempo, en met een guitige punk injectie in het achterwerk, raasden ze doorheen hun volledige debuutplaat en vulden ze aan met een resem felle covers. Een gejaagde versie van “Concrete Jungle” (The Specials) was als aangename verrassing in de setlist gekropen, en het zangertje had voor de gelegenheid ook wat van die robotachtige ska danspasjes overgenomen . Een bruisend “Got love if you want it” (een old time classic) was een gutsend kookpotje waarin de bassist en full time Roger Daltrey lookalike (de jonge Daltrey wel te verstaan) compleet uit de bol ging en zijn moment van glorie beleefde met een zinderende mondharmonica partij. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of The City” ramde met de energie van een hondsdolle bizon op ons af. En om de alom aanwezige punkinvloeden extra in de verf te zetten mocht op het einde “Rockaway Beach” van The Ramones mee in de vuurlinie. Zo werden ouwe en minder ouwe rockers door deze vinnige lefgozertjes nieuw leven ingeblazen. Hoewel ze al eindeloos veel gecoverd zijn (o.a. “Louie Louie” was ook weer van de partij), nog maar zelden werden die songs met zoveel pit en intensiteit vertolkt als hier.
Maar denk nu niet dat The Strypes het alleen moesten hebben van een stel met peper overgoten covers, de vlegels hebben zelf ook al een pak kordate songs uit hun pen geschud en deze werden er met lef, passie en vuur uitgestampt. We werden duchtig de pas afgesneden door uiterst felle punk’n’rollers als “Perfect Storm”, “Mystery Man”, “Hometown Girls” en “Blue Collar Jane”, allemaal even gehaast en opwindend. “Angel Eyes”, die als trage van de avond moest doorgaan, was de blues voorzien van een adrenalinespuit, Muddy Waters met Johnny Thunders & The Heartbreakers als begeleidingsband.
Er staat nog maar één album op The Strypes hun teller en nu is daar ook nog een 4 track ep-tje (‘4 Track Mind’) bijgekomen. En toch raasden The Strypes anderhalf uur door waarin ze haast zonder stoppen (de pauze tussen de songs schatten we telkens op niet meer dan een kwartseconde) 23 songs door de full speed motor draaiden. Zei daar iemand Ramones ? (Alhoewel, die vlamden er een kloeke 50 songs door in die tijdspanne).
Dit was rock’n’roll in zijn meeste bloedstollende vorm.
Als ik naar Rock Werchter zou gaan op vrijdag 4 juli, dan zou ik wel weten waar ik moet staan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Terwijl de Orangerie bomvol zat voor Kaiser Chiefs, was de opkomst maar matig voor een ander Engels bandje in de Witloof Bar. Nu ja, Engels, Cheatahs opereert vanuit London, maar dit viertal bestaat uit vier nationaliteiten en kan je ook geen jonkies meer noemen omdat ze de dertig al gepasseerd zijn.
Cheatahs hebben een aantal EPs en een zelfgetiteld debuut uit, en zou je nu-gaze kunnen noemen, in ieder geval mixen ze shoegaze en fuzzrock a la Dinosaur Jr en hadden ze zeker veertig effectpedalen ter beschikking te delen tussen de twee gitaristen James Wignall en Nathan Hewitt. We ontwaarden heel veel verschillende bands waar Cheatahs de mosterd haalt, allemaal uit de periode 1991 tot 1994: de zang en de popmelodie waren op en top Brits, en deed ons aan Ride en het meesterwerk van The Boo Radleys ‘Giant Steps’ denken. “Kenworth”, één van de singles die Cheatahs uitbracht, pikte het onaardse geluid van My Bloody Valentine en had een interessante brug in het midden.
Zanger Nathan Hewitt vervormde zijn stem met een van de effectpedaaltjes, en in een ander nummer draaiden beide gitaristen hun tremolo arm synchroon in het rond zodat de gitaren als keyboards klonken. De drummer vond ik uitstekend, zijn speelstijl leek veel op die van The Stone Roses.
Het eerste deel van het concert was nogal braaf, vooral dan door de typische Britse zangstem van de Canadees Hewitt. In het tweede deel werd het geluid vuiler, ergens tussen Swervedriver en Dinosaur Jr ten tijde van ‘Bug’, en dit was meer ons kopje thee. The Drop Nineteens zongen in 1992, “There’s a gap in the twentieth century”, en het voelde of Cheatahs daar recht in gesprongen was: mooie nostalgie naar de shoegaze bands, geen enkele vervelende song, maar anderzijds ook geen klassiekers van het niveau van een ‘Loveless’ of ‘Giant Steps’. Slowdive staat dit jaar op Pukkelpop, denk dat ik deze zomer toch eens het origineel ga beluisteren …
Organisatie: Botanique, Brussel
Je leest het overal en om de paar maand wordt het wel eens gestaafd in een of ander universitair onderzoek: de jeugd experimenteert steeds vroeger met seks en drugs. En oh, wat vinden wij dat heerlijk als die snotneuzen dat combineren met die andere duivelse zonde: rock ’n roll. Laat het net dat zijn wat The Strypes doen. Het oudste lid is amper achttien, het jongste heeft slechts zestien jaren op zijn teller. En toch al meer meegemaakt dan ieder van ons. Getourd met Arctic Monkeys, bijvoorbeeld. Een tour die hen in november 2013 naar België bracht, erg overtuigd waren we toen niet, vooral omdat hun muziek jammerlijk verloren ging in de kakofonie van Vorst.
Maar goed, vergeten en vergeven. Op 22 april kregen ze een tweede kans in een uitverkochte Orangerie in De Botanique. Door te beginnen met “What A Shame” toonden ze al direct dat ze die maar wat graag wilden (en gingen) grijpen. Heerlijk arrogant. En dat arrogante bleef het hele optreden lang een constante. Vooral leadgitarist Josh McClorey kon er wat van, hoe die, op zijn leeftijd, show stond te verkopen en er ook mee weg kwam, het is weinigen gegeven. Iets meer originaliteit had misschien wel gemogen, na 5 keer “Brussels, how are you doing?” had hij het antwoord eigenlijk al lang moeten weten.
The Strypes speelden in hun begindagen uitsluitend covers van 60’s blues en 70’s pub rock bands, zoals ook eeuwen geleden het bandje dat dit jaar TW Classic afsluit begonnen was. Veelbelovend dus. Ook in De Botanique haalden veel covers de setlist, zo bijvoorbeeld “Lucky 7” van Lew Lewis en “I Can Tell” van Bo Diddley. Maar evengoed coverden ze bijvoorbeeld The Specials (“Concrete Jungle”). Niet dat hun eigen nummers moesten onderdoen voor die covers. Vooral “What The People Don’t See”, “Mystery Man” en “Hometown Girls” waren hoogtepunten.
Wel heb je het recept van de nummers rap door en na een tijdje voelt zelfs een niet muzikaal aangelegd persoon aan wanneer er weer een (indrukwekkende) gitaarsolo, een mondharmonicastuk of een tempoverlaging/versnelling zit aan te komen, wat leidde tot een klein dipje ergens tegen het einde van de set. Gelukkig speelden ze erna gewoon hun twee beste nummers: “You Can’t Judge A Book By The Cover”, origineel van, alweer, Bob Diddley en “Blue Collar Jane”, dat bovendien aan Marouane Fellaini was opgedragen na een lofbetuiging over onze nationale ploeg. België wereldkampioen.
Ook in de bisronde kregen we twee covers. Twee nummers die geweldig konden tellen als eerbetoon: “Rockaway Beach” van The Ramones en het onvermijdelijke “Louie Louie” van The Kingsmen. Die gastjes kennen hun klassiekers. Wie weet neemt hun carrière wel dezelfde vaart als die van The Stones en zien we ze binnen dik 30 jaar ook TW Classic afsluiten.
Maar laten we niet te ver vooruit kijken, eerst afspraak op diezelfde weide in Werchter op 4 juli 2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in GrandMix Tourcoing
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het verheugt ons enorm om te mogen vaststellen dat de vuile garagerock helemaal terug is. Een band als The Wytches haalt zijn smerige tonen bij The Cramps, The Gun Club en The White Stripes en voegt daar een gulp scheurende Nirvana gitaren aan toe. In de Bota resulteerde dit in een extreem vettig potje garage-venijn waarbij de rock’n’roll in vette lagen van de randen afdroop.
Het bandje heeft nog niet eens een plaat uit maar staat bij ons nu al genoteerd als één van de revelaties van het jaar, samen met The Amazing Snakeheads, ook zo’n gore bende garagerockers die u best eens gaat checken tijdens Les Nuits Bota.
De nieuwe plaat van Blood Red Shoes is er alweer eentje om van te smullen. Het vurige duo heeft resoluut terug voor het vertrouwde geluid gekozen, wat zich heeft vertaald in een stel compacte en hitsige rocksongs. De plaat wordt misschien een klein beetje ontsierd door een enkele missertjes, maar deze werden wijselijk uit de setlist geweerd waardoor we een lekker stomend optreden kregen met nauwelijks tijd voor enige rustpuntjes.
De rauwe brok instrumentale garage rock van amper twee minuutjes “Welcome Home”, waarmee ook de nieuwe plaat inzet, was een binnenkomer van formaat. Het tempo zat direct op kruissnelheid en de zaal ging al meteen uit de bol op “I wish I was someone better” , “Don’t ask”, “Speech Coma” en “Everything all at once”. Ondanks een knoert van een kater bij Laura Mary Carter, ging het fervente duo aan een rotvaart door. Een drummer zo bedrijvig als Steven Ansell hadden we ook nog maar zelden meegemaakt, de dynamiek die uit die kerel stroomde werd binnen de kortste keren naar de zaal overgezet en de Orangerie kookte meermaals over.
Blood Red Shoes bedankte het uitzinnige publiek met onder meer een schitterend “Cigarettes in the dark”, een nieuwe song met laat ons zeggen iets meer diepgang dan zijn spitse en hitsige broertjes en zusjes. Zo een heethoofdig broertje was bijvoorbeeld “An Animal”, een wel zeer aanstekelijk beestje die het kot op stelten zette, net als de klassieker “Light it up” en een onbesuisd “Colours Fade” waarbij Carter haar gitaar door de geluidsmuur loodste.
In de bisronde werd nog een tandje bij gestoken met een strak “The Perfect Mess”, een heavy “Red River” en de heetgebakerde ultieme punk-kopstoot “Je me Perds”.
Een fel concertje van een hevig duo.
Op 17 juli kan u Blood Red Shoes nog eens van jetje zien geven op het Dour Festival.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-wythches-18-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blood-red-shoes-18-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Noord-Engelse 65daysofstatic had iets te vieren … Tien jaar terug debuteerden zij met The fall of math’ en bliezen zij de postrock nieuw leven in . Eerlijkheidshalve brak het kwartet echter door met de tweede ‘One time for all time’ , waarop de memorabele single “Radio protector” te vinden is en die hier in het geheugen gegrift staat !
Een link naar hun debuut was dan ook gauw gemaakt ; meteen waren we verkocht en de liefde naar deze sympathieke postrockers werd groot, gezien ze in hun postrock een schemerzone optrokken van math/postmetal, een frisse, zweverige, zalvende , emotievolle, filmische sound, die kon ontaarden in overwaaiend , gierend gitaargeweld en –noise, in de beste traditie van Sonic Youth, geruggensteund door pianoloops en voorgeprogrammeerde elektronica van drum’n’bass/breakbeats, met een knipoog naar Tortoise, Notwist, Aphex Twin, Squarepusher en Breakbeat Era. Tja in tijden waar Mogwai , Explosions in the sky wat ter plekke bleven trappelen met hun ‘trein der traagheid’ - postrock, hadden zij samen met Godspeed YBE wel iets unieks uitgewerkt.
Live trokken ze fel van leer, hoewel op plaat hun sound eerder met de mantel der liefde wordt bedekt en ze minder rusteloos klinken .
‘The fall of math’ en die tweede plaat waren de pijlers van ‘65days’, een muzikale wereld van chaos, botsingen en coördinatie; die lieflijk tot verbeten explosief kon zijn. Opener “Another code against the gone” schopte ons meteen naar die leefwereld door het elektronisch gekletter, de keysloops, de energieke gitaren, de bezwerende, diepe basstunes en de strakke ritmiek . Een afwisselende sound van variaties , tegenstellingen , hard –zacht aanpak en explosies. Even boeiend en sterk was het tweede nummer “Install a beak in the heart that cucks time in Arabic (waaw wat een titel)”.
We hadden hier een start die duidelijk de dwarse en melodieuze aanpak ondersteunt door die spannende intensiteit , de ritmewisselingen, de vonkende beats , de gierende gitaren , en intrigerende melodieuze piano-keys, die de rode draad vormen in een song.
Deze kenmerken werden samengebald en -geperst in de derde “Retreat retreat!” , één van ‘65days’ splinterbommen. Kippenvel kregen we ervan . “Default this” op z’n beurt werd overdonderd door drum’n bass/breakbeats , die hun weg hadden gevonden binnen hun instrumentale postrock .
Creatief dus allemaal wat 65days deed ; elke song heeft zo z’n eigen identiteit in hun genre . De titelsong tussenin was een aangenaam rustpunt , een intermezzo in de set om de volgende reeks aan te vatten. “Hole”, “Fix the sky a little” en “Aren’t we all running” waren een schitterend trio als finale; de roadie stak zelfs een handje toe op gitaar. De degens van extravertie – loudness - en introspectie – finesse - , kruisten elkaar. Alle registers werden opengetrokken, uitbarstingen , salvo’s vlogen om de oren , en werden afgewisseld met die melodieuze partijen en wendingen van gitaar/piano/keys; emoties van welke aard ook vloeiden uit de versterkers . Hier waren we sterk onder de indruk van! Op die manier ervaarden we hoe invloedrijk en bepalend die plaat wel was …
De korte pauze bracht ons even op adem. De recente ‘Wild light’ plaatste het kwartet nu in de spotlights. Op dit album heeft de band de benadering nog wat gepreciseerd en is er het perfecte evenwicht tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. We ervaren meer de bezwerende , golvende ritmiek en minder de rusteloosheid en geluidsbrij in de gevarieerde filmische tracks , die verrassende wendingen en spitsvondigheden ondergaan. Het kwartet vindt zichzelf opnieuw uit .
De nummers hebben een sterk emotionele inhoud en werden ook hier chronologisch gespeeld. Zoals we ze intussen al live beginnen te kennen was er hier sprake van meer opwinding en extravertie. “Heat death infinity splitter” opende, en het daaropvolgende “Prims” was verweven van elektronisch vernuft . Songs als “The undertow”, “Sleepwalk” en “Taipei” boden evenwicht en waren heerlijke (filmische) trips. Ze hadden een broeierige ingehouden spanning door de meeslepende tunes en wisselden tussen experiment, subtiliteit en klonken beduidend gevoeliger.
De afsluiters “Unmake the wild light” en “Safe passage” werden gekenmerkt van een diepe, bezwerende , dansbare groove en waren extatisch . Ze prikkelden zelfs de dansspieren , wat natuurlijk niet ontbrak in het allesomvattende “Radio protector” die opviel door dat herkenbaar pianoriedeltje!, het kroonstuk van de avond , eentje die we enorm koesteren én in het hart dragen, gemoedelijke postrock die overhelt in helse geluidsstormen, effects, gefreak , bonkende beats, opzwepende drums en vlammende elektronica.
Dit is een ijzersterke live band . Het warme onthaal en respons deed hen enorm veel deugd; Bedankjes en de ‘cheers mate’ kregen we dan veel te horen! Live is en blijft de groep een echte aanrader . Ons respect is ontegensprekelijk groot voor deze postrockers. ‘Gewoonweg fantastisch, toch’ …
Ook hoorden we enorm lovende critics van Thought Forms uit Bristol , support-act en ergens te situeren tussen postrock en postpunk met atmosferische cinematografische trips. Thought Forms is aanstormend talent die eerder al werd geselecteerd door Beak > op het Sonic City Festival (Kreun Kortrijk) en Esben & The Witch !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thought-forms-17-04-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/65daysofstatic-17-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vijf dagen na het schitterende concert van Foreigner in de Londense Apollo (het vroegere Hammersmith) had ik al een nieuwe afspraak met Foreigner.
Helaas maakte de Zweedse band Europe (die in Londen wel op de '3 bands-1 night' affiche stond) de overtocht niet. Europe speelde in Londen trouwens een erg strakke set en bewees nog steeds een zeer solide liveband te zijn. Gelukkig zeilden de heren van FM wel het kanaal over en maakten zo de avond voor de melodieuze rockfan dubbel interessant. Beide bands stonden ook al samen op het Graspop Festival in 2011. Deze keer dus samen op tour doorheen Europa.
De Trix zag wel graten in deze 'double bill' want de concerthal zat goed vol, doch helaas net niet uitverkocht.
FM mocht dus openen voor grotere broer Foreigner al kun je in dit geval nog moeilijk van een opwarmact spreken. Overland & co zijn immers heel geliefd bij het doorwinterde A.O.R. publiek en er waren dan ook maar weinigen die niet vertrouwd waren met het oeuvre van de Britten.
De sfeer zat er meteen goed in toen "Tough Love" door de speakers knalde! Opvolger en FM Classic "I Belong To The Night" werd zoals steeds subliem uitgevoerd en was één van de hoogtepunten van de avond. De band mocht slechts een 45 tal minuten spelen maar in vergelijking met Londen kregen we toch twee extra songs. "Cold Hearted", uit de net uitgebrachte EP: 'Futurama' én "Let Love Be The Leader", een non-album track die verrassend in de set zat! Zoals steeds benaderde de stem van Steve Overland de perfectie en was het volop genieten van de melodieuze gitaarcapriolen van Jim Kirkpatrick! Hopelijk zien we FM vlug terug in België voor een full show.
Heel erg lang moesten we niet wachten op onze Amerikaanse jukebox helden van Foreigner.
Na de Jean Michel Jarre intro startte de band als vanouds met "Double Vision". Aanvankelijk was het geluid verre van optimaal maar het enthousiasme en de energie die de band uitstraalde vanaf de eerste minuut deed de Trix meteen in vuur en vlam staan. Zo start je dus een melodieus rockfeest!
Over de band Foreigner anno 2014 valt toch wel het één en ander te zeggen. De schitterende bezetting met frontman Kelly Hansen (als vervanger voor Lou Gramm), Jeff Pilson op basgitaar, Chris Frazier achter de drumkit, Michael Bluestein aan de keys en multi-instrumentalist Tom Gimbel werd in de aanvangsfase nog versterkt door lead-gitarist Bruce Watson. Om gezondheidsredenen is Mick Jones, die al enkele jaren serieuze hartproblemen heeft, niet meer in staat om een volledig concert te spelen.
Zo stond er gedurende de eerste vier songs geen enkel origineel Foreigner lid op het podium. Voor sommigen was dit toch wel een breekpunt maar als je Foreigner doorheen de jaren bent blijven volgen was dit natuurlijk geen verrassing. "Head Games", een luid meegebruld "Cold As Ice" en de plakker "Waiting For A Girl Like You" waren bloedstollend mooi! "Feels Like The First Time" was het moment dat Mick Jones met veel eerbied van de andere bandleden dan eindelijk het podium op kwam. De man toverde meteen een van de meest bekende gitaarriffs uit de hardrockwereld uit zijn mouw! Je moet het maar doen op je 69! Veel meer hoogtepunten in de set kwamen voorbij, waarbij vooral het progressieve "Starrider" nog steeds een van mijn favoriete Foreigner songs is. Subliem en onvergetelijk was de versie van "Urgent". De saxofoonsolo van Tom Gimbel sloeg iedereen met verstomming! Ook opvallend sterk en voor een keertje zeer leuk en interessant was de keyboard en drumsolo die "Juke Box Hero" vooraf ging. De song zelf vatte meteen alles samen. Onze Juke Box helden van weleer mogen er misschien niet meer allen bij zijn....echter deze geniale supermuzikanten houden het Foreigner vaandel anno 2014 hoog! Ook de bisronde had zonder verrassend te zijn alle ingrediënten van een Amerikaanse rockshow. Toch kwam de monsterballade "I Want To Know What Love Is" wat als een verplicht nummertje over......maar gelukkig stuwde "Hot Blooded" nog wat vers bloed doorheen onze rockaderen.
Was dit dan de perfecte melodieuze rockshow? Misschien wel voor fans die Foreigner een tijdje niet gezien hadden. Persoonlijk had ik toch liever wat recentere songs in de set gehad. Een punt van kritiek is zeker het feit dat de band de laatste jaren steeds dezelfde songs speelt en enkel put uit de eerste albums. Terwijl 'Can't Slow Down' uit 2009 best wel een sterk album is. Ook een akoestisch luik zou mooi geweest zijn maar toch was bijna iedereen erg onder de indruk van de Foreigner show en was het een zeer geslaagde melodieuze rockavond!
Setlist FM:
*Tough Love *I Belong To The Night *Don't Stop *Closer To Heaven *That Girl *Cold Hearted *Let Love Be The Leader *Crosstown Train *Burning My Heart Down
Setlist Foreigner:
*Double Vision *Head Games *Cold As Ice *Waiting For A Girl Like You *Feels Like The First Time *That Was Yesterday *Dirty White Boy *Starrider *Urgent *Juke Box Hero
------------------------------------
*Long, Long Way from Home *I Want to Know What Love Is *Hot Blooded
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fm-17-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foreigner-17-04-2014/
Organisatie: Rocklive
Triggerfinger - Rock’n’roll will never die … Triggerfinger - Drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af hangt . Dit is rock’n’roll zonder scrupules!
Ze zijn toe aan hun vierde cd , ‘By abscence of the sun’ en spelen eerst een paar kleine clubconcerten , waaronder 2 in Kortrijk , verder o.m. in de Casino, Sint-Niklaas en de AB Club om dan in ‘pole position’ aan het grote werk te beginnen in de AB , Vorst Nationaal en de festivalzomer.
De eerste vingeroefening in Kortrijk was uitermate geslaagd . Het nieuwe werk was al goed ingespeeld, hun kenmerkende zompige groovy rock’n’roll wordt afgewisseld met pakkende pop, die al rond sluimerde in het vroegere materiaal , met een zalvend randje en een slepende, broeierige intensiteit.
Triggerfinger is een geoliede machine, die de winstpunten naar zich toetrekt door hun energieke, gedreven emotievolle sets en hun tomeloze inzet. In strak pak en das stonden ze daar opnieuw , drie jaar na de vorige plaat en tour , klaar om het publiek opnieuw te overdonderen en in te palmen met een rits zinderende garage rock&rollende nummers, niet vies van wat stoner/bluesslides en enkele staaltjes prachtig gitaarwerk dito - soli, krachtige drums en bezwerende bas.
Nog steeds horen we een soort powerpop die Led Zepp, Black Sabbath, ZZ Top, Masters Of Reality en QOSA om de oren slingert . En why not ? Triggerfinger triggert ons al tien jaar op die manier! De optredens rond de kerktoren koesteren we , zijn nu van vervlogen tijden , maar toont de standvastigheid en dynamiek van Triggerfinger aan.
Ruim anderhalf uur hield het trio ons bij het nekvel. De muzikale ervaring van de soundtrack voor de film ‘Offline’ hoorden we af en toe doorsijpelen; sciencefiction sounds nodigden uit om van start te gaan en alle registers open te zetten . “The game” en de titelsong van de nieuwe cd waren stevige openers . Triggerfinger graaft hier ook terug naar hun ouder werk , en wisselde het goed af met het nieuwe. De gekende “Innerpeace” , “Short term memory love” en “On my knees” zaten dan ook al in het eerste deel van de set . “Perfect match” is het uitgangsbord van ‘By abscence of the sun’ en werd sterk onthaald .
De smachtende interacties, de droge humor en de warme bedankingen doen de band nog meer omarmen . Als een rollercoaster waren ze bezig . De temperatuur steeg bij nummers als “And there she was” en “All this dancing around”, die nog meer diepte, intensiteit en ruimte kregen door de soli. Natuurlijk kon een drumsolo van Mario niet ontbreken .
“I’ll hunt you down” en “First taste” , iets verderop, overtuigden sterk en hadden een spannend krachtig concept, wat nu net dat dampend , zompig sfeertje op z’n Triggerfingers biedt. Een uitgesponnen “My baby’s got a gun” toonde de verschillende aspecten , en klonk hitsig, vinnig als meeslepend, met subtiel uitgewerkt tunes , spaarzaam ingehouden tics en een explosief pompende r!itmiek . Hier pijnigden ze hun gitaar, bas en drums en de versterkers stonden onder forse druk. Mokerslagen dus. Gewoonweg schitterend.
In de bis stoeide het trio op sobere, elegante wijze met wat elektronica , hadden we intiem getokkel op een 12snarige gitaar en drumtics , wat verder naar een sfeervol “I follow rivers” van Lykke Li leidde. Tot slot kregen we met het nieuwe “Black panic” en “Cherry” van ‘All this dancin around’, een ‘desert/stoner’ gevoel, wat heerlijk genieten was.
Moet er nog zand zijn ?! … Triggerfinger gaf een straf concert , knetterde , vlamde en triggerde met een gevoelig randje in hun intens doorleefde zompige rock’roll!
Neem gerust een kijkje naar de pics (vanaf 21 april 2014!)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-16-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-17-04-2014/
Interview Bernard Dagnies (hoofdredacteur Fr site met triggerfinger) op de Fr site http://musiczine.lavenir.net/fr/interviews/triggerfinger/comme-si-c-etait-un-conte-de-fees/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
In afwachting van Ziggy mochten Ashanti 3000, Fred Dread en Onesty het volk warm maken, en dat blijkt hen goed te lukken ook. De coole vibes, de zwoele stem en de mooi gevormde verzen verblijden de zaal in afwachting van Ziggy Marley. De stijl dat het trio brengt is niet 100% de stijl van Ziggy maar zeker niet minderwaardig.
Ziggy Marley - Een reggaekind dat opgroeide met de good vibes rond zijn beroemde vader. Al zeer jong was er dan ook ‘The Melody Makers’ dat bestond uit: Stephen Marley, Sharon Marley en Cedella Marley maar die eigenlijk vooral rond Ziggy draaide.
Van de eerste seconde dat Ziggy op het podium staat wordt de zaal al gek.De zaal gezegend met liefde en vrede en dan begon hij met “Love is my religion”. Een plaat dat iedereen kent en van de eerste seconde kan meezingen.
Het is toch wel verrassend dat zijn stem nog steeds hetzelfde klinkt al vroeger, als je je ogen sluit , zou je kunnen menen dat het zijn vader is die op het podium staat. We horen de klassieke ‘oldschool’ reggaeplaten, de überdansplaten en echte meezingers. Voor elk wat wils dus, het is mooi hoeveel respect deze artiest heeft voor zijn fans. Men genoot niet alleen van de pure reggaestem van Ziggy en de prachtige stemmen van de achtergrondzangeressen maar ook van de prachtige stem van de gitarist, die terecht in de spotlights mocht!
De reggaenummers , welke ze ook mogenzijn , staan garant voor party vibes! Jammer genoeg bleek het feest vroeg gedaan te zijn, maar het publiek lustte wel wat meer, er werd geroepen en gezongen om hem terug op het podium te krijgen. Op een bepaald moment werd er zelfs massaal gestampt. De AB daverde dus letterlijk. En het bisnummer dat hij bracht was er dan ook eentje om U tegen te zeggen, eigenlijk waren het er 5 , de artiesten deden het met hun volle plezier, behalve dat Ziggy een beetje buiten adem raakte en daardoor zjn zang soms wegviel.
Maar hier hadden we alsnog een echt Reggae-feest in de (oude) Marley-stijl.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds . De naar Wenen uitgeweken Britse geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , verknipte in reverb gedrenkte beats en bewerkte zangpartijen . In de nummers hebben we een apart geluid van slowmotion slepende, neurotische en toegankelijke melodieën. En het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Vorig jaar kon het publiek al onder de indruk zijn van zijn passage in de Bota en op Pukkelpop . We kregen al een aspectje van zijn geluidskunst te horen door de EP ‘The wheel’; hierop staat het prachtige sferische “Red lines” dat vanavond al vroeg gespeeld werd; Sohn weefde een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes.
Pas nu verscheen het debuut ‘Tremors’, een klanken- en kleurenpalet wordt gecreëerd . Net als bij Blake wordt hij bijgestaan door twee muzikanten, een bassist en een tweede man op keys/computer en analoge drummachines.
Sohn zelf , gekleed in halve monnikspij en cape , stond vooraan in het midden en was omgeven door verticaal gemonteerde , flikkerende buislampen . Die lichten zorgden nét voor dat extraatje, dat een bevreemdende als poppy atmosferische trip opleverde, die de donkerte beklemtoonde en getekend werd door finesse, beheersing en creativiteit. Op de afsluitende songs “Lessons” en de gekende “Artifice” en “The wheel” kwamen zacht strelende, diepe zomerse grooves door.
Een muzikaal verhaal dat net geen uur duurde . “Ransom notes” opende op weerbarstige wijze door de dreunende , trage, slepende beats , wat we verder hoorden op nummers als “Oscillate”, “Tempest” en “Bloodflows” , soms overspoeld van wat stroboscoops van de buislampen; twijfel , angst, wanhoop ,verlating en eenzaamheid overheersten op die momenten. Niet voor niks wordt in de UK z’n muziek omschreven als sadwave of slowtronica , een popnoir met dromerige passages en een gevoelige, breekbare intensiteit, gedragen door z’n heldere, indringende soms hoog uithalende vocals en falsetstem op z’n Antony Hegarty, wat uitnodigt naar melodramatiek en bombast , maar nu net niet te overdreven is. “Veto” stoeide met geloopte keys . Het elektronisch geroffel op “Fool” klonk intrigerend en had net als de titelsong een bezwerend karakter, wat de twee songs lichtvoetiger en sensueler maakte.
Huiskamermuziek op een podium, het kan zeer zeker; we hebben hier te maken met een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder , sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/samowar-14-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sohn-14-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Als sluitstuk van hun Europese tournee kwam Howler nog snel eens langs in Trix. Door de magere belangstelling was het concertje van Trix Club naar Trix Bar verhuisd en dan nog was het zaaltje maar half gevuld. Onbegrijpelijk voor een band die, zeker nu ook hun tweede plaat ‘Word of Joy’ uit is, toch met redelijk wat lof overladen wordt in de internationale pers.
Kon het hen wat schelen, het viertal maakte er een begeesterd rommelpotje van, een beetje zoals The Libertines (of Babyshambles als u wil). Ongedwongen, en met een air van ’t steekt allemaal zo nauw niet, raasden ze door hun spitse songs die allemaal een bedrijvige punky behandeling mee kregen. Wij hoorden flarden Replacements, Strokes en Ramones, en dan zijn we altijd volop met onze gedachten bij de les. Howler is een groepje naar ons hart. Het mocht vooruit gaan, niemand keek om naar een valse noot hier of daar en de songs werkten bijzonder aanstekelijk. Na amper 40 minuutjes was het al afgelopen, meer moet dat ook niet zijn bij dit soort groepjes.
Daarvoor hadden wij The Herfsts aan het werk gezien, een groepje die 13 richtingen uit wou gaan maar nergens aankwam. Een zevenkoppige band (veel volk, weinig talent) met maar liefst twee keyboardspelers in de rangen, waarvan er eentje met diarreeklachten leek te kampen telkens als hij aan het zingen sloeg en de ander gans de tijd met een playstation bakje stond te spelen. We zagen ook drie gitaristen die elkaar constant in de weg liepen, maar we hoorden geen enkele deftige riff. Als u de naam The Herfts ooit ergens op een affiche tegenkomt, gelieve dan zo snel terug naar de toog te rennen.
We kregen na Howler zowaar nog een aftershow van Teen Creeps, dit weliswaar maar voor drie man een paardenkop, maar het hitsige trio deed het best aardig met een handvol niet bepaald originele, maar wel potige punkrockertjes uit de Hüsker Dü school.
Organisatie: Trix, Antwerpen
In Groot-Brittannië is de naam Tinie Tempah bij weinigen onbekend, bij ons is dat helaas anders. Het was de eerste niet-festival passage van Tinie in ons land, en toch kreeg hij slechts met moeite de AB Box vol. Jammer voor de afwezigen, want Tinie zette er een schitterende performance neer waar de vonken vanaf spatten.
Opener Billie Kawende startte de avond al goed met een zuivere stem en aanstekelijke soul beats. Ze leek er zelf ook plezier in te hebben, wat altijd een meerwaarde aan een concert geeft. Meer dan terecht een Artist In Residence in de Ancienne Belgique, want talent heeft ze in elk geval niet tekort. Dat het haar veel geluk mag brengen!
Toen Tinie Tempah zelf het podium op kwam was de toon vanaf de eerste noot al gezet. Het moest en zou een feestje worden, en dat was het dan ook. Niet echt moeilijk eigenlijk, zeker wanneer je vanaf het begin van de set al kleppers als “Lover Not A Fighter” en “Frisky” uit je mouw kan schudden.
Tinie zelf leek trouwens oprecht dankbaar voor het enthousiaste publiek, en ondanks dat hij niet vies was van een praatje tussen de songs door, bleef het tempo en het niveau van de set consistent de lucht in schieten. Handen vlogen massaal omhoog tijdens het trio “Till I'm Gone”, “Earthquake” en “Trampoline” en gingen daarna zelden nog naar beneden. Ze zijn aanstekelijk, die beats van Tinie, en ze bleven maar komen.
Doorheen de set werd opzettelijk afgewisseld tussen oudere nummers van Tinie's debuutalbum 4Disc-Overy4 en nieuwere songs van 4Demonstration4, eind vorig jaar uitgebracht. Dat, gecombineerd met het feit dat de nieuwe songs extreem dansbaar zijn zelfs als je ze niet kent, zorgde ervoor dat de voeten in het publiek doorheen de set bijna niet stil stonden, zelfs tijdens de ietwat tragere nummers “Heroes” en “It’s OK”. Het was echter pas op het einde dat het dak er volledig van ging en het publiek zich echt liet gaan: “Children Of The Sun”, “Written In The Stars”, “Miami 2 Ibiza” en “Drinking From The Bottle” na elkaar? Het mag bijna een wonder heten dat de AB nog overeind stond na de bijna extatische reactie van het publiek. En net als je dacht dat het niet meer beter kon, dan was daar nog “Pass Out” tijdens de encore. Subliem!
Conclusie: we could do this until we pass out!
Setlist: Lover Not A Fighter – Frisky – Till I'm Gone – Earthquake – Trampoline – Do Till I – Witch Doctor – Shape – Wonderman – Heroes – It's OK – Children Of The Sun – Written In The Stars – Miami 2 Ibiza – Drinking From The Bottle – Tsunami (Jump)
Encore: Looking Down The Barrel – RIP – Pass Out
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al voor het zesde jaar op rij zakt Mr. Scruff af naar de Vooruit in Gent. Volgens kenners een niet te missen feestje, voor mezelf de eerste keer. Zoals dat gaat bij een ontmaagding, weet ik niet wat te verwachten en laat ik het gewoon gebeuren.
Al vanaf de eerste beat beginnen benen en heupen te swingen, de toon voor de avond is meteen gezet. Aan variëteit geen gebrek, Mr. Scruff laat een hele resem stijlen passeren en ik transformeer van echte salsa-danseres tot über raver. Het enthousiasme waarmee Scruff zijn tunes op ons loslaat, werkt aanstekelijk en al vlug dartel ik met grote smile over de dansvloer. De zaal mag dan niet afgeladen vol zitten zoals verwacht, zij die aanwezig zijn weten waarom en de afwezigen hadden ongelijk.
Het leuke aan al die diversiteit is, dat je nooit weet wat er zal volgen en zodoende beland ik ook op een intense emotionele rollercoaster. Zonder het volledig te beseffen of begrijpen eindig ik voor aan de dansvloer, benen nemen het over van lichaam en ik ben overgeleverd aan de beats van vanavond.
Scruff-kenners wijzen me op de absolute hit “Get a move on” en niet veel later zit de set van Mr.Scruff er op voor vandaag. Het publiek klapt de handen als toon van appreciatie en afscheid, Scruff verdwijnt na een zwaaiend gebaar van het toneel.
Liquid Brother , al jaren opvolger van, neemt het over. De Gentse vinylheld opent met een bom van een plaat “Afrian bump” en ik verdwijn weer in de dansende massa. De platenkeuze van Liquid Brother lijkt onmogelijk te mixen, Liquid neemt het op tegen zichzelf en wint zonder twijfel de weddenschap.
Tijdens de onwijs stevige drum & bass sectie, heb ik mezelf niet meer in bedwang en schiet van de ene kant van de zaal naar de andere. De wereld bestaat enkel nog uit mij en de muziek.
Buiten komt allicht de zon terug op als de lichten aangaan en ik gedwongen word naar huis te gaan. Op deze manier had ik nog uren kunnen doorgaan, maar helaas.
Volgend jaar ben ik echter terug van de danspartij!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
